Heichou's Kindness[Fin.]

:: Heichou's Kindness::

ท่ามกลางความมืดมืดของรัตติกาล ทางเดินลงสู่ห้องใต้ดินไร้แสงสว่างใด ไม่มีคบเพลิงหรือเชิงเทียนส่องนำทาง ราวกับตัดขาดโลกเบื้องบนกับเบื้องล่างอย่างสิ้นเชิง

กักขัง...จำกัดบริเวณ...

กรงในระยะสายตาที่มองเห็น

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังสม่ำเสมอในพื้นที่แคบๆ นี้ บันไดหินทอดยาววนลึกลงไปเรื่อยๆ ในมือของผู้ก้าวเดินมีเพียงไฟจากตะเกียงดวงน้อยเท่านั้น

นัยน์ตาสีเทาคมกริบเรียบนิ่ง ไม่ต่างจากจังหวะก้าวดิน สม่ำเสมอ ไม่เร็วเร่งร้อนหรือเชื่องช้ายืดยาด

เอี๊ยด...

บานประตูถูกแง้มเปิดอย่างระมัดระวัง ไฟในห้อง เทียนทุกเล่ม โคมไฟทุกอันถูกจุด

ห้องทั้งห้องสว่างเรื่อเรืองราวกับกลางวัน

"นายควรดับไฟทุกดวงก่อนนอนเอเลน"

หัวหน้าทหารหนุ่มวัยสามสิบต้นกล่าวเสียงเรียบ ขณะแขวนตะเกียงที่ตนถือว่าไว้ตรงกรอบประตู

นัยน์ตาอันนิ่งเฉยมองดูเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มจัดในชุดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ กางเกงขายาว สีขาวล้วนทั้งคู่ที่ดูแล้วค่อนข้างบางเกินไปสำหรับอากาศในห้องใต้ดิน

แก้วตากลมโตสีเขียวมรกตสั่นระริก มองมาอย่างเว้าวอนและสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว

"ผม....กลัวครับ"

เอเลนเม้มปากแน่น เขากลัวว่าตื่นมาแล้วแปลงเป็นไททันที่คลุ้มคลั่งอีก ไม่เพียงแค่เพื่อนสนิทที่จะตกอยู่ในอันตราย พวกรุ่นพี่ที่ต้องเผชิญกับ....กระทั่งคนตรงหน้า เขาอาจจะพลั้งมือทำร้ายหรือฆ่าไปก็ได้

"อย่ามาอวดดี คิดว่าเด็กเหลือขออย่างแกจะทำอะไรฉันได้หรือไง?"

เมื่อผู้บังคับบัญชานั่งลงเคียงข้าง และเอ่ยสั่งให้ตอบความเป็นจริง คิ้วเรียวนั่นก็ขมวดหม่น ยกยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนจะกล่าวประโยคเมื่อครู่ออกมา

มือแกร่งเอื้อมมาหา เอเลนผงะจะถอยหนี แต่พื้นที่ที่มีไม่อำนวย จึงไม่พ้นระยะมืออีกฝ่ายอยู่ดี

ดวงตาสีเขียวปิดตาแน่น เกร็งรอเตรียมรับความเจ็บปวด

แต่...

สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นสัมผัสเบาๆ อันอบอุ่นของฝ่ามือที่ขยี้ลงบนศีรษะเท่านั้น

รีไวหรี่ตามองคนที่ค่อยๆ เปิดเปลือกตามองมาอย่างช้าๆ ด้วยแววตาเหลือเชื่อ

"ผมนึกว่า...หัวหน้าจะตีผมซะอีก" ....ข้อหาพูดจาไร้สาระ ประโยคนี้ทำได้แค่คิดในใจ ไม่กล้าปริปากออกไปตรงๆ

"เห็นฉันเป็นคนโรคจิต...ชอบใช้ความรุนแรงรึไง?"

เสียงห้วนห้าวถามกลับ เด็กหนุ่มก็ทำได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆ เพราะกลัวฝ่ามืออบอุ่นที่วางบนศีรษะจะละออกไป

"เปล่า...ครับ แต่หัวหน้าเคยพูดนี่ครับ"

ความเจ็บปวดคือการสั่งสอนที่ได้ผลดีที่สุด

เอเลนบ่นงึมงำในลำคอ ขณะที่ก้มหน้างุด มือทั้งสองข้างเก้ๆ กังๆ อยู่ไม่สุขบนหน้าตัก

"โห...ความจำดีเหมือนกันนี่ เจ้าหนู"

ร่างสันทัดกล่าวชม ติดแต่ดวงตาวาววับที่ราวกับแสยะยิ้มนั่น ทำเอาเขารู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาเลย แถมนิ่งไปนานจนเขารู้สึกกลัว ร่างสูงโปร่งค่อยๆ ถดกายหนีอย่างระมัดระวัง

"แล้วแกชอบโดนซ้อมแบบนั้นมากกว่างั้นสิ?"

