Hana saku Shoujo-2-

花咲く少女

Hana saku Shoujo

-2-

เอเลนที่ผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย รู้สึกสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยเสียงถกเถียงกันใกล้ตัว ร่างเล็กคดกายเข้าหาแผ่นหิน แล้วยกผ้าห่มขึ้นปิดศีรษะ

ตอนนี้..เธอเหนื่อยมาก ล้าไปทั้งตัว เหมือนเมื่อคืนทำอะไรสักอย่างที่หนักหนามา เนื้อตัวเหนอะเหนียวไปด้วยคราบคาวอะไรต่อมิอะไรไม่รู้ ระคายจนอยากจะอาบน้ำให้สดชื่นสักครั้ง แต่แค่แรงจะขยับขาลงจากเตียงยังแทบไม่มี

***********

"นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ! รีไวล์!"

เอียร์วินตวาดด้วยน้ำเสียงตระหนก. คล้ายอ่อนใจและอ่อนแรง

"จะว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม... สิ่งที่นายทำลงไปมันไม่ต่างจากการคุกคามทางเพศ แถมยังเป็นเด็ก"

ชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่ง 'นายกองทหาร' กอดอกมองอีกฝ่ายนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยดูไม่สบอารมณ์อันเป็นปกติของเจ้าตัว

"แล้วไง? ก็แค่-ตรวจสอบ- ร่างกายมันตามที่เห็นสมควร ฉันเป็นหัวหน้าโดยตรงของเจ้านั้น ไม่ใช่ฉันแล้วใครมีสิทธิ์?"

เอียร์วินนวดหัวคิ้วที่ขมวดแน่นของตนเอง และขณะที่กำลังปวดหัวได้ทีกับปัญหานี้ ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในระดับหัวหน้าหน่วยทีมสำรวจ 'ฮันซี่ โซเอ' ก็โผล่พราดพราดเข้ามาซะก่อน

"นี่ๆ มีอะไรกันเหรอ? เอเลนมีอะไรผิดปกติ? ไข้ขึ้น? กลายร่างเป็นไททันเฉพาะส่วน? มีความเปลี่ยนแปลงทางรูปลักษณ์?"

น้ำเสียงกระตือรือร้นสดใสกว่าปกติกับหน้าตาแช่มชื่นระรื่นของอีกฝ่าย ทำเอาเอียร์วินรู้สึกเหมือนไมเกรนจะขึ้น ฮันซี่ก็ยังคงเป็นฮันซี่ที่กระหายใคร่รู้ในตัวไททันแบบสุดโต่ง ถึงขั้นแทบตามติดทุกฝีก้าวของ 'เอเลน เยเกอร์' ราวกับเฝ้าสังเกตการ์ตัวทดลองอย่างไรอย่างนั้น

"ฮันซี่..."เอียร์วินเอ่ยเรียก หญิงสาวจึงหยุดส่งคำถามรัวเร็วนั้นออกมาและผละจากหน้าโต๊ะทำงานเขาซะที เจ้าตัวยันกายขึ้นเต็มความสูง แล้วมองไปรอบๆ ห้อง

"อ๊ะ...รีไวล์?"

จากนั้นเอียร์วินก็เริ่มเล่าสิ่งที่ได้รับรู้มาจากปากหัวหน้าหน่วยทหารถึงการ-ตรวจสอบ-ของเจ้าตัว ยิ่งเล่าไปมากเท่าไหร่์ ใบหน้าของเอียร์วินก็ดูอ่อนแรงลงทุกที ในขณะที่ฮันซี่นั้นดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับราวแสงดาวเลยทีเดียว

'งั้นก็แต่งงานกันซะเลยสิ!'

แล้วจู่ๆ ฮันซี่ก็พูดประโยคนี้ขึ้นมากลางปล้องแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย หังหน้าหน่วยทีมสำรวจสะดุ้งเฮือก เบิกตากว้างแบบหลุดมาดเข้มขรึมน่าเกรงขาม ส่วนว่าที่เจ้าบ่าว..หัวหน้าหน่วยทหารทำเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่แต่เต็มเดิมก็ดูหงุดหงิดเป็นนิจอย่างไรก็ยังคงเป็นเช่นนั้น

"ฮันซี่...นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ"

เอียร์วินปรามด้วยเสียงที่เกือบเป็นเสียงครางฮือ หากหัวหน้าผู้หมู่แค่เอียงคอมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูแก่ลงไปอีกโขจากความกังวลนั้น สลับกับใบหน้าเฉยชาติดจะดูไม่สบอารมณ์อย่างทุกทีของอีกคน ก่อนจะตอบแบบไม่คิดมาก

"ก็นายอยากให้รีไวล์รับผิดชอบไม่ใช่เหรอ? ... ไอ้ที่ทำนะ...ฉันเรียกว่าการคุกคามทางเพศนะนั้น สำหรับผู้หญิงน่ะ...แค่-นิ้วเดียว-ก็ถือว่าเสียตัวไปแล้ว"

หญิงสาวพูดหน้าตาเฉยเหมือนกับตนไม่ได้เป็นผู้หญิงแม้แต่น้อย แถมยังยักไหล่ราวกับไม่ยี่หระ

อันที่จริงเรื่องในหัวฮันซี่ไม่ได้มีเรื่อง-ความรับผิดชอบแทรกซึมอยู่สักกระผีก เธอก็แค่อยากติดตามเอเลนในฐานะตัวทดลองเท่านั้นเอง

มนุษย์ที่กลายร่างเป็นไททันได้ ซ้ำยังเป็นเด็กสาวอีก..แค่คิดก็เหมือนมีรายการที่ต้องทดลองไม่หวาดไม่ไหวแล้ว!!

ยิ่งถ้าได้มีสัมพันธ์กับมนุษย์ด้วยกันยิ่งน่าสนใจ....

เท่าที่ศึกษามาไททันไม่มีอวัยวะสืบพันธุ์ เรื่องเพศที่เห็นก็แทบไม่มีเพศหญิง การขยายพันธุ์เป็นเช่นไรคือเป็นปริศนา

เพิ่มจำนวนยังไง? มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างกันอย่างไร?

เสียงหัวเราะหึหึดังครวญอยู่ในลำคออย่างน่าสงสัย...

อา... ถ้าแต่งงานก็ต้อง....กัน ต่อมาก็ต้องท้อง ท้องแล้วก็มีลูก!!

เด็กที่เกิดระหว่างแม่ที่เป็นมนุษย์ซึ่งกลายเป็นไททันได้กับพ่อที่เป็นมนุษย์ที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุด!

ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าพิศวงและชวนให้ศึกษายิ่งกว่าไททันแน่ๆ!

