::My Father::04::Suicide?::

เอเลนหวนคิดถึงวันแรกที่รีไวเกิด… เกิดพร้อมกับลมหายใจที่ปลิดปลิวไปของคนที่อุ้มท้อง

ทารกน้อยร้องออกมาแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ดวงตาสีเทาจางที่เหมือนเธอคนนั้นราวพิมพ์เดียวจ้องเขม็งมองมา เหมือนจะไร้เดียงสา แค่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว

มันเป็นแววตาที่ประหลาดนัก เอเลนคิด ระหว่างช้อนร่างน้อยขึ้นอุ้ม มือไม้เก้กัง

แม้คุณพยาบาลจะสอนแล้ว แต่จะเอาอะไรกับเด็กอายุ15ที่ต้องเป็นพ่อคนตั้งแต่อายุแค่นี้กัน

ตาสีเขียวก้มลงสบกับตาสีเทาจาง ริมฝีปากแย้มรอยยิ้มน้อยๆที่แฝงความเศร้าไว้

รีไว..ถึงแม่จะไม่อยู่แล้ว แต่พ่อจะดูแลเราแทนแม่เองน่ะ

ริมฝีปากแตะบนหน้าผากเล็กแผ่วเบา… เริ่มต้นมาเช่นนี้ เรียบง่ายและสามัญเช่นพ่อลูกทั่วไป จนเขานึกไม่ออกเลยว่ามันเริ่มผิดเพี้ยนขนาดนี้ได้ยังไง

หวนคิดถึงอดีตวันเก่าๆอันสดใส ที่ย้อนไปแล้วชวนให้ปวดใจเล็กน้อย เอเลนเหม่ออยู่หน้ากระจกบานใส ปล่อยให้น้ำในอ่างล้างหน้าไหลทิ้งไป

เหมือนเขาจะร้องไห้จนตาบวม ภาพที่สะท้อนในกระจกถึงได้ดูย่ำแย่ซะเหลือเกิน ขอบตาแดงช้ำ ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด ริมฝีปากเห่อแห้งแตก

เอเลนแทบไม่กล้ามองตัวเองต่ำกว่าคอด้วยซ้ำ ร่องรอยจ้ำช้ำประปรายทั่วผิวเนื้อมันเด่นจนเห็นเป็นแบบอื่นไปแทบไม่ได้เลย

และไม่รู้ด้วยว่านี่ปาเข้าไปกี่โมงแล้ว แสงแดดจัดจ้านอกหน้าต่างนั้นพร่าตา ชวนให้ล่องลอย ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออกเลย ไม่รู้จะทำยังไงดี

ก่อนหน้านี้ที่ลุกจากเตียงเขาแค่คว้าอะไรมาใส่ลวกๆ เสื้อยืดตัวยาวกับกางเกงผ้าบางๆ เพราะไม่อยากเห็นความจริงทิ่มแทงมากไปกว่านี้

ขาก้าวลงไปในอ่างอาบน้ำทั้งชุดแบบนั้น ไม่มีแก่ใจกระทั่งถอดมันออก เขาไม่อยากเห็น ไม่อยากรู้อะไรอีกแล้ว เอเลนคิด

ขณะนั่งคุดคู้ชันเข่าขึ้นมากอดตัวเองไว้ สายน้ำที่รายล้อมกายอุ่น แต่กลับไม่อาจส่งผ่านไปถึงจิตใจภายในเลยแม้แต่น้อย

เอเลนหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ทุกอย่างรอบตัวไว้ข้างนอก แล้วจมลงในห้วงสติตนเองเรื่อยๆ ลึกขึ้น..ลึกขึ้น…

ร่างสูงโปร่งเคลื่อนลาดไปตามแนวโค้งมนของอ่างอาบน้ำ ทิ้งกายนอนเหยียดยาวไปกับผิวกระเบื้อง ใบหน้าซีกล่างต่ำกว่าระดับน้ำในอ่าง และดูท่าจะต่ำลงอีก

เพราะไม่มีการพยุงตัวจากเจ้าของร่างแต่อย่างใด เขาปล่อยให้ตัวเองจมลงไป…ดิ่งลงในสายน้ำที่เริ่มเย็นเฉียบ

ฟองอากาศลูกน้อยลอยขึ้นเหนือผิวน้ำ หลังจากที่ศีรษะที่ปกคลุมด้วยกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มจัดจมลงใต้ผืนน้ำจนมิด

เปล่า…เขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าตัวตาย แค่ไม่มีกะจิตกะใจจะประคองตัวเองแล้วเท่านั้นเอง

