[ทรมานใจ]
'รัก..สำคัญที่สุด..'
กับ..
'ผูกพัน..ห่วงหาที่สุด..'
สิ่งไหนมีความหมายกับฉันมากกว่ากันน่ะ..?
+++++++++++++++++
..วันนี้เขากลับเช้า..
ไม่อยากจะคิดเลยว่าแม่จะสงสัยแค่ไหนกัน สึนะถอนหายใจบาง มือกระชับสายสะพายแน่น เขารู้สึกตัวลอยๆ เหมือนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง.. และผลต่อจากนี้จะเป็นยังไง แต่มัน.. อดที่จะทำอย่างนี้ไม่ได้นี่น่า
ดวงตาสีน้ำตาลทอดมองแสงอาทิตย์แห่งอรุณรุ่งซึ่งลอยสูง อาบไล้อาณาบริเวณรอบกายอย่างช้าๆ สีส้มแดงนวลตาค่อยๆ กลับกลายส่องสว่างเป็นสีทองเรืองรองงดงาม..
งาม..จนพร่าตา..
ชวนให้สมเพชเวทนาตัวตนแสนสกปรกของตัวเองนัก..
หลอกใช้ความรู้สึกเหล่าผู้คนที่ให้ความสำคัญ..
แล้วทอดทิ้งอย่างไม่ไยดี..
โดยไม่รู้ตัว ขาสองข้างก็พามาหยุดตรงหน้าบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าปอดยาวๆ เรียกความมั่นใจและพยายามที่จะปรับสีหน้าตนให้เป็นปกติที่สุด
แต่ยังไม่ทันให้ตัดสินใจกดกริ่ง บานประตูก็เหวี่ยงพรวดออกมาเองซะ
ก่อน
"อ้าว..? สึนะเองเหรอ?"
เสียงนี้มัน..
"คุณ..ดีโน่..?"
"แหะๆ พอดีฉันอยากมาทานกับข้าวฝีมือคุณแม่น่ะ"
รุ่นพี่ที่อดีตเคยร่วมชะตากรรมโดนรีบอร์นโขกสับหัวเราะร่า พลางเกาศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีทองสว่างตา เป็นท่าทางเดิมๆ เวลาทำอะไรไม่ถูกที่ไม่เคยเปลี่ยน
"
เหรอครับ.." เขารับคำเสียงเบา..
..คงมาตั้งแต่เมื่อคืน..
"ว่าแต่ว่าซือคุง.. เมื่อไหร่จะกินข้าวซะทีจ๊ะ ข้าวจะเย็นหมดแล้วน้า~"
รอยยิ้มสดใส.. น้ำเสียงอ่อนโยน..
เขายังไม่อยากให้ความอบอุ่นเหล่านี้หายไป.. กลัวว่าคุณแม่จะผิดหวังจากลูกชายที่ไม่เคยได้เรื่องเลยคนนี้
ร่างเล็กก้มตาก้มตากินอาหารเช้าอย่างเงียบๆ ผิดวิสัย และดูเหม่อลอย.งเซื่องซึมอย่างน่าเป็นห่วงนั้น หลุดรอดสายตาอันเฉียบคมยอดคุณแม่แห่งตระกูลซาวาดะไปได้ เนื่องจากคนคนนั้นให้การดูและ(เรียกให้ถูกห้ามมวยประจำชั่วโมง..)แรมโบ้กับ อี้ผิง แต่ไม่อาจเล็ดลอดจากสายตาเขาไปได้ แม้ไม่มีลูกน้องข้างกาย.. แต่เรื่องจับอารมณ์คนเขาก็ไม่พลาดหรอกนะ.
หลังจากอาหารเช้าอาการใจลอยของสึนะก็ยิ่งทวีความรุนแรงจนคุณแม่สังเกตได้ ดีโน่เห็นท่าไม่ดี.. และเมื่อปรึกษากับคุณแม่ได้ผลเป็นเอกฉันท์ว่าเด็กคนนั้นต้องมีเรื่องไม่สบาย ใจอยู่แน่ๆ เลยได้มติ.. ให้ออกไปเปลี่ยนบรรยากาศนอกบ้าน เพราะยังไงนี้ก็เป็นวันหยุด ซึ่งคนที่รับหน้าที่นี้จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากรุ่นพี่ผู้แสนดีที่ดอดมากินข้าวบ้านรุ่นน้องแต่มืด
"สึนะ.. ไปเดินเล่นกัน!!"
ดวงตาสีน้ำตาลว่างเปล่าทอดมองยาว..ผ่านจอทีวี มือเรียวบางกำจอยหลวมๆ ไม่มีทีท่าว่าจะกด ทั้งที่กำลังเล่นเกมส์แรมโบ้อยู่ ปล่อยให้เด็กวัวกระหน่ำอัดตัวละครของสึนะในเกมส์อย่างเมามันส์ในอารมณ์ เสียงเรียกทำให้สายตานั้นเบนมาที่เขาช้าๆ และไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงขาสั้นก็ถูกอีกฝ่ายลากไปด้วยกันซะแล้ว
.................................
