Never Say Goodbye.
มือเรียวเล็กประคองใบหน้าขาวจัดของร่างสูงโปร่งแสน ภักดี ริมฝีปากบางแดงระเรื่อแนบจุมพิต มอบความอ่อนหวานที่คนตรงหน้ามิเคยสัมผัสให้ ปลายนิ้วเรียวไล้ตามเส้นผมสีเงินสลวยแปลกตา ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของคนถูกจูบโดยไม่ได้ตั้งตัว
โกคุเดระเบิกตาค้างอย่างตกตะลึง ก่อนมือที่ตกข้าง..เกร็งแข็งอยู่ข้างลำตัวจะยกขึ้นโอบรั้งร่างบางเข้าชิด เส้นผมสีน้ำตาลนุ่มนิ่มยาวระประปรายให้ความรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยแม้จะอาจ เอื้อมคิด
แผ่นหลังของแขกยามเช้าทาบทับไปกับพื้นห้อง ทั้งๆที่ยังจูบติดพัน.. ริมฝีปากบางพรมจูบไปเรื่อย แล้วเม้มเบาๆ ที่ซอกคอขาวจัด นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตของคนเชิญชวนกลายๆ ว่างเปล่า.. ไร้รอยอารมณ์ใด
"ต้องการฉันไหม? โกคุเดระคุง"
น้ำเสียงหวานเอ่ยถาม.. แม้ไม่ได้นุ่มนวล รื่นหู หากชัดเจนในความหมาย ร่างบางกดคร่อมคนสูงกว่า ปลายนิ้วเรียวลากไล้ตามโครงหน้าของคนเบื้องล่าง
นัยน์ตาสีเขียวสวยเหมือนใบไม้แรกผลิฉายแววแปลกใจ ก่อนสงบนิ่ง
และแทนคำตอบนั้น..
มือเรียวขาวจัดแบบลูกคุณหนูก็โน้มใบหน้าเจ้าของคำถาม ลิ้นกระหวัดซอกซอนหาความหวานในโพรงปากของผู้ที่ครั้งหนึ่งตนเคยคิด.. ว่าจะไม่อาจเอื้อมแม้เพียงแตะต้อง..สัมผัส
ผ้าม่านสีขาวโปร่งริมหน้าต่างไหวลู่ลมตามสายลมที่โบก พัด แสงแดดอ่อนจางยามสายสาดส่องเข้ามาในห้องที่มีเพียงสองชีวิตกำลังเริงร่าบน ราคะแสนร้อนระอุ..
"แกคิดจะให้ผู้พิทักษ์ฆ่ากันให้ตายหรือไง?"
เสียงเดิมๆ ของอาจารย์สอนพิเศษที่มีรูปกายและรูปลักษณ์มิผิดเพี้ยนจากเด็กอายุหนึ่งขวบ ว่า ดวงตาจ้องเขม็งที่ร่างเปล่าเปลือยของลูกศิษย์ที่กำลังเอนกายพิงผนังห้องตน ด้วยสายตาว่างเปล่า..
เคียงข้างเป็นบุรุษที่ได้ชื่อว่า 'ผู้พิทักษ์แห่งวายุ'
"แรกสุด.. มุคุโร่ ต่อมาเรียวเฮ เมื่อวานยามาโมโตะ วันนี้โกคุเดระ..ฉันจำได้ว่าฉันไม่ได้สอนให้แกทำตัวแบบนี้น่ะ สึนะ!!!"
เจ้าของชื่อหันมองอาจารย์ที่ขึ้นเสียงตวาดกร้าวด้วยสายตาแบบเดิม ขาเล็กก้าวลงจากเตียง หยิบเสื้อผ้าจนซึ่งกระเจิดกระจายขึ้นมาสวม โดยไม่สนใจเสียงว่ากล่าวนั้นแม้แต่น้อย
"ร่างกายฉัน.. เป็นของฉัน.. ฉันจะใช้มันทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับนาย.. หรือใครทั้งนั้น.."
เสียงพูดเว้นช่วงไปเล็กน้อย พร้อมกับเสื้อยืดถูกสวมลงบนร่างขาวนวล
"รีบอร์น.."
..ใช่..
..'ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น'..