ท่ามกลางความเงียบไร้คำพูดบรรยากาศกดดันอย่างน่าประหลาด.... รัศมีความไม่ปกติก็ฮันซี่เหมือนจะขยายตัวเป็นออร่าจนแทบเห็นได้ด้วยตาเปล่า ลงเป็นแบบนี้ต่อให้ยกอะไรมาค้าน หญิงสาวต้องหาทางแถไถให้ลงเป็นผลลัพพ์ที่ตนเองต้องการได้อยู่ดี เขาอาจมีหัวสมองที่เฉียบคม คิดวางแผนได้อย่างรอบคอบ จนสามารถบรรลุให้ถึงเป้าหมายที่ต้องการได้ หากถ้าให้วัดกับลูกบ้าของฮันซี่...เห็นทีจะไม่ไหว

"แต่...อย่างน้อยก็ถามตัวเอเลนก่อนเถอะ"

เจ้าของร่างสูงใหญ่เอ่ยราวกับปลงตกแล้วกับทุกสิ่ง เมื่อเอียร์วินอนุมัติ...ทางก็สะดวกไปกว่าครึ่ง

ดวงตาวิบวับเบื้องหลังแว่นเลนส์ใสเบือนสายตาไปหาร่างเตี้ยกว่าของหัวหน้าทหารที่ตั้งแต่ต้นจนจบยังไม่ปริปากพูดสักครึ่งคำ

"ก็ไม่เห็นเป็นไร...แต่งก็แต่งสิ"

รีไวล์ตอบด้วยน้ำเสียงธรรมดา ติดจะหงุดหงิดเหมือนทุกครั้ง หากคำตอบนั้นเป็นดั่งบัตรผ่านไปสู่ประตูสวรรค์แห่งการวิจัยที่รอคอยฮันซี่ โซเออยู่

หญิงสาวหน้าแดง...เคลิบเคลิ้มประดุจเป็นคนแต่งเอง รอยยิ้มกว่างผุดขึ้นบนริมฝีปากบาง

"ต้องให้ได้อย่างนี้สิรีไวล์!"

มือเรียวตบไหล่เจ้าของชื่อป๊าบๆ อย่างยินดี ซึ่งรีไวล์ทำเพียงแค่เปรยตามอง และส่งเสียงฮึในลำคอกับการกระทำนั่นเท่านั้นเอง

นี่คือเสียงถกเถียงอื้ออึ้งใกล้ตัวของ 'เอเลน เยเกอร์' เด็กสาวผู้ซึ่งยังไม่รู้ตัวเลยว่า ยามที่ตื่นขึ้นมาตัวเองก็ต้องตกเป็นของท่านหัวหน้าทหาร รีไวล์ในฐานะเจ้าสาวเสียแล้ว

ดวงตะวันค่อยๆ เคลื่อนคล้อยลงจากท้องฟ้าทีละนิด แสงสว่างสีทองจางแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดงทีละน้อยสาดไล้เข้ามาในห้องของหัวหน้าทหารอย่างเชื่องช้า

รอบกายเจ้าของห้องเงียบสนิท จนได้ยินเพียงเสียงของเข็มนาฬิกาขยับคลอไปกับเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของเด็กสาวที่ยังคงหลับสบายอยู่เท่านั้น...

ใช่....หลับสบายไม่รู้เรื่องรู้ราวขนาดว่าอุ้มเปลี่ยนที่นอน พาไปอาบน้ำล้างเนื้อตัวก็ไม่ตื่นเชียวแหละ

คิดถึงตรงนี้...รอยยิ้มบางก็ผุดขึ้นบนใบหน้านั้น

ภาพร่างเล็กบาง...ผิวขาวนวลตาที่นุ่มนิ่มไปทั้งตัว ถูกตระกองกอดไว้ในอ้อมแขนตน สลบไสลไม่ได้สติเพราะความเหนื่อยล้า ดวงตาปิดสนิท...หลับพริ้มจนขนตาสีเข้มเด่นชัดขึ้นบนแก้มเนียน

ดูอ่อนแรง...และไร้ทางสู้จนน่าขย้ำขยี้ พอๆ กับน่าทะนุถนอม

แน่นอน...คนสะอาดเข้าเส้นที่มีมาตรฐานในการขจัดสิ่งสกปรกในระดับไม่ธรรมดาอย่างเขา ต้อง-ขัด-เจ้าเด็กนี้ไปทุกซอกทุกมุมอยู่แล้ว

สัมผัสเนียนลื่น..นุ่ม ซ้ำยังเต่งตึงไปทุกส่วนสัด แถมยังอวลไปด้วยกลิ่นสดใหม่เช่นเด็กสาวแรกรุ่นบริสุทธิ์

เมื่อลากสัมผัสไปยังจุดใดบนเรือนกายขาวนั้น เสียงคราวผะแผ่วก็จะดังตามติดมาอย่างไม่อาจอดกลั้น

ตรงข้ามกับตอนมีสติลิบลับ...เพียงจ้องมองก็ตัวสั่นระริกราวลูกนก ถามอะไรก็ไม่ตอบ ขัดขืนดิ้นรนไปเรื่อย ทั้งๆ ที่รู้ว่าต่อให้ออกแรงมากแค่ไหนก็หนีไม่พ้นมือเขาอยู่ดี

รีไวล์ใช้ข้อนิ้วเกลี่ยปอยผมทีระลงมาปรกตาให้ หากสัมผัสที่แผ่วเบานั้นกลับปลุกอีกฝ่ายจากนิทราอย่างไม่น่าเชื่อ

เปลือกตาบางขยับเชื่อมช้า แล้วกะพริบถี่ ดวงตาสีเขียวใสสว่างที่แลเห็นดูปรือปรอยติดจะงัวเงีย มือปัดสิ่งที่กำลังระขวางตา พลางพูดงึมงำแบบคนยังไม่ตื่นเต็มตา

"อย่าเล่นน่า....รำคาญ!"

น้ำเสียงห้วนพร่าค่อนข้างกังวานใสแบบเด็กยังไม่แตกเนื้อสาวดี ทำให้รีไวล์ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า จริงๆ แล้วนอกจากหน้าตาน่ารักกับดวงตาใสกลมโตนั้น เสียงนี้ก็ยังเป็นอีกอย่างที่ผิดปกติไปจากเด็กหนุ่มควรจะเป็น ซึ่งถูกละเลยไปอย่างแนบเนียนด้วยท่าทางห้าวๆ เถื่อนๆ มุทะลุของเจ้าเด็กนี้

เรื่องนั้นละไว้ก่อน...ประเด็นสำคัญตอนนี้คือเจ้านี้กล้าขึ้นเสียงใส่เขา!

