Don't me.Don't you.
..ผืนน้ำ.
..ที่ใสราวแก้วกระจก..
..สะท้อนภาพเขาในช่วงเยาว์วัย..
ร่างเล็กบอบบางในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดเปื้อนโลหิต..กางเกงขาสั้นสีดำสนิท..
..โดยมี 'ใครคนนั้น' สวมกอดไว้แน่น..
"เป็นอะไรหรือครับ..?"
'เขา' ได้ยินน้ำเสียงนั้น.. เสียงที่ซื่อใส..และไร้เดียงสาของตนในวันวาน
ภาพที่เห็นในตอนนี้.. เหมือนกำลั'มองผ่านจากร่างใครสักคนที่ไม่ใช่ตัวเอง.. คล้าย 'เขา' เป็นเพียงจิตใต้สำนึกในส่วนลึก..เท่านั้น..
ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมสีน้ำเงินสวยซบลงกับลาดไหล่..
'เขา' รู้สึกได้ถึงไออุ่น..และลมหายใจอันร้อนผะแผ่ว.. ราวกับคนที่รีบวิ่งมาอย่างเร่งร้อน..
"คุณ...ทำไม...?"
น้ำเสียงที่เคยคุ้น.. ยามสดับฟังในที่ที่แสนมืดมิดและเต็มไปด้วยซากปรักหักพังแห่งนี้ ฟังดูสั่นเครือ..อาทรยิ่ง..
'เขา' รู้สึกว่าริมฝีปากตนขยับเอ่ยวาจา..และเห็นดวงตากลมโตที่สะท้อนในแววตาอีกฝ่ายที่มองสบมา..ฉายรอยงงงัน..
.อย่างบริสุทธิ์..ไร้เดียงสา..
ความทรงจำในสถานที่แห่งนั้นย้อนคืน..กลับสู่การรับรู้ทีละน้อย.. แล้วชื่อของ 'ใครคนนั้น' ที่เคยจำได้เพียงรางเลือนราวภาพมายาที่มิอาจจับต้อง..ก็ถูกเปล่งออกมา..
"มุ..คุ..โร่.."
++++++++++++++++++++
ครั้งแรก..ที่เขาเห็นร่างเล็กๆ ที่มีดวงตาสีน้ำตาลกลมโตแสนสดใส..และเส้นผมอันนุ่มสลวย.. เดินเข้ามาในโลกของเขา.. บอกตามตรงเลยว่าตกใจ.. เพราะ..รูปลักษณ์ที่เห็นนั้นราวกับย้อนไปเมื่อครั้งเยาว์วัย..จากที่กะแล้ว ยังคงไม่พันห้าปี..
เจ้าของดวงตากลมโตแย้มรอยยิ้มแสนสดใส แม้อยู่ท่ามกลางความมืดหม่น..จนเขาเองก็อดจะยิ้มตามไม่ได้..
แต่แล้ว..
..ภาพเบื้องหน้าผันเปลี่ยน..
..ซากปรักหักพัง..และ..ความอนธการอันไร้แสงสีใด..
..มืดหม่น..ยิ่งกว่าห้วงเหวแห่งอเวจี..
ร่างนั้นเปื้อนเลือด..หยาดหยดสีแดงเปรอะเต้มเสื้อขาวราวถูกสาดสี..
..ดุจมัจจุราชป้ายระบาย..
มุคุโร่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าคว้าร่างนั้นมาไว้ในอ้อมแขนตั้งแต่เมื่อไหร่.. ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าความรู้สึกตัวเองตอนนี้คืออะไร.?
เพียงแค่เห็น..ก็ราวถูกดึงไปในอดีตที่แสนเจ็บปวด.. เหมือนถูกกรีดเฉือนด้วยคมมีดนับพัน..
ยามที่...สังหาร 'คนเหล่านั่น' ในที่ที่แสนโสมมนั้น..
"เป็นอะไรหรือครับ..?"
เสียงนั้น..ใส..และกังวานราวระฆังแก้ว..
เขาซบใบหน้ากับลาดไหล่เล็กอย่างอ่อนล้า..
รูป..รส..และสัมผัส..
ทุกอย่างของคนคนนี้..
ชวนให้สงบใจนัก..
"คุณ...ทำไม...?"
น้ำเสียงเอ่ยเบาหวิวคล้ายจะขาดใจ.. แขนกระชับอ้อมกอดแน่น.. กลัวเหลือเกิน..ว่าคนที่สดใส..และบริสุทธิ์ถึงเพียงนี้..จะแปดเปื้อน..ด้วย โลหิตแสนโสโครกจากน้ำมือเขา..
..ดวงใจ..
..ภวังค์ที่ล่องลอย..
.มิอาจสดับ..น้ำเสียงเรียกขาน.
..แสนแผ่วเบา..
TBC...?
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น