花咲く少女
Hana saku Shoujo
-5.1-
ตื่นขึ้นมาอีกที
บรรยากาศด้านนอกก็เหลือเพียงความมืด
พระอาทิตย์ลาลับท้องฟ้าไปเหลือไว้เพียงดวงจันทร์กลมโต
นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่เธอหมดสติไปและฟื้นขึ้นมาบนเตียงนี้
พอลองขยับแขนก็รู้สึกเจ็บไม่น้อย
เอเลนเบ้หน้าและยกขึ้นมาดู..แขนข้างหนึ่งมีผ้าพันแผลพันเอาไว้แน่นหนา
รอยสีแดงจางๆบอกให้รู้ว่าเลือดคงจะหยุดไหลไปได้ซักพักแล้ว
ส่วนแขนอีกข้างก็อาการหนักไม่แพ้กัน
เธอรู้สึกปวดเหมือนมีใครมาบีบมันตลอดเวลา เหล่มองเห็นรอยเขียวช้ำเป็นปื้น
คงจะมาจากตอนที่เธอล้มกระแทกขอบเตียง
พอคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิด..น้ำตาก็พาลจะไหลออกมา
‘ผู้หญิงอะไร..น่าไม่อายจริงๆเลยนะ’
ใช่
เธอมันน่าไม่อาย
‘แต่งงานไม่ทันไร..ก็คิดจะหักหลังกันแล้วงั้นเหรอ’
เธออาจจะเด็กเกินกว่าจะเข้าใจคำว่าหักหลังที่อีกฝ่ายหมายถึง..แต่มันมีความหมายเดียวกับการทรยศ..อะไรที่ทำให้เขาคิดแบบนั้น
‘..เหมือนพวกโสเภณีไม่มีผิด’
โสเภณี..งั้นเหรอ?
เอเลนก็ยังไม่เคยเห็นคนเหล่านั้น
รู้แค่ว่าเป็นผู้หญิงที่ใช้ร่างกายตนเองแลกเปลี่ยนเป็นเงิน
สนุกสนานกับเพศตรงไม่ซ้ำหน้าข้ามยามราตรี แม่เองก็เคยบอกว่าห้ามทำอย่างนั้นเด็ดขาด..
แต่ตอนนี้มีใครคนหนึ่งกำลังบอกว่าเธอเป็นโสเภณี
ถ้าแม่รู้
แม่จะเสียใจรึเปล่า?
ที่เธอให้คนๆนั้นล่วงล้ำเข้ามาในร่างกาย
ล่วงเลยไปจนครบทุกขั้นตอนที่นำพาไปสู่ห้วงอารมณ์สูงสุด
แม้จะไม่ได้เงินมาแลกเปลี่ยน..แต่เอเลนรู้ดีว่าคงจะไม่มีคำเรียกไหนที่ดีไปกว่านี้แล้ว
ตัวเธอตอนนี้..คือโสเภณี
ผิดแค่ว่าลูกค้าของตนมีเพียงคนเดียว
กว่าจะรู้ตัว..น้ำหยดเล็กก็ร่วงลงจากหางตา
‘ร้องไห้ทำไม?’
