-Guilt-3-

“กินดีๆ อย่าทำเลอะเอเลน”

ปากบ่น ตรงข้ามกับมือเรียวยาวที่เอื้อมไปหาแก้มใสนั้น เศษขนมปังที่ติดอยู่เล็กน้อยถูกข้อนิ้วเกลี่ยออกอย่างเบามือ ใบหน้าเฉยชาเหมือนไม่ใส่ใจ หากการกระทำกลับเอาใจใส่และอ่อนโยน

เจ้าหนูวัยสิบขวบเงยหน้ามอง-ผู้ปกครอง-ตาใส เส้นผมตัดสั้นสีน้ำตาลเข้มจัดนั้นยุ่งเหยิง ผลจากการเกลือกกลิ้งไปมาตอนนอนกลางวัน

มองอย่างไรก็หาความเหมือนกันไม่เจอ แต่กลับเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด

รู้ตัวอีกทีเขาก็เลี้ยงเด็กตรงหน้ามาห้าปีแล้ว จากที่คิดว่าคงทนไม่ไหว การมานั่งประคบประหงมใครสักคนเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาคิดจะทำ หากกับเด็กที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเองสักนิดนี่ เริ่มแรกคือความรู้สึกผิด ต่อมาคือความเป็นห่วงจริงจัง... ใส่ใจราวกับเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต

ซ้ำ...เอเลนยังไม่งอแง ไม่ร้องไห้ฟูมฟาย แถมติดแจ

น่าแปลก...

จนเหมือนปาฎิหาริย์

แต่ส่วนหนึ่งคงเพราะ...

.........................................

...................

........

.....

..

 

"ภาวะสูญเสียความทรงจำ?"

รีไวทวนประโยคที่ได้รับฟังมา แม้ใบหน้าจะเรียบเฉยเหมือนไม่ตกใจอะไร แต่แววตาที่กระตุกวาบนั้นบ่งบอกถึงความตระหนกอย่างชัดเจน

"หลักๆ ก็มาจากการช็อคน่ะแหละ จริงอยู่ที่สมองไม่ได้รับการกระทบกระเทือนโดยตรง แต่ภาพของแม่ที่จมกองเลือดตรงหน้า ความเคว้งคว้างที่จู่ๆ ก็ไม่เหลือใครเลย"

หญิงสาวพูดเรียบเรื่อยด้วยใบหน้าจริงจังอย่างหาได้ยาก ไม่มีท่าทางล้อเล่นเช่นทุกที

"อาการเครียดอย่างรุนแรงกับภาพที่เห็นไปกระตุ้นให้เกิดภาวะทางสุขภาพจิต"

ฮันซี่โยนแฟ้มผู้ป่วยในข้ามเกือบตกโต๊ะฝั่งที่เขานั่ง ดวงตาสีน้ำตาลเบื้องหลังกรอบแว่นนั่นมีความเสียใจและสงสารปะปนกันไปอย่างแยกไม่ออก

"ไม่เพียงแค่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันก่อน ความทรงจำเกี่ยวกับบุคคลอื่นๆ ก่อนหน้าทั้งหมด เอเลนจำอะไรไม่ได้เลย"

จิตใจเป็นเรื่องซับซ้อน ยิ่งกับเด็กที่กำลังเจริญเติบโตในวัยนี้ยิ่งเป็นสิ่งที่เปราะบาง หัวเลี้ยวหัวต่อหนึ่งของชีวิตเลยทีเดียว

"เรื่องพ่อแม่ก็ด้วย... แต่ทักษะพื้นฐานกับความสามารถในชีวิตประจำวันกลับยังไม่หลงลืมไป"

ผู้ฟังเปิดแฟ้มข้อมูลผู้ป่วยอ่านประกอบไปด้วย ซึ่งเป็นไปตามที่ฮันซี่พูดทุกอย่าง

รีไวปิดมันลง เงยหน้าขึ้นประสานสายตากับดวงตาสีน้ำตาลที่จ้องเขม็งมา

'นายจะเอายังไงกับเด็กนั้น?'

คำถามถูกส่งมาโดยไร้คำพูด

.........................................

...................

........

.....

..

 “อยู่กับฉัน.....ดีแล้วเหรอ?”

โพล่งถามออกไปโดยไม่คิดจะได้รับคำตอบ... กับเด็กไม่ประสีประสาตรงหน้าที่ไม่อาจเข้าใจในสิ่งที่ถูกถาม เอเลนกะพริบตาปริบๆ เด็กน้อยยังคงมองมาที่เขาเหมือนเดิมด้วยดวงตาสีเขียวใสมรกตอันซื่อบริสุทธิ์คู่นั้น

ดวงตาแบบเดียวกับเมื่อห้าปีก่อน...

จากวันเป็นเดือน.....

เดือนขยับเป็นปี ปีแล้วปีเล่าผ่านเลยไป

เขากับเอเลนก็ยังอยู่ด้วยกัน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในช่วงก่อนวัยห้าขวบของเด็กนั้น ความทรงจำที่เป็นหลุมดำมืดปริศนาไม่เคยได้รับการสนใจจากคนที่สูญเสียความทรงจำและคนที่รู้ความจริงก็เลือกที่จะลืมเลือนมันไป

“ไปล่ะคร้าบ~บ รีไวซัง!”

