Morning Kiss by
Lina
"จูบอรุณสวัสดิ์?"
เอเลนทวนด้วยน้ำเสียงสงสัย นัยน์ตาสีเขียวใสดูงุนงง หญิงสาวอายุมากนึกเอ็นดูในความไร้เดียงสานั้นจนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปขยี้หัวทุยๆ อย่างหมั่นเขี้ยวเต็มแก่ ท่ามกลางดสียงโอดครวญของเด็กน้อย เมื่อเส้นผมสีน้ำตาลเข้มจัดยุ่งเหยิงได้ทีแล้วน่ะแหละ คนอายุมากกว่าจึงรามือ
"ก็แบบ...ตอนตื่นนอนไง ช่วงที่กำลังงัวเงียกึ่งหลับกึ่งตื่น คาปรือๆปรอยๆ แล้วคนข้างตัวส่งยิ้มให้ จากนั้นก็จูบบนหน้าผากหรือริมฝีปากอะไรงี้ เหมือนในนิยายไงล่ะ!"
ฮันซี่ร่ายยาวเหยียดอย่างกระตือรือร้นปนสงสัยใคร่รู้ในคำตอบ นับได้ว่าบทสนทนายาวแบบนี้โดยไม่มีเรื่องของไททัยมาเกี่ยวเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมาเลยทีเดียว
"คุณฮันซี่อ่านนิยายด้วยเหรอครับ?"
เอเลนกลับข้องใจเรื่องนี้มากกว่า อย่าหาว่ามองในแง่ร้ายหรือกล่าวหาคุณฮันซี่ แต่หญิงสาวที่ดูเหมือนตะหายใจเข้าหายใจออกเป็นเรื่องไททันแบบนี้นี่น่ะจะเสียสละเวลาในการวิจัยและค้นคว้าอันมีค่าไปกับหนังสือนิยายแบบเด็กรุ่นๆ นะ
"ก็เพิ่งสนใจเมื่อไม่นานมานี่อะนะ เกี่ยวกับงานวิจัยนิดหน่อย"
ผู้บังคับหมู่ยิ้มเผล่อย่างเจ้าเล่ห์ หากเอเลนที่ยืนฟังตาแป๋วยังทำหน้าไม่เข้าใจอยู่ดี
"ไอ้ฉันมันคิดไม่เหมือนเด็กสาวๆ เขาเท่าไหร่เลยลองเอามาอ่านดูเพื่อเป็นแนวทางในการวิเคราะห์พฤติกรรมตัวทดลองนะ"
ไม่รอให้คนอายุน้อยกว่าถามต่อ เจ้าตัวก็ชิงอธิบายออกมาก่อนเลย ซึ่งเธอฟังจนจบแล้วก็รู้สึกตะหงิดๆ ใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไรอยู่ดี
"เอาล่ะ! ตกลงว่ามีหรือเปล่าล่ะ..เอเลนจ๋า~"
มือเรียวสวยแบบผู้หญิง หากแข็งแกร่งเหลือเชื่อวางหมับลงบนบ่าเล็ก ใบหน้าเลื่อนเข้ามาใกล้จนกรอบแว่นนั้นห่างจากปลายจมูกเธอไปไม่ถึงคืบ
"มีอะไร..ยังไงครับ...ผมไม่เข้าใจ...?"
เครื่องหมายคำถามตัวโตๆ ปรากฏบนใบหน้าเนียนใส ลืมไปซะสนิทว่าเจ้าเด็กนี้มันหัวช้าแล้วก็ซื่อกับเรื่องพวกนี้นี่น่า
"เฮ้อ..."
ฮันซี่ถอนหายใจ ก่อนตบหน้าผากตัวเองหนึ่งทีถ้วน แล้วกุมขมับ ก่อนจะตัดสินใจยิงตรงเป้าแบบนัดเดียวจอดไปเลย
"ที่ฉันกำลังพูดนี่...หมายถึงรีไวล์เคยทำแบบนั้นกับเธอมั้ยไง?"
แรกเริ่มเหมือนสมองยังไม่ทันประมวลผลดี ใบหน้าของเด็กสาวจึงนิ่งสนิทไป แต่พอเริ่มรับรู้ถึงข้อความในประโยคได้ สีแดงก่ำก็เริ่มผุดขึ้นบนสองข้างแก้มนวล แล้วค่อยๆ ลามไปถึงใบหูเล็ก
"คือ...คือ..."
