Hana saku Shoujo-4-

花咲く少女

Hana saku Shoujo

-4-

การแสดงออกของความรู้สึกที่เรียกว่า 'รัก' ในมุมมองระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่นั้นแตกต่างกัน

ความห่างของอายุ ทำให้ประสบการณ์ที่ได้พบเจอก็มากน้อยไม่เท่ากัน

ยิ่งในกรณีนี้...ที่ฝ่ายผู้ใหญ่ปากหนักยิ่งกว่าก้อนหิน ชอบใช้ความรุนแรง แต่ไม่เคยอธิบายอะไรสักครึ่งคำ เอะอะอาละวาดท่าเดียว

ยิ่งน่าปวดหัวเข้าไปอีก...

ฮันซี่ โซเอ ท้าวคางมองเด็กสาวร่างเล็กที่กำลังใช้งานโซฟากลางห้องนั่งจุ้มปุก หน้าละห้อยอยู่ในตอนนี้ น้ำตาหยดเล็กกลั่นตัวรอริมขอบตา พร้อมจะหล่นร่วงลงมาแค่เจ้าของกะพริบตาเพียงนิด หยาดน้ำอุ่นใสนั้นก็จะไหลลงมาทันที

เอเลนก้มหน้านิ่ง ปล่อยให้น้ำตาร่วงลงมาบนหน้าตัก จนกางเกงผ้าฝ้ายตัวหลวมปรากฏรอยด่างดวงเป็นวงทั่วไปหมด โดยทีเอียร์วินนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าคอยปาดเช็ดน้ำตาที่กลิ้งจากเปลือกตาลงบนแก้มเนียนอย่างอ่อนโยน ซ้ำยังพูดปลอบเป็นระยะ

มือเรียวหมุนปากกาด้วยปลายนิ้ว เรื่องยุ่งยากที่คิดขึ้นจริงซะด้วย แถมเร็วกว่าที่คาดซะอีก

จริงอยู่ที่ปกติเอียร์วินเป็นคนใจดีและอ่อนโยนเอาใจใส่ลูกน้อง แต่ก็นั่นแหละ...ด้วยความที่เป็นหัวหน้าหน่วยมีอำนาจมากที่สุด ไอ้การจะมานั่งปลอบใครเฉพาะคนนี่ลืมไปได้เลย

สิ่งที่ปรากฎตรงหน้าจึงเรียกได้ว่า-พิเศษ-

เฮ้อ...อย่าให้มันกลายเป็นเรื่องเพื่อนแตกกัน เพราะเด็กผู้หญิงคนเดียวเลยน่ะ

หญิงสาวครวญในใจ

"เอียร์วิน..รายละเอียดแผนการประชุมพรุ่งนี้นายอ่านไปไม่ถึงครึ่งเลยนะ"

ฮันซี่ลองเรียก ได้ผล...เจ้าของนัยน์ตาสีเขียวใสคู่โตหยุดสะอื้น แล้วจับมือที่กำลังช่วยเช็ดน้ำตาออก เอเลนปาดหยดน้ำตาอุ่นที่ริมขอบตาอย่างลวกๆ ก่อนลุกขึ้นยืนตัวตรง

"ผมรบกวนหัวหน้าเอียร์วินมากไปแล้ว ขอตัวไปฝึกการเคลื่อนไหวด้วยอุปกรณ์สามมิติต่อนะครับ"

เด็กสาวพูดประโยคยาวๆ ออกมาตัดบท ก่อนพยายามเดินสะโหลสะเหลออกไปทั้งแบบนั้น

สิ้นเสียงของบานประตูที่ปิดลง หัวหน้าหน่วยทีมสำรวจก็เข้าประจำที่โต๊ะทำงานกลางห้องแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอกสารที่ถูกทิ้งให้เปิดคาอยู่เช่นนั้น ได้รับความสนใจอีกครั้ง ราวกับเมื่อครู่ใหญ่ๆ ที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีเด็กคนนั้นเข้ามาที่ห้องนี้ ไม่มีคนที่ทิ้งงานแบบที่ไม่เคยเป็นไปนั่งฟังนั่งปลอบเด็กนั้นว่า 'ไม่เป็นอะไร...ไม่มีอะไร' ดวงตาเรียวกวาดจ้องไปตามตัวอักษรในรายงานด้วยท่าทีเป็นปกติ...