ร่างเล็กสะดุ้งเมื่อรับรู้ได้ว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้อง
รีไวล์ลอบสังเกตปฏิกิริยาที่อีกฝ่ายมีให้
เมื่อครู่ใหญ่พวกตนทะเลาะกันอย่างรุนแรง โชคดีที่ฮันซี่เข้ามาช่วยไกล่เกลี่ยพร้อมบอกความจริง
ถ้าไม่อย่างนั้น..ตนอาจจะทำอะไรที่รุนแรงกว่านี้
หัวหน้าทหารนั่งอยู่ข้างเตียงเป็นเพื่อนอีกฝ่ายตั้งแต่ฮันซี่มาช่วยทำความสะอาดและทำแผลตามตัว
เด็กสาวมีรอยฟกช้ำ แขนข้างหนึ่งถูกเศษแก้วจากขวดน้ำผึ้งที่แตกกระจายบาดจนได้เลือด
แค่นี้..หัวใจของชายหนุ่มก็กระตุก เต้นถี่รัวจนมองไม่เห็นสิ่งอื่น
ระหว่างการรักษา..อีกฝ่ายน้ำตาไหลไม่หยุด ทีแรกรีไวล์เข้าใจว่าเป็นเพราะความเจ็บจากบาดแผล
ฮันซี่เองก็พยายามปลอบแต่ไม่เป็นผล
แต่สิ่งที่แสดงออกมามีเพียงน้ำตาและเสียงสะอื้นเบา
ดวงตาคู่นั้นปิดลงเหมือนไม่อยากเห็นอะไรนอกจากความมืด
ร่างเล็กพลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าเข้าหากำแพง
ทั้งๆที่เขานั่งอยู่ตรงนี้..พร้อมที่จะนั่งดูแลไปจนกว่าอีกฝ่ายจะหาย แต่ความเงียบคือคำตอบที่ชัดเจน..
เด็กสาวปฏิเสธการมีตัวตนของเขาเป็นครั้งแรก
ผู้เป็นหัวหน้าได้แต่นั่งนิ่ง
มองอีกฝ่ายผล็อยหลับไป
จนกระทั่งตอนตื่น
เหมือนร่างเล็กจะยังมึนงง ไม่รู้ตัวว่ามีใครอยู่ข้างๆ
พลิกตัวนอนหงายพลางยกไม้ยกมือสำรวจตัวเอง
รีไวล์เห็นเด็กสาวเบ้ปาก..คงจะยังเจ็บไม่หาย อารมณ์นั้นสะท้อนถึงความรุนแรงจากบาดแผลได้เป็นอย่างดี
ซักพักก็เห็นน้ำตาร่วงลงมาดวงตาคู่นั้น
ร้องไห้อีกแล้ว..เจ้าเด็กขี้แย
เมื่อตนเอ่ยปากถาม
อีกฝ่ายก็สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคู่ใสกระพริบถี่เหมือนยังไม่สามารถปรับอารมณ์ได้ทัน
‘หะ หัวหน้ารีไวล์’
เด็กสาวทำหน้ายิ่งกว่าเห็นผี
รีไวล์อยากจะหัวเราะ
แต่พออีกฝ่ายรวบผ้าห่มในมือแน่นพร้อมกระเถิบชิดเข้าหากำแพง..ทำให้แม้แต่จะยกยิ้มยังทำไม่ได้
ทั้งๆที่โล่งใจไปแล้วว่าเจ้าสาวของตนปลอดภัย
ยังต้องมาหนักใจกับสถานการณ์กระอักกระอ่วนนี่อีก
ดวงตาคู่นั้นสั่นระริก
ราวกับหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
‘หายดีแล้วใช่ไหม..แล้วจะร้องไห้ทำไม?’
เอเลนพูดไม่ออก
แม้อยากจะตะโกนออกไปแค่ไหน
เธอไม่อยากได้ยินคนตรงหน้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
เธอกลัว..กลัวว่าประโยคถัดมาจะทำให้หัวใจเธอบีบรัดจนปวดไปหมด
ความกลัวที่เขาจะต่อว่าต่อขานผุดขึ้นมาจนเนื้อตัวสั่นเทา
ไม่อยากได้ยินอีกแล้ว..ไม่เอาแล้ว
‘อะ..’
