::KIDS, this is what we call KISS::
by hitorijanai
‘เดี๋ยวก่อนนะครับหัวหน้ารีไวล์..คือ..’
เอเลนกระอักกระอ่วน พูดไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไรดีกับคนตรงหน้าที่อยู่ๆก็บอกว่า ‘จูบสิ’..มันไม่ใช่ประโยคที่สามารถยินโดยทั่วไปอย่าง ‘อรุณสวัสดิ์’ หรือ ‘อากาศดีจังนะ’
จูบ..
จูบงั้นเหรอ
อีกฝ่ายกำลังหมายถึงจะให้เธอเอาปากประกบกับปากของเขาใช่ไหม?
‘ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไงเอเลน เยเกอร์’
น้ำเสียงที่เข้มขึ้นทำให้เผลอเหยียดตัวตรง ไอ้ได้ยินมันก็ได้ยินอยู่หรอก แต่นี่มันก็..ก็ยังไม่ถึงกลางคืน ฟ้าข้างนอกสว่างโร่จนแสงแดดส่องเข้ามาให้ความสว่างทั่วห้อง
แม้จะอยู่กันสองคน แถมทำแบบนั้นมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่อายเสียหน่อย
เพราะปกติอีกฝ่ายจะทำเฉพาะเวลากลางคืนนี่นา..ถึงจะอยู่ในห้องที่ปิด มิดชิด แต่เวลานี้ทุกคนกำลังหัวหมุนกับการประชุมและคิดแผนการรับมือไททันแบบใหม่ อาจจะมีใครเปิดประตูเข้ามาตามหัวหน้ารีไวล์ตอนไหนก็ได้
ประเด็นก็คืออีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ต่างหาก
เอเลนพบว่าตนไม่เคยตามทันจนปวดหัวอยู่บ่อยๆ
‘แต่ว่า..นี่มันยังเช้าอยู่เลยนะครับ’
ถึงมันจะไม่ใช่ข้ออ้างที่ดูมีน้ำหนัก แต่เธอก็ไม่อยากทำอะไรพิลึกพิลั่นตอนนี้และในห้องนี้..ก็มันน่าอายน้อยเสียเมื่อไหร่
ทั้งๆที่เพิ่งตื่นนอนได้ไม่นาน กว่าจะพันหน้าอกและใส่ชุดของหน่วยได้ก็กินเวลานาน ถ้าต้องจูบล่ะก็..พนันได้เลยว่าต้องถอดไอ้ที่เพิ่งใส่แน่ๆ
เธอเองก็อยากออกไปฝึกกับพวกรุ่นพี่ในหน่วย จะได้เก่งมากขึ้นไปอีก
ภาวนาให้ใครก็ได้มาตามหาคนตรงหน้า จะได้หลุดพ้นจากบรรยากาศอึดอัดเสียที
‘..นั่นสินะ’
อยู่ดีๆชายหนุ่มตรงหน้าเธอก็ถอนหายใจ เปลี่ยนท่านั่งจากที่ยืนตัวตรงเป็นกอดอกพิงพนักเก้าอี้ นัยน์ตาดูว่างเปล่าจนอ่านไม่ออก
มวลอากาศโดยรอบหนักขึ้นจนรู้สึกได้
เขาโกรธเธอหรือ?
‘เอ่อ..หัวหน้ารีไวล์..’
‘ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็อย่าหักโหมล่ะ แล้วตอนเย็นฉันจะรีบกลับมา’
เสียงเก้าอี้เลื่อนเสียดสีกับพื้นอย่างแรงดังก้อง อีกฝ่ายลุกออกจากที่ สวมเสื้อคลุมและหยิบอุปกรณ์ที่จำเป็นเตรียมจะออกไป..