ใช่...ปกติจนเกินไป

หญิงสาวผู้เฝ้ามองอยู่คิด แล้วโพล่งขึ้นมาว่า

"ไม่มีใครรู้ว่าในใจนายคิดหรือทำอะไรอยู่เท่ากับตัวนายเอง ฉันพูดแค่นี้นายน่าจะรู้ตัวใช่ไหม?"

ร่างสูงโปร่งดันตัวขึ้น บิดขี้เกียจเล็กน้อยด้วยความเมื่อยขบ หลังจากนั่งท่าเดิมมาเป็นเวลานาน มือป้องปากที่หาวหวอดใหญ่ ก่อนจะเดินไปที่ประตูที่เพิ่งถูกปิดลง

"ฉันจะไปตามเอเลนซะหน่อย หน้าซีดหน้าเซียว แถมดูไม่มีเรี่ยวแรงแบบนั้น

ปล่อยไปฝึกการเคลื่อนไหวด้วยอุปกรณ์สามมิติจริงๆ เดี๋ยวได้เจ็บตัวกันพอดี"

ขาเรียวชะงักอยู่ที่ธรณีประตูคล้ายลังเล แต่ในเมื่อคิดจะพูดแล้วก็พูดให้หมดไปซะเลยดีกว่า

"ระหว่างที่ฉันไปดูเด็กนั้น นายก็คิดๆ เอาแล้วกันว่าต่อไปควรทำตัวยังไงกันแน่? อะไรถูกหรือผิดฉันว่านายน่าจะรู้อยู่แล้วอะน่ะ"

"ถือว่าฉันเตือนแล้วกัน"

ฮันซี่โบกมือลาส่งท้าย แล้วทิ้งผู้ที่เป็นทั้งหัวหน้าและเพื่อนจมอยู่กับความคิดตัวเองเพียงลำพัง

ไม่อยากเป็นภาระของใคร ไม่อยากทำให้ใครเดือดร้อน

แต่เธอก็ทำมันลงไปอีกแล้ว....

เอเลนนึกตำหนิตัวเองอยู่ในใจระหว่างที่เดินออกมา ฝีเท้าพยายามเร่งพาตัวเองออกจากศูนย์บัญชาการไปยังภายนอกตัวอาคาร เธอจำครั้งสุดท้ายที่เห็นแสงอาทิตย์ด้วยตาตัวเองไม่ได้แล้ว

ดวงตาเห็นเพียงไฟสลัวจากแสงเทียน ในห้องที่มืดมิดเท่านั้น

ปกติเธอก็แทบไปไหนมาไหนโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งความแตกว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงไม่ใช่เด็กหนุ่มอย่างที่ใครหลายคนเข้าใจ ก็เหมือนถูกกักบริเวณกลายๆ คนที่เห็นหน้าค่าตากันมีหัวหน้าเอียร์วินกับคุณฮันซี่ที่แวะเวียนมาหาเท่านั้น

หากยังรับรู้ได้ลางๆ ว่าทุกคนดูจะยุ่งกับการสำรวจที่ใกล้จะมาถึงมาก ข้อมูลเรื่องจำนวนคน การวางแผนขบวนทัพ ปริมาณเสบียง จุดพักแรมนอกกำแพง มีเรื่องที่ต้องตระเตรียมมากมายจนเอ่ยออกมาไม่หมด แต่เธอกลับไม่ได้รับงานอะไรมาทำเป็นชิ้นเป็นอันเลย

คำสั่งที่ได้รับคือ ‘ฝึกฝนตัวเอง’ แต่จากสถานการณ์ที่เป็นอยู่ไม่เอื้ออำนวยให้ขยับร่างกายหรือออกกำลังแรงๆ แม้แต่น้อย

ในช่วงระหว่างหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา หลังจากการแต่งงานหรือพูดให้ถูกคือคืนเข้าหอ เธอแทบจะไม่ได้เห็นสิ่งอื่นใดนอกจากทิวทัศน์ในห้องเลย

หัวหน้ารีไวล์แทบไม่ห่างจากตัวเธอเลย...

ยามแรกเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา....เอเลนพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของหัวหน้าทหาร ร่างของเราทั้งคู่แช่อยู่ในถังไม้ที่มีน้ำใส่ไว้จนเต็ม

“อยู่นิ่งๆ”

เสียงทุ้มพร่ากระซิบริมหู พร้อมกับอ้อมแขนที่โอบรัดช่วงเอวเธอให้ชิดกับลำตัวเขามากกว่าเดิม

"หะ..หัวหน้า นี่มันอะไรกันครับ!"

เอเลนถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก หากริมฝีปากช่างโวยวายนั้นจะได้พูดอะไรให้้อีกฝ่ายอารมณ์เสียเช่นทุกที มือหยาบกร้านก็เอื้อมมาปิดปากไว้ซะก่อน

แพขนตาสีเข้มจัดกะพริบถี่ไล่หยดน้ำที่เกาะพราวอยู่ ดวงตาสีเขียวใสคู่โตจ้องเขม็ง ฝ่ามือใหญ่กินพื้นที่ใบหน้าเด็กสาวไปกว่าครึ่ง อย่าว่าแต่จะขยับปากพูด แค่หายใจยังลำบาก

เสียงครางประท้วงอู้อี้ในลำคอ ทำให้นัยน์ตาคมกริบของคนอายุมากกว่าหรี่ลงอย่างอันตราย วาวแสงเสียจนเธอกลัวว่าจะถูกขย้ำตายคามือคู่นี้

หากไม่เป็นเช่นที่คิด หัวหน้าคลี่รอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะประทับจุมพิตบางเบาบนหน้าผาก

ลมหายใจร้อนและสัมผัสอุ่นบนเนื้อนวล ทำเอาใบหน้าเนียนขึ้นสี เอเลนก้มหน้าจะเบือนหนีดวงตาคมกริบคู่นั้น แต่ไม่พ้น...มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาปิดใบหน้าซีกบน

ริมฝีปากบางเผยออ้าหอบหายใจ หมายจะเอาอากาศเข้าปอดอย่างเร่งรีบ

หากช้าเกินไป...สัมผัสอุ่นจัดเปียกชื้นอันคุ้นเคยแนบประทับลงมาซะก่อน ซ้ำมือที่เคลื่อนไหวอยู่ใต้น้ำนั้น แต่เดิมเพียงแค่ลูบผิวกายแผ่วเบา ปลายนิ้ว กลับเริ่มเลื่อนไล้ขึ้นตามแนวโครงเว้าของเรือนร่างเด็กสาว เริ่มตั้งแต่สะโพกผายไปใต้เนิ่นอกอวบอิ่ม ความร้อนระอุของปลายนิ้วตัดกับน้ำอุ่นที่เริ่มเย็นจนเธอขนลุกเกรียว

ลิ้นที่รุกล้ำอยู่ในโพรงปากชอนไชไปตามแนวฟัน กระพุ้งแก้ม จวบจนรัดพัวพันกับลิ้นเธอ ไล้ต้อนชักนำราวกับสอน หยาดน้ำใสไหลเยิ้มจากริมฝีปากระเรื่อยไปตามแนวคางและลำคอขาว

ราวกับไม่รู้จุดสิ้นสุด...

ค่ำคืนที่มีเพียงเธอและหัวหน้าเพียงค่ำคืนในห้องส่วนตัว

ไม่ว่าจะยามกลางวันหรือกลางคืน หัวหน้าไม่เคยลังเลที่จะสัมผัสเธอ กว่าหกวันที่ผ่านมาทำให้เธอกลัวและตื่นตระหนก อยู่กับความไม่เข้าใจ....

เพิ่งวันนี้นี่แหละที่เขาผละจากเธอไป ทิ้งไว้ในห้องเพียงลำพัง ร่างกายทุกตารางนิ้วถูกตีตราจอง รอยขบกัดดูดดึงตามร่มผ้าเต็มไปหมด แม้กระทั่งริมฝีปากนี้ หัวหน้าก็ขืนจูบบดเบียดจนแดงช้ำ 

จุมพิตระหว่างคนรักที่เธอเคยได้ยินว่าอ่อนหวานละมุนละไม หากเมื่อได้สัมผัสเองแล้ว ตรงกันข้ามสิ้นเชิง...รุนแรง หยาบกระด้าง และเรียกเร้าจนแทบหลอมละลาย

ใบหน้าเนียนแดงกำขึ้นสีในพริบตา มือที่กำลังพันผ้ารอบหน้าอกตัวเองถึงแก่ชะงักไป

เอเลนสะบัดหัวแรงๆ เพื่อไล่ภาพตลอดหกวันที่ผ่านมาออกไป แต่ร่างกายที่ถูก-ตรวจสอบ-และตราตรึงด้วยสัมผัสอันรุนแรงมาเนิ่นนานนั้น ขยับไม่ได้อย่างใจคิดมากนัก ต้องใช้เวลาครู่ใหญ่ ก่อนเธอจะแต่งตัวสวมสายรัดและอุปกรณ์ต่างๆ ที่จำเป็นสำหรับการฝึกให้เข้าที่ได้สำเร็จ โดยไม่ลืมกวาดสายตาสำรวจรายละเอียดเครื่องแต่งตัวทั้งหมด หลีกเลี่ยงอุบัติเหตุอันอาจจะเกิดจากการที่อุปกรณ์ไม่อยู่ประจำตำแหน่งหรือชำรุดเสียหาย

