White Sweet Day[6927][Fin.]

Title : White Sweet Day
Pairing : 6927
Rating : PG-13
warning : หวานแสบไส้??.. เลี่ยนไม่มีลิมิต??(ชีวิตเกินร้อย?) และแอบรั่ว(เหรอ?)

โปรดทำใจก่อนรับชมด้วยนะคะ..

ที่สำคัญ.. มันคือโฆษณาฟิค AU ในที่กำลังอยู่ในระหว่างดำเนินการณ์จะส่งให้รับชมในอนาคต(อีกแล้วเร อะ!:สำหรับคนที่เคยเข้าบล็อคลิน) เพราะสมองอันน้อยนิดจิ้นฉากไม่ดาร์ก ถ้าไม่ใช่ฟิคนี้ไม่ออก กร๊ากกกกกก มีแต่ความมืดมิดในหัว..
ปล.ซือคุง 17 มุคุ 24 นะเคอะ..
ปล.ล. ฉลองไวท์เดย์... แต่เลทมหาศาลมากมาย..พอๆ กับ Happy New Year เล๊ย~!
 

White Sweet Day
 
สึนะโยชินั่งเท้าคางมองบรรยากาศแสนคึกคักในห้องเรียนอย่างหน่ายๆเล็กน้อย เมื่อเห็นระดับความป็อปปูล่าแสนคงทนของสองเพื่อนรักตั้งแต่ม. ต้น ยามาโมโตะ ทาเคชิ กับ โกคุเดระ ฮายาโตะ ซึ่งมีความโชคดีบนความโชคร้าย เนื่องจากจำนวนช็อคโกแล็ตในวันวาเลนไทน์เมื่อเดือนที่แล้ว เรียกได้ว่า 'มหาศาล' จนถึงคราวคืนอย่างวันนี้ต้องกระอัก..

สำหรับลูกพ่อค้าร้านซูชิที่ชอบแจกของให้คนอื่นอย่างยามาโมโตะคงไม่เป็นปัญหา เท่าไร่ แต่นักเรียนแลกเปลี่ยนแสนจนแกลบแบบโกคุเดระคุงต้องเดือดร้อนแน่

"หนีไปแล้วสิน่ะ.."

ร่างเล็กบางพึมพำ เมื่อสแกนสายตาหาเท่าใด ก็ไม่พบเงาเพื่อนรักและเส้นผมสีเงินสะดุดตานั้นแม้แต่น้อย..

"คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ สึนะ ฮ่าๆๆ"

เจ้าของร่างสูงใหญ่เช่นนักกีฬาที่ดี โฉบเข้ามาเสริมพลางหัวเราะร่าตามนิสัย หลังจากกวาดสายตาตามเขา คาดว่าเจ้าตัวคงชิงเผ่นตั้งแต่กริ่งเลิกเรียนดังแล้วนั่นแหละ สึนะถอนหายใจบาง ก่อนจะสะดุ้งเฮือก เมื่อนักเบสบอลมือหนึ่งของโรงเรียนยิงคำถามชวนผวาดังฉึ่ก!

"ว่าแต่.. นายก็ได้ไม่ใช่หรือไง? ช็อคโกแล็ตวันวาเลนไทน์น่ะ  ทำไมไม่เห็นเตรียมของคืนเลยล่ะ.. เดี๋ยวเจ้าของเขาโกรธเอาหรอก"

ว่าแล้วก็ตบไหล่.. ตามธรรมเนียม ร่างเล็กยิ้มแหยๆ แสร้งเก็บข้าวของที่ใส่ลงกระเป๋าไปแล้วแก้เก้อ

"คืนไปหมดแล้วน่า.. ของคุณแม่ เคียวโกะจัง ยัยฮารุ แล้วก็ของเบี้ยงกี้"

ซึ่งทั้งหมดที่ว่ามาล้วนเป็นช็อคโกแล็คตามมารยาท(ไม่นับช็อคโกแล็ตรูปแบบ พิสดารเกินรับได้ของฮารุที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะแกะกล่อง) ส่วนของแม่คุณคนสุดท้ายไม่คืน... ถึงตายแน่นอน.. หรืออีกนัยรับก็ตายอยู่ดี(ถ้ากินน่ะนะ)

"เห~ ฉันว่าฉันไม่ได้หมายถึงพวกนั้นน้า~!"

