Title : Abnormal Type
Fandom : Shingeki no Kyojin or Attack on Titan
Rate : PG
Pairing: Levi x Hanji Zoe
WARNING SPOIL!!
สำหรับคนยังอ่านมังงะไม่ถึงตอน 45 นะคะ ใครไม่อยากโดนสปอยข้ามโล้ดดดด
//จริงๆ ก็แค่นิดเดียวอะนะ 555555+
::Abnormal Type::
แข็งแกร่งที่สุดก็ไม่ได้หมายความว่าจะชนะ น้ำหนักของชีวิตที่ได้รับฝากฝังมาน่ะ
....สำหรับหมอนั้น...
หนักอึ้งอย่างที่พวกเธอคิดไม่ถึงเชียวแหละ
คำพูดของยัยแว่นจอมกระหายเลือด
ที่นานๆ ทีจะพูดอะไรเป็นผู้เป็นคนไม่แสดงอาการคลั่งไททันออกมา
สร้างความแปลกใจให้มากพอดู รอยยิ้มฝืดเฟื่อนแบบที่ไม่เคยเห็นผุดขึ้นบนใบหน้านั่น
อ้อมแขนเย็นเฉียบที่เอื้อมมาหานั้นสั่นเทาจนคนโดนกอดรู้สึกได้
และด้วยความที่อีกฝ่ายสูงกว่าเขาโข ทำให้ใบหน้าของเขาฝังอยู่บนไหล่ของหญิงสาวโดยอัตโนมัติ
เสียงสะอึ่กสะอื้นครวญข้างหู
รีไวล์ที่เริ่มแรกยืนนิ่ง จึงได้เปลี่ยนอิริยาบท ฝ่ามือหนารั้งเอวบางนั้นมาแนบชิด
พลางตบหลังลูบไหล่เบาๆ ราวกับจะปลอบโยน
"ร้องไห้ทำไม...ยัยแว่น"
คนปลอบเอ่ยถาม
ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ร่างในอ้อมแขนกระตุกสั่นเล็กน้อย ก่อนจะฟูมฟายอีกยกใหญ่
ดวงตาสีน้ำตาลเบื้องหลังกรอบแว่นเลนส์ใสเจิ่งนองไปด้วยน้ำตา แถมน้ำมูกน้ำอะไรต่อมีอะไรก็ล้นออกมาซะหมด..สกปรกซกมกเกินจะว่า
"ก็นาย...ไม่ยอมร้องนี่น่า
ถ้าเจ็บก็ทน เสียใจก็เก็บไว้ จะแบกรับไปอีกนานแค่ไหนกันล่ะ"
‘เฮ้อ...เป็นประเภทผิดปกติจริงๆ
สินะเธอนี่ ร้องไห้แทนคนอื่นก็ได้ด้วย คนเราแบกรับความเจ็บปวดให้กันไม่ได้หรอกนะ’
‘ถ้าอย่างนั้นแล้ว...
นายก็ระบายออกมาสิ! ถึงเสื้อฉันจะไม่ค่อยสะอาด น้ำอาบนานๆ
ครั้ง(เพราะเอาเวลาไปวิจัยหมด) แต่ก็ไม่สกปรกหรอกน่า’
‘ไหล่นี่..บ่านี่..ซบมาได้เลย
ฉันจะแบกรับไปกับนายด้วย!’
พูดด้วยใบหน้าแบบนั้น
น่าเชื่อถือตายแหละ ยัยแว่นกระหายเลือดโรคจิตเอ๊ย!
.....แล้วคนที่บอกว่า
–จะแบกรับไปกับนาย- ก็กลับมาในสภาพที่เขาแทบไม่เชื่อสายตา
ผิวเนื้อขาวเรือแดง...ร้อนด้วยอุณหภูมิที่พุ่งขึ้นสูง
ไอระอุจากความร้อนที่ไททันตัวมหึมาปล่อยออกมาเล่นงานทีมสำรวจในระยะใกล้จนบาดเจ็บสาหัสไปตามๆ
กัน หนึ่งในนั้นที่แม้จะหมดสติไปในช่วงแรก
แต่ยังฝืนสังขารขึ้นมาวิเคราะห์ทิศทางการหลบหนีที่ไททันมหึมาและไททันเกราะน่าจะแวะพัก
บ้าเกินเยียวยา....
คนที่จนบัดนี้....ยังไม่ตื่นขึ้นมา
ทั้งๆ ที่คนอื่นเริ่มฟื้นตัวลุกมาพูดคุยหรือรับอาหารและยาได้บ้างแล้ว
“ใครใช้ให้บ้า...คลานด้วยสภาพแบบนั้นแล้วพูดไม่หยุดกันล่ะ...
ยัยบ้าเอ๊ย!”
รีไวสบถในลำคอ
หากในท่าทางราวกับพร้อมจะระเบิดโทสะได้ทุกเมื่อนั้น
แววตาสีเข้มจัดกลับเต็มไปด้วยความว้าวุ่น
มือที่ประสานรองกันไว้ใต้คางกำแน่น..สั่นระริกอย่างไม่อาจห้าม
ใครกันที่ยิ้มไปกับไอ้พวกยักษ์หน้าตาประหลาดนั้น
ใครกันที่บอกจะไขความลับทุกอย่างของไททัน
ใครกันที่กระตือรือร้นทุกครั้งยามได้ออกไปนอกกำแพง
ใครคนนั้นน่ะ...ไม่ใช่คนที่จะมานอนหมดสภาพแบบนี้ใช่ไหม?
เธอจะไม่แพ้...จะไม่จากไป...
คนที่บอกว่า
–ฉันจะแบกรับไปกับนาย- คนนั้นนะ..
คนคนนั้น....
“ตื่นซะที...ฮันซี่”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น