หากไม่ทันได้หมุนกายออกไปนอกห้อง บานประตูก็ชิงเปิดเข้ามาซะก่อน ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ถอยกรูดไปยังมุมห้องโดยอัตโนมัติ คนที่เข้าห้องของหัวหน้ารีไวล์....โดยไม่เคาะประตูก็มีแต่เจ้าตัวเท่านั้น

"จ๊ะเอ๋! แต่งตัวเสร็จแล้วใช่ไหมเอ๋ย? เอเลน~~~”

แต่คนที่เยี่ยมหน้าเข้ามากลับไม่ใช่คนคนนั้น

น้ำเสียงสดใสนั่นจะเป็นใครอื่นไม่ได้เลยนอกจาก..

"คุณฮันซี่...."

ร่างเล็กพรูลมหายใจเฮือกใหญ่ เผลอเอามือทาบอกด้วยความโล่งใจ

"หือ..? พร้อมแล้ว?? ป่ะ! ไปกันๆ"

หญิงสาวเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเล็กน้อยที่พบว่าเธอซุกตัวอยู่มุมหนึ่งของห้องราวกับพยายามหลบอะไรบางอย่าง หากเพียงแวบเดียวเรียวปากบางคลี่ยิ้มอ่อนๆ  แล้วพยักหน้าเป็นเชิงเข้าอกเข้าใจ แล้วเดินมาจูงมือเธอนำออกไปห้องไป

เอเลนมองมือที่กุมมือของเธอไว้อย่างสงสัย ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถาม ใบหน้าเล็กเอียงเพื่อมองสีหน้าคู่สนทนา

"เอ่อ...คุณฮันซี่ จะพาผมไปไหนครับ?"

ผู้บังคับหมู่ที่เดินจูงเด็กน้อยหันมามองเจ้าของเสียงใสๆ แล้วเอ่ยตอบ

"ก็ว่างง่ะ... งานเอกสารก็เคลียร์เสร็จหมดแล้ว ฉันเลยว่าจะไปด้วยกันกับเธอนะ!"

เด็กสาวหยุดเดิน พลางแกะมือหญิงสาวยศสูงกว่าอย่างสุภาพ

“ถึงผมจะมีสถานะไม่ต่างจากนักโทษ..แต่ก็ไม่ต้องมาจับตาดูกันขนาดนี้ก็ได้ครับ!”

ไม่รอให้คู่สนทนาตั้งตัว.... คนอายุน้อยกว่าก็จ้ำเท้าเดินจากไป ทิ้งให้ฮันซี่ส่ายหน้าอย่างระอา

นึกว่าจะโดนรีไวล์-ปราบ-จนสิ้นฤทธิ์แล้วซะอีก พอเจ้าของไม่อยู่ไอ้นิสัยดื้อๆ รั้นๆ อวดดีนั้นกลับมาจนได้

มันน่า....ให้หมอนั่นเล่นงานให้จมคาฟูกจนหายซ่าจริ๊งจริง

สาวนักวิจัยคิดแบบแอบพาลส่วนหนึ่งและแน่ใจเลยว่า...ถ้าคุณท่านหัวหน้าทหารรีไวล์มาเห็นภาพการฝึกเคลื่อนไหวอุปกรณ์สามติที่สรวลเสเฮฮาขนาดนี้ เอเลนต้องโดนจัดหนักแหง

ทำไมน่ะเหรอ?

พอรู้อยู่อะน่ะว่าเด็กนั้นมันค่อนข้างป็อป แม้นิสัยโผงผาง ใจร้อน ไม่คิดหน้าคิดหลังจะชวนปวดหัวอยู่บ้าง แต่ไอ้หน้าใสๆ กับความตรงไปตรงมานั้นนะ ถูกใจพวกผู้ใหญ่หนักแล

โดยเฉพาะ...กับไอ้พวกเสือโหยที่ต่อให้รู้ว่าเด็กตรงหน้าแปลงเป็นไททันได้ก็เหอะ

“ไอ้หนู! ใช้แก๊สแบบนั้นมันดีแต่เร็วเฟร้ย หัดดูอย่างรุ่นพี่ซะบ้าง!”