เสียงงึมงำในลำคอกับหน้าแดงๆ นี้เป็นคำตอบที่ชัดซะยิ่งกว่าชัด
ฮันซี่ยิ้มหวาน ขณะที่จับไหล่เล็กไว้มั่นกันหนี
"ไหนลองเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิจ้ะ คิกๆ"
ผู้บังคับหมู่แห่งหน่วยสำรวจหัวเราะด้วยน้ำเสียงประหลาด ตั้งตารอฟังเรื่องสนุกจากปากเด็กสาว ในสมองที่กำลังเเล่นเพืี่อเก็บเกี่ยวข้อมูลมีเพียงความคิดเดียว
มีเรื่องสนุกไว้ล้อรีไวล์อีกหนึ่งเรื่องแล้ว...
.....................
...........
....
.
“หัวหน้าครับ...หัวหน้ารีไวล์”
เอเลนลองปลุกเรียก
โดยปกติแล้ว....เธอจะเป็นคนที่ตื่นทีหลัง
ลืมตาขึ้นมาในตอนเช้ากี่ครั้งก็จะเห็นว่าหัวหน้าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย
เตรียมออกไปทำงานแล้ว ไม่ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่เพียงลำพังในห้องนอนที่เปิดหน้าต่างรับแสงแดดไว้เต็มที่
หากวันนี้ต่างไป... หัวหน้ายังหลับไม่ตื่นเลย
ทั้งๆ ที่ตอนนี้ก็สายมากแล้ว
อันที่จริงก็แปลกมาตั้งแต่เมื่อคืน
หัวหน้าดูเหนื่อยมาก ถึงห้องก็แทบล้มลงไปกองกับพื้น คราบเลือดหรืออะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด
จนเธอต้องค่อยๆ ถอดเปลี่ยนให้แล้วเช็ดเนื้อเช็ดตัว พาไปนอนดีๆ
ขณะที่กำลังคิดว่าตัวเองจะลงไปนอนพื้นดีหรือไปอาศัยนอนกับคุณฮันซี่ที่ห้องตรวจเอกสารสักคืนเพื่อให้หัวหน้าได้นอนสบายๆ
อ้อมแขนของคนที่เธอคิดว่าหลับสนิทไปแล้วก็สวมกอดจากด้านหลัง
ดึงรั้งให้นอนด้วยกัน ลมหายใจร้อนผ่าวแตะชิดเรี่ยผิวตรงหลังคอ
ขนอ่อนทั่วกายลุกชันอย่างไร้สาเหตุ
"จะไปไหน?"
เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกร้าวเอ่ยถาม
"เอ่อ...เห็นหัวหน้าเหนื่อยมาก มีผมนอนอยู่ด้วยกลัวจะนอนไม่สบาย
เลยว่าจะไปขออาศัยนอนกับคุณฮันซี่แทนน่ะครับ"
เอเลนว่า พร้อมๆ
กับรู้สึกถึงอ้อมกอดที่กระชับแน่นกว่าเดิมจนเจ็บ และยังไม่ทันให้ได้อธิบายอะไร
แขนข้างหนึ่งก็เลื่อนลงมารวบเอวเธอไปกอดไว้แน่น ก่อนสั่งสั้นๆ
"นอนที่นี่.."
ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธแม้แต่น้อย
หัวหน้าชิงหลับไปทั้งๆ ที่กอดเธอไว้ กอดแน่น....ชนิดที่เรียกได้ว่า 'รัดพัน' ราวกับจะพันธนาการไว้
เอเลนจำไม่ได้ว่าผล๊อยหลับไปนอนไหน
รู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว
และเมื่อตื่นมาก็พบกับใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายห่างไปแค่นิดเดียว
เสียงผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอและหน้าอกแกร่งที่กระเพื่อมไหวเป็นจังหวะบ่งบอกว่าหัวหน้ากำลังหลับสนิท...และหลับลึกมากด้วย
เด็กสาวเอื้อมมือไปแตะหว่างคิ้วที่ขมวดแน่นของอีกฝ่าย
กดตรึงแผ่วเบาเพื่อคลายให้
แล้วนอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวนานสองนานกับภาพที่หาดูได้ยาก
ใบหน้ายามหลับของหัวหน้าดูผ่อนคลาย...และสงบ
กลับมาที่ปัจจุบัน...