เมื่ออีกฝ่ายเอื้อมมือมาใบหน้าของตนแผ่วเบา
คราวนี้เอเลนไม่ได้ปัดมือใหญ่นั้นออก..นอนนิ่งให้หัวหน้าของตนวางฝ่ามือลงแต่โดยดี
แท้จริงแล้วเธอขยับไม่ได้
กลัวว่าถ้าปัดมือออกจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ
แต่ขนที่ลุกชันทั่วกายทำให้บอกกับตัวเองได้ว่าตนอยากหนีออกไปจากที่นี่
ไม่เข้าใจว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน..แต่อยากไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีคนตรงหน้า
ไปให้ห่างจากอุ้งมือที่จะเหนี่ยวรั้งเธอไว้
ทว่าอีกความรู้สึกกลับบอกให้ล้มเลิกความคิดนั้นเสีย
เธออยากโดนอีกฝ่ายโอบกอดไว้เช่นทุกครั้ง..แต่ในขณะเดียวกันร่างกายกลับสั่นกลัว
รีไวล์รู้สึกได้ชัดเจนว่าเนื้อตัวของเด็กสาวสั่นระริก
น้ำตาที่หยุดไหลเริ่มกลับมาทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
ทั้งๆที่เมื่อก่อน..แววตาของร่างเล็กจะฉายแววตื่นเต้นผสมปนเปไปกับความดีใจที่ตนเอื้อมมือไปสัมผัส
กอดรั้งไว้ในอ้อมแขน
แต่คราวนี้นัยน์ตาคู่นั้นกลับสะท้อนสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ
หวาดกลัว? สับสน? ผิดหวัง? ตัดพ้อ? หรืออะไรก็ตาม
เด็กสาวหันกลับมามองหน้า
ยกยิ้มให้อย่างอ่อนเพลีย
ก่อนจะทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด
มือเล็กทาบลงบนฝ่ามือใหญ่ของตน..ก่อนจะยกมันออกและวางลงบนเตียงข้างๆอีกฝ่ายแทน
สัมผัสจากผิวเนื้อเนียนลื่นหายไปกลายเป็นผ้าเนื้อหยาบ
ไม่เข้าใจ
‘อย่า..จับเลยครับ’
‘ทำไม? สำหรับเธอ..ฉันมันน่ารังเกียจมากสินะ’
ไม่ว่าจะเป็นเอียร์วิน
ฮันซี่ หรือคนอื่นๆในทีมสำรวจ
เด็กสาวยอมให้ถูกเนื้อต้องตัวได้อย่างไม่มีท่าทีต่อต้าน แต่ทำไมกับคนที่ได้ชื่อเป็น 'สามี' อย่างเขา..ถึงไม่ได้รับการยอมรับ
เขาคนเดียวเท่านั้นที่อีกฝ่ายสะดุ้งทุกครั้งที่เอ่ยปากเรียก
ร่างกายสั่นเทายามเอื้อมือสัมผัส
ทั้งๆที่เพิ่งผ่านคืนนั้น..คืนแห่งการแต่งงาน..คืนที่พวกเขาได้หลอมรวมกลายเป็นหนึ่ง
‘พูดสิ..พูดออกมา..’
ร่างเล็กบนเตียงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพึมพำ
‘ทำไมไม่พูดล่ะ..ทำไม!?’
เอเลนสะดุ้งเฮือกเมื่อหัวหน้าของตนทุบกำปั้นลงกับพื้นเตียงอย่างแรง
แรงสะเทือนทำให้เธอกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง
คนตรงหน้าแสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยว
กำหมัดแน่น นัยน์ตาลุกโชนคู่นั้นจ้องมาที่เธออย่างคาดคั้น
เอเลนไม่เข้าใจ..เธอไปทำอะไรให้เขาโกรธมากขนาดนั้น
เธอแค่รู้สึกว่าตัวเองสกปรก
ไม่อยากให้มือของคนที่รักสะอาดถึงที่สุดต้องมาแปดเปื้อน
มือของคนที่ตนให้ความเคารพ
มือที่คอยช่วยเหลือในยามคับขัน..จะต้องใสสะอาดอย่างที่เคยเป็น
เธอมันสกปรกเกินไป..อย่างที่อีกฝ่ายว่า
‘คือ..ว่า..ผม..’
‘ทำไม? เธอทำไม!?’
รีไวล์ทนไม่ไหวอีกต่อไป
กระชากแขนอีกฝ่ายขึ้นมา
ในฐานะคนที่เป็นคู่ชีวิต..เขาอยากรู้ อยากรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับอีกฝ่าย
อยากได้ยินเสียงที่คอยเรียกชื่อของตนอย่างอ่อนหวาน
ไม่ใช่ปากที่สั่นระริกอย่างที่เห็นอยู่ตอนนี้
‘อะ อึก!’