"กล้าใช้น้ำเสียงแบบนั้นกับผู้บังคับบัญชางั้นเหรอ? เอเลน เยเกอร์"

คนอายุน้อยกว่าสะดุ้งเฮือกกับเสียงทุ้มต่ำติดจะดุกร้าวอันแสนคุ้นหู ภาพเหตุการณ์ในค่ำคืนที่ผ่านมาขึ้นในหัวเป็นฉากๆ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้น เอเลนขยับกายถอยหนีอัตโนมัติ... แต่ช้าเกินไป มือหยาบคว้าข้อแขนที่เริ่มสั่นระริกนั้น แล้วกระชากเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดใบหน้าจนแดงก่ำ ก่อนจะขยับยิ้มหยันแล้วเอ่ย

"คิดหรือว่าจะหนีฉันพ้น?"

เด็กสาวกัดริมฝีปากล่างแน่นจนได้เลือด ขณะที่พยายามขืนร่างและดึงแขนตัวเองกลับมา

"ปล่อยผม!"

เอเลนตวาด ทั้งที่กลัวแทบขาดใจ... เธอเจ็บ...แล้วก็กลัวคนตรงหน้ายิ่งกว่าอะไร แต่ที่กลัวยิ่งกว่าคือการถูกทำแบบเมื่อคืน เหมือนถูกกระทำชำเราก็ไม่ปาน... สัมผัสบีบเค้นรุนแรงตามผิวเนื้อ ไหนจะ....ที่สอดเข้าในในช่องทางนั้น

ไม่เอา...ไม่เอาแล้ว ถูกทำเรื่องแบบนั้น ไม่เอาแล้ว!!

หากก่อนที่รีไวล์จะได้ทำอะไรมากกว่านั้น เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดของบานประตูก็ดังขึ้น

ประตูไม้คร่ำครึเหวี่ยงเปิด..เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของหัวหน้าหน่วยทีมสำรวจเอียร์วินและผู้บังคับหมู่ฮันซี่

สายตาของหัวหน้าหน่วยมองข้อแขนที่ถูกกุมกระชับแน่นไม่ปล่อยของเธอโดยหัวหน้ารีไวล์ เจ้าตัวชะงักไปชั่วครู่ ก่อนถอนหายใจออกมา เป็นจังหวะเดียวกับที่คุณฮันซี่ก้าวเข้ามาประชิดใกล้ ซึ่งเจ้าของห้องไม่ขยับกายเบี่ยงหลบจากข้างเตียงที่นั่งอยู่แม้แต่น้อย ยังคงนั่งที่เดิมเช่นนั้น โดยไม่ปล่อยข้อมือของเธอ

คุณฮันซี่ส่ายหน้าราวกับอ่อนอกอ่อนใจ แต่กลับซ่อนรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าไม่มิด สุดท้ายก็เลือกยืนเว้นระยะห่างจากเตียงที่มีเธอกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ในกำมือของหัวหน้ารีไวล์ แล้วเอ่ย

"อืม...จะพูดยังไงดี ตรงๆ เลยแล้วกัน"

ปลายนิ้วเรียวดันแว่นที่ตกลงมาตรงสันจมูกขึ้นไป

"คือว่าฉันกับเอียร์วินรู้แล้วล่ะว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิง"

เอเลนตกใจจนหน้าเผือดสี.... มืออีกข้างที่เป็นอิสระกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ริมฝีปากบางเม้มแน่น

"ม่ะ...ไม่จริงน่า ได้ยังไง...กัน?"

เด็กสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน ใจหายราวกับถูกผลักตกลงไปในหล่มลึก โทษของการโกหกผู้บังคับบัญชาและหลอกลวงสถานภาพทางร่างกายของตัวเองมีมากมาย และหนึ่งในนั้นคือการไล่ออกจากกองทหาร

เธอกำมือแน่น..สั่นระริกไปทั่วทั้งตัว

"โอเค... ฉันรู้ว่ามันอธิบายไปก็คงสะเทือนใจเธอ แต่เรารู้จากรีไวล์อะน่ะ"

ฮันซี่กล่าวต่อ ใบหน้าซีดเผือดอย่างน่าสงสารนั้นชวนให้ตบไหล่ลูบหลังปลอบซะเหลือเกิน หากหล่อนไม่คิดจะฆ่าตัวตายทางอ้อมโดยการเอาคอไปพาดบนใบมีดของรีไวล์แน่ ดวงตาคมกริบนั้นมองเขม็ง..จ้องกดดันราวกับจะฆ่ากันให้ตาย ถ้าคิดไปแตะ-เด็กในมือ-เจ้าตัว

"รวมถึงรู้สิ่งที่เขาทำกับเธอด้วย ซึ่งในความเห็นฉัน..ยังไงรีไวล์ก็ต้องรับผิดชอบเธอ ครั้งนี้เขาทำเกินไป"

หัวหน้าเอียร์วินที่เงียบมานาน กล่าวเสริม.... หากสิ่งที่ได้รับรู้เพิ่มมายิ่งทำให้เอเลนหวาดกลัวกว่าเดิม....

เรื่องน่าอาย.....น่าขยะแขยงพรรณนั้น

"จากความเห็นของฮันซี่... รีไวล์ต้องแต่งงานกับเธอเป็นการรับผิดชอบ"

ดวงตาสีเขียวใสสว่างเบิกกว้างอย่างตกตะลึง ตระหนกจนแทบเค้นเสียงออกมาจากลำคอไม่เป็นคำ

"หะ....หัวหน้า...มะ..ไม่นะครับ ไม่"

เอเลนรวบรวมแรงกายเท่าที่มีเพื่อจะลุกขึ้นยืน แต่ไม่ว่าจะสะบัดหรือดึงเท่าไร่ แขนข้างที่หัวหน้ารีไวล์ยึดครองไว้ก็ไม่เขยื้อนหรือหลุดจากการเกาะกุมนั้นแม้แต่น้อย

"มะ..ไม่ ไม่เอานะครับ"

แรงเท่าที่มีของเธอทำได้แค่ขยับขาวางลงกับพื้น ขาทั้งสองข้างสั่นไปหมด

แต่ไม่...ไม่ยอม เธอต้องไปหาหัวหน้าเอียร์วิน หัวหน้าหน่วยเป็นคนเดียวที่สั่งหัวหน้ารีไวล์ได้ ถ้าหากขอร้อง..เขาต้องช่วยเธอได้!

หากเอเลนไม่อาจทำได้อย่างใจคิด เพียงแค่ขาแตะลงกับพื้นหินเยียบเย็นร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากขึ้นมาบนเตียงใหม่อีกครั้ง คราวนี้ไม่แค่กึ่งนั่งกึ่งนอน ร่างกายแผ่หงายไปกับฟูกเตียงแข็งกระด้างนั้น

แรงปะทะกะทันหันเล่นงานสมองเธอให้แปรปรวนไปหมด ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน สิ่งเดียวที่ทำให้ร่างนี้ขยับคือสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่มีเท่านั้น

"ปล่อย...ปล่อยผม!"

