Hate? Revolt? You Or I'm hate your love. - All?x27 - [01]

Hate? Revolt? You Or I'm hate your love.

เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามแรงขยับโยกไหวของสองร่างที่กำลังประกอบกามกิจ มัวเมาในเพลิงราคะ ดังสะท้อนในห้องกว้าง ม่านสีขาวถูกรูดปิดทั้งสี่ด้าน แสงแดดร้อนแรงยามบ่ายสาดผ่าน.. หากเห็น
เพียงเงาร่างเลือนรางที่ขยับไหว..

"อ๊ะ! อา.."

เสียงครางเครือหวานกระเส่า ริมฝีปากบางแดงระเรื่อจากความร้อนสะสมในกายหอบหายใจ มือบางแทรกผ่านกลุ่มไหมสีน้ำเงินเข้มที่ระเรื่อยตามต้นขาขาว ขณะที่เจ้าของกำลังละเลียดรสเรือน
กายตน

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน..พร่า..และเลื่อนลอย.. ว่างเปล่า.. ราวตุ๊กตากระดาษไร้ชีวิตชีวา หยาดเหงื่อจากกิจกรรมที่ดำเนินไหลตามขมับ..เกาะใบหน้าเรียวเล็ก ส่งผลให้เส้นผมนุ่มสีเดียวกับดวง
ตาเปียกชื้น

ปลายลิ้นอุ่นร้อน..ลากไล้ เร่งเร้า.. สนองอารมณ์ที่พุ่งสูงของร่างบอบบาง ดวงตาต่างสีสะท้อนเพียงใบหน้าไร้อารมณ์ แตกต่างจากร่างกายที่ตอบสนองเขาอย่างมิบิดพลิ้ว..ตามความต้องการ..

ร่างเล็กบางกระตุกเฮือก ก่อนจะปลดปล่อยออกมาเต็มหน้าท้องแบนราบ และเอ่อล้นในริมฝีปากเขา หยาดหยดสีขาวขุ่นไหลเปรอะผ้าปูเตียงสีขาวสะอาดของห้องพยาบาล ร่างสูงแย้มรอยยิ้มร้าย

"ถ้าไม่อยากโดน.. ยุงสามง่ามนั้นเล่นงาน ผมคงต้องเปลี่ยนผ้าปูเตียงก่อนออกไปสินะครับ.."

เขากระเซ้า มือเรียวยาวยกท่อนขาเล็กพาดบ่ากว้าง พลางลอบสังเกตปฏิกิริยา

นัยน์ตาคู่โตสีน้ำตาลอ่อนดุจเดียวกับเม็ดทรายที่หรี่ปรือด้วยความเหนื่อยล้า ตวัดมองอย่างดุดัน..มิอำพรางความไม่พอใจแม้แต่น้อย..

"นายเป็นเจ้าหน้าที่ห้องพยาบาลโรงเรียนฉันตั้งแต่เมื่อไร่กัน.."

เจ้าของน้ำเสียงครางเครือหวานหูกล่าว ร่องรอย..ในถ้อยคำมีความขุ่นมัวจนไม่ต้องใช้ความสามารถใดจับก็รับรู้ได้

"มุคุโร่"

เจ้าของชื่อยิ้มบาง.. ไม่ตอบอะไร

แล้ว..
เพลิงราคะ..ซึ่งมอดดับก็โหมกระพืออีกครา..

ร่างสูงแทรกความแข็งขืนเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มคับแน่นอย่างช้าๆ เพื่อให้คนเบื้องล่างปรับตัว มุคุโรหัวเราะในลำคอ.. น้ำเสียงและแววตา..แฝงเล่ห์กลแสนร้ายกาจ..ที่สึนะรู้ดี..

.แต่ไม่คิด..จะทำอะไรทั้งนั้น..




เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น.. ตั้งแต่แรกเริ่มถึงปัจจุบันล้วนอยู่ภายใต้การรับรู้และสายตาคนผู้หนึ่ง..โดยตลอด..

..ฮิบาริ เคียวยะ..



มือแกร่ง... กำแน่นจนขึ้นข้อขาว อีกข้างกำลูกบิดประตูเหล็กกล้าอย่างแรง แทบแหลกคามือ..

เงาทาบทับบางเบาบนผ้าม่านสีขาว..
เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดของเตียงที่รองรับคนสองคน..

เสียงครางกระเส่า..
แสนอ่อนหวาน..ยั่วยวน..
ไม่ใช่หลักฐาน..เป็นเพียงเครื่องยืนยัน..คำพูดที่เคยบอกเขาไว้..

'ไม่จำเป็นนี่ครับ.. ถึงคุณจะไม่กอดผม..'
'ผมก็มีใครอีกหลายคนให้เรียกใช้..'


สีหน้าเรียบเฉย.. น้ำคำแสนเยียบเย็นและเฉยชา.. อย่างที่เขาไม่เคยคิด.. ว่าจะได้ยินจากปาก.. เจ้าของน้ำเสียงสดใส..ร่าเริงเช่นนั้น..


'โดยเฉพาะ..มุคุโร่..'
'ที่ผมไม่ต้องเรียก.. เขาก็มาแล้วล่ะครับ..'


รอยยิ้มอ่อนหวาน..ประหนึ่งน้ำผึ้งแสนเชื่อมบนมีดสีเงินอันคมกริบ..เคลือบพิษร้าย..แสนร้ายกาจ..และกัดกร่อน.. ดุจน้ำกรดรินรด..ชำแรก..แทรกผ่านผิวกาย..

..แกเป็นของฉัน..
..ของฉันคนเดียวเท่านั้น!!!..


Finish..? TBC..?