เอเลนเริ่มลนเมื่อใครอีกคนไม่ยอมสบตาเธอ เขาอาจจะโกรธมากก็ได้
ทั้งๆที่มันก็ไม่น่าใช่เรื่องน่าอาย..ล่ะมั้ง
กับแค่จูบเท่านั้น
ก่อนที่หัวหน้าของตนจะผลักประตูออกไป เอเลนรีบวิ่งเข้าไปหา สวมกอดเข้าที่ด้านหลังจนรู้สึกว่าอีกฝ่ายเซ เขย่งปลายเท้าเล็กน้อยเอาคางเกยไหล่คนที่โดนกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว
‘ยะ อย่าเพิ่งครับ!’
ก็แค่..จูบเท่านั้น!
ก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะตั้งตัว ร่างเล็กพลิกให้คนตรงหน้าหันกลับมา ดวงตากลมโตแสดงการตัดสินใจที่เด็ดขาด แม้มือและปากจะสั่นระริกก็ตาม
ยังไงเขาก็คือคนที่เธอ..รัก
เอเลนส่งริมฝีปากตนประกับเข้ากับคนตรงหน้า รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของอีกฝ่ายที่เธอจดจำได้แม่นยำ มันทำให้ตนรู้สึกปลอดภัยยามใกล้ชิด
ไม่นานนักก็ผละริมฝีปากออกมาแล้วยิ้มให้อีกฝ่าย ใบหน้าเห่อร้อนจนอยากหาอะไรมาปิดไม่ให้ใครเห็น
‘จูบ..แล้วนะครับ’
รีไวล์ยืนขมวดคิ้วอยู่ไม่นาน..ก็เปลี่ยนเป็นยกยิ้มมุมปาก
ทั้งขำทั้งเอ็นดูเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทั้งๆที่เมื่อครู่เขาถอดใจแล้วแท้ๆว่าร่างเล็กคงไม่ทำตามคำสั่งแน่นอน เดาว่าอีกฝ่ายคงกลัวที่ตนทำอาการแปลกๆใส่เลยรีบวิ่งเข้ามากอด
ครั้งแรกยอมรับว่าตกใจมาก
แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นความดีใจ
..ทว่าก็ยังไม่ถูกใจเท่าไหร่นัก
‘จูบ..หึ’
‘หะ หัวเราะอะไรน่ะครับ?’
ไม่ได้ตั้งใจ..แต่ยิ่งเห็นสีหน้าเหวอจนอ้าปากค้างไม่สมเป็นเด็กผู้หญิงก็ ยิ่งอยากหัวเราะให้ดังมากขึ้น จูบอย่างนั้นเหรอ..เด็กก็ยังคงเป็นเด็ก
บางทีคงต้องสอนให้ใหม่เสียแล้ว
‘นี่น่ะไม่ได้เรียกว่าจูบหรอกนะ..สาวน้อยเอเลน’
ไม่ว่าจะได้ยินชื่อตัวเองมากี่ครั้ง..แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เอเลนรู้สึก อายผสมประหม่า มันมีอะไรผิดตรงไหนกัน อีกฝ่ายบอกว่าให้จูบ เธอก็จูบแล้วแท้ๆ
แถมยังหัวเราะกันอีก
‘ก็แค่เอาปากประกบกันไม่ใช่หรือครับ?’
เด็กสาวเอียงคอ ทำหน้าตาสงสัย แม้จะทำแบบนั้นมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แถมล่วงเลยไปจนตอนนี้แทบไม่มีส่วนไหนบนร่างกายเล็กนั่นที่ตนไม่รู้จัก..แต่ อีกฝ่ายก็ยังไม่ชิน
‘เหวอ!’
มันเขี้ยวจนอดไม่ได้ที่จะกระชากตัวคนตรงหน้าเข้ามาหา
เอเลนเกือบล้มหากไม่ได้อีกฝ่ายประคองตนเองไว้ ภายในพริบตาริมฝีปากร้อนก็พุ่งเข้าหา ประกบเบียดแน่นจนไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ
‘อื้อ!’