ยามาโมโตะแย้มรอยยิ้มอย่างไร้เดียงสา? แสนสดใส? กว้างขวาง? และมีรอยยั่วเย้าอยู่ในที

"เจ้าของช็อคโกแล็ตสุดหรู.. กับช่อดอกกุหลาบสีขาวแดงคนนั้นตั้งหากเล่า~"

เฮือก!!
ข้าวของในมือร่วงกราว.. มีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด

"สงสัยผู้หญิง? ที่เป็นเจ้าของต้องทำงานแล้วแหงๆ ถึงมีเงินซื้อของแพงรากเลือดแบบนั้น.. แถมส่งทางไกลด่วนพิเศษมาให้อีกตั้งหาก นายคบหัดคบสาว?อายุมากกว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? สึนะ"

ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเบิกกว้างอย่างตกตะลึง.. ยิ่งกว่าปลาทอง ริมฝีปากบางขยับค้าง แล้วพูดขึ้นอย่างร้อนรน..

"นายเห็นด้วยเหรอ! ยามาโมโตะ!!"

ใบหน้าคมสุดแสนจะไร้เดียงสา? หันมองเพื่อนร่างเล็ก กลั้วหัวเราะในลำคอพอเป็นพิธี

"ฉันไปส่งซูชิให้พ่อแถวนั้นน่ะ มีแฟนไม่บอกเพื่อนฝูงเลยน้า~!"

มือหนาใหญ่แบบนักกีฬาตบไหล่อั่กๆ จนหัวสั่นหัวคลอน สึนะหัวเราะแหะๆ ส่งรอยยิ้มแห้งแล้ง ก่อนอธิบายด้วยท่าทีที่มีพิรุธไปทุกอิริยาบถ

"อะ..เออ ไม่ใช่อย่างนั้นยามาโมโตะ ช็อคโกแล็ตตามมารยาเท่านั้นเอง! ไม่มีอะไรหรอก!!"

ปากคอสั่น.. หน้าแดงก่ำ โบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน ไม่น่าเชื่อถืออย่างแรง!

"ไม่จริงม๊าง~" ยามาโมโตะว่า

"จริงๆ น่ะ!! เขาเป็นลูกน้องพ่อ อยู่ห้อง(ด้วย)เดียวกัน.. เลยให้เป็นมารยาทแค่นั้นแหละ!!!"

หารู้ไม่ว่า.. ระบุตัวผู้ส่ง.. ขุดหลุมฝังตัวเองไปเรียบร้อยของโรงเรียนนามิโมริ..

"อ๋อ! พี่ชายนายแบบคนนั่นนี่เอง!! มิน่าล่ะ.."

ร่างสูงใหญ่ทุบกำปั้นกับฝ่ามือที่รองรับอยู่อย่างเข้าใจอะไรๆ?ในทันที

หลังจากนั้น.. บทสนทนาระหว่างเดินกลับบ้านของยามาโมโตะก็มีแต่ประโยคกระเซ้าเย้าแหย่ เรียกเลือดมาสูบฉีดเลี้ยงใบหน้าเขาเป็นระยะๆ

..ทั้งหมด..
..เป็นเพราะนาย..

'โรคุโด มุคุโร่!!'
 
 
 
 
White Sweet Day [2/2]
 
สึนะเหวี่ยงกระเป๋านักเรียนแบบสะพายบ่าระบายอารมณ์ลงกับเตียงสีขาวหลังใหญ่ ของตนอย่างรุนแรง จนมันเด้งสะท้อนขึ้นประหนึ่งเตียงแปรสภาพเป็นแทรมโพลีน

หนึ่ง..
สอง..
....
..