เธอกรีดร้อง...และดิ้นไม่หยุด เมื่อรู้สึกได้ถึงมือหยาบกร้านคู่นั้นที่เคยทำร้ายตลอดคืนที่ผ่านมาเอื้อมหา

"ชิ!"

รีไวล์สบถ... ก่อนจะตามขึ้นไปถึงบนเตียง คว้ามือที่เปะป่ายเหวี่ยงไปมารวบไว้ แล้วเคลื่อนกายชิด บังคับให้ร่างของเด็กสาวอายุน้อยกว่าถอยร่นไปเรื่อยๆ กระทั่งร่างนั้นไร้ทางหนีจนมุมกับผนังหินด้านหลัง

"เป็นอะไร!?"

ด้วยความโมโหและหงุดหงิดกับเสียงร้องและการขัดขืนแสนน่ารำคาญ น้ำเสียงที่เอ่ยถามไปจึงกลายเป็นเสียงตะโกนตวาดกร้าว

เอเลนส่ายหน้าไปมาราวกับคำถามนั้นส่งไปไม่ถึงโสตประสาท ดวงตาสีเขียวใสคู่โตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ก่อนร่างนั้นจะค่อยๆ สงบลงและหยุดนิ่งไปซะเฉยๆ

ร่างที่เจ้าของหมดสติเลื่อนครูดไปกับผนังหิน แล้วล้มลงบนเตียงนอนในกำมือของผู้มีอำนาจเหนือกว่า

สัมผัสแผ่วเบาบนเส้นผมทำให้เจ้าของเริ่มปรือตากระพริบถี่ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆของอาหารที่น่าจะตั้งอยู่ไม่ไกล

เอเลนลืมตาขึ้นเพื่อพบว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือคนเดียวกับที่ตะคอกใส่เธอ

แล้วหลังจากนั้น..เกิดอะไรขึ้นต่อล่ะ?

สมองนึกออกเพียงใบหน้าโกรธเกรี้ยวที่ใช้มือเขย่าไหล่ตนอย่างแรง

รีไวล์หยุดมือเมื่อเห็นอีกฝ่ายลืมตาขึ้นมา ใบหน้าผู้ใต้บังคับบัญชาดูมึนงง

'ที่นี่..'

'ห้องฉันเอง'

ลำคอแห้งผากเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในคืนก่อน ใบหน้าเห่อร้อนโดยอัตโนมัติ

ร่างกายยังจดจำทุกสัมผัสได้ชัดเจน

ทั้งแรงบีบของมือบนเนินเนื้อหน้าอก ปลายนิ้วที่กระหวัดไปมาในร่าง รวมไปถึงลิ้นอุ่นชื้นที่แทรกตัวเข้ามาด้านใน

สองขาในผืนผ้าหุบเข้าหากันแน่น

กลัว

กลัวว่าจะโดนทำแบบนั้นอีก

'เป็นอะไร?'

รีไวล์ไม่เข้าใจว่าทำไมแค่ตนตะโกนเพื่อต้องการคำตอบจากอีกฝ่าย แต่ร่างตรงหน้ากลับล้มลงเอาดื้อๆ ถ้าเขารับไม่ทัน มันได้หัวแตกแน่

ดีที่มีฮันซี่อยู่ใกล้ๆ เลยช่วยไขคำตอบไปได้

'คงตกใจจนเป็นลมน่ะ นายไม่เห็นรึไงว่าเอเลนหน้าซีดแค่ไหน..'

'นายไม่น่าไปเร่งรัดเอาคำตอบแบบนั้น' เอียร์วินเสริม

'ยังไงก็ให้นอนพักก่อน ถ้าไม่เป็นอะไรมาก..อีกเดี๋ยวก็น่าจะตื่นแล้วล่ะ'

เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็นคนเป็นลมเพราะตกใจ

อ่อนแอจริงๆ

ยังไม่มีคำตอบจากร่างที่นอนอยู่บนเตียง เอเลนเพียงส่ายหน้าเล็กน้อย แต่เหมือนจะไปกระตุ้นต่อมโมโหคนเป็นหัวหน้ามากกว่าเก่า

'ปากน่ะมีไว้ทำอะไร ทำไมไม่พูด?'

จะให้บอกได้ยังไงว่าตอนนี้มันจุกไปทั้งตัว เรี่ยวแรงหดหายเพียงแค่เห็นแววตาน่ากลัวคู่นั้น

เอเลนพยุงตัวขึ้น ชุดของทีมสำรวจถูกถอดออกจนเหลือเพียงเสื้อและกางเกงสีขาว

'ผม..ขอตัวนะครับ'

อึดอัดกับบรรยากาศภายในห้องจนทนไม่ไหว อยากออกไปให้เร็วที่สุด

'อ๊ะ!'

ตอนที่ขาทั้งสองตั้งตรงเพื่อเตรียมก้าวออกไป ปลายรองเท้าของคนที่อยู่ข้างเตียงก็สะบัดสะกัดให้ล้มลงบนเตียงตามเดิม

'หึ คิดจะเมินกันงั้นเหรอ?'

'ปละ เปล่านะครับ! ผมแค่อยากออกไป..สูดอากาศข้างนอก'

รีไวล์ไม่มีทางเชื่อคำแก้ตัวนั้น เหตุผลแบบนี้เอาไว้หลอกเด็กน่าจะดีกว่า

แค่อีกฝ่ายไม่ยอมเงยหน้ามาสบตากันแม้แต่ครั้งเดียว..ก็ทำให้อยากต่อยซักหมัด

ติดที่ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง

แต่ไม่ว่าจะเพศไหน ถ้าไม่ฟังคำสั่งหัวหน้า..มันก็เท่านั้น

มือใหญ่บีบคางอีกฝ่ายแน่นและจับเงยขึ้นเพื่อสบตา

แต่เด็กสาวยังคงดื้อรั้น หลบสายตาหนีไปอีกทาง

รีไวล์ไม่ใช่คนใจเย็น แต่มักทำอะไรเพื่อให้ผลของมันออกมาดีที่สุด

ถ้าใช้กำลังกระทืบอีกฝ่ายจมเตียง..ก็คงไม่ได้อย่างที่ต้องการ รู้กันอยู่ว่าลูกน้องคนนี้หัวดื้อแค่ไหน

มือข้างที่ว่างจึงยกขึ้น

เอเลนหลับตาเตรียมรับหมัดที่จะพุ่งเข้ามา..แต่ผ่านไปพักใหญ่ก็ไม่พบความเจ็บปวดใดๆ

กลับกัน..สัมผัสแผ่วเบาบนหน้าท้องที่เคยรู้จักกลับมาอีกครั้ง

รีไวล์ลากมือผ่านสาบเสื้ออีกฝ่ายเข้าไปด้านใน

มือวางบนหน้าท้องที่เกร็งแน่นก่อนจะเลื่อนขึ้นสูง

'จะทำอะไรครับ!?'

