Lugubrious Of Cloud[D18][Part 4/5]

Title : Lugubre Da Nube..Lugubrious Of Cloud
Pairing : D18
Rating : NC-17...*me แบบที่อิลินชักไม่แน่ใจว่าถึงหรือเปล่า?
Warning : โศก...ระทม.. รันทด..หดหู่... ใครที่จิตตกมาและยังไม่อยากสติแตกไปพร้อมๆกับลิน อย่าอ่านเลยนะคะ.. มาตามอารมณ์(ส่วนตัว)ล้วนๆ..


Part 4/5


..ไอฝน..
..กลิ่นดิน..กลิ่นไม้..

..ละออง..ฝ้าขาว..
..กระจกใสบาง..หยาดน้ำหลั่งริน..


ในวันนี้..ก็ยังไม่ต่างจากวันวาน..

..เพียงแต่..
..คนที่เคียงข้าง..


..ไม่เหมือนเดิม..




'นิดๆ หน่อยๆ เองน่า~ ฮิบาริ'

'ห๊า~ วันนี้ก็มีงานกรรมการรักษาระเบียบอีกแหละ.. รีแลกซ์ๆ หน่อยเซ่~ '

'ฮ่าๆ ไม่มีซ้อมช่วงเย็น ไปเดินเล่นกันเถอะ ฮิบาริ!!'



..แปะ.
.แปะ.
แปะ.

ทำไมฝน..

ไม่หยุดเสียที..?


+++++++++++++++


"เหรอ.."

ร่างสูงของบอสใหญ่แห่งคาบัคโรเน่เอ่ยช้า.. น้ำเสียงมิได้ดังกว่าการกระพือไหวของวิหคแม้เพียงนิด ศีรษะซึ่งปกคลุมด้วยเส้นผมสีทองสว่างหลุบต่ำมองร่างโปร่งที่หลับตานิ่ง.. มิใส่ใจสิ่งใดหลังจาก

เอ่ยจบ


..แววตา..สีน้ำตาล..
..มิไหวติง..ราบเรียบ..

..จนน่าหวั่นเกรง..


"กอดฉันที..."

น้ำเสียงเอ่ย.. มิได้ผะแผ่วหรือสั่นเครือราวสะอื้นไห้.. แต่ดวงตาสีดำสนิทดุจนิลกาฬน้ำงามซึ่งส่องประกายสะท้อนแสงจันทร์ยามราตรี หวั่นไหว.. อย่างที่เห็นเช่นทุกคราที่พบกัน..


มือเรียวบอบบางซึ่งทำใจให้เชื่อยากเหลือเกินว่า มือนี้นั่นได้จับศาสตราวุธฟาดฟันผู้คนมานับร้อยพันโน้มศีรษะของคนร่างสูง หน้าผากมนแนบสนิทกับใบหน้าคม ก่อนริมฝีปากบางจะประทับจุมพิต...

ลิ้นเล็กแทรกผ่านโพรงปากหนา.. ไล้ตามแนวฟัน กระพุ้งแก้ม..


..ยั่วเย้าอย่างไร้เดียงสา..


ดีโน่ทรุดตัวลง.. ชันเข่ากับโซฟา มือข้างที่ว่างรั้งท้ายท้อย จากรสจูบที่ใสซื่อและไร้ประสบการณ์ที่เริ่มต้นในคราแรก.. บัดนี้เร่าร้อน..ระอุ.. จนแทบเดือดละลาย..


เสื้อเชิ้ตตัวในสีขาวบางเบาภายใต้ชัดกักคุรันร่วงหล่น..ไถลลงกองกับพื้น พรม.. ตามด้วยเรียวปากบางของคนสูงวัยกว่าจรดเม้มกับลาดไหล่ขาวนวล..


ปลายนิ้วเคล้นคลึง.. ตามโครงร่างงดงามราวรูปสลักเสลาอย่างเผลอไผล.. ผิวกายขาวนวล.. ที่เผยแก่สายตาจากอาภรณ์อันหลุดรุ่ยให้สัมผัสนุ่ม.. เนียนละเอียด.. ซ้ำยังตัดกับสีแดงเลือดหมูของ

พื้นพรมกำมะหยี่.. สิ่งซึ่งฉายชัดในแววตาคู่นี้สวยงามดั่งภาพวาดจากจิตรกรฝีมือดี..


หากเสี้ยวหน้าหวานที่แลเห็น.. กลับเลื่อนลอยและว่างเปล่า.. นิ่งเฉยราวตุ๊กตาแสนงามที่ไม่อาจรับรู้สิ่งใด..


แม้นกระนั้นร่างกายตรงหน้าก็ยังตอบสนองอย่างซื่อตรง..ผิวขาวแดงระเรื่อด้วย เลือดฝาด..และอุ่นร้อน.. ร่างสูงผละจากส่วนอ่อนไหวที่สั่นระริก.. หยาดหยดสีขาวขุ่น.. รินล้นจากเรียวปากบาง ดวง

ตาสีน้ำตาลสบกับนัยน์ตาคมกริบแสนเย็นชาของร่างบางราวขอคำอนุญาต.. แต่ปฏิกิริยาที่ตอบกลับคือแววตาขึงดุที่จ้องสบมา..


ความแข็งขืนสอดเข้าในช่องทางคับแน่นเชื่องช้าอย่างทะนุถนอมนัก.. แต่ถึงอย่างนั้น.. ร่างกายที่แตกต่างกันมากเกินไปก็ยังสร้างบาดแผลให้กับร่างในอ้อมแขนอยู่ดี


"เจ็บมากไหม..? เคียวยะ.."

เสียงทุ้ม.. นุ่มนวลไต่ถามอย่างห่วงใย หากเล็บคมจิก..ลึกบนแผ่นหลังเป็นคำตอบที่ชัดเจนดีในตัวอยู่แล้ว


"..อะ..ถาม..ทำ..ไม.. รีบๆ..อึ่ก!..ทำ..เข้าเถอะ..นา.."

เสียงครางกระเส่าผสมกับเสียงหอบหายใจคละเคล้าในน้ำคำ.. คล้ายแสดงความไม่ใส่ใจ.. แต่เขาก็คุ้นชินพอที่จะไม่ต่อคำ..


ร่างสูงขยับกายเร่ง..เร้าจังหวะให้เร็วขึ้น.. ก่อนจะกลั้นใจกระแทกสุดในครั้งเดียว.. แล้วปลดปล่อยความปรารถนาในโพรงเนื้อนุ่ม.. ร่างเล็กเกร็งกระตุกสองสามครั้ง.. ก่อนจะหยาดหยดสีขุ่นของ

ความสุขสันต์จะหลั่งไหลออกมาเช่นกัน..







ขนตาสีเข้มบางทาบทับบนผิวแก้มนุ่ม.. นัยน์ตาคมกริบราวอินทรีกล้าแกร่งปิดพริ้ม.. และลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าคนตรงหน้าผล็อยหลับไปเรียบร้อยแล้ว


นิ้วเรียวยาวเกลี่ยเส้นไหมสีดำนิลซึ่งระปรกใบหน้างามอย่างเบามือ.. ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนโยนและอ่อนหวานนัก.. ยามทอดมองร่างบางในอ้อมแขน.. ก่อนจะหม่นวูบ.. เศร้าสร้อย...อย่างห่วงหา..

อาวรณ์..


..เรา..
จะเป็นแบบนี้กัน..อีกนานแค่ไหนน่ะ..?


..เคียวยะ..


TBC.