...................
........
...
.
++สองชั่วโมงต่อมา++
แต่อนิจจา.. ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน.. ทำอะไร.. ร่างเล็กๆ ของรุ่นน้องผู้น่ารักก็ไร้ปฏิกิริยาตอบสนองอย่างสิ้นเชิง กระทั่งส่งเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ห้องแต่งตัวก็เหม่อค้าง ต้องให้พี่สาว??คนขายเปลี่ยนให้
ร่างสูงเกาหัว จนเส้นผมสีทองสลวยบนศีรษะเริ่มยุ่งเหยิง ป้ายร้านกาแฟเล็กๆ ริมถนน ดูร่มรื่น และเย็นสบาย ทำให้เขาตัดสินใจพาร่างกึ่งๆ ไร้วิญญาณของรุ่นน้องไปนั่งพักที่นั้น อย่างน้อยนมอุ่นๆ บรรยากาศสบายๆ สดชื่นอาจจะทำให้คนตรงหน้ามีสติหรือเล่าสิ่งที่รบกวนจิตใจอยู่ให้ฟังก็ได้
ไม่นานนัก.. ถ้วยนมอุ่นกรุ่นไอร้อนและหอมหวานก็ถูกเสิร์ฟตรงหน้า พร้อมกับกาแฟคาปูชิโน่ของคนเลี้ยง สึนะรับหรือจะเรียกให้เห็นภาพจริง คือ ประคองถ้วยกระเบื้องนั้นด้วยสองมือ แล้วขอบคุณเบาๆ ริมฝีปากบางแดงระเรื่อจรดลงบนขอบถ้วยคล้ายไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิซึ่งค่อนข้าง ยังร้อนจัดอยู่แม้แต่น้อย
นมอุ่นๆ และสายลมเย็นพัดผ่านผิวกาย ปลุกร่างบางเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลสวยคู่โตขึ้นจากภวังค์อันเลื่อนลอยทีละ น้อย มือซึ่งประคองถ้วยนมเริ่มชาแปล๊บ หากเจ้าตัวก็ยังคงไม่ใส่ใจ ริมฝีปากบางเอ่ยเรื่อย.. คล้ายกล่าวถามตนเอง มิได้ปรารถนาให้ผู้อื่นสดับฟัง..ให้คำตอบใด
"ผม.. กำลังทำเรื่องที่ผิด.. ผิดทั้งทางศีลธรรม.. ผิดกับตัวเอง.. ผิดกับคนที่ผมรัก และคนที่ผมให้ความสำคัญที่สุดไม่แพ้ใคร.."
ถ้วยนมอุ่นวางลงบนจานรอง เสียงใสของกระเบื้องยามกระทบกันไม่มากพอที่จะให้ความสนใจ ใบหน้าเรียวซบลงกับฝ่ามือตน ก้มต่ำ.. ราวจะทรุดลงไปกับพื้นโต๊ะได้เสมอ.. ดูอ่อนล้า.. อย่างที่เขาไม่เคยเห็นจากรุ่นน้องแสนเข้มแข็งคนนี้เลย
"ผม.. ควรจะทำอย่างไงดีครับ.."
นัยน์ตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาพร่างพราว ช้อนมองเขาอย่างเว้าวอน
ผู้สูงกว่าด้วยวัยวุฒิและประวัติการณ์เบือนหลบดวงตาคู่นั้น เขาเอง.. ถึงไม่รู้ว่า 'เรื่อง' ที่ว่าคืออะไร.. และถึงรู้ต้นสายปลายเหตุก็ไม่อาจให้คำแนะนำอะไรได้..
..ยิ่งสำคัญมาก..
..ยิ่งใช้เวลาเนิ่นนานในการค้นหาคำตอบ..
เรียวปากบางหยักลึกขยับ.. คล้ายจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำปลอบประโลม หากต้องกลืนลงลำคอ เมื่อดวงตาของคนตรงหน้าเบิกกว้าง แสดงถึงความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด!! ยามเห็นสิ่งที่ผ่านเข้าร้านมา!!!
ดีโน่หันตาม สายตาสีน้ำตาลยังไม่ทันจับภาพสิ่งใดได้ เห็นเพียงเส้นสีเงินยวงสะท้อนเข้าตา ก่อนสติจะวูบหาย รสคมปร่าราวสนิมเหล็ก.. กลิ่นเหียนหืนในลมหายใจบ่งบอกว่าเขาโดนบางสิ่งจู่โจมอย่างจัง
สัมผัส..และความรุนแรงแบบนี้..
"เคียว..ยะ.."
ภาพ..
ที่ฉายเบื้องหน้าเริ่มพร่า.. เลือนรางลงทุกขณะ สำนึกสุดท้าย..รับรู้ได้ถึงเสียงกรีดร้องดังระงม และเสียงตวาดของลูกศิษย์คนแรกกับรุ่นน้องเพียงคนเดียว
TBC..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น