น้ำเสียงตื่นตระหนกที่ดังลอดออกมาไม่ได้ทำให้รีไวล์หยุดมือ ดวงตากลมโตสีเขียวหันกลับมาจ้องใบหน้าตน

แต่ช้าไปแล้ว

นิ้วเรียวสัมผัสได้ถึงผืนผ้าเนื้อหยาบใต้ร่มผ้า มันพาดผ่านรอบอกอย่างแน่นหนา

ผู้ชายคงไม่จำเป็นต้องใช้

แต่กับหญิงที่จำแลงเป็นชาย..ผ้ารัดหน้าอกคือสิ่งที่ปกปิดความลับของมันไว้ได้อย่างมิดชิดสินะ

นิ้วเรียวไล่ไปตามขอบผ้าอย่างใจเย็น จนสะดุดเข็มกลัดเล็กที่รั้งปลายผ้าเอาไว้มั่น

นื้วหัวแม่มือกดลงไปให้โลหะชิ้นเล็กคลายตัว

เอเลนหายใจได้คล่องขึ้น แต่นั่นหมายถึงสัญญาณอันตราย

เมื่อคลายเนื้อผ้าออกจากกัน มือใหญ่ก็ดึงรั้งมันออกมาและโยนทิ้งข้างเตียง

ภาพตรงหน้าในบริเวณที่เคยราบเรียบ..ปรากฏรอยนูนขึ้นช้าๆ

เสื้อสีขาวถูกดันขึ้นด้วยแรงพองตัวของเนินเนื้ออวบ พวกมันเสียดสีกับเนื้อผ้าจนเกิดรอยตึงแน่นเป็นริ้ว

นัยน์ตาของรีไวล์สะท้อนก้อนกลมสองลูกที่ถูกปกปิดไว้ข้างใต้

ด้วยความบางและสีของเสื้อที่ใส่ ยอดเนื้อด้านบนสุดเล็ดรอดออกมาเป็นสีเข้มให้เห็นเล็กน้อย

'ยะ หยุดเถอะครับ'

'นายพูด 'ครับ' ทั้งๆที่มีเจ้านี่น่ะเหรอ' รีไวล์ดีดนิ้วไปที่ปลายยอดข้างขวา

มันกระเด้งตามแรงสั่นสะเทือน

'ผมจะพูดอะไรก็ไม่เห็นเกี่ยวกับหัวหน้า..อ๊ะ!'

เอเลนน้ำตาคลอเมื่ออีกฝ่ายบดขยี้ยอดอกอย่างแรงผ่านเนื้อผ้า ความหยาบของมันเสียดสีลงมาบนแอ่งชีพจรสำคัญ

ร่างด้านบนบีบเค้น ดึงรั้งไม่ยอมปล่อย คำพูดของอีกฝ่ายทำให้เหมือนถูกตบหน้า

ไม่เกี่ยวอย่างนั้นเหรอ?

'จะ เจ็บ อะ..อ๊า!'

เอเลนหอบเหนื่อยเมื่อแรงบีบคลายตัว หน้าอกด้านซ้ายปวดแสบ

น้ำตาไหลเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง

'ผม..ทำอะไร..ผิด?'

อีกฝ่ายไม่ตอบ

รีไวล์ขมวดคิ้ว ขัดใจกับบทโศกของคนตรงหน้า

ยิ่งหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าในดวงตาเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำที่กลั่นตัวออกมา

น่ารำคาญ

'อย่าใช้น้ำตาแก้ปัญหา เจ้าเด็กขี้แย'

เอเลนรีบกระพริบตาเพื่ิอไล่ของเหลวใสกลับไป แต่พวกมันกลับไม่ยอมเชื่อฟัง

'ร้องได้ก็ร้องไป ฉันไม่สงสารหรอกนะ'

รู้สิ

รู้ดีอยู่แล้ว

ถ้าอีกฝ่ายมีความสงสารให้แก่กันซักนิด เรื่องคืนนั้นก็คงไม่เกิดขึ้น

ไม่ต้องมาทนอัปยศท่ามกลางสายตาของคนอื่น

แม้ผู้บัญชาการเอียร์วินกับคุณฮันซี่จะไม่พูดอะไร..แต่สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกมันก็บ่งบอกคำตอบอย่างเด่นชัด

ร่างกายเขามันน่ารังเกียจ

ยิ่งคิด..ภาพเบื้องหน้าก็ยิ่งพร่าเลือน

'ตกลงอะไรคือคำตอบของเธอ..เอเลน เยเกอร์'

ก้อนสะอื้นค้างอยู่ที่ลำคอ ไม่กล้าส่งเสียงออกไป

กลัว..กลัวโทสะในดวงตาคู่นั้น

'ตอบสิ'

ไม่เอา

ไม่เอาแล้ว..อย่ามองด้วยสายตารังเกียจแบบนั้น

'ฉันถามว่าจะแต่งงานกับฉันรึเปล่า!? เอเลน เยเกอร์!!!'

เฮือก!

เสียงตะคอกไม่ต่างจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ช่วยย้ำเตือนความกลัวให้เด่นชัดในสมอง สองขาปัดป่ายหวังจะรอดพ้นการจับกุม แต่จนแล้วจนรอดก็เหนื่อยเปล่า

แต่งงานอย่างนั้นเหรอ..แต่งเพื่ออะไร

รีไวล์จับข้อมือเด็กสาวแน่น เขาถือว่าการขัดขืนคือคำตอบที่ชัดเจนมากพอ

แต่เขาไม่ชอบการเป็นฝ่ายถูกปฏิเสธเท่าไหร่นัก..จึงหวังที่จะได้ยินคำตอบจากปากอีกฝ่ายเพื่อยืนยัน

‘พูดสิ!’

‘อึก..มะ ไม่เอา’

ร่างเล็กรู้สึกหนาวเย็นไปถึงขั้วหัวใจ ปวดร้าวที่ข้อมือทั้งสองข้างแทบทนไม่ไหว เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น

‘ไม่เอา..ไม่ พอ..’