เกือบสามเดือนแล้วสิน่ะ.. ที่หมอนั้นไม่ได้กลับมาที่นี่..
ร่างเล็กทรุดตัวกับฟูกนิ่ม.. นอนแแผ่หรามองเพดาน.. มือบางยกขึ้นนับนิ้ว..พลางนอนกลิ้งเล่นกับเตียงกว้าง แล้วนอนเท้าคางราบไปกับเตียง สายตาเบนไปยังโต๊ะข้างเตียงที่มีแจกันใส่ดอกกุหลาบผ่านการอบแห้งอย่างดีปัก อยู่

หนึ่ง..แดงสดราวเปลวเพลิงอันรุ่มร้อน..
สอง..ขาวพิสุทธิ์ดั่งธาราไร้มลทิน..

ปลายนิ้วเกลี่ยกลีบดอกไม้ที่แห้งกรอบ ดวงตาสีน้ำตาลเลื่อนลอย..ดูหม่นหมอง..

'ของขวัญวันวาเลนไทน์ครับ..
เก็บไว้ให้ดีๆ แล้วเดือนหน้าผมจะไปรับของตอบแทนนะครับ'

ข้อความสั้นๆ แนบมากับกล่องพัสดุ ถึงแม้จะไม่ลงชื่อผู้ส่ง เขาก็รู้..

..ตอนนี้..
..นายอยู่ที่ไหนกันนะ..?
..มุคุโร่..
 

"เฮ้อ.."

เขาถอนใจหายเฮือกใหญ่ แล้วนอนกลิ้งนอนบนเตียงอีกสองสามครั้ง  ก่อนจะลุกไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า

..ออกไปเดินเล่นข้างนอกดีกว่า..
 
 
.........................................
....................
.......
...
.
 
..กุหลาบแดงและขาวรวมกัน..*
..แทนความหมาย..
..'เราสองเป็นหนึ่งเดียวกัน'..
 
หนึ่งดอก..**
..'เธอเป็นของฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น '..

สองดอก..***
..'มีเพียงเธอและฉัน'..
 
 

"คุณมุคุโร่ครับ.."

เสียงอ่อยๆ ของผู้จัดการส่วนตัวที่ส่งตรงจากบริษัทแม่ที่อิตาลี ไม่สามารถทำให้บรรยากาศดำทะมึนและเยือกแข็งในรถสัญชาติยุโรปยี่ห้อดังลดน้อย ถอยลงสักนิด ตรงข้าม..แทบแช่แข็ง เจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลและนัยน์ตาสีฟ้าคู่โตนั้นได้แล้วด้วยซ้ำ

ดวงตาสีน้ำเงินดั่งไพลินน้ำงาม.. ที่อีกข้างปราศจากคอนแทคเลนส์สีแดงเช่นทุกคราเยียบเย็น ใบหน้าคมงามเหยียดรอยยิ้มชวนขนลุกเกรียว

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะครับ.. บาจิลคุง"

มุคุโร่ซึ่งเข้าสู่โหมดพญามารสับปะรด??ไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซนต์เอ่ยเสียง เรียบ สายตาคมกริบแทบเอาไปใช้แล่หมูในตลาดตอนดึกๆได้ ตวัดมองผู้จัดการที่เริ่มอยากสิงตัวเองหายเข้าไปในเบาะ

'ฮือๆๆ ทำไมคุณท่านทำกับกระผมอย่างนี้ล่ะคร้าบบบบบ~!!!!'