รีไวล์ส่งลิ้นอุ่นร้อนของตนสอดแทรกเข้าไปในริมฝีปากบาง ลองลิ้มรสชาติพร้อมตักตวงความหอมหวานที่คุ้นเคย เกี่ยวกระหวัดทั้งปากปละกระพุ้งแก้มไปทั่ว
ลิ้นของอีกฝ่ายดูเก้ๆกังๆ ไม่รู้จะทำอย่างไร ชายหนุ่มจึงใช้ปลายลิ้นของตนสัมผัสลงไปอย่างเชื่องช้า นำทางให้รู้วิธี
ตอนนี้บรรยากาศภายนอกเริ่มร้อนทั้งที่มีลมพัดอยู่ไม่ขาด หยาดเหงื่อเริ่มซึมไปตามเสื้อผ้าจนรู้สึกได้ถึงความชื้น
มือของเด็กสาวกำแน่นเสื้อของตนแน่น ดวงตาปิดแน่นจนเกร็ง ตอนนี้แก้มที่ใสอมชมพูเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อตามแรงอารมณ์
การแสดงออกทางหน้าสีหน้าที่ซื่อตรงทำให้รีไวล์อยากกัดขย้ำอีกฝ่าย
แต่ไม่นานนักก็ผละออกเพราะเด็กสาวประท้วงด้วยการทุบไหล่ไม่หยุดจากการขาดอากาศหายใจ
‘อะ แฮ่ก..’
เมื่อเป็นอิสระมือเล็กจึงปาดน้ำลายใสที่ไหลลงมาจนเลอะปลายคาง หอบแผ่วเพื่อตักตวงอากาศเข้าปอด
จูบของอีกฝ่ายต่างจากจูบของตนเองมากมายนัก
เอเลนคิดว่ามันรุนแรงเหมือนพายุ ทั้งแข็งกร้าวและไม่ยอดลดความแรงลงจนกว่าจะพอใจ เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ทำให้อยากถอยห่าง
แต่ยังมีความอ่อนโยนที่แฝงมายามที่ลิ้นของคนตรงหน้าสอดแทรก ค่อยๆไต่ไปตามโพรงปาก ทั้งยังชักนำไห้อารมณ์ที่ถูกดับได้พุ่งขึ้นมาใหม่
ร่างกายร้อนผ่าวไปหมด..เหมือนทุกครั้งก่อนจะเริ่มการตรวจสอบที่ชายหนุ่มได้ทำกับเธอมาตลอด
‘อย่างนี้น่ะถึงเรียกว่าจูบ’
อีกฝ่ายประทับริมฝีปากกับหน้าผากของเธอก่อนจะยิ้มให้อีกครั้ง ไม่ว่าจะกี่ครั้งเอเลนก็ยังตามหัวหน้าของตนไม่ทันอยู่ดี
ก่อนประตูจะถูกปิดลง..ชายหนุ่มหันกลับมามองคนที่ยืนอยู่ในห้องผ่านบานพับที่แง้มออกเล็กน้อยอีกครั้ง
‘คืนนี้..ฉันจะฝึกให้เธอใหม่เอง’
เอเลนหวังว่าตนจะแค่หูฝาดไป
แถม
ในห้องประชุม
ฮันซี่ – รีไวล์..ทำไมเสื้อนายยับอย่างนั้น?
รีไวล์ – …
ฮันซี่ – ตอนเข้ามาก็ดูหอบแปลกๆอย่างกับไปทำอะไรรุนแรงมา อย่าบอกนะว่า..
รีไวล์ + เอียร์วิน : …
ฮันซี่ : ทำไมไม่บอกก่อนเล่าว่าจะออกไปล่าไททันน่ะ!? นายแอบไปคนเดียวใช่ไหม..ฉันก็อยากไปนะ!
รีไวล์ : …
เอียร์วิน : ประชุมกันเถอะนะ
-จบจ้ะ-
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น