ดวงตาเรียวของรีไวล์หรี่ลงมองคนที่เพ้อไม่ได้ศัพท์ คงจะไม่อยากแต่งงานมากจนถึงขั้นร้องไห้ฟูมฟาย ไม่เหลือคราบเด็กอวดดีคนเดิม

‘ไม่แต่งก็ไม่เป็นไรหรอกนะ ฉันไม่ได้มีปัญหา..’ เขาเว้นวรรค จงใจให้อีกฝ่ายหยุดดิ้นเพื่อรอฟังต่อ

แต่คำพูดที่จะจบประโยคกลับแทนที่ด้วยอ้อมแขนที่ตวัดรอบเอว เกาะเกี่ยวลำตัวเด็กสาวขึ้นพาดบ่า

เอเลนตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่ไม่มีเสียงร้องออกมา

เลือดตกลงสู่หัวสมอง มึนงงจนเงยหน้าไม่ขึ้น

ฝีเท้าของคนที่ใช้บ่ารองรับน้ำหนักตนไว้ก้าวเดินห่างจากเตียงนอนออกไปเรื่อยๆ ได้ยินเสียงเปิดและปิดประตูลง เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก็พบว่าพวกเขาอยู่ที่ห้องโถงกลางของบ้านพักที่ใช้เป็นฐานบัญชาการ

‘อ้าว เอเลนฟื้นแล้วเหรอ?’

เสียงจากคุณฮันซี่เป็นสิ่งแรกที่กระทบโสตประสาท

โลกหมุนคว้างเมื่อมือใหญ่จับพลิกตัวให้นอนราบบนโต๊ะที่วางแผนที่กลยุทธ์ระเกะระกะ อุปกรณ์ของทีมสำรวจกระจายไปทั่วเมื่อรีไวล์ปัดพวกมันให้พ้นทาง

‘เฮ้ๆ นายจะรุนแรงไปแล้วนะ เบาๆกับผู้หญิงหน่อยสิ’

ฮันซี่เอ็ดอีกฝ่ายก่อนจะหันไปยิ้มให้คนที่มีสีหน้าไม่ดีขึ้นเลย เธอจำได้ว่าบอกรีไวล์ไปว่าให้พาเด็กสาวไปพัก..แต่ทำไมออกมาจากห้องแบบกระเซอะกระเซิงกว่าเก่า สีหน้าซีดเซียวจนขาวไม่ต่างกับกระดาษ

‘เฮ้ย!’

เสียงห้าวของหญิงสาวนักทดลองของทีมสำรวจดังขึ้นอย่างตกใจ กว่าเอเลนจะรู้ตัวว่าฮันซี่ตกใจเรื่องอะไรก็ตอนที่ร่างกายช่วงล่วงสั่นเทาเมื่อปะทะกับแรงลมที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง

‘ไม่!’

เอเลนหวาดกลัวอย่างสุดขีด ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายสั่งให้ดึงกางเกงที่ร่นลงไปกลับขึ้นมาใหม่ 

‘นายจะทำอะไรน่ะรีไวล์!?’

ฮันซี่เห็นอีกฝ่ายดึงกางเกงสีขาวของเอเลนออกมาต่อต่อตา ทิ้งไว้เพียงชั้นในตัวบาง

ถึงจะเป็นผู้หญิงเหมือนกันก็จริง แต่จะให้มารับรู้อะไรแบบนี้ก็ไม่เอาเหมือนกัน..เธอพอจะรู้ว่ารีไวล์คิดจะทำอะไร

สงสารฝ่ายที่ถูกกระทำก็จริง แต่นี่ก็เกินขอบเขตของคนอื่นที่จะเข้าไปยุ่ง

ในเมื่อรีไวล์เป็นคนรุกล้ำเข้าไปในดินแดนของเด็กสาว ความรับผิดชอบก็ตามมาอย่างไม่มีข้อยกเว้น

แต่จะดีมากถ้าไม่เอาคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง

สายตาของหัวหน้าทหารตวัดมองสั่งการทางสายตาเป็นเชิงให้ยืนอยู่นิ่งๆถ้าไม่อยากเจ็บตัว ฮันซี่กลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อรู้ตัวว่าคงต้องยืนเป็นตัวละครในฉากนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้

‘หยุด ยะ อย่า!’

เอเลนร้องเสียงแหลมเมื่อผืนผ้าชิ้นเล็กโดนนิ้วเกี่ยวออกไป ท่อนล่างเปลือยเปล่าถูกเปิดเผยสู่สายตาของคนสองคน

ความอายแล่นริ้วจนต้องกัดฟันและหลับตาแน่น

นี่เป็นครั้งแรกที่เอเลนอยากกลับไปอยู่ในห้องๆเดิม..ห้องที่แม้จะถูกกระทำชำเราอย่างหยาบโลนแต่ก็มีเพียงเขาและใครอีกคน

คราวนี้มันไม่ใช่..ทำไมหัวหน้ารีไวล์ถึงต้องทำแบบนี้ด้วย

‘ฮึก..’

เสียงสะอื้นเบากระทบโสตของประสาทของคนทั้งคู่ที่ยืนมองสรีระของเด็กสาวแรกรุ่น ฮันซี่สงสารจนเดินเข้าไปจะจับมือรีไวล์ออกหลายครั้ง แต่ก็ถูกผลักกระเด็นออกมา

เธอได้แต่ภาวนาให้เรื่องครั้งนี้จบลงโดยเร็ว

ขาขาวถูกจับแยกออกกว้างและกดทับด้วยแรงมือ

ดอกไม้ดอกเดิมยังคงสุกปลั่ง ช่อตูมบานรับบรรยากาศแห่งกามรมณ์ เพียงลองสะกิดด้วยปลายนิ้ว..กลีบน้อยใหญ่ก็พองตัวรับสัมผัสคุ้นเคย

รีไวล์ไม่ได้ทำไปเพราะความสนุก

เขาบอกแล้วว่าจะใช้วิธีที่ได้ผลดีที่สุด..และไม่ต้องบังคับใครอีกด้วย

‘ฮันซี่ ไปตามเอียร์วินมา’

ประโยคที่เหมือนคำสั่งประหารดังก้องในหัวของเอเลน

อะ อะไร

อย่านะ..

‘ฉันจะพูดอีกครั้ง..’

ในหัวของเอเลนมึนตื้อกับเหตุการณ์ที่ประดังประเดเข้ามา

‘เธอจะแต่งงานกับฉันไหม?..เอเลน เยเกอร์’

คำถามเดิมถูกเอ่ยซ้ำ แม้เธอจะยืนยันไปแล้วว่าไม่ แต่คนตรงหน้าก็ยังไม่ยอมเลิกรา

ทำไมต้องทำแบบนี้

เกิดความเงียบอยู่หลายนาที รีไวล์ถอนหายใจกับอาการดื้อรั้นแบบหัวชนฝาของอีกฝ่าย เขาอุตส่าห์ให้โอกาสอีกครั้งโดยที่ไม่ต้องเสียหน้า

‘ถ้าอย่างนั้น..’