บาจิลคิด..
กว่าสองเดือนครึ่งที่เขาดูแลอีกฝ่ายมา ตั้งแต่งานแฟชั่นวีคที่ฟลอริด้า ถ่ายแบบโฆษณาที่มิลาน เป็นพรีเซนเตอร์ผลิตภัณฑ์อาบน้ำ ก็เหมือน..มุคุโร่จะเดือดแบบแปลกๆ ตั้งแต่วันวาเลนไทน์เมื่อเดือนก่อนแล้ว ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าออกเดินทางจากญี่ปุ่นในช่วงหลังปีใหม่ ดูจะอารมณ์ดีแท้ๆ

ร่างเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจ เมื่อดวงตาคมกริบคู่นั้นเบนความสนใจไปที่ร้านรวงข้างทางเรียบร้อยแล้ว

..ต้นเหตุ..
..คงไม่พ้นเป็น 'คนคนนั้น' แน่ๆ..

บาจิลหันไปทางนายแบบหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มที่อารมณ์บูดอย่างหนัก ดวงตาสีเดียวกับไพลินเบิกกว้าง.. แววในดวงตาคู่นั้น..ตื่นตกใจปนยินดี

"จอดรถ.. จอดรถทีครับ!!"
 
 
 

"อืม... อา..."

ร่างเล็กในชุดสเว็ตเตอร์คอเต่าสีน้ำตาลเข้มพอดีตัวกับกางเกงขายาวสีดำสนิท กำลังส่งเสียงพึมพำในลำคอคนนี้คือ.. ซาวาดะ สึนะโยชิ ซึ่งอยู่ในระหว่างการตัดสินใจ(คิดไม่ตก)ว่าจะมอบอะไรตอบแทนไวท์เดย์ให้กับคน ที่ไม่เห็นมาสองเดือนเศษดี

ช่วยไม่ได้นี่น่า.. ก็เขาน่ะ รู้เรื่องส่วนตัวมุคุโร่ซะที่ไหน.. เก็บ
เก่งแถมแหลไถ..เนียนไปได้ตลอด ไม่มีช่องให้ซักไซ้อะไรสักนิด รู้แค่เรื่องเดียวเท่านั่นแหละ.. ว่าอีกฝ่ายนั้น..

..ชอบช็อคโกแล็ต..

แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่าเขาไม่รู้น่ะสิ! ว่าชอบแบบไหน!! ช็อคโกแล็ตมีตั้งเป็นร้อยๆ พันๆ รส ยี่ห้อเหรอก็มีเป็นสิบ!

..เป็นไงเป็นกัน!!..

ใบหน้าน่ารักที่มุ่นสนิทเมื่อครู่ฉายรอยมุ่งมั่น มือขาวเอื้อมจะคว้าลูกบิดประตูของร้านขนมที่ยืนจ้องอยู่นานสองนาน จนพนักงานแทบจะออกมาไล่ ร่างทั้งร่างก็ถูกแรงบางอย่างฉุดรั้งไปทางด้านหลัง แผ่นหลังบางปะทะกับอกกว้างของเจ้าของแรงอย่างจัง

ริมฝีปากบางเผยอขึ้น..เตรียมจะว่ากล่าว..ด่าซะให้สาแก่ใจ.. ค่าที่มาลวนลามกันซึ่งหน้ากลางที่สาธารณะ หากน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล.. แสนคุ้นก็ดังขึ้นริมหูซะก่อน..

"ไม่คิดว่าจะได้เจอที่นี่.. คิดถึงคุณจังครับ.."

ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตปกปิดความดีใจและโหยหาแทบไม่อยู่.. ร่างเล็กโผกอดคนสูงกว่า จนรับแทบไม่ทัน.. นัยน์ตาสีน้ำเงินฉายรอยแปลกใจ ก่อนเรียวปากจะแย้มรอยยิ้มบาง

"กลับมาแล้วครับ.."

เปลือกตาบางปิดลงอย่างช้าๆ ความอบอุ่นของร่างในอ้อมแขน..คือความจริง มิใช่ภาพมายาที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันทุกค่ำคืน
 
 
 

"ท่านซาวาดะ!!"