ริมปีปากอ่อนถูกดึงรั้งเข้าไปประกบ
คำพูดถูกกลืนหายไปกลับรสสัมผัสหนักหน่วง
รีไวล์ไม่อยากได้ยินอะไรที่จะแสลงหูตนอีกต่อไป
ไม่ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายอยากพูดคืออะไร
แต่มันจะต้องไม่ใช่การปฏิเสธตน..ปฏิเสธเขาคนนี้!
‘อื้อ..อะ ยะ หยุดก่อนครั..’
คำขอร้องที่ดังไปไม่ถึงโสตประสาทอีกฝ่ายสลายไปกับสายลม
จูบร้อนปะทุตามอารมณ์คนที่เป็นฝ่ายคุมเกม
เสียงลิ้นร้อนตวัดไปตามโพรงปากดังก้องทำให้เนื้อตัวของเธอสั่นระริก
เอเลนสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกฝ่ายเริ่มลากปลายลิ้นลงไปตามลำคอ
ผู้บังคับบัญชาใช้ปลายลิ้นของตนเกี่ยวกระหวัดเนื้ออ่อนที่ขึ้นสีเรื่อ
ฟันขบกัดถี่รัวจนปรากฏรอยแดงช้ำสลับกันไปมา
สร้างรอยห้อเลือดให้เป็นหลักฐานของการเป็นเจ้าของเด็กสาวตรงหน้า
จมูกได้รับกลิ่นบางอย่างเมื่อเอื้อมมือดึงรั้งปลายเสื้อขึ้นสูง
ตามเนินเนื้อขาวนูนเด่นมีคราบของเหลวสีน้ำตาลเปรอะเปื้อนจากส่วนยอดสีหวานลงมายังฐานอวบอิ่ม
รีไวล์รู้สึกได้ชัดเจนว่าลำคอของตนแห้งผากจนเผลอเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
เหตุจากกลิ่นความหอมหวานจากกายเนื้อสาวและน้ำผึ้งชั้นดีคละคลุ้งไปทั่ว
‘อ๊ะ!’
เด็กสาวสะดุ้ง
ครางผะแผ่วเมื่ออีกฝ่ายลดใบหน้าฝังลงไประหว่างก้อนเนื้อทั้งสอง
ความเปียกชื้นถาโถมขึ้นมาจากกึ่งกลางลำตัวเมื่อลิ้นร้อนแตะลงไปยังคราบเปื้อนเหล่านั้น
‘อะ อา’
แม้อยากจะห้าม
แต่ร่างกายไม่ฟังคำสั่งทำให้ส่งเสียงประหลาดออกไปนับครั้งไม่ถ้วน
ความร้อนในร่างกายพุ่งสูงยิ่งกว่าลาวาที่ปะทุจากยอดเขา
อยากจะจับใบหน้าอีกฝ่ายให้เข้ามาแนบชิด..ทว่าอีกใจก็กลัวเกินกว่าจะทำ
ได้เพียงครางกระเส่าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจพูดออกไป
รีไวล์เห็นเด็กสาวของตนหอบครางเหมือนลูกแมวตัวน้อยก็รู้สึกพอใจขึ้นมาก
อย่างน้อยก็ไม่มีการบอกให้หยุดหรือห้ามให้รำคาญอีกต่อไป
ตนรู้สึกได้ว่าน้ำผึ้งหวานรสชาติดีกว่าที่เคยลิ้มลองมา
อาจเป็นเพราะมันประทับอยู่บนกายเด็กสาวก็เป็นได้
ความนุ่มลื่นของเนินอกทำให้หยุดไม่ได้ที่จะบีบขย้ำและใช้นิ้วหยอกล้อกับส่วนยอด..สะกิดและบีบรัดจนกลายเป็นสีแดงเข้ม
ช่วงล่างที่เปลือยเปล่าปราศจากเนื้อผ้าใดๆปิดกั้นทำให้เห็นได้ชัดเจนว่ามีรอยน้ำผึ้งสีขุ่นลากยาวจากท้องน้อย
พวกมันทิ้งคราบเป็นทางลงสู่หุบเหวลึกเบื้องล่าง
หากได้ลิ้มรสของเหลวหวานนุ่มลิ้นจากตรงนั้นจะเป็นยังไง..
