Hate? Revolt? You Or I'm hate your love. - All?x27 - [03]

[เสียงพรอดกระซิบ]


..หากความรัก..คือการให้และเสียสละ..
..'รัก' ของฉันคงเป็นอะไรที่เห็นแก่ตัวอย่างไม่น่าให้อภัย..


.................................................
........................
........
...
..
.


"ไปทำอะไรมาล่ะครับ? วองโกเล่"

น้ำเสียงทุ้มต่ำ..นุ่มนวลยิ่งนัก ยามเอื้อนเอ่ยวจีที่มอบให้เขาเพียงผู้เดียวดังมาจากร่างสูงโปร่งผมสีน้ำเงิน เข้มที่เขาคิดว่าหลับสนิทไปเรียบร้อย เรียกดวงตาสีน้ำตาลคู่โตซึ่งเหม่อมองฟากฟ้ายามราตรีกาลริมหน้าต่างในลักษณะ เท้าแขนกับกรอบหน้าต่าง เสี้ยวหน้าที่แลเห็นดูสับสนและลังเลใจ

"ฉัน... ทำอย่างนี้แล้ว.. จะดีจริงๆ หรือเปล่าน่ะ..?"

ร่างบอบบางถูกผู้เอ่ยคำถามรั้งกอดเข้าอ้อมอกกว้าง ไออุ่นที่สัมผัสได้..ทำให้ไหล่เล็กห่อเข้าหาตัว แขนเรียวกอดเข่าสองข้างแน่น

"สิ่งที่คุณทำ.. ผมคงพูดอะไรไม่ได้.. คุณตัดสินใจด้วยตัวคุณเองเสมอ.." มุคุโร่พลิกร่างบาง..ประคองใบหน้าหวานขึ้น.. ดวงตาสีน้ำตาลสบกับนัยน์ตาสองสี

"แต่.. ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร ผมพร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอครับ.."

เรียวปากบางประทับจุมพิตแผ่วเบา.. หากอ่อนโยนนักบนหน้าผากมน ก่อนจะจัดแจงให้ร่างเล็กเอนกายลงนอน

..แม้เพียงความฝัน..
..ก็ขอให้คุณนั้นฝันดีครับ..
..วองโกเล่..




“มาหาผมถึงที่นี่.. มีธุระอะไรหรือครับ..? ฮิบาริคุง”

เขาเอ่ยถามอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยรู้ว่าคงไม่ได้รับคำตอบ มือเรียวยาวควงหอกสามง่ามเล่นอย่างเพลินมือ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่อีกฝ่ายมาหาเขามีสาเหตุจากอะไร.. และทำไมถึงต้องเจาะจงมาหาถึงที่ ไม่ไปหาคนอื่น..

..ความผูกพัน..
..ของเขาและ 'คนคนนั้น'..
..ลึกซึ้ง..
..จนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าน่ะสิ..

"แกมีหน้าที่ต้องตอบคำถามฉัน.. ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น ไอ้พืชล้มลุกชั้นต่ำ!!"

ทอนฟาคู่กายขยับยกในท่าเต็มพร้อม นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีแสนกล้าแกร่งจ้องคู่สนทนาเขม็ง มุคุโร่ไม่ว่าอะไรหอกสามง่ามที่กระชับแน่นในมือบอกชัดถึงคำตอบอยู่แล้ว..

"..ถ้าเป็นเรื่องที่คุณอยากรู้"

ร่างสูงโปร่งเจ้าของรอยยิ้มเหยียดหยันกล่าว อาวุธประจำกายในอยู่ในท่าเตรียมพร้อม

"เห็นทีจะตอบไม่ได้หรอกครับ.."


คำกล่าวนั้น..เป็นราวกับสัญญาณลั่นกลองรบ..



[เสียงพรอดกระซิบ]

..หากความรัก..คือการให้และเสียสละ..
..'รัก' ของฉันคงเป็นอะไรที่เห็นแก่ตัวอย่างไม่น่าให้อภัย..

.................................................
........................
........
...
..
.


