บอสแห่งคาบัคโรเน่.. ฟื้นขึ้นในสถานที่ที่น่าจะเป็นโรงพยาบาลกลางที่ไหนสักแห่งหนึ่งในเมืองนามิ โมริ มือใหญ่กุมศีรษะที่ยังมีผ้าพันแผลพันแน่น... รู้สึกชาแปล็บและมึนเบลอ.. ดีที่เคียวยะยังพอยั้งมือไว้บ้าง..ไม่งั้นระยะแค่นั้น แถมเขาไม่ทันเบี่ยงหลบ..
..กะโหลกคงแตกไปแล้ว..
ร่างสูงยันกายขึ้น ตัวเขาไม่น่าห่วงเท่าไหร่.. เจ็บแค่นี้เล็กน้อยจะตาย ถ้าเทียบกับสมัยตอนฝึกเจ้าลูกศิษย์หัวดื้อ แต่สึนะที่โดนเจ้าบ้านั้นลากไปทั้งที่เลือดเดือดขนาดนั้นตั้งหาก.. คือคนที่น่าห่วงจริงๆ
แม้จะเป็นห่วงมากเพียงไร แต่อาการบาดเจ็บที่ค่อนข้างรุนแรง ทำให้ร่างสูงทรุดลงกับเตียงกว้าง ดวงตาสีน้ำตาลพร่า... ไม่อาจจับภาพใดเบื้องหน้าได้อีก
ปวด..
ทำไมมันปวดอย่างนี้..
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของบานประตู ไม่นำความสนใจใดแก่เจ้าของเส้นผมสีทองสว่างที่กำลังหอบหายใจอย่างอึดอัดอยู่ แม้แต่น้อย ร่างสูงเพรียวในเครื่องแบบวอร์ริเออร์ถอนหายใจในความบ้า.. ไม่เจียมตัวของไอ้ม้าพยศงี่เง่า ก่อนจะตวาดลั่น
"นอนลงไปดีๆ ซะ!! ไอ้ม้าพยศงี่เง่า!!!! แกเป็นอะไรขึ้นมาไอ้พวกเบื้องบนมันก็เล่นงานฉันยับพอดี!!!!"
น้ำเสียงแสนคุ้น.. รั้งสติที่กำลังจะเหือดหายจากอาการปวดศีรษะที่รุมเร้าได้เป็นอย่างดี
"สเพล..ฮี.. สควอลโล่.."
++++++++++++++++
หยดน้ำตารินล้นจากดวงตากลมโตสีทรายอ่อนหวาน กลิ้งไหลไปตามพวงแก้มนวล เสียงหอบหายใจครางของตนแผ่วเบา หากสะท้านในโสตประสาท ช่องทางนุ่มร้อนระอุ..และปริแตก.. ราวจะพังทลาย เหมือนแก้วใสแสนเปราะบาง แม้สัมผัสเพียงนิดก็แหลกสลาย..
ในหัวขาวโพลน.. แต่กลับทรมานเหมือนมีบางสิ่งกำลังจะแตกหัก.. ควาามรู้สึกนี้มันอะไรกันนะ..? ว่างเปล่า.. แต่เจ็บปวดเหลือเกิน..ราวคมมีดกรีดเชือนหัวใจ
..จะว่าไปก็โทษใครไม่ได้หรอกน่ะ.. เรื่องที่เกิดขึ้นเพราะตัวเองทั้งนั้น..
สึนะคิด.. ยามเงยวงหน้าเผื้อนน้ำตาของตนขึ้นสบกับดวงตาสีนิลที่บัดนี้ดุดันราวเพลิงกัลป์สีดำสนิทจากห้วงเหวแห่งนรกโลกันต์..
"..มุ..คุโร่.."
เมื่อกี้..
ก็เหมือนกัน..
โทษใครไม่ได้..เพราะตัวเองทั้งนั้น..
มือแกร่งขย้ำเนินไหล่ขาวเปล่าเปลือยจนแดงช้ำ เรียวปากบางกระตุกถี่คล้ายสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นที่คละคลุ้ง..เหมือนจะเดือด ปะทุได้ทุกเมื่อ ก่อนเอ่ยถาม
"รักมันมากนักหรือไง!!! ไอ้พืชชั้นต่ำนั้นน่ะ!!!!"
เสียงทุ้มต่ำ.. มิได้นุ่มนวลรื่นหู นำพาแต่ถ้อยคำแสนอ่อนโยนเหมือนใครอีกคน หากห้วนกระชากและเกรี้ยวกราด..
"ไม่จำเป็นต้องตอบนี่ครับ... มันเรื่องของผม.."
สิ้นคำกล่าว..
ริมฝีปากบาง... ซึ่งบอบบางและอ่อนหวานดุขกลีบกุหลาบแสนเปราะบางก็ถูกบดขยี้.. ลิ้นสากดุนดันเกี่ยวเรียวลิ้นของผู้เป็นเจ้าของริมฝีปากอย่างเอาแต่ใจ.. รสจูบเร่าร้อน รุนแรง..ราวจะครอบครอง.. ปรารถนาวิญญาณร่างบางผู้อยู่ใต้อาณัติมาเป็นของตน
ฮิบาริผละจากกลีบปากแสนหวาน หลังจากเสาะสำรวจทั่วทั้งกระพุ้งแก้ม.. แนวฟัน.. มาประทับจุมพิตกับเนินไหล่นวล.. ขบเม้มจนเป็นรอยแดงช้ำ ไม่ใช่เพียงหนึ่ง แต่ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจรดถึงลำคอระหง
..ตรึงตรา..ฝากประทับ..
..ว่าเป็นของตน..
มือที่ว่างปลุกเร้าเรือนกายทุกสรรพางค์.. จิกขยี้ยอดอกสีระเรื่อ.. เรื่อยลงไปเคล้นคลึง.. ขย้ำฝากรอยบนสะโพก..และต้นขาเรียว
..หยดน้ำใสหลั่งรินจากดวงตาสีทรายคู่โต..
..แววตาอ่อนหวาน..เอ่อคลอ..
รื่นด้วยหยาดน้ำตา..
ความรวดร้าว..แล่นริ้วผ่านเรือนกายบอบบาง เสียงกรีดร้องครางเครือสลับกับหอบหายใจ แสดงถึงความเจ็บปวดสุดประมาณ.. แม้นรุนแรงเพียงไร.. แต่มิเจ็บเท่า.. เมื่อรู้.. ยามนี้สัมผัสนั้นที่ไร้ความรักอย่างสิ้นเชิง..
..มิอาจฉุดรั้ง..
..ให้เทวทูตสีดำหยุดฉีกกระชาก..
..หยาดเลือดแดงชาดแต้มสีบนผิวขาวละเอียด..
ยังรัก..
และ..รักเหลือเกิน..
โกรธา..
เกรี้ยวกราด..ทำร้าย..
..ถ้อยกระซิบผะแผ่วที่มิดังกว่าเสียงหอบหายใจ..
ทำไม..?
ถึงผิดสัญญาล่ะครับ..?
TBC..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น