สิ้นเสียง มือที่เดิมวางอยู่บนหัวสีน้ำตาลเข้มตัดสั้นก็คว้าเอาไหล่ของเจ้าของร่างมาใกล้ แรงแขนที่ส่งมามากจนเด็กหนุ่มที่แม้จะขืนตัวอยู่แทบปลิวขึ้นไปเกยบนหน้าขาอีกคน

ดวงตาสีเทาอ่อนราวกับเหล็กกล้าจ้องประสานตาตรงๆ ด้วยกระแสกดดัน..บังคับไม่ให้เบือนหน้าหนี

เอเลนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกตัวแข็งทื่อราวหนูที่โดนราชสีห์จ้องตะปบ เป็นสัตว์ตัวเล็กๆ ที่หาญขวางเบื้องหน้าเจ้าป่าผู้แข็งแกร่ง

"ม่ะ..ไม่ครับ! ผมชอบที่หัวหน้าใจดีกับผมแบบนี้มากกว่าครับ!!"

ประโยคพูดสั้นๆ หากความตื่นเต้นเล่นเอาลิ้นแทบพันกันจากการพูดรัวเร็ว

"โห... ตอบได้ไม่เลวนี่"

รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นบนริมฝีปากของหน้าทหารที่ลูกน้องเพิ่งบอกต่อหน้าไปว่า 'ใจดี' ใบหน้าอ่อนเยาว์แดงระเรื่อขึ้นมาฉับพลัน เมื่อสำนึกได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

ก็อย่างนี้...เหมือนเขาพูดเข้าข้างตัวเองว่าหัวหน้า-ใจดี-กับเขาแค่คนเดียวน่ะสิ!

“นอนซะ พรุ่งนี้เราต้องออกไปฝึกซ้อมกัน”

มือแกร่งดันหัวทุยๆ สีน้ำตาลเข้มจัดลงกับหมอน กดลงให้หน้าแนบไปกับผืนผ้านุ่มนิ่มที่บุนุ่นไว้ภายใน พลางกลั้นหัวเราะกับท่าทางตื่นๆ ที่ก้มงุดแทบจะมุดหายไปกับฟูกนอนนั้น

ฝ่ามือเรียววางบนศีรษะของเด็กหนุ่มแผ่วเบา ลูบไล้ปลอบประโลมอ่อนโยน เส้นผมเล็กละเอียดไหลผ่านปลายนิ้ว ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะพรอดกระซิบริมหู

“ราตรีสวัสดิ์ เอเลน”

นิ้วจิกผ้าห่มแน่นกว่าเดิม ใบหน้าที่เดิมก็แดงระเรื่ออยู่แล้วรู้สึกเห่อร้อนราวกับจะไหม้ ใบหูเขาต้องแดงขึ้นจนอีกฝ่ายสังเกตได้แน่ๆ

เอเลนหลับตาปี๋ หัวใจเต้นตุบกระหน่ำรุนแรงราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาเขย่า

จวบจนสัมผัสอันแสนอ่อนโยนบนศีรษะละห่างไป และเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดของกลอนประตูที่ถูกเปิดและงับปิดลงตามมา เขาถึงหายใจได้เป็นปกติอีกครั้ง

อะไรกัน...ความรู้สึกนี้มันอะไร....

เด็กหนุ่มได้แต่เฝ้าครุ่นคิด และค่อยๆ จมลงสู่ห้วงนิทราไป

ฟ้าใสกระจ่าง สว่างเจิดจ้าสดใสไปทั่วบริเวณ

วันนี้...หน่วยรีไวออกมาฝึกซ้อมร่วมกับหน่วยอื่นๆ ด้วย เด็กหนุ่มที่หมู่นี้ไม่ค่อยได้เจอเพื่อนฝูงรุ่นเดียวกันนัก ยิ้มร่า วิ่งเข้าไปทักทายใครต่อใครอย่างยินดี

รีไวมองภาพแผ่นหลังที่ผลุบๆ โผล่ ๆ ของเด็กนั้นนิ่งด้วยแววตายากจะคาดเดาว่าคิดอะไรอยู่ ขณะที่นั่งดื่มน้ำจากกระบอกไปเรื่อยๆ

และจะด้วยรู้ตัวว่าถูกมองอยู่หรือสัญชาตญาณที่ดีเหลือเชื่อในบางเรื่อง นัยน์ตาสีเขียวใสคู่โตก็หันมาสบกันเข้าพอดี รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนริมฝีปากบางนั้น ทำให้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตอบ ร่างสูงโปร่งโบกมือไหว ๆ อยู่ไกลออกไป แล้ววิ่งตรงมาหา

“ หัวหน้าครับ ! หัวหน้ารีไว ”

วิ่งกระหืดกระหอบมา แค่ชั่วไม่นานก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าซะแล้ว มือวางทิ้งที่ถือลงข้างตัว แล้วยันกายลุกขึ้นยืน เด็กนั่นรีบมาซะจนพอถึงก็แทบทรุดลงไปกองกับพื้น มือกุมหัวเข่าไว้ โน้มตัวค้อมลงมา แล้วหอบรัว