เสียงใสๆ เอ่ยบอกเป็นกิจวัตรยามเช้า รีไวเงื้อมประตูเลื่อนมามองส่งเด็กหนุ่มไปโรงเรียน ใบหน้าเนียนยิ้มสดใส ก่อนโบกมือลา ปัจจุบันเอเลนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นปีสุดท้ายซึ่งกำลังจะจบในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าแล้ว

“รีบกลับล่ะ”

เอ่ยสั่งตามความเคยชินด้วยสีหน้าเฉยชาราวกับพูดพอเป็นพิธี แต่ในสายตาคนร่วมห้องกว่าสิบปีกลับยิ้มขำ

“จะรีบกลับครับผม!”

ก่อนจะตะเบ๊ะหรือก็คือทำท่าวันทยหัตถ์ล้อเลียนเขาประหนึ่งรับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา คนโดนล้อถลึงตาดุๆ ใส่หนึ่งที แล้วจึงปิดประตูตัดบท มือยกถ้วยชาที่อุ่นไว้ขึ้นมาจรดริมฝีปาก ละเลียดรสขมฝาดที่ไหลผ่านลำคอไป ฟังเสียงฝีเท้าวิ่งตึ่กตั่กดังมาถึงในห้องทำงานส่วนตัวของเขาที่ค่อยๆ ห่างออกไป

ลามปามขึ้นทุกวัน....

รีไวคิด ขณะพลิกหน้าเอกสารที่เพิ่งได้รับมาสดๆร้อนๆ ปฏิเสธงานภาคสนามที่ต้องลงมือเอง แต่ยัยสี่ตากับเจ้าเออร์วินก็ไม่วายยัดเยียดงานอื่นมาให้จนได้ บอกช่วยๆ กันหน่อย ซึ่งค่าตอบแทนไม่ใช่ตัวเงิน หากเป็นการ-กัน-พวกที่เข้ามาวนเวียนรอบๆ

การออกจากราชการของเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการณ์พิเศษไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเจ้าหน้าที่ล่วงรู้ความลับในองค์กรและระดับสูงเยอะอย่างเขา แถมพ่วงระเบิดลูกเบ้อเริ่มเป็นเด็กที่เบื้องบนอยากกำจัดในฐานะพยานมีชีวิตของครอบครัว ‘เยเกอร์’ ที่อยากลบจากทุกแฟ้มประวัติ

ซิกแซกสารพัด บิดเบือนประวัติเด็กนี้ในฐานข้อมูลทะเบียนราษฎร์เขาก็ทำเพื่อให้ได้มาเอเลนดูแลเอง เพราะไว้ใจใครนอกจากตัวเองไม่ได้ การสืบสาวต้นตอของภารกิจ-ครั้งนั้น-ไม่มีอะไรคืบหน้า คล้ายไล่ตามหมอกควันที่พอคว้าจับได้ก็สลายหายไป ไม่มีร่องรอยอะไรให้ติดตามต่อได้

เอเลนค่อยๆ โน้มตัวลงลดระยะห่าง ใกล้...ชนิดที่ว่าเขาสามารถเห็นรอยตำหนิจางๆ บนผิวหน้าคนอายุมากกว่าที่ไม่เคย

สังเกตเห็นมาก่อน สองมือประคองใบหน้าคมนั้นขึ้น

เสียงหัวใจของตัวเองดังก้องในสมองจนอื้ออึงราวกับมีใครกำลังรัวกลองอยู่ในนั้น

มือเขา...สั่น

สั่นระริกอย่างหนักจนได้แต่ภาวนาว่าอีกฝ่ายอย่าได้ตื่นขึ้นมาตอนนี้เลย

เปลือกตาปิดสนิท....ขณะที่เคลื่อนเข้าหาใบหน้าอีกฝ่าย

ช้า...ช้าๆ....

ริมฝีปากบางแนบลงบนเรียวปากหนา บดเบียด..เน้นย้ำคล้ายกับประทับสลักตรึงเครื่องหมายแทนบางสิ่งบางอย่าง

แทนถ้อยคำ....คำพูดที่ไม่กล้าเอ่ยบอกไป

จูบแรก....ของเขา

กลิ่นหอมสะอาดสะอ้าน แนบชิดจนได้ยินเสียงหัวใจ เอเลนรู้สึกตื่นเต้นเผลอกลั้นหายใจไม่รู้ตัว แค่รวบรวมความกล้าขโมยจูบรีไวซังตอนหลับก็เขินจนแทบระเบิด แต่อีกคนกลับนอนหลับไม่รู้ตัว

อดไม่ได้ที่จะโน้มหน้าลงไปใกล้ มือเรียวค่อยๆ วางแหมะบนแผ่นอกแน่นที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอแสดงอาการหลับลึก

กล้าๆ กลัวๆ

แต่ก็ทำลงไปจนได้

เอนใบหน้าตามฝ่ามือลงไปซบ... หูรับรู้ได้ถึงเสียงเต้นของหัวใจที่ดังเป็นจังหวะหนักแน่นมั่นคงชวนให้รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยในเวลาเดียวกัน สองแขนถือวิสาสะโอบกอดคนอายุมากกว่า แล้วหลับลงทั้งที่ไม่ปล่อยมือโดยที่ทิ้งร่างทั้งร่างทาบกับร่างกายซีกซ้ายของอีกฝ่ายเต็มที่

ลมหายใจผ่อนเข้าออก...เด็กน้อยในอ้อมกอดหลับสนิทไปแล้วเรียบร้อย หากดวงตาเรียวสีเทาอันคมกริบของ-ผู้ปกคริง-กลับลืมตื่นขึ้น มือกร้านวางบนศีรษะเล็กที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มจัดนุ่มสลวย สายตาที่เฝ้ามองร่างบนอกนั้น นิ่งเฉยจนไม่อาจคาดเดาได้ว่าคิดอะไรอยู่ในใจ