บาจิลร้องเรียกเสียงลั่น ยามเห็นร่างเล็กเจ้าของดวงตาและเส้นผมสีน้ำตาลยาวระบ่าก้าวขึ้นมาบนรถพร้อม กับร่างสูงโปร่งของนายแบบหนุ่มที่วิ่งพรวดพราดลงรถไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน สึนะส่งรอยยิ้มแห้งแล้ง พลางเกาศีรษะแกรกๆ อย่างคนไม่รู้จะทำอะไรที่ดีกว่านั้น

"บาจิลคุง.. ไม่เจอกันนานเลยน่ะ"

คำทักทายที่ห่วยที่สุดเท่าที่มีถูกเอ่ยออกไป.. ทำเอาสึนะนึกอยากจะโดดลงรถหนีหาย..แก้อายอย่างไรชอบกล ก็..เจ้าคนที่ลากเขาขึ้นรถมาน่ะสิ! เล่นโอบ..กอด.. ลูบคลำตามอำเภอใจ จนหน้าบาจิลคุงกับเขาแข่งกันแดงใกล้สุกรอมร่ออยู่แล้ว!!

"...!!"

ลมหายใจอุ่นๆ ระรดตามลำคอขาว เรียวปากบางเฉียดใกล้ริมหูราวจงใจ พร้อมแขนยาวรั้งร่างเล็กที่ถอยหนีติดประตูรถอีกข้างเข้าหา จมูกโด่งฝังลงกับกลุ่มไหมสีน้ำตาลนุ่มสลวย

"หอมดีนะครับ.. แต่ชื้นอยู่นิดๆ เพิ่งสระผมมาเหรอครับ..?"

รอยยิ้มหวานประหลาดแกมหยอกเย้าในทีแต้มบนใบหน้าคม ดวงตาสีไพลินเข้มน้ำงามเต้นระริกอย่างสนุกสนาน สึนะหันขวับ! ใบหน้าเรียวแดงก่ำ พอๆกับนัยน์ตาที่โตซะยิ่งกว่าไข่ห่าน

"มุคุโร่!!"

++++++++++++++

รู้ไหมครับ..?
ว่าบางที..การไม่ได้เจอกันนานๆ..
ก็มีข้อดีเหมือนกันนะครับ?

++++++++++++++
 
"ทำอะไรของนายกัน!!"

เสียงใสๆ ตวาดลั่น ทันทีที่บานประตูห้องพักปิดสนิท มุคุโร่ยิ้มบาง.. เดินมาหาคนตัวเล็กที่หัวฟัดหัวเหวี่ยงกับเหตุการณ์บนรถไม่หาย มือเรียวทุบพลั่กๆ กับหมอนอิงของโซฟาสีครีมตัวยาวในส่วนของห้องที่ใช้รับแขกราวสิ่งนั้นเป็นเขา อย่างไรอย่างนั้น ดวงตากลมโตแวววับด้วยความโกรธเคือง..ดูน่าขัน น่าเอ็นดู เกินกว่าจะทำให้ผู้ใดเกรง ยามใบหน้าน่ารักแดงระเรื่อด้วยเลือดฝาด

"ปกติ.. ก็ทำประจำนี่ครับ?"

มุคุโร่เอ่ย.. เสียงนุ่มแสร้งทำเป็นซื่อใส..ไร้เดียงสา จนเขาอยากยัดวาซาบิทั้งก้อนใส่ปาก!!

"ฉันหมายถึง... ทำต่อหน้าคนอื่นตั้งหาก!!"

สึนะว่าเสียงสั่น.. หมอนอิงในมือถูกกระซวกจนนุ่นแทบทะลัก ซึ่งผู้กระทำก็ไม่ตอบอะไรเพียงยักไหล่น้อยๆ อย่างไม่ยี่หระ ขายาวสาวไปหาคนที่กำลังง่วนกับการก่อวินาศกรรมกับหมอน ไม่สังเกตสิ่งรอบตัว..

"คึหึหึ.."

เสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของใครบางคน เรียกสายตาน้ำตาลให้เบนความสนใจไปยังต้นเสียง แขนเล็กกอดหมอนแน่น...ราวใช้พึ่งพิงเมื่อโซฟายวบลง และ ร่างสูงโปร่งของหนึ่งในผู้ร่วมห้องนั่งลงข้างตัว

"กังวลเหรอครับ..? ไม่ต้องห่วงผมหรอก.. ต่อให้ต้องเสียชื่อเสียง..มากแค่ไหน ก็ผมไม่เป็นไรหรอกครับ"

..ถ้าคุณยังอยู่กับผม..
..ไม่จากไปไหน..

มือเรียวยาวหยิบหมอนนุ่มในอ้อมแขนคนที่นิ่งค้าง ก่อนรวบร่างเล็กๆ นั้นมาสวมกอดแน่น สึนะดิ้นขลุกขลัก.. ไม่ยอมเงยหน้ามองคนฉวยโอกาส แต่ความmujอีกฝ่ายสูงกว่าโขใบหน้าหวานเลยทำได้แค่ซุกอกเจ้าของอ้อมกอดเท่า นั้น

"ยังไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย.. แต่ไม่เป็นไรจริงๆนะ.. วิ่งพรวดพราดมาแบบนั้น จากที่ที่คนพลุกพล่านเต็มไปหมด.."
 
ริมฝีปากบางบ่นอุบอิบไม่เต็มเสียง เสี้ยวหน้าเรียวที่แลเห็นมิได้แดงระเรื่อ หากแฝงแววกังวลใจ มือเรียวลูบผมเส้นไหมสีน้ำตาลนุ่มอย่างเบามือ ดวงตาสบนิ่ง.. ก่อนแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนที่มีเพียงเพื่อคนตรงหน้าผู้เดียว

"ว่าแต่คุณเถอะครับ.. เตรียมอะไรตอบแทนไวท์เดย์ผมเอ๋ย?"

ปลายนิ้วเรียวเเกลี่ยเส้นผมนุ่มที่ปรกระใบหน้าหวาน ก่อนก้มลงแตะริมฝีปากบนแก้มนวล..หากำไรกันซึ่งหน้า สึนะแยกเขี้ยวใส่คนหาวิธีเปลี่ยนเรื่องได้เข้าเนื้อเขาซะทุกที

"ไม่ทันได้หา.. นายก็โผล่มาก่อนน่ะสิ!"

มุคุโร่หัวเราะในลำคออย่างน่าสงสัย ก่อนแขนยาวๆ รั้งร่างเล็กบาง เสียงทุ้มนุ่มกระซิบเบาริมหู.. หากความนัยประโยคนั้นเล่นงานใบหน้านวลให้แดงระเรื่อด้วยเลือดฝาดจนน่ามอง

"งั้น.. ผมขอ 'มัดจำ' ก่อนนะครับ"
 
เรียวปากบางแย้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้าย พลางลากกึ่งดุนหลังร่างเล็กเข้าห้องพักส่วนตัว

'ผมไม่ชอบให้ใครแอบดูหรอกนะครับ'

^_____________^

Finish..?
 
ห้ามหาว่าลินตัดฉากนะคะ!!!

..................................
.........
..
.
 

[Inside Story]
 
โครม!
เสียงโลหะตกกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว

"เฮ้ย!!" ตามด้วยเสียงอุทานลั่นของใครอีกคนที่กำลังง่วนอยู่กับหม้อน้ำที่กำลังเดือดปุดๆ อีกใบ

ร่างสูงเสยผมเส้นผมสีน้ำเงินเข้มที่ระลงมาตามแรงโน้มถ่วง พลางอมยิ้มขันกับท่าทีหัวเสียในความพยายามทำอาหารเช้าครั้งล่าสุด กระนั้น..ร่างเล็กในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวครีมตัวยาวก็น่าเอ็นดู และ..น่ารักจนละสายตาไม่ได้

ก็..สึนะโยชิคุงน่ะ.. เคยทำอาหารกินเองซะเมื่อไหร่ ไม่สั่งพวกแม่บ้านขึ้นมา หรือออกไปรับประทานกันข้างนอก ไม่เคยพ้นมือเขาทำสักที ออกจะซุ่มซ่ามขนาดนั้น..