เพียงแค่คิด..สมองก็สั่งการให้ตนโน้มหน้าลงไปแนบชิด
‘อ๊า..ยะ อย่าครั..เฮือก!’
เมื่อลิ้นอุ่นชื้นแตะระหว่างร่องแคบและดันส่วนปลายขึ้นจรดด้านบน..ละเลงจุดรับสัมผัสเป็นจังหวะ ร่างเล็กจึงเผลอดันสะโพกสวนกลับโดยไม่รู้ตัว
เอเลนเกลียดตัวเองที่ไม่สามารถต้านทานคนๆนี้ได้
ไม่ว่าจะด้วยคำพูด,ร่างกายหรือจิตใจต่างก็ทรยศผู้เป็นเจ้าของ
อยากกรีดร้องให้หยุด
แต่ร่างกายกลับไม่ทำตามคำสั่ง
ทำได้เพียงเปิดกายรับสัมผัสหนักหน่วงที่อีกฝ่ายมอบให้
น้ำตารินไหลเมื่อพบว่าตนเองนั้นอ่อนแอ
แค่จิตใจของตัวเองก็ยังควบคุมไม่ได้ แล้วอย่างนี้จะให้ปกป้องเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน..ยังไงเธอก็ไม่มีทางทำได้
น่าสมเพชตัวเองที่เป็นได้แค่อย่างที่หัวหน้าของตนกล่าวหา
โสเภณี
‘หะ หัวหน้า..หยุดเถอะครับ อ๊ะ!’
กลีบเนื้ออ่อนบางหุบเข้าหากันแน่น
ปลายนิ้วที่เพิ่งแทรกตัวผ่านประตูแห่งดอกไม้งามไปได้เพียงส่วนหนึ่งพลันเกร็งตัว
สุดท้ายแล้วคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของตน..ก็ยังคงปิดรับทุกสิ่งที่เขาเป็นผู้กระทำ
‘หึ! ถ้าฉันไม่หยุดล่ะ?’
‘อ๊ะ อะ ดะ พอเถอะครั..อ๊า!’
นิ้วร้อนแทรกตัวเข้าไปรวดเดียวจนสุดความยาว
โสตประสาทปิดรับการขอร้องและอ้อนวอน
แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเจ็บแค่ไหนแต่ความโกรธที่พุ่งขึ้นมาทำให้ไม่อยากรับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น
ทำไมจะต้องรังเกียจกันขนาดนั้น
‘หัวหน้าระ..รีไวล์ ผมขะ..ขอร้อง’
หยุดทำหน้าแบบนั้นเสียที
‘อะ ฮือ..ไม่เอา ไม่เอา’
ทำไมถึงต้องร้องไห้
‘หยุดเถอะครับ อะ..อึก ดะ..ได้โปรด ฮือ..’
ยิ่งคำพูดเหล่านั้นหลั่งไหลออกมา
มือใหญ่จึงยิ่งบีบเค้นร่องเนื้ออ่อนเพื่อหวังจะให้เด็กสาวหยุดกล่าวประโยคเหล่านั้น
‘ผมสะ..สกปรกแล้ว..ฮึก อย่าจับละ..เลย’
รีไวล์นิ่งอึ้ง
หยุดการกระทำทุกอย่างเพราะประโยคที่บีบรัดหัวใจตนแน่น
เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าสะอื้นไม่หยุดเหมือนกำลังจะขาดใจ
น้ำตาไหลออกมาเป็นสายจนเห็นความพร่ามัวในแววตา
‘สกปรก? อะไรสกปรก?’
‘ผะ..ผมสะ..สกปรกแล้ว ฮึก’
‘หมายความว่ายังไง?’