หลังจากที่ผ่านไปครู่ใหญ่ๆ
เธอก็ตัดใจละจากภาพตรงหน้าเพื่อไปอาบน้ำและเตรียมออกไปฝึกซ้อมเช่นทุกวัน
โดยลองยกแขนที่โอบรอบเอวตัวเองอยู่ก่อนลำดับแรก
ซึ่งสามารถยกออกได้อย่างง่ายดายผิดคาด จนกระทั่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย
หัวหน้าก็ยังไม่ตื่น
ความเป็นห่วงก่อตัวขึ้นมาทันที...
หัวหน้าบาดเจ็บ
ช้ำในหรือไม่สบายหรือเปล่า?
ความคิดเดิมที่จะปล่อยให้นอนพักผ่อนไปเรื่อยจึงถูกยกเลิก
แล้วเริ่มปลุกคนอายุมากกว่าอย่างเป็นจริงเป็นจัง
เสียแต่...นอกจากเสียงครางฮือในลำคอที่พอจะบอกได้ว่าหัวหน้าไม่ได้เป็นอะไรมากมายอย่างคิด
นัยน์ตาคู่คมนั้นหลับพริ้ม ซ้ำยังพลิกกายหนีเธออีกตั้งหาก!
ทำตัวเป็นเด็กเล็กๆ
ขี้เกียจตื่นเช้าไปได้...
"อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ
แล้วนะครับหัวหน้า ผมรู้ว่าคุณตื่นแล้ว ลุกมา..อุ๊บ"
ปากไวกว่าความคิด
รู้ตัวอีกทีก็บ่นอีกฝ่ายไปซะแล้ว
ลืมสนิทว่าคนตรงหน้านั้นเหนือกว่าตนทุกด้านอย่างสิ้นเชิง
มาสำนึกได้ก็ตอนที่แขนถูกจับดึงลงไปกองกับฟูกเตียงแข็ง
และริมฝีปากที่ทาบประทับลงมา จุมพิตอุ่นร้อนจู่โจมอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว
ปลายลิ้นชำแรกแทรกเข้ามาในโพรงปากของเด็กสาว และกวาดต้อนดูดกลืนความหอมหวานจะลิ้นเล็กๆ
ที่ถดถอยหนีอย่างเอร็ดอร่อย
เนิ่นนานกว่าอีกฝ่ายจะผละจาก...
เด็กสาวหอบฮั่ก หัวใจเต้นรัวราวกับออกวิ่งมานับกิโล
"จูบอรุณสวัสดิ์....สวัสดีตอนเช้าเอเลน"
หัวหน้ารีไวล์พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ
ติดดวงตาพราวดูสนุกสนานนั้นลดความเคร่งขรึมลงเปลี่ยนเป็นสัญญาณอันตรายสำหรับเธอในทันที
"หลังจากนั้นล่ะ....
หลังจากนั้นอ่าาาา เอเล๊นนนน"
คุณฮันซี่จับไหล่เด็กสาวเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน
แต่ฝ่ายคนอายุน้อยกว่าส่ายหน้าดิก ปิดปากสนิทไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ
ก็จะให้เธอพูดต่อได้ไงล่ะ!
หลังจาก-จูบอรุณสวัสดิ์-แล้ว
หัวหน้าก็....หัวหน้าก็....
ใบหน้าเนียนใสที่แดงก่ำราวกับมะเขือเทศสุก
ดูราวกับจะแดงขึ้นอีก
ฮันซี่ยิ้มเกเร
ก่อนกระเซ้าอย่างนึกสนุก
"หมอนั่นไม่หยุดแค่จูบสิท่า~
ทำอย่างกับเด็กหนุ่มริรัก...เท่าไหร่ก็ไม่พอน่ะนั้น"
และก่อนที่ผู้บังคับหมู่จะได้ไต่สวน?รีดเร้นความจริงไปมากกว่านี้
เงาทะมึนด้านหลังก็คืบคลานมาซะก่อน
เอเลนแอบกลืนน้ำลายลงคอ
พลางแกะมือที่จับไหล่เธอไว้ของหญิงสาวตรงหน้าที่แข็งค้างไปแล้ว
“ถ้าอยากรู้อะไรมากกว่านี้....ทำไมไม่ถามฉันแทนล่ะ
ยัยโรคจิต!”
อา...ดูท่าว่า
คุณฮันซี่คงไม่ได้มาป่วนผมอีกพักใหญ่ๆ เลยล่ะครับแบบนี้
-จบ-
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น