เคร้ง!
'ไม่ทันขาดคำ'

ทัพพีหลุดมือ พร้อมกับเจ้าของเส้นผมนุ่มสลวยระบ่าถลาไปหาหม้อที่เดือดจนน้ำระเหยหายไปหมด สิ้น ขนคิ้วสีอ่อนจางขมวด ใบหน้าหวานมีสีหน้ายุ่งยากใจปนอารมณ์เสียนิดๆ(เหรอ?)

เขาหรืออุตส่าห์ตะเกียกตะกายงัดตัวเองออกจากอ้อมแขน(ของใครบางคน)ที่ล็อค แน่นหนาแทบกระดิกตัวไม่ได้ มาใช้ความสามารถ(พยายาม)ในการรังสรรค์วัตถุในห้องตู้เย็นเป็นอาหารเช้า แต่ดันได้อะไรสีดำๆ กับ น้ำไหม้ๆ เกรียมๆ อะไรก็ไม่รู้ที่อยู่ในหม้อไม่รู้มาแทน

เฮ้อ..ไม่น่า..

"ไอ้นั้นน่ะมันอะไรกัน.."

มุคุโร่ว่า พลางหยิบจานใส่ 'อะไร' ขึ้นมา มือเรียวแกร่งเฉียดผ่านเอวคอดไปเอียงหม้อสแตนเลสใบน้อยที่เกรียมได้ที คล้ายขังร่างเล็กๆ ที่ยืนแข็งทื่อไว้ในอ้อมแขน

"ครับ..?"

ใบหน้าคมโน้มต่ำ ลมหายใจอุ่นคลอเคลียไม่ห่างลำคอขาว..เรื่อยไปถึงขมับ มุคุโร่เผยอรอยยิ้มบาง ยามเจ้าของเส้นผมสีน้ำตาลกรุ่นกลิ่นหอมหวานผินกาย..หันมาหา

"นายคิดว่าอะไรล่ะ!!"

สึนะถามเสียงสะบัด! เคืองน่ะเข้าใจไหม!? ทำไมเรื่องง่ายๆ(?) ที่มุคุโร่ทำประจำ เขาทำไม่เห็นได้ซะที!!

"โอ๊ะโอ๋... งอนซะแล้วเหรอครับ..?"

คนสูงกว่าแกล้งถาม มือวางจานใบสวยแสนแสลงใจคนตัวเล็กที่งอนแก้มป่องลง ก่อนเนียนโอบเอว..กับร่างบางๆ มากอดเล่น

"ให้ผม..สอนให้ไหมล่ะครับ..?"

ใบหน้าคมแสนกลโน้มลง ผิวขาวซีดทาบทับบนหน้าผากมน นัยน์ตากลมโตใสช้อนมองอย่างซื่อ.. ไร้เดียงสา และดีใจราวเด็กตัวเล็กๆ

"จริงเหรอ!!??" น้ำเสียงหวานใส มิอาจปิดความยินดีได้มิด ไม่ทันสังเกตรอยยิ้มร้ายที่เหยียดกว้างเพียงชั่วครู่บนเรียวปากว่าที่ 'อาจารย์' แม้แต่น้อย

"ครับ"

ผ้ากันเปื้อนผืนบางถูกปลดร่วงหล่น..กองกับพื้นห้องครัว แขนแกร่งโอบเอว 'ลูกศิษย์' เข้าประชิด ก่อนฝังใบหน้ากับซอกคอระหง

"แต่ผมขอ 'ค่า' สอนก่อนแล้วกันนะครับ"

และเมื่อสบสายตาสีน้ำเงินเข้มนั้น.. สึนะก็สำนึกรู้ได้ในทันทีว่าพลาด..ตกหลุมคนเจ้าเล่ห์ไปจังเบ้อเร่อ!!

วันนี้...
เขาไปโรงเรียนสายอีกชัวร์!!!

Finish..