สติเริ่มขาดหาย ดวงพร่ามัวเลือนราง ในห้วงความคิดสุดท้ายคือ…เหนื่อย…ผมเหนื่อยจังเลย ทำไมกันนะ…รีอาซัง

หลับ…หลับตาลง เขาเพียงแค่อยากหลับใหลไป…ให้ความจริงที่ได้รับรู้และเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฝันร้ายตื่นหนึ่ง

เนิ่นนานจนแทบจะรู้สึกได้ถึงการปลดปล่อยและหลุดพ้นไป หากเสียงเพรียกครวญหาราวกับใจจะแตกสลายของใครบางคนรบกวนจนไม่อาจข่มตาลงได้สนิท

เปลือกตากะพริบปรือเชื่อมช้า ก่อนจะแย้มเปิดให้ดวงตาสึเขียวใสรับแสงและภาพที่อยู่ตรงหน้าได้ หยาดน้ำอุ่นตกกระทบแก้มซีกซ้าย มันอุ่น..จนร้อน

ตาสีเทาคมกริบอันกล้าแข็งแสนคุ้นเคย กำลังหลั่งน้ำตาออกมาไม่ขาดสาย หยาดหยดสีใสร่วงเผาะๆ บนใบหน้าเรื่อยไปจรดแผ่นอก

ร้องไห้อยู่เหรอ…เอเลนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง มือเอื้อมไปแตะบนผิวแก้มของคนที่โค้มกายอยู่ด้านบน

แต่ไหนแต่ไรเด็กคนนี้ก็มักจะเก็บซ่อนอารมณ์และความต้องการได้ดีเสมอ วางตัวเหมาะสมเป็นผู้ใหญ่ซะยิ่งกว่าเขา แต่ตอนนี้…เด็กคนนั้น..กำลังร้องไห้

ขี้แย…ขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ข้อนิ้วเรียวเช็ดไล้ตามแนวโครงหน้าแผ่วเบาและอ่อนโยน เหรอเราน่ะ…รีไว

เจ้าของชื่อปล่อยโฮอย่างไม่อาย เมื่อได้ยินคำเรียกขาน มือคว้าปลายนิ้วขึ้นมากอบกุมไว้และไล่จุมพิตหนักบ้างเบาบ้างอย่างยินดี

ขอโทษ…ฉันขอโทษ… เด็กหนุ่มพร่ำเอ่ยเช่นนั้นซ้ำไป….ซ้ำมา…. อย่าทำอย่างนี้อีก ฉันขอร้อง ก่อนจะรวบรั้งร่างบิดาขึ้นมากอดแนบอก

ยังมีชีวิตอยู่ ร่างในอ้อมแขนยังอบอุ่นและมีเลือดเนื้อ ไม่ได่ เย็นราวกับน้ำแข็งและซีดเผือดราวซากศพเหมือนก่อนหน้านี้

ใจเขาแทบขาด ยามเห็นร่างของคนที่รักที่สุดนอนนิ่งไม่ไหวติงในอ่างอาบน้ำ ริมฝีปากซีด เนื้อตัวเย็นเยือกและดวงตาที่ปิดสนิทราวกับจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก

วูบหนึ่งรีไวคิดไปแล้วว่า ตนจะเสียคนคนนี้ไป ไม่ยอม! เขาไม่ยอม! ไม่ว่าอะไรก็ไม่มีสิทธิ์พรากเอเลนไปจากเขา แม้กระทั่งความตายเขาก็ไม่อนุญาต!!

เอเลนไอค่อกแค่กอยู่สองสามที แล้วจึงค่อยๆซวนเซพยายามหยัดกายขึ้น แต่ก็โงนเงนเต็มทีจนเขาต้องจับประคองไว้ อยู่นิ่งๆ เอเลน คนเป็นลูกชายปรามดุ

ฝ่ายพ่อก็ได้แต่มองปริบๆ ตาสีเขียวใสจ้องมองมาอย่างประหลาดใจ มือบางแตะลงบนใบหน้าคม จับพลิกซ้ายขวาสำรวจไปมา

คิ้วเรียวขมวดหม่น นิ้วแตะปลายคางอย่างครุ่นคิด จะว่าลืมตัวหรือความรู้สึกช้าก็ไม่แน่ชัด แต่ร่างของเอเลนน่ะยังถูกเขาโอบกอดไว้หลวมๆ อยู่

นี่ลูกเอาชุดมปลายมาใส่เล่นเหรอรีไว? เอเลนถาม น้ำเสียงสงสัยจริงจัง ประกอบกับแววตางุนงงไม่มีเค้าล้อเล่นแม้แต่น้อย ลืม…งั้นเหรอ?