‘อะไรเนี่ยฮันซี่!? ทำไมต้องปิดตาด้วย..’

เสียงทุ่มนุ่มที่แทรกขึ้นมาทำให้เอเลนเกร็งตัว ปากปิดสนิท กลัวผู้มาใหม่จะรู้ว่าตนก็อยู่ในห้องนี้

เอียร์วินงงที่อยู่ดีๆฮันซี่ก็เอาผ้ามาปิดตาตนที่นั่งตรวจเอกสารการเดินทางอยู่ในห้อง ผลักให้เดินไปตามทางไม่พูดไม่จา มีเพียงเสียงถอนหายใจที่ทำให้รู้ว่าหญิงสาวยังเดินอยู่คู่กัน

‘เอียร์วิน’

เมื่อได้ยินเสียงทัก ผู้บัญชาการสูงสุดจึงค่อยโล่งใจ อย่างน้อยถ้ามีรีไวล์อยู่ก็อาจจะไม่ใช่เรื่องไร้สา

ระแบบฮันซี่มากนัก

‘เอามือนายมา’

เอียร์วินส่งมือขวาให้อีกฝ่ายอย่างง่ายดาย เดาว่าคงจะแกล้งกันเล่นอย่างที่เคยทำ

รีไวล์จับมืออีกฝ่ายวางบนจุดกึ่งกลางลำตัวของเด็กสาว

เอเลนร้องไห้ออกมาเงียบๆด้วยความอดสูเมื่ออุ้งมือใหญ่ของผู้บังคับบัญชาการแตะลงบนพื้นที่เปียกแฉะ

เอียร์วินสะดุ้งเมื่อแตะโดนอะไรที่เป็นเมือกลื่น ทว่าสัญชาตญาณที่ทำงานในทีมสำรวจทำให้มือหนาเริ่มขยำของในอุ้งมือ

ทั้งเค้นคลึง บีบนวด เพื่อหาคำตอบว่ามันคืออะไร

สัมผัสที่ได้รับเหมือนก้อนเนื้อฉาบเมือกลื่น ตึงแน่น และมีช่องว่างให้ลองแทรกนิ้วลงไป

‘อ๊า..’

มารู้เฉลยเมื่อได้ยินเสียงครางที่ฟังดูคุ้นเคย

ร่างสูงรีบผละออกอย่างรวดเร็ว อ้าปากค้าง รีบแกะผ้าปิดตาเป็นพัลวัน

ระหว่างนั้นรีไวล์จ่อปลายนิ้วไปยังรูเล็กที่เอียร์วินเผลอสะกิดเมื่อครู่ ค่อยๆดันนิ้วชี้ของตนเข้าไป คราวนี้ลำบากหน่อยเพราะไม่มีสารหล่อลื่นมากนัก

เมื่อผ้าปิดตาหลุดออก ตาของผู้ที่เคยเคร่งขรึมเบิกโพลงแทบหลุดออกจากเบ้า

เอเลนในคราบเด็กสาวนอนราบอยู่บนโต๊ะที่พวกเขาเพิ่งจะใช้วางแผนการรบไปเมื่อครู่ ทั้งตัวมีเพียงเสื้อสีขาว..ที่มีเนินนูนปรากฏขึ้นมาเด่นชัดแสดงความอวบอิ่มของเนื้อสาว

ส่วนช่วงล่างว่างเปล่า..

บนพื้นมีชั้นในชิ้นเล็กตกอยู่ไม่ไกล

ความเปียกชื้นบนมือคือหลักฐานชั้นดีว่าสิ่งที่เขาสัมผัสเมื่อครู่คือของต้องห้าม

เมื่อหันไปมองฮันซี่ อีกฝ่ายกลับหลบสายตาไปอีกทาง

เขาล่วงเกินเด็กสาวโดยไม่รู้ตัว

ความโกรธที่แล่นริ้วทำให้เกือบเดินไปกระชากตัวคนที่บังอาจทำตัวเป็น-นักสำรวจ-ออกมา แต่ท่อนนิ้วที่เชื่อมต่อกับร่างกายของเอเลนทำให้เขาชะงัก

รีไวล์มองลำนิ้วของตนค่อยๆหลุบลงไปในช่อกลีบเล็ก บดเบียดให้มันเผยอออกจนเบ่งบาน

เมื่อเข้าไปได้จนสุด เสียงครางหวานก็ดังตามมา

‘อะ อ๊า!’

เอเลนเจ็บ..เจ็บและแสนร้อนไปทั่วร่าง ผิวเนื้อที่แสดงความเป็นเพศหญิงถูกรุกล้ำเข้ามาอีกครั้ง ปลุกอารมณ์บางอย่างที่ไม่ควรเกิดให้โหมกระพือ

‘หยุดเดี๋ยวนี้นะรีไวล์!’

เอียร์วินทนไม่ได้อีกต่อไปที่เห็นเด็กสาวตรงหน้าเหมือนถูกใช้เป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ของอีกฝ่าย

‘หยุด? หึ..ทีนายยัง-ขยำ-ซะขนาดนั้น’

ร่างสูงหน้าแดง ใบหูร้อน เขาไม่ใช่วัยรุ่นอีกแล้วและไม่ใช่ว่าไม่เคยผ่านเรื่องพวกนี้มา แต่ครั้งนี้ก็เห็นๆกันอยู่ว่าถูกหลอก

ที่สำคัญ..เขายังทำลายศักดิ์ศรีของผู้ใต้บังคับบัญชาอีกด้วย

สัมผัสของเนื้อฉ่ำยังติดอยู่บนมือ แค่คิดว่าจะมองหน้าอีกฝ่ายอีกครั้งได้ยังไงก็ปวดหัวแล้ว

‘แต่ฉันไม่ได้..ไม่ได้ใส่เข้าไปอย่างนาย!’