"หัวใจผมอาจจะเป็นของคุณ.. แต่ตัวผมเป็นของผมเอง..คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามไม่ให้ผมยุ่งกับใครนี่ครับ.."
สายตาสีน้ำตาลแสนเฉยชาสบกับดวงตาสีนิลคู่คม.. ของผู้เป็นดั่ง 'กฎ' ของนามิโมริคนนี้
"แล้ว.."
น้ำเสียงสะดุดหายราวจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา หากไม่กล่าว ริมฝีปากยางคลี่ยิ้มเยียบเย็น
'ไม่จำเป็นนี่ครับ.. ถึงคุณจะไม่กอดผม..'
'ผมก็มีใครอีกหลายคนให้เรียกใช้..'
"แต่แกเป็นของฉัน!!!"
ร่างบางเลิกคิ้วขึ้น.. แสร้งทำใบหน้างุนงงเหลือแสนอย่างเห็นได้ชัด ก่อนคลี่รอยยิ้มหวานเชื่อมประดุจน้ำผึ้งอาบพิษร้าย.. แล้วเอ่ยราวไม่ได้ยินประโยคที่ว่า..
'โดยเฉพาะ..มุคุโร่..'
'ที่ผมไม่ต้องเรียก.. เขาก็มาแล้วล่ะครับ..'
เสียงกลั้วหัวเราะที่มินำพาอารมณ์ใดดังสะท้อนในโสตประสาทราวคนตรงหน้า..มากระซิบริมหู..
" ผม.. จำไม่ได้สักนิด.. ว่าตัวเองเป็นของๆ ใคร ที่ไม่ใช่ตัวเองนะครับ.."
" คุณฮิบาริ"
ภาพความทรงจำแล่นวูบเข้ามาในสมองชั่วครู่หนึ่ง..คล้ายจะตอกย้ำซึ่งความจริง บางสิ่ง.. หากสึนะโยชิก็เลือกที่จะเมินเฉย มือบางคว้านโทรศัพท์มือถือในกระเป๋า
สายตาไล่ตามรายชื่อที่ถูกบันทึกไว้ก่อนจะหยุดลงซึ่งอยู่เกือบท้ายที่สุด
‘Xanxus’
..แซนซัส..
รีบอร์นผวาเฮือก.. เมื่อสายตาอันว่องไวจับรายละเอียดบนใบหน้าของลูกศิษย์คนล่าสุด และชื่อของปลายทางการสื่อสาร
..เจ้าห่วยตรงหน้าคงจะไม่..
“ทำหน้าอย่างนั้นทำไมรีบอร์น..?”
ร่างบอบบางยิ้มหวานยะเยือก เสียงใสเยียบเย็นกรอกตามสายไปหาคู่สนทนา
“มาญี่ปุ่นหน่อยได้ไหม? แซนซัส..”
พลั่ก!
โครม!!
เด็กนักเรียนในเครื่องแบบโกคุโยกว่าค่อนโรงเรียนล้มกองราวซากร่างของสิ่งมี ชีวิตซึ่งไร้วิญญาณ ระเบียงทางเดินมีหยาดเลือดสีดาฉานสาดเต็มผนัง เสียงร้องคร่ำครวญดังระงม
ไม่อาจหยุดบุรุษเจ้าของนัยน์ตาสีนิลกาฬคู่คม มิให้กวัดแกว่งทอนฟาอันเป็นอาวุธประจำกายได้
ตรงข้ามกับเป็นการเพิ่มความรุนแรงและโหดเหี้ยมในการกระทำมากขึ้น เมื่อสดับได้ถึงนามของคนต้นเหตุที่เขาต้องดั้นด้นมาถึงรังสัตว์กินพืชชั้น ต่ำพวกนี้!
..โรคุโด มุคุโร่!!..
“โอ๊ะโอ๋~”
ร่างสูงโปร่งเจ้าของหอกสามง่ามเล่มงามและเส้นผมสีน้ำเงินอันโดดเด่น เรียวปากบางแสยะเหยียดร้ายยิ้มตามวิสัยก่อนเอ่ยเย้า
“มาหาผมถึงที่นี้.. มีธุระอะไรหรือครับ..? ฮิบาริคุง”
TBC…
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น