Think...Missing You
คืนที่ฝนพร่ำ....
ไอเย็น... กลิ่นหญ้า....
ความหอมชื่นของบรรยากาศอบอวลทั่วบริเวณบ้านพักตากอากาศเล็กๆ ในครอบครองของวองโกเล่แฟมิลี่ เม็ดฝนที่หยดหยาดกลอกกลิ้งบนผืนกระจกเป็นเส้นสายดูราวกับน้ำตาที่ร่วงรินของ แผ่นฟ้า ลมหายใจผ่อนพ่นเป็นควันขาวกระทบกับกระจกจนเป็นฝามัวด้วยความอุ่นร้อนปะทะกับ ความหนาวเย็น
ซาวาดะ สึนะโยชิทอดสายตาสีน้ำตาลอย่างเลื่อนลอยในขณะที่ร่างโปร่งนั่งนิ่งอยู่ข้าง หน้าต่าง เสียงของพิรุณหล่นร่วงเหนือศีรษะดังสะท้อนในห้องอันเงียบงัน ตรงข้ามกับอุณหภูมิอุ่นสบายที่รายล้อมตัว สะเก็ดฟืนดังเป๊าะแป๊ะให้ได้ยินเป็นระยะๆ ห่างไกลจากโสตประสาทรับรู้ไปทุกที ยามที่จิตสำนึกกระหวัดคิดถึงน้ำคำที่พรอดกระซิบริมหูในวันวาน
..ในนี้อากาศสดชื่นดีนะครับ เดินเล่นกับผมหน่อยไหม?
..ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวเส้นผมนุ่มนิ่มเล่นเพลินมือใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงความ เยียบเย็นของผวเนื้อ ลมหายใจอุ่นร้อนระรดลำคอขาว... พร้อมน้ำเสียงนุ่มนวลที่ดัไม่ห่างไกล..
...อืม ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอีกแล้วนะครับ งานเอกสารมันน่าเบื่อขนาดนั้นเลยหรือไงครับ?
สุ้มเสียงถามคล้ายสงสัย.. หากรอยยิ้มกว้างบนเรียวปากยังคงแสดงชัดว่าอีกฝ่ายล่วงรู้คำตอบของคำถามดีอยู่แล้ว...
เสัยงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์แว่วมาให้ได้ยิน ก่อนมือเรียวยาวจะเอื้อมประคองกรอบหน้าเล็กแผ่วเบา เมื่อสังเกตเห็นความขุ่นเคืองในนัยน์ตากลมโต ในความแกล้ง 'เดียงสา' ของสานหมอกผู้มากเล่ห์ เครียดมากไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ...
ดวงหน้าคมโน้มลงมาใกล้... จมูกโด่งคลอเคลียใบหน้าหวาน พลางแตะหน้าผากวัดอุณหภูมิ
ตัวรุ่มๆ แล้วรู้ไหมครับ?
เปลือกตาบางทาบทับปิดดวงเนตรอย่างช้าๆ ห้วงคำนึงล่องลอยไปหาใครอีกคนที่หลุบโผล่ราวภูตผีไม่เคยบอกกล่าว.... ทั้งที่ไม่ว่ายุ่งอยู่กับสิ่งใด หรือแอบทำอะไรอยู่ก็ตาม จะแวะแเวียนมาในความฝันเสมอแท้ๆ หากครั้งนี้ข่าวคราวเงียบหายไม่ส่งมา เงาร่างสักเงาในฝันก็มิเห็นมาร่วมเดือน...
นายไปไหน...
อยู่ที่ไหน?
ทำไมไม่บอกกัน?
...มุคุโร่
อย่าปล่อยให้ฉันเป็นห่วงอยู่แบบนี้เลย....
ฉันใจคอไม่ดีรู้ไหม?
เจ้าของร่างโปร่งบางเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาแวววับอย่างคนเริ่มมีอารมณ์โกรธเคือง... มีอะไรไม่เคยบอกกัน... เขารู้เรื่องทีหลังตอนเรียบร้อยหมดแล้วทุกที แต่เมื่อนึกถึงว่าศัตรูของคนที่เป็น 'ห่วง' นักหนามีมากมายเพียงไร ใจก็อดกังวลไม่ได้..