เหมือนคำพูดจะไปกระตุ้นความรู้สึกอับอายของร่างเล็กที่นอนแผ่ราบอยู่บนโต๊ะไม่น้อย

เอเลนเบือนหน้าหนีสายตาทั้งสามคู่ที่จ้องมองมา ไม่ว่าจะจับ บีบ ขยำ หรือสอดใส่อะไรเข้ามาก็แล้วแต่..สิ่งที่ทำให้อยากกัดลิ้นฆ่าตัวตายมากที่สุดก็คือการที่โดนรุกล้ำโดยนิ้วของหัวหน้ารีไวล์ต่อหน้าคนอื่น

ซ้ำร้ายยังถูกกระตุ้นจากการถูไถไปมา เรียกเสียงครางให้หลุดออกมาจากปากอย่างง่ายดาย

‘เอานิ้วของนายออกมาเดี๋ยวนี้!’ เอียร์วินออกคำสั่ง

‘แต่เหมือนเด็กนี่จะไม่อยากให้ฉันเอามันออกหรอกนะ’

รีไวล์เบนสายตาไปทางผู้ถูกกระทำ ผิวขาวนวลเปล่งสีชมพูอมแดงไปทั่วทั้งร่าง ริมฝีปากของเด็กสาวเผยอกว้างหอบถี่ เสียงหายใจแผ่วระรัวทำให้หัวใจของชายหนุ่มอีกคนในที่นั้นเต้นผิดจังหวะ

ยิ่งได้มองนัยน์ตาสีเขียวที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ..เอียร์วินก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขารีบวิ่งเข้าไปกระชากมือเพื่อนของตนออกเพื่อหวังจะเห็นเครื่องเพศที่ใช้สนองตัณหาหลุดพ้นจากพันธนาการ

แต่เขาเพิ่งรู้ว่านั่นคือการกระทำที่ผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง

‘อ๊ะ อา อ๊า! จะ เจ็บ..อึก!’

เพราะการกระชากอย่างรุนแรง ปลายนิ้วที่ฝืนไถลตัวออกมาจึงกระแทรกผนังอ่อนบาง สร้างความบอบช้ำตามแนวร่องไปจนพื้นผิวด้านนอกสุด

ไม่ต่างกับการดึงลำต้นอ่อนออกจากผืนดินทั้งที่มีรากฝังตัวแน่น

รอยแดงช้ำปรากฏให้เห็นบนขอบด้านล่าง มันบวมเป่ง แต่ยังดีที่ไม่มีเลือดออก

น้ำสีขุ่นไหลเยิ้มออกมาจากช่องทางที่ถูกทำร้าย เปรอะเปื้อนกระดาษบนโต๊ะ

‘ฮึก..ฮือ’

เสียงร้องไห้กระชากสติของทั้งเอียร์วินและรีไวล์ให้กลับมา ฮันซี่ที่ยืนดูอยู่ข้างๆเข้ามาค่อยๆประคองตัวเด็กสาวขึ้นมานั่ง เธอถอดเสื้อนอกของตัวเองคลุมร่างกายท่อนล่างของอีกฝ่ายไว้

‘ฉะ ฉันขอโทษนะเอเลน’

เอเลนหูอื้อตาลาย ความรู้สึกตอนนี้คืออยากหายตัวไปจากที่นี่ นอกจากจะถูกล่วงเกินทางเพศแล้ว..ช่องทางยังบาดเจ็บจนสะเทือนไปถึงสมอง

อยากให้ใครซักคนมาพาหนีไปให้ไกล

..แต่อ้อมกอดอบอุ่นกลับมาขัดขวางความคิดนั้น

มือใหญ่ลูบแผ่นหลังอย่างแผ่วเบา สัมผัสนี้ที่จดจำฝังลึกไปถึงภายในร่างกาย ไม่ว่าตอนไหนคนๆนี้ก็มักตบหัวแล้วลูบหลังเขาอยู่เสมอ

‘ทั้งฉัน ทั้งเอียร์วิน ก็ทำให้นายเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว..’

หัวใจสำคัญของหญิงสาวทุกคนจะถูกพรากไป..เมื่อตอนดอกไม้นั้นได้แย้มบานรับการล่วงล้ำจากบุรุษเพศ

กลีบเนื้ออ่อนจะบีบรัดผู้บุกรุกเพื่อเป็นการทำสัญญาแห่งพันธนาการตลอดชีวิต

‘..เลือกสิเอเลน เยเกอร์’

ต้องตัดสินใจเลือกในสิ่งที่ตัวเองจะไม่ผิดหวัง

‘เธอจะแต่งงานกับใคร?’

ความบริสุทธิ์ที่ถูกกระชากไปด้วยน้ำมือของบุรุษสองคนแห่งกองทหารทีมสำรวจ

ผู้หนึ่งรัดรึงอย่างอ่อนโยน แผ่วเบาเหมือนขนนกที่แตะลงบนริมฝีปาก ทำให้เหล่าเนื้ออ่อนสั่นระริกกับสัมผัสนุ่มนวล

ในขณะที่อีกหนึ่งรุนแรง แข็งกร้าว เหมือนพายุที่พัดโหมกระหน้ำหวังกระชากเด็ดกลีบดอกไม้ลงมาเป็นของตน สร้างรอยบอบช้ำแดงก่ำบนปราการแห่งหญิงสาว

ใบหน้าที่ซุกลงกับแผ่นอกกระซิบอย่างแผ่วเบา แต่ทุกคนในที่นั้นได้ยินอย่างเด่นชัด ฮันซี่กระพริบตาถี่เมื่อได้ยินคำตอบ

อ้อมแขนที่รัดตนอยู่คลายออกอย่างเชื่องช้า หัวหน้าทหารมองลงมาด้วยใบหน้าที่ยากจะคาดเดาอารมณ์

เอเลนหวังว่าการตัดสินใจของตนจะไม่ผิดพลาด..เพราะเมื่อพูดไปแล้วไม่อาจคืนคำ

มือของเอียร์วินชื้นไปด้วยเหงื่อเมื่อเอเลนหันกลับมามองตนเอง เขาไม่คิดว่าจะตนจะต้องมาเป็นผู้รับผิดชอบร่วมกับเพื่อนร่วมงานเลยซักนิด แต่ตอนนี้..

‘รีไวล์..ผมจะแต่งงานกับหัวหน้ารีไวล์’

คำตอบของผู้ใต้บังคับบัญชาที่ร่วมงานกันมาหลายเดือนทำให้หัวใจของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เต้นผิดจังหวะอีกครั้งหนึ่ง มือข้างขวากำแน่นเพื่อที่จะกอบกุมสัมผัสบนผิวเนื้อลื่นของเด็กสาวบนมือตนเองให้ประทับลงแน่นลงไป

ยังไม่อยากให้ความฝันเลือนหายไป..

แม้ความจริงคือการจ้องมองภาพเพื่อนของตนรวบเอวคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะแนบชิดลำตัว..แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

นั่นเป็นครั้งแรกที่เอียร์วินค้นพบว่าหัวใจของตนทำงานหนักกว่าที่เคยเป็นมา

รีไวล์ตระกองกอดร่างเล็กแน่น คำตอบของเด็กหนุ่ม..ไม่สิ สาวน้อยตรงหน้าเป็นที่น่าพอใจจนอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวอีกฝ่าย

ฮันซี่ที่ยืนลอบสังเกตการณ์อยู่ห่างๆถอนหายใจออกมา..คาดว่าคงมีเรื่องยุ่งตามมาอีกเยอะทีเดียว