"ไปทำอะไรมาล่ะครับ? วองโกเล่"

น้ำเสียงทุ้มต่ำ..นุ่มนวลยิ่งนัก ยามเอื้อนเอ่ยวจีที่มอบให้เขาเพียงผู้เดียวดังมาจากร่างสูงโปร่งผมสีน้ำเงิน เข้มที่เขาคิดว่าหลับสนิทไปเรียบร้อย เรียกดวงตาสีน้ำตาลคู่โตซึ่งเหม่อมองฟากฟ้ายามราตรีกาลริมหน้าต่างในลักษณะ เท้าแขนกับกรอบหน้าต่าง เสี้ยวหน้าที่แลเห็นดูสับสนและลังเลใจ

"ฉัน... ทำอย่างนี้แล้ว.. จะดีจริงๆ หรือเปล่าน่ะ..?"

ร่างบอบบางถูกผู้เอ่ยคำถามรั้งกอดเข้าอ้อมอกกว้าง ไออุ่นที่สัมผัสได้..ทำให้ไหล่เล็กห่อเข้าหาตัว แขนเรียวกอดเข่าสองข้างแน่น

"สิ่งที่คุณทำ.. ผมคงพูดอะไรไม่ได้.. คุณตัดสินใจด้วยตัวคุณเองเสมอ.." มุคุโร่พลิกร่างบาง..ประคองใบหน้าหวานขึ้น.. ดวงตาสีน้ำตาลสบกับนัยน์ตาสองสี

"แต่.. ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร ผมพร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอครับ.."

เรียวปากบางประทับจุมพิตแผ่วเบา.. หากอ่อนโยนนักบนหน้าผากมน ก่อนจะจัดแจงให้ร่างเล็กเอนกายลงนอน

..แม้เพียงความฝัน..
..ก็ขอให้คุณนั้นฝันดีครับ..
..วองโกเล่..




“มาหาผมถึงที่นี่.. มีธุระอะไรหรือครับ..? ฮิบาริคุง”

เขาเอ่ยถามอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยรู้ว่าคงไม่ได้รับคำตอบ มือเรียวยาวควงหอกสามง่ามเล่นอย่างเพลินมือ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่อีกฝ่ายมาหาเขามีสาเหตุจากอะไร.. และทำไมถึงต้องเจาะจงมาหาถึงที่ ไม่ไปหาคนอื่น..

..ความผูกพัน..
..ของเขาและ 'คนคนนั้น'..
..ลึกซึ้ง..
..จนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าน่ะสิ..

"แกมีหน้าที่ต้องตอบคำถามฉัน.. ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น ไอ้พืชล้มลุกชั้นต่ำ!!"

ทอนฟาคู่กายขยับยกในท่าเต็มพร้อม นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีแสนกล้าแกร่งจ้องคู่สนทนาเขม็ง มุคุโร่ไม่ว่าอะไรหอกสามง่ามที่กระชับแน่นในมือบอกชัดถึงคำตอบอยู่แล้ว..

"..ถ้าเป็นเรื่องที่คุณอยากรู้"

ร่างสูงโปร่งเจ้าของรอยยิ้มเหยียดหยันกล่าว อาวุธประจำกายในอยู่ในท่าเตรียมพร้อม

"เห็นทีจะตอบไม่ได้หรอกครับ.."


คำกล่าวนั้น..เป็นราวกับสัญญาณลั่นกลองรบ..

'นี่..'

'คุณรู้ไหมครับ..วองโกเล่?'

'ถึงผมจะหลอกลวงผู้คนมากมายแค่ไหน..'

'คนเดียวที่จะซื่อสัตย์..จริงใจไม่แปรเปลี่ยนคือคุณครับ'

'ฉัน..'

'ทำร้าย.. บดขยี้ผู้คนไม่เลือก.. ตามความพอใจ'

'แต่แกคนเดียวที่ฉันจะไม่ทำร้าย..'

'คนเดียว.. นับจากนี้และตลอดไป..'

TBC...