อาจจะดีแล้วก็ได้ รีไวคิด ให้เดาคงเป็นผลมาจากการจมน้ำอย่างกะทันหัน สมองเลยช็อคเพราะขาดอ็อกซิเจนไปชั่วขณะหนึ่ง

กระทบถึงความทรงจำต่อเหตุการณ์ที่เพิ่งขึ้นสดๆร้อนๆ ไม่ก็จิตใต้สำนึกของเอเลนปฏิเสธมันและเลือดที่จะลบออกไปดื้อๆ

รีไวเสียใจนิดหน่อยที่เอเลนต่อต้านเขารุนแรงขนาดนี้ ไม่แค่คิดฆ่าตัวตาย แต่เลือกที่จะลบมันไปซะเฉยๆ น่าหงุดหงิด แต่ก็ชวนให้โล่งใจในคราวเดียวกัน

เขาคงต้องปรับ-แผน-ในการค่อยๆเข้าหาใหม่ เมื่อคืนเพราะขาดสติจากการพร่ำเพ้อถึงยัยคนที่ตายไปแล้วนั่น ทำให้เส้นอารมณ์ขาดผึ่งโดยไม่คาดคิด

เด็กหนุ่มยิ้มบาง ขณะที่ค่อยๆพยุงร่างบอบช้ำมานั่งที่เตียงดีๆ จัดการสวมใส่เสื้อผ้าแต่งตัวให้เสร็จสรรพ หลีกเลี่ยงไม่ให้เจ้าตัวเห็นร่องรอยบนร่าง

นับจากนี้อีกสองสามวัน เขาคงตัองหาข้ออ้างมาช่วยเอเลนอาบน้ำแต่งตัว ไม่ให้มีโอกาสเอะใจถึงความผิดปกติบนเรือนร่างตัวเอง กลบเกลื่อนสิ่งที่เกิดขึ้น

ไม่เป็นไร….ค่อยเป็นค่อยไป เรายังมีเวลาร่วมกันอีกนาน นานพอที่เขาจะค่อยๆสร้างกรงที่มองไม่เห็นมากักขังคนตรงหน้าจนเหลือแค่เขาคนเดียว

รีไวโถมกายกอดร่างสูงโปร่งของบิดาจนหงายแผ่ไปกับเตียงกว้าง ใบหน้าซุกซบกับลำคอขาวผ่อง แตะเบาๆบริเวณจุดชีพจร

เอเลนหัวเราะร่าเสียงใสไม่รู้ทันจิตใจอันดำมือของร่างด้านบนที่ทาบทับคลอเคลีย กอดรัดแน่นหนา

มือเรียวสางเข้ากับกลุ่มผมสีดำตัดสั้น ก่อนจะแหงนศีรษะขึ้นเล็กน้อยเพื่อจูบหน้าผากลูกชายตามความเคยชิน ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ…รีไว

รีไวมองใบหน้าเนียนที่เพิ่งผละจากส่งยิ้มหวานให้ด้วยสายตาสงบนิ่งลึกล้ำ เกินวัย เด็กหนุ่มโน้มลงจูบหนักบนหน้าผากของบิดาตามด้วยแก้มซ้ายขวา

แสร้งแลบลิ้นเลียบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มนั้นให้อีกฝ่ายจั๊กจี๋เล่น เอเลนหัวเราะขำจนตัวคดงอ หน้าแดงก่ำ ชอบเล่นแผลงๆน่ะเรา ก่อนเอ็ดไม่จริงจัง

เด็กหนุ่มเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย รสสัมผัสช่ำหวานยังคงติดตรึงที่ปลายลิ้น ในยามที่อีกฝ่ายไม่เห็น ช้าๆ ค่อยเป็นค่อยไป

รักนะ…ฉันรักเอเลน เสียงทุ้มต่ำของเด็กเพิ่งแตกเนื้อหนุ่มกระซิบผะแผ่วริมใบหูของร่างที่นอนตะแคงข้าง

คนถูกบอกรักหาได้รู้ความนัยที่ซ่อนอยู่ในแววตาสีเทาจางคู่นั้นไม่ ชายหนุ่มยิ้ม ตอบโดยบริสุทธิ์ใจเช่นพ่อทั่วไปว่า พ่อก็รักลูกนะ!

