Don't me.Don't you.
ในความมืด..ที่ที่แสงแห่งรุ่งอรุณของดวงอาทิตย์สาดส่องไม่ถึง.. แม้นแสงสว่างแห่งใดก็มิอาจกล้ำกราย ร่างสูงโปร่งเจ้าของนัยน์ตาสีแปลก..พราวระยับแตกต่าง
หนึ่ง..น้ำเงินเข้มดุจมหาสมุทรสุดลึกล้ำ..
สอง..แดงฉานราวหยาดโลหิต..
ใบหน้าคมคาย..รูปงามดั่งเทวทูตแห่งความตายเหยียดรอยยิ้ม.. ที่คล้ายกับเยาะหยันทุกสรรพสิ่งในโลก มือเรียวยาวเท้ากับพนักพิงของโซฟาสีหม่น ซึ่งมีอยู่ตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจรู้
"แล้ว..เราจะได้พบกันครับ วองโกเล่รุ่นที่สิบ.."
+++++++++++
ติ๊ง..
เสียงฝ่าเท้ากระทบกับผืนน้ำก้องกังวานราวเสียงระฆังแก้วแกว่งไกว
..ขนคิ้วสีอ่อนเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจ..
ตอนนี้..ซาวาดะ สึนะโยชิเริ่มไม่แน่ใจซะแล้ว ว่า..ตนเองกำลังอยู่ที่ใดกันแน่? เท่าที่จำได้ 'ความฝัน' เขา ไม่เคยมีท้องฟ้าสีดำมืดหม่น..มองไปแห่งใดมีเพียงห้วงน้ำสีใสไร้ขอบเขต
เพราะ..แสงและสี..ในโลกของเขา..
มักจะมีแต่ความสว่างไสวเสมอ..
สายตาสีน้ำตาลอ่อนดุจเดียวกับเส้นผมชี้ฟูอ่อนนุ่มจ้องมองกำแพงแผ่นบางเบา ประหนึ่งผืนแพรใสโปร่งไหวตัว..ราวโดนวายุพัดผ่าน อีกฟากนั้น..ให้บรรยากาศแสนคุ้นเคย...อบอุ่นและอ่อนโยน ที่รับรู้ได้..แม้มิได้สัมผัสโดยตรง..
..เพียง..จ้องมอง..
..เท่านั้น..
ขาเล็กก้าวออกไปอย่างไม่รู้ตัว.. เสียงฝ่าเท้ากระทบผืนน้ำใสดูราวกังวานในที่ไกลแสนไกล.. แผ่วเบาราวเสียงกระซิบ..โหยหา..ครวญคร่ำ..
มือขาวนวลเอื้อมคว้า.. หวังสัมผัส..ข้ามไปยังสถานที่ที่สว่างไสวนั้น แต่บางสิ่งได้ฉุดรั้ง.. ให้ร่างเขายังคงอยู่..ที่เดิม
..เคลื่อนคลาด..เพียงเสี้ยววินาที..
ใบหน้าขาวหันมองด้านหลังด้วยความตื่นตระหนก.. ดวงตากลมโตสีน้ำตาลใสดุจลูกกวางตัวน้อยเบิกกว้าง.. สติที่รับรู้ได้ก่อนวูบหายคือรอยยิ้มบางบนริมฝีปากใครสักคน..
+++++++++++
"ช่างไม่..ระวังตัวเอาซะเลยนะครับ"
TBC..
มุคุแน่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ตอบลบ