...Rillet...
เขามักหลับ...
และฝันถึงบางสิ่ง...
บางคราก็จำได้เพียงเลือนราง... หากบางครั้งกลับจำได้แม่นยำอย่างน่าตกใจ..
..และหนึ่งในนั้นคงเป็น 'ความฝัน' ที่มีร่วมกับคนคนนั้น..
สายลมเย็นสบายที่นำความอบอุ่นและรื่นใจเสมอพัดผ่านผิวกายให้ชื่นใจ เสียงแสกสากของฝีเท้าตามเยื้องย่างลงบนพื้นหญ้าหรือการเอนลู่ตามลมของกิ่ง ไม้ที่เสียดสี คือ เสียงของธรรมชาติที่นานๆ ครั้งจะได้สัมผัส ร่มไม้ใหญ่คุ้นตาที่ทอดเงายาวตามแสงอาทิตย์ที่ขึ้นสูงสะท้อนอยู่ในประกายตา สีน้ำตาล สึนะโยชิขยับยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นผืนเสื่อปูลาดตรงโขนต้นไม้ โดยมีชายหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีน้ำเงินเข้มยาวจัดเตรียมน้ำชาอยู่ ขนมหวานกินกับน้ำชาหลากสีสันถูกวางลงตรงหน้ามากมาย ในตอนที่เขาทรุดตัวลงนั่ง
"ทำไมวันนี้ถึงเป็นชาญี่ปุ่นกับขนมหวานล่ะ? ปกตินายดื่มแต่ชาฝรั่งไม่ใช่เหรอไง?"
มุคุโร่หยุดมือที่ชงชานิดหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาสองสีสบมองกับนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โตของผู้ต้องการคำตอบ
ดวงตาคู่โต...เส้นผมสีน้ำตาลยาวประปราย... ดวงหน้าอ่อนเยาว์...
และริมฝีปากบางที่แต้มรอยยิ้มอ่อนโยนไม่เคยจาง..
"แค่.. อยากเปลี่ยนบรรยากาศนะครับ"
เขาตอบสั้น พลางยื่นถ้วยชาหอมกรุ่นให้ ไอร้อนระตามใบหน้าขาวที่ยกขึ้นจรดริมฝีปากส่งผลให้แก้มนวลขึ้นสีระเรื่อเล็ก น้อย สึนะเป่าไล่ความร้อน ก่อนจะจิบทีละน้อย
ต่างคนต่างอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง เงียบสนิทไม่มีการบอกกล่าวหรือเอ่ยถ้อยคำใดใด ปล่อยให้บรรยากาศอันเงียบสงบที่รายล้อมอย่างนุ่มนวล ชะล้างตะกอนในเบื้องลึกด้วยตัวเองอย่างช้าๆ พร้อมระลึกถึงคนที่อยู่ข้างกาย แม้ไม่ได้รับฟัง เพราะไม่มีการเอ่ยปากใด หากกลับช่วยเหลือจิตใจกันและกันอย่างประหลาด ราวกับเป็นการคงอยู่ที่ค้ำจุนตัวตนของอีกคน มิใช่แค่ตนเอง
"นี่... มุคุโร่ นายว่าชีวิตคนเหมือนสายน้ำไหม?"
ถ้วยชาพร่างไปนานแล้ว ถูกประคองด้วยมือสองข้าง ผิวอันเรียบลื่นของถ้วยชาประกอบกับไออุ่นที่ยังคงคั่งค้างช่วยให้จิตใจ สงบอย่างไม่น่าเชื่อ
มุคุโร่ไม่ได้ตอบอะไร หากดวงตาต่างสีกลับเฝ้ามองเสี้ยวหน้าเรียวของอีกฝ่ายนิ่งๆ แทน การที่ใช้เวลาร่วมกันมานานบอกให้เขารู้ว่า ยามที่อีกฝ่ายเอ่ยถามเช่นนี้ เป็นสัญญาณของการเอ่ยถึงสิ่งสำคัญอะไรบางอย่าง
บางอย่าง...
ที่เป็นจริงและแสนเจ็บปวด...
"เปลี่ยนแปลง... รวนเรไม่แน่นอน แต่ก็มั่นคงที่สุด"
ดวงตาสีน้ำตาลทอดยาว... แววตาหมองเศร้าด้วยความอาดูร จับจ้องลำธารสายเล็กๆ ที่ไหลผ่านอยู่ ณ ปลายเท้าเบื้องล่าง สีของสายน้ำเป็นสีฟ้าที่ใสกระจ่างไร้มลทิน จนสะท้อนให้เห็นถึงหมู่ปลาที่แหวกว่ายและกรวดหินที่เรียงราย
"ไหลไปไม่หวนคืน.. แต่ก็หยุดนิ่งให้ความสำคัญกับทุกสิ่ง"
ศีรษะเล็กเอนสบไหล่คนข้างกาย สัมผัสความอบอุ่นและการปลอบประโลมโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยของอีกฝ่ายให้ซึมทราบถึงความว่างเปล่าในใจ
"ปรายโปรยให้ความสดชื่น และจากลาไม่รั้งรอ"
เสียงกิ่งไม้เสียดสีกันตามสายลมพัดเอื่อยดั่งเสียงครวญคร่ำแห่งการแตกสลาย ของบางสิ่ง หากมุคุโร่ก็ยังคงไม่เอ่ยอะไร เพราะแทนคำปลอบประโลม มือเรียวยาวได้กอบกระชับฝ่ามือเล็กไว้ปลายนิ้วไล้สัมผัสอย่างอ่อนโยน
"คำตอบนั้น.. คุณได้พูดออกมาแล้วไม่ใช่เหรอครับ"
เรียวปากบางเฉียบขยับรอยยิ้มอ่อน แขนแกร่งออกแรงเพียงนิดเพื่อรั้งร่างเล็กกว่าเข้าสู่อ้อมกอด อ้อมแขนสวมประทับอย่างเนิ่นนาน สึนะซบหน้าลงกับอกกว้างนิ่งๆ เปลือกตาบางหลับพริ้ม ทิ้งขนตาให้ระเรี่ยตามแก้มขาว
ร่างสูงแตะเรียวปากที่ขมับอย่างนิ่มนวล แล้วกดจมูกเบาๆ ที่หน้ามน นัยน์ตาสองคู่สบกับกันและกันนิ่งนาน ก่อนที่มือเล็กจะรั้งคอคนสูงกว่ามารับจุมพิตแสนหวาน
...................................................
..........................
.............
.....
..
" นั่นสิน่ะ..."
เสียงกระซิบที่ดังแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล เอ่ยคำรับอย่างแผ่วเบา
Reillet - Complete
Next To - Lotus.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น