“สูดหายใจเข้าลึกๆ เอเลน”

คนอายุมากกว่าแนะ มือแกร่งวางบนบ่าที่สั่นสะท้านอย่างแรง แต่แค่ไม่กี่อึดใจ ลมหายใจที่เต้นรัวนั้นก็กลับมาเป็นปกติ เด็กหนุ่มยืนขึ้นเต็มความสูง และใช้ดวงตาสีเขียวนั้นจ้องมองมาด้วยความตื่นเต้นปนชื่นชม นัยน์ตาคู่นั้นวิบวับเหมือนลูกแก้วเลยทีเดียว

“หะ..หัวหน้าครับ ขะ..ขอจับหน่อยได้มั้ยครับ!”

คำขออนุญาตไร้หัวไร้หาง ไม่มีเกริ่นนำบอกเหตุผลพุ่งพรวดออกมาในทันที คิ้วเรียวเลิกขึ้นสูง ตามด้วยนัยน์ตาเรียวรี่หรี่ขวางขึ้นหลายองศา

“ก็...ก็...แบบว่า กล้ามท้องของหัวหน้ามันสุดยอดมากเลยครับ ก็เลยอยากจะขอลองจับดูน่ะครับ แฮะๆ”

ไอ้เด็กบ้านั้นอธิบายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเจือด้วยความเก้อเขิน มือหยุกหยิกอยู่ไม่เป็นสุข ยิ่งพอจ้องก็เหมือนจะประหม่ายิ่งกว่าเดิม

รีไวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใครมาเห็นเข้าคงได้นึกว่าเด็กนี่มันจะสารภาพรักเขาแน่ๆ ก็เล่นทั้งเขินทั้งประหม่าซะขนาดนี้

....เด็กก็คือเด็กล่ะน่ะ

“จะทำอะไรก็ทำ”

นิ้วเรียวแตะลงบนกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง กดลงสัมผัสความตึงผแน่น

"อา...สุดยอดเลยครับ! สมบูรณ์แบบมากเลย!"

น้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ ทำให้เขาคร้านเกินว่าจะบอกว่าปลายนิ้วที่สะกิดลูบไล้ไปมานี่มันชวนให้เริ่ม-รู้สึก-อะไรขึ้นมาบ้างแล้ว

...ยังเด็กน่ะนะ

สายตาจึงเสมองไปทางอื่น ดวงตาคมกริบสีเทาจางมองต่ำ แผ่นอกแบนราบ และหน้าท้องขาวเนียนแทบจะไร้มัดกล้ามชวนให้แตะลงไปทดสอบนั่น....

มือไวกว่าความคิด ฝ่ามือหนาหยาบวางลงกลางอกของเด็กหนุ่ม และลากกดหนักเบาลงระเรื่อยมาจนถึงสะดือ

"ร...หัวหน้ารีไว..."

ปลายเสียงพร่าลงและสั่นเล็กน้อย ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เคยมีเพียงความตื่นเต้นยินดีนั้นแดงก่ำอย่างเขินอาย

 "เพราะพักผ่อนไม่เพียงสินะ ถึงได้ผอมแห้งขนาดนี้"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ยามวิจารณ์ถึงผิวเนื้อนุ่มค่อนข้างหยุน มีกล้ามเนื้อประปราย หากยังไม่แข็งขึ้นเป็นนูนก้อนใต้ฝ่ามือ

และพอลองใช้ข้อนิ้วเกลี่ยลากไปตามแนวโครงร่างนั้น เด็กตรงหน้าก็สะดุ้งเฮือก ผละหนี สองมือกำแน่นที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัว ยันแผ่นอกของเขาไว้ทั้งที่ยังไม่เงยหน้า

“ผะ...ผม... ขอไปฝึกกับเพื่อนๆ ต่อนะครับ!”

เสียงตะกุกตะกักฟังแทบไม่เป็นศัพท์กล่าวรัวเร็ว ก่อนหมุนกายไปทันที ไม่รอคำอนุญาต

ใบหน้าขึ้นสีสดราวกับผลเชอร์รี่ที่เงยขึ้นมาประสานกันเพียงพริบตา รวดเร็วแค่ไม่กี่วินาที แต่ติดตรึงราวกับเกิดขึ้นอย่างช้าๆ เป็นเหมือนภาพวาดที่แต้มลงในใจให้หวั่นไหว

รอยยิ้มบางค่อยๆ คลี่ลงบนใบหน้าคมเข้มของหัวหน้าทหาร ดวงตาสีเทาจางมองตามร่างที่พลุนพลันวิ่งไปด้วยสายตาอ่อนโยน พร้อมกับเสียงกลั้วหัวเราะน้อยๆ ในลำคอ

เจ้าเด็กเหลือขอ....

[Fin.]