นิ้วเรียวถอนตัวออกมาทันทีที่เห็นร่างเล็กสะอื้นจนตัวโยน
อีกฝ่ายขดตัวเข้าหากันและขยับหนีออกไปไกล
“ผมรู้สึกว่าตัวเองสกปรก.... อึ่ก! สกปรกเกินไป หัวหน้าที่รักสะอาดแบบนี้ คง...รู้สึกไม่ดี
ที่ต้องมาแตะต้อง...ตัวผม”
ลูกสะอื้นตีขึ้นมาในลำคอเป็นระยะจนเสียงที่เอ่ยขาดๆ หายๆ
หากเนื้อความกลับเป็นตรงกันข้ามกับอะไรทั้งหมดที่เขาเข้าใจมาโดยสิ้นเชิง
เด็กสาวไม่ได้รังเกียจ...
...เพียงแค่กลัว
กลัวเพราะไม่เข้าใจเท่านั้นเอง
เขาเองก็เช่นกัน คิดเองเออเอง เข้าใจไปคนละทาง หงุดหงิดงุ่นง่านไปเอง
แล้วก็เอาอารมณ์เกรี้ยวกราดมาลงกับเด็กคนนี้
....ปล่อยให้โทสะครอบงำจนมองไม่เห็นความเป็นจริงตรงหน้า
รีไวมองร่างบางที่ขดตัวนิ่งตรงมุมเตียง ส่วนที่ห่างไกลตัวเขามากที่สุดในตอนนี้
น้ำตาเอ่อคลอนัยน์ตากลมสีเขียวสด ขอบตาแดงช้ำ ริมฝีปากก็บวม....จากการกลั้นเสียงสะอื้นด้วยขบเม้มริมฝีบากตัวเอง
รู้ดีว่าเข้าใกล้ตอนนี้อีกฝ่ายที่ยังคงเต็มไปด้วยความกลัวต้องพยายามต่อต้าน
แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพาร่างตัวเองเข้าไปชิด
ยิ่งปล่อยไว้..ยิ่งรั้งแต่จะห่างกันออกไป
เอเลนซุกกายเข้ากับมุมของแผ่นหินเย็นเฉียบกว่าเดิม
ใบหน้าเนียนส่ายไปมาอย่างปฏิเสธ ยามที่เห็นมือแกร่งเอื้อมมาหา
น้ำตาที่รินล้นเต็มหน่วยตาบดบังทัศนวิสัยโดยรอบ
ทำให้ไม่เห็นสีหน้าที่อ่อนลงของคนอายุมากกว่า
กระทั่งปลายนิ้วหยาบนั้นเลื่อนมาปาดคราบน้ำตาออกไป แล้วประคองสองข้างแก้มขึ้นมานั่นแหละ
เธอถึงได้เห็น...
ว่าดวงตาคู่นั้นมองมาด้วยความอ่อนโยนและรู้สึกผิดเพียงไร
“หัวหน้า...”
เสียงหวานแหบพร่าจากการร้องไห้อย่างหนักเอ่ย
หากรีไวไม่เปิดโอกาสให้เด็กสาวพูดอะไรต่อ เรียวปากหนาเลื่อนลงมาจูบเบาๆ
สัมผัสที่ทำเพียงแตะลงเล็กน้อย ราวกับผีเสื้อที่บินมาเกาะดอกไม้อย่างระมัดระวัง
หยุดทุกคำพูดโดยสิ้นเชิง
หน้าผากจรดหน้าผาก
“ฉันไม่ได้เกลียดเธอ..ที่โมโห เพราะนึกว่าเธอรังเกียจฉันตั้งหาก”
ตาประสานตา
“หงุดหงิดที่เธอยิ้มให้คนอื่น... โกรธที่ยอมให้ใครต่อใครแตะต้องง่ายดาย ทั้งๆ
ที่กับฉันเอาแต่กลัวและปฏิเสธ”
รีไวพูด... น้ำเสียงทุ้มต่ำกล่าวหนักแน่น จังหวะการพูดเน้นทุกถ้อยคำ ราบเรียบ
หากแต่เชื่องช้า ตราตรึง
“ตะ..แต่..ผะ..ผมคิดว่า หัวหน้าเบื่อผมแล้ว” เอเลนพึมพำเสียงอ่อย
พยายามจะก้มหนี ติดที่ฝ่ามือของหัวหน้ายังประทับแน่น
ไม่ให้เบือนหลบไปไหนแม้แต่น้อย
“นั่นเพราะฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ พออยู่ใกล้ทีไร... อาทิตย์แรกเป็นยังไงลืมแล้วเหรอ?”
