::My Father::02::In Morning::

Title : My Father

Fandom : Shingeki no Kyojin or Attack on Titan
Genre : AU , Incest
Rate : R
Pairing: Levi x Eren

In Morning

ไม่เพียงแค่คราบของอารมณ์ที่ถูกปาดเช็ด ภายในช่องทางสีแดงช้ำน้อยๆที่ถูกรุกรานซึ่งมีของของเขาอัดแน่นล้น นิ้วที่เคยใช้ขยายก็กวาดล้วงมันออกมา

หยาดหยดสีขาวขุ่นเปรอะเปื้อนตามง่ามนิ้วมือ ทั้งที่ถ้าใช้ถุงยางทุกอย่างคงง่ายกว่านี้ และไม่ต้องคอยมาทำความสะอาด แต่สัมผัสแนบชิดที่โอบกระชับ

ตอดรัดสั่นไหวยามถูกกระแทกกระทั้น ร่างกายของเอเลนทีสะท้านเฮือกตามสนองกลับมา ทำให้เขาไม่ต้องการสิ่งใดมาขวางกั้นระหว่างเขากับพ่อทั้งนั้น

ข้อนิ้วเรียวไล้ตามกรอบหน้าหวาน เปลือกตาบางที่หลับพริ้มจนขนตาสีเข้มทาบทับเด่นชัดบนแก้มขาว รัก..รัก..รัก..ในหัวมีแต่คำคำนี้

ไม่มีช่องว่างอื่นใดให้คิดตรึกตรอง…ศีลธรรม…พ่อลูก จารีต ประเพณีหรือสังคม รีไวไม่สนใจสักอย่าง แค่ตอนนี้…นับจากนี้ ในอ้อมแขนมีเอเลนก็พอ

อือ…เสียงครางแผ่วพร่าเล็ดรอดจากริมฝีปากบางที่เผยอน้อยๆ เอเลนกำลังฝัน…และละเมอตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคงเป็นเขาเอง

เรียวปากสีแดงระเรื่อช้ำจากการบดคลึงจูบย้ำ ดูชุ่มหวานราวกับแอปเปิ้ล ผลไม้ที่ล่อหลอกให้ตกหลุมพราง

เพราะฝากรอยรักไว้บนผิวกายนวลผ่องนั้นไม่ได้ รีไวจึงไม่เคยอดใจได้สักทีกับริมฝีปากหวานของพ่อ

เขาจูบ…จูบ..และจูบ ซ้ำๆ เช่นนั้น ปลายลิ้นเลาะเล็มกลีบปากบางอย่างตะกรุมตะกราม ในโพรงนั้นนุ่มอุ่นชวนให้แทรกไซร้ดูดกลืน

เรียวลิ้นที่พัวพันรัดรึงตอบสนองตามสัญชาตญาณจนเขาแทบลืมหายใจ อา…รีไวครางลึกในลำคอ ผละออก เมื่อสังเกตได้ว่าอีกฝ่ายใกล้ขาดอากาศหายใจ

เด็กหนุ่มแลบเลียแก้มนวลชื้นเหงื่อเล็กน้อย รสชาติของมันขมปร่า หากสัมผัสเนื้อนุ่มกลับกลบสิ้น

เขาดึงร่างสูงโปร่งของพ่อมากอดไว้หลวมๆ ฝังหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นที่เขาชื่นชอบ ก่อนจะเลื่อนไล้ซบกับแผ่นอกบางที่กระเพื่อมไหวสม่ำเสมอ

รีไวแนบหน้า…ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะอันคุ้นเคย มือคว้าเอวร่างเพรียวรัดพันชิดใกล้แล้วหลับไปทั้งอย่างนั้น

ยามเช้าของบ้านเยเกอร์ เอเลนขยี้ตาตื่นมางัวเงีย รู้สึกถึงอะไรหนักๆพาดทั้งเอวทั้งบนอก ดวงตากลมโตสีเขียวใสกะพริบปริบไล่ความง่วงงุนสองสามที

ภาพตรงหน้าที่พร่ามัวชัดเจนขึ้นทีละน้อย อ๊ะ…รีไว ลืมซะสนิทเลยว่าลูกชายมานอนด้วย เอเลนหาวหวอด รู้สึกร่างกายติดขัดปวดเมื่อยไปหมด

สงสัยเป็นฝีมือเจ้าตัวดี…แหงล่ะ เล่นกอดรัดซะเหมือนงูเหลือมแบบนี้นี่น่ะ เอเลนคิด พลางแกะมือที่โอบเอว

แต่แทนที่จะตื่น…. ใบหน้าคมกลับซุกไซร้ราวกับแมวหง่าวตัวโต ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีดำตัดสั้นไถหัวกับหน้าอก บ่นงึมงำในลำคอ

ซ้ำจากที่แค่ก่ายกอด คราวนี้ปีนขึ้นมาทับทั้งตัว… หนักน่ะรีไว เอเลนปรามดุ หากปฏิกิริยาตอบสนองกลับเป็นสองแขนที่รัดเอวเข้าแนบชิดกับท่อนล่าง

วันหยุด…จะนอน… เด็กหนุ่มตัวโตเอาแต่ใจ เอเลนยิ้มขำ มือสางเส้นผมสีดำสั้นเอ็นดู ครับๆ แต่ถ้ารีไวไม่ปล่อยพ่อ มื้อเช้านี้ใครจะทำล่ะ?

ช่างมัน…กินอย่างอื่นก็ได้ คางเกยบนอก นัยน์ตาสีเทาสบนิ่งกับตาสีเขียวใส เอเลนเอียงคอ..หัวเราะคิกคัก ไม่เข้าใจความนัยที่ลูกชายสื่อแม้แต่น้อย

ไม่ต้องเฉไฉเลย ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาได้แล้ว คนเก่ง เอเลนมองลูกชายเหมือนเด็กเล็กเสมอ ร่างเพรียวยิ้มร่าพลางขยี้เส้นผมสีดำตัดสั้นไปด้วย

รีไวหน้าตึง อยากจะจับกดตรงนี้ เอาให้ร้องครวญเสียงสั่นน้ำตานอง แทรกกายรุนแรงจนไม่กล้าทำเหมือนเขาเป็นเด็กอีก

แต่พอสบเข้ากับดวงตาสีเขียวสดใสแสนรักนั้นแล้ว เขาทำไม่ได้…ทนไม่ได้ที่แววตาคู่นั้นจะมองมาด้วยความผิดหวังเกลียดชัง

เขาชอบเอเลนที่ยิ้ม หัวเราะ ร่าเริง ดื้อน้อยๆ รั้นนิดๆ ชี้โวยวาย ชอบให้มีความสุขมากกว่า ดังนั้นแล้วต่อให้ต้องหลบซ่อนความรู้สึกนี้

ทำตัวเหมือนพวกโรคจิตคุกคามคนไม่รู้ตัวตลอดไปเขาก็จะทำ