แม้จะไม่พอใจกับสรรพนามที่เน้นย้ำเกี่ยวกับความสัมพันธ์ในสายเลือด แต่คำว่า-รัก-จากปากคนที่เขาอยากได้ยินที่สุดก็หักล้างกันไปได้เกินพอ

ถ้าว่ากันตามกฎหมาย…เอเลนไม่ใช่พ่อเขา ในความเข้าใจของคนส่วนใหญ่ก็ด้วย ต่อให้ออกจากปากเจ้าตัวเอง ร้อยทั้งทั้งร้อยก็ไม่เชื่อ

เพราะคนที่ลงนามในสูจิบัตรเขาตอนเกิดคือคริชา เยเกอร์ พ่อของเอเลน มีก็แต่เพื่อนสนิทสมัยเด็กไม่กี่คนเท่านั่นแหละที่รู้ความจริงข้อนี้

ยิ่งพอขายบ้านเก่าทิ้งหลังจากคนที่มีศักดิ์ทางสายเลือดว่าปู่กับย่าตาย แล้วย้ายมาอยู่ที่นี่ คนก็เข้าใจกันไปเองว่าเขากับเอเลนเป็นพี่น้อง

ซ้ำยังคิดว่าเป็นพี่น้องคนละพ่อละแม่ซะอีก เพราะรูปร่างหน้าตาไม่เหมือนกันสักนิด

แม้เอเลนจะเที่ยวบอกใครต่อใครว่าตัวเองเป็นพ่อก็รั้งแต่นึกว่าอำเล่นกัน เท่านั้นเอง เวลานั้นใบหน้าใสจะพองแก้มป่อง ถลึงตามองคนพูดแบบโกรธๆ

ซึ่ง…มันก็น่ารักดี แถมยังน่าเอ็นดู จนเกินจะเชื่อว่าผู้ชายที่นิสัยเด็กขนาดนี้จะทำใครท้องได้

ตอนที่ผู้หญิงคนนั้น…รีอา ท้องเขา เอเลนเพิ่งสิบห้าอายุเท่าเขาตอนนี้ ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ไม่สามารถทำการใดๆทางกฎหมายได้

แต่เจ้าตัวก็ดึงดันจะให้แฟนสาวที่อายุมากกว่าหลายปีเอาเด็กไว้ โดยให้คนรับรองบุตรคือพ่อของตัวเองซึ่งก็คือคริชา ปู่ของเขา

แน่นอน…จากปากคำของยัยมิคาสะที่รู้เรื่องพร้อมกันกับปู่เขาวันนั้น โกรธแทบควันออกหู ทั้งคู่คบกันโดยไม่มีใครรู้ ปิดบังได้แนบเนียน

ถ้าให้รีไววิเคราะห์จากนิสัยเอเลนที่เห็นมาตั้งแต่จำความได้ คนเริ่มความสัมพันธ์ลับๆนั้นต้องไม่ใช่เจ้าตัวแน่

คงโดนล่อหลอกยั่วยวนด้วยเล่ห์กลของยัยจิ้งจอกที่ตายไปแล้วนั่น! เกลียด…ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งเกลียดผู้หญิงคนนั้น!

และหลังจากที่เย็นวันนั้นที่รีไวกลับมาพบร่างของพ่อนอนจมในอ่างอาบน้ำราวกับตั้งใจจะฆ่าตัวตาย

เอเลนที่แช่ในนั้นทั้งชุดเสื้อผ้าก็ไข้ขึ้นสูง นอนซมอยู่กับบ้านเป็นอาทิตย์ อ่อนเปลี้ยเพลียแรงด้วยพิษไข้ผสมยาที่กินเข้าไปทุกวัน

ร่างเพรียวบางสะลึมสะลือ หลับๆตื่นๆ ไม่ค่อยมีสติสักเท่าไหร่ เปิดโอกาสให้คนดูแลจับต้องตามอำเภอใจได้เต็มที่

ผิวขาวผ่องร้อนผะผ่าว…อ่อนไหวต่อสัมผัสและแดงระเรื่อเพราะอุณหภูมิในร่างที่สูงกว่าปกติ ริมปากบางเผยออ้าน้อยๆ เวลาเรียกหาเขา

รี..ไว.. ไปโรงเรียน… เรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มหอบพร่า บ้างสิ.. เอเลนเอ่ยขณะที่เขาวางแผ่นลดไข้แปะลงบนหน้าผากเนียนอุ่นนั้น

เอเลนป่วยอยู่บ้านคนเดียว…ถ้าฉันไม่ดูแลจะเป็นใคร รีไวกล่าวอย่างเป็นเหตุเป็นผล โอกาสช่างเอื้อให้เขาปกปิดร่องรอยที่กระทำไว้บนผิวเนื้อนั้น

ระหว่างเช็ดตัวก็ทายาไป เนียนลูบไล้สัมผัสคนกึ่งหลับกึ่งตื่น เอเลนที่ทำได้แค่ส่งเสียงร้องอื้ออาพร้อมกับร่างนุ่มอุ่นนิดๆนี้ทำเขาไม่ อยากไปไหนทั้งนั้น

TBC>