เมื่อไหร่...
จะติดต่อกลับมาหากันสักที?
ใครคนหนึ่งเป็นห่วง...
นายรู้บ้างไหม?
แกร็ก....
บานประตูไม้หนาหนักเหวี่ยงเปิด แสงสว่างจากโคมไฟภายนอกห้องทอดมาจนเงาร่างของผู้พิทักษ์แห่งวายุที่มองย้อนไปเห็นเพียงสีดำทะมึน
"ผมเห็นไฟสลัวๆ จากห้องทำงาน รุ่นที่สิบยังไงไม่เข้านอนอีกหรือครับ? อุตส่าห์พักงานมาในชนบททั้งที่... ไปพักผ่อนให้มากๆ เถอะครับ งานพวกนี้ไว้กลับไปค่อยทำก็ได้"
มือขวาผู้ภักดีเอ่ย...ยาว สีหน้าไม่สู้ดี ทำเอาเขาถอนหายใจเฮือกกับความเป็น 'ห่วง' ออกนอกหน้า.... เขาแค่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานเฉยๆ ยังไม่ได้แตะเอกสารสักนิด แค่เอาปากกามาเขี่ยๆ ด้วยความว่างมือเท่านั้นเอง...
หากสิ่งที่เอ่ยตอบกลับเป็น..
"ขอบใจนะโกคุเดระคุง..."
ซะอย่างงั้นไป...
เจ้าตัวพูดแบบนั้น ก่อนขาเรียวจะลากพาร่างอันอ่อนระโหยโรยแรง เพราะใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปทางห้องนอน แม้จะไม่มีความง่วงงุนสักนิดก็ตามที... เหตุเพราะเกรงใจมือขวาคนสำคัญที่สู้เหนื่อยยากเคลียร์กองเท่าเขาเอเวอร์เรส พาเขามาเปลี่ยนบรรยากาศในป่าเขาแทนเมืองคอนกรีตที่เห็นอยู่ทุกวัน เนื่องจากเจ้าตัวไพล่คิดไปว่า.. อาการเหนื่อยหน่าย... ไม่รู้เนื้อรู้ตัวของบอสที่แสนรักเกิดจากการหักโหมทำงานมากเกินไป...
สึนะโถมตัวใส่เตียงนอนหลังใหญ่ นอนคว่ำหน้าชนิดไม่กลัวจะขาดอากาศหายใจตาย... ไม่ใส่ใจแม้จะเปิดไฟให้ความสว่างสักดวงในห้องด้วยซ้ำ... อยากปิดหูปิดตาไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น...
ก็คนมันเหนื่อยใจ.... นี่น่ะ...
'คึหึหึ คุณนี่น่า'
....วองโกเล่
จึงไม่น่าแปลกเลยที่จะไม่รับรู้การมาเยือนของอีกหนึ่ง 'ผู้อาศัย' ในบ้านพักตากอากาศหลังนี้
ฝีเท้าก้าวย่างอย่างเงียบกริบสาวใกล้เตียงนอนที่ร่างของ 'ใครคนหนึ่ง' นอนคว่ำหน้าอยู่...
"วองโกเล่... ไม่ระวังตัวแบบนี้จะโดนผม 'ยึด' ร่างเอานะครับ"
มือป้องปากด้วยความขบขัน ทั้งนัยน์ตาพราวระยับ ยามเห็นคนจะโดน 'ยึด' ร่างลุกพรวด เงยหน้าเบิกตากว้าง....
ส่วนรายละเอียดหลังจากนี้ผมขอเก็บไว้เป็นความลับของผมกับสึนะโยชิคุงแล้วกันนะครับ..
จากนี้ไป....
บอสรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่แฟมิลี่คงกลับมาสดชื่นเหมือนเดิม..
Finish
บอกมาเลยมุๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ตอบลบไม่ต้องเก็บไว้
เค้าอยากรู้อยากเหนนนนนนนนน