Title : Lugubre Da Nube..Lugubrious Of Cloud
Pairing : D18
Rating : PG..ซึ่งอาจจะเลื่อนเป็น NC ในอนาคต..
Warning : ถึงจะฟิคเป็น D18
แต่ขออภัยและขอขมาลาโทษ..แฟนคลับคู่นี้(ล่วงหน้า)อย่ารุมสกัมลินเลยนะคะ...
เพราะ..เนื้อเรื่องมันทำร้ายจิตใจกันน่าดู...
ที่สำคัญ... เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้และต่อๆไป (ในฟิค)
มาจากกำลังจิ้นท์ แฟนอาร์ตที่หามาไซโคตัวเองล้วนๆ
ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักแต่อย่างใด และขอร้องว่าท่านใดเป็นแฟนคลับ
D18 และ 8059 อย่างเหนียวแน่นรักใคร่
แนะนำอย่างหวังดีว่าอย่าเลื่อนลงไปอ่านเด็ดขาด...
หากพลาดพลั้งอ่านไปเกิดอารมณ์เดือดขึ้นมา...
ห้ามกระซวกตับไต้ไส้พุง เล่นไสยศาสตร์ หรือทำตุ๊กตาวูดูใส่ลินภายหลังเด็ดขาดนะคะ!!
[Part 2/5]
ฮิบาริ...ไม่แน่ใจใจเท่าไรว่าตัวเองยอมเดินตามอีกฝ่ายมาโดยดีหรือฝ่ายนั้น
ลากมาในขณะที่ยังสับสนอยู่กัน
ร่างโปร่งยืนเคว้งอยู่กลางห้องพักสุดหรูหราด้วยอากัปกิริยาที่ไม่เคยเป็นมา
ก่อน ทุกครั้ง..เขาจะเยือกเย็น ควบคุมอารมณ์และสิ่งรอบข้างได้เสมอ..
มือเรียวยกทาบ..ปิดใบหน้าตนไปกว่าครึ่ง
การแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นไม่ใช่นิสัยเขา
แค่ที่ปล่อยให้ไอ้ม้าพยศงี่เง่านั้นเห็นมาหลายครั้ง..ก็มากพอแล้ว
กระนั้น... ร่างโปร่งที่แม้เพียรปฏิเสธความจริงแค่ไหน
ก็ยังทิ้งตัวลงกับโซฟาที่หนานุ่มสมราคาและกว้างขวางพอที่จะปรับเอนเป็นเตียง
ได้สบายๆ
ลมหายใจเข้าออกถูกผ่อนเป็นจังหวะหนักเบา..ลดทอนความเหนื่อยล้าใจ
ภวังค์สัมผัสและโสตประสาทที่คมกริบ..รับรู้สิ่งรอบกายอยู่เสมอ
ผ่อนปรน..ถอยลง มิทันระวังตนเช่นทุกคราว
แพขนตาสีดำสวยและเปลือกตาบางที่ปิดสนิท
ใบหน้าที่ถูกปกปิดไปกว่าครึ่งด้วยฝีมือเจ้าของ ดูเศร้าหมองและอ่อนล้า
จนผู้เฝ้ามองอดที่จะถอดถอนหายใจมิได้
..ราวคนโง่งม..
..ห่วงหาอาทรคนที่มิเคยสนใจตน..
..มิเหลียวแล..หรือตอบแทนสิ่งใด..
..ทั้งตัวเอง..และผู้ที่ตนให้ความสำคัญ ล้วนมิเคยได้สิ่งที่ปรารถนามาครอบครอง..
..นัยน์ตาสีน้ำตาลฉายแววกร้าว..
"เห็น..อะไรเข้าอีกแล้วสินะ.."
เสียงของเจ้าของห้องดังเอ่ยถาม กระแสเสียงทุ้มนุ่มนวล
แต่ฟังแล้วไม่เหมือนเคย สะกิดใจฮิบาริอยู่ไม่น้อย
แต่ความกังวลเพียงบางเบานั้นก็ถูกโยนทิ้งไป เขาเลือกที่จะตอบคำถาม
"..ใช่."
..เพียงหนึ่งคำที่แสนสั้น..
..กัดกร่อนจิตใจ..ผู้ฟังและผู้เอ่ย..มิจางหาย..
++++++++++++++
"เฮ้! โกคุเดระ รอก่อนสิ!!"
นักเบสตัวจริงหนึ่งเดียวของชั้นปีเรียกรั้งร่างเพรียวบางที่สาวเท้ารีบเร่ง
ชนิดไม่สนคนที่กวดขาไล่หลังมาสักนิด
เสี้ยวหน้าที่ถูกเส้นผมสีเงินระมาบดบังฉายแววหงุดหงิด..รำคาญใจ
"แกก็หันวิ่งตามมาให้มันเร็วๆ หน่อยสิฟะ! ไอ้บ้าเบสบอล!!
เลิกช้าทำชาวบ้านเขาเสียเวลายังมาโหวกเหวกโวยวายอยู่ได้!
ขืนฉันไปถึงบ้านท่านรุ่นที่สิบช้ากว่านี้ แกโดนดีแน่!!!"
เสียงทะเลาะกันดังลั่นแบบเผื่อแผ่ชาวบ้าน
ส่งรัศมีกว้างมาถึงห้องรับแขกที่จัดว่าตั้งอยู่เขต 'ปลอดคน'
จนคุสะคาเบะที่ยืนรายงานผลหัวหน้าอยู่ถึงกับเหงื่อแตกซิก
เห็นชะตากรรมของตนและไอ้พวกส่งเสียงดังอยู่นอกห้องในขั้นต่ำได้..
แต่..สิ่งที่ฮิบาริ เคียวยะ ทำเพียงปิดแฟ้มเอกสารเบื้องหน้าลง
นัยน์ตาคมกริบราวพญาเหยี่ยวเหลือบมองเงาร่างของคนทั้งคู่ผ่านกระจกใสของบาน
หน้าต่าง แววบางอย่างในนัยน์ตาแสนนิ่งเฉยนั้น แฝงบางสิ่งไว้..
..บางสิ่งที่คุกกรุ่นตกตะกอน..
..ราวคลื่นลาวาใต้พื้นพสุธารอวันเดือดปะทุ..
TBC...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น