คนอายุมากกว่าตอบ เหมือนจะที่ได้ยินเสียงหัวเราะเจือมาด้วย
เด็กสาวหน้าแดงแปร๊ด
ทำไมเธอจะจำไม่ได้กันล่ะ!!
ฝ่ามือละออกจากใบหน้า
ปล่อยให้ฝ่ายสาวน้อยระบายความเขินที่พุ่งทะลุปรอทซบใบหน้าที่ขึ้นสีก่ำจนลามไปถึงใบหูครู่หนึ่ง
แล้วรวบตัวมากอดไว้หลวมๆ
'วันหลังถ้ามีอะไรก็มาถามฉัน..ไม่ใช่ฮันซี่'
เด็กสาวพยักหน้ารับ
รีไวล์ยิ้มอย่างพึงพอใจที่อีกฝ่ายเข้าใจ เรื่องของพวกเขาสองคน..คนนอกไม่มีสิทธิ์ยุ่ง
แม้ฮันซี่จะช่วยให้เรื่ิองยุ่งจบลงได้ด้วยดี
แต่ไม่ได้หมายความว่าอารมณ์ขุ่นมัวจะหายไป
ภาพนั้นยังคงติดตา..ปากขวดแก้วที่มือเรียวเล็กดึงรั้งให้ขยับเข้าออก
เสียงผิวเนื้อถูกล่วงล้ำโดยวัตุแปลกปลอมดังก้องไปทั่วห้อง
ยิ่งสีหน้ามีแสดงความพึงพอใจ
เสียวซ่านจนเนื้อตัวบิดเร่า ทุกส่วนขึ้นสีเรื่ออมชมพูนั่นอีก
'ตอนแรกฉันว่าจะอดทนให้มากกว่านี้..แต่เห็นทีคงไม่ต้องแล้วสินะ’
เอเลนเงยหน้า
แก้วตากลมโตสีเขียวเบิกโพลงเมื่ออีกฝ่ายปลดกระดุมกางเกง
กล้ามเนื้อทุกส่วนหดเกร็งเพราะยังจดจำทุกสัมผัสได้ดี
ความแสบร้อนราวกับจะฉีกกระชากตัวเธอออกจากกัน
กางเกงและผ้าชิ้นเล็กที่ใช้ปกปิดร่างกายท่อนล่างถูกเจ้าของดึงรั้งลงไป
พวกมันไหลลื่นลงตกลงไปบนพื้นห้อง
ใกล้ๆกันนั้นก็มีเสื้อและชั้นในของเด็กสาวกระจายตัวอยู่
ร่างกายของคนตรงหน้าเปลือยเปล่าเช่นเดียวกัน
แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่เห็นเด่นชัด..เครื่องกายของบุรุษเพศสะท้อนอยู่ในดวงตาของเอเลน
แท่งเนื้อหนาสีเข้มยืดตัวออกตามความยาว
โป่งพองจนเส้นเห็นเลือดได้ชัดเจน มีขนาดใหญ่จนน่าสะพรึงกลัว
ตัวเนื้อสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
เอเลนเริ่มประมวลผลในสมองว่าคิดผิดตั้งแต่ต้นที่เชื่อคำแนะนำของฮันซี่
น้ำผึ้งหวานดันเป็นที่ชื่นชอบของคนตรงหน้ามากกว่าที่คาดคิด
‘ขวดน้ำผึ้งน่ะ..ลืมไปได้เลย’
บางทีคืนนี้..อาจจะยาวกว่าที่เธอคิด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น