แขนยาวๆ ของรุ่นพี่ในทีมสำรวจโอบรอบไหล่เล็ก ส่วนมืออีกข้างก็หยีหัวทุยๆ ปกคลุมด้วยเส้นผมนุ่มสีน้ำตาลเข้มจัดอย่างหมั้นเขี้ยว

“ผมเจ็บนะครับ! รุ่นพี่!!”

เอเลนตะโกน พลางผลักมือที่กำลังเล่นผมเขาอยู่ ถ้าเป็นในรุ่นเธอ ส่วนสูงที่มีไม่ค่อยจะเป็นปัญหาเท่าไหร่ ไล่เลี่ยกับคนอื่น แต่พอมาเทียบกับรุ่นพี่ที่ส่วนใหญ่อายุมากกันแล้ว เธอเลยตัวกระเปี๊ยกไปเลย แถมด้วยความเด็กกว่ายังโดนแกล้งอย่างสนุกสนาน

“ไหนตอนแรกกลัวผมกันหนักหนาไงครับ!”

เสียงที่พยายามดัดให้ทุ้มต่ำตวาดลั่น ทำท่าจะยกเท้าถีบ รุ่นพี่อีกคนที่เห็นเลยเขกหัวเข้าให้

“จะไปกลัวอะร๊ายย หัวหน้ารีไวล์คนเดียวก็-เอา-อยู่แล้ว”

มือเรียวกุมหน้าผากที่โดนประทุษร้ายทันที พร้อมกับส่งดวงตาสีเขียวเรืองๆ ด้วยไฟแค้นไปให้ด้วย แม้สองข้างแก้มจะเริ่มระเรื่อแดงขึ้นมาแล้วก็ตาม

เขินแหงๆ....เขินแน่ๆ

แต่ใครไม่รู้คงคิดว่าเจ้าตัวโกรธที่โดนหยามชัวร์

ฮันซี่ที่ยืนคุมอยู่ผิวปากทันที ทั้งยังส่งรอยยิ้มประหลาดให้สาวน้อยในคราบเด็กหนุ่มตอนนี้อีกตั้งหาก แต่ไม่ทันให้ได้ออกปากแซว ไอ้พวกเดนตายทั้งหลายก็เริ่มจะกลุ้มรุมเจ้าเด็กนั้นแล้ว คนหนึ่งถึงขั้นยื่นมือไปจะหยิกแก้มขาวๆ นั้นด้วยซ้ำ ซึ่งผู้บังคับหมู่อย่างเธอก็มีจิตเมตตาพอที่จะไปห้ามปราม ก่อนที่จะ....

“แค่นี้โกรธจนหน้าแดงเลยเรอะ เอเล....อุ๊บ”

ร่างของชายหนุ่มรุ่นพี่ทรุดลงกับพื้น บรรยากาศรื่นเริงถูกแทนที่ด้วยความเงียบอันเยียบเย็นทันที เมื่อคนผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้น

ใบหน้าหล่อเหลาดุกร้าวกวาดมองไปทั่วบริเวณที่ใช้ฝึกซ้อม แล้วค่อยๆ มาหยุดที่เด็กสาวที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของหนุ่มรุ่นพี่ เจ้าตัวตะลึงจนไม่ได้ขยับกายออกจากการโอบกอดนั้น เพราะความกลัวอันไร้ที่มายามที่ได้สบสายตากับนัยน์ตาคมกริบนั้น เล่นงานให้ขาทั้งสองข้างสั่นเทา

ริมฝีปากขยับเป็นคำได้เพียงว่า

“หัวหน้ารีไวล์”

ท่ามกลางสายตาหลายคู่ ชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าทหารกระชากร่างเล็กมาจากลูกน้องในบังคับบัญชาอย่างแรง แล้วไม่พูดพล่ามทำเพลงใดๆ ทั้งสิ้นจับอุ้มพาดบ่าเดินออกจากที่ฝึกซ้อมไปเลย

เล่ากันว่าใบหน้าของหัวหน้ารีไวล์ในตอนนั้นเหี้ยมโหดชนิดที่ว่าหากมีฝูงไททันสักร้อยตัวอยู่แถวนั้น ไม่ว่าจะเป็นประเภทวิปริตหรือขนาด 15 เมตร คงโดนเฉือนเป็นชิ้นๆ อย่างไร้ความปรานีที่สุดแน่นอน

หัวหน้าทหารไม่เสียเวลาปล่อยมือจากร่างบนบ่าไปปิดประตูด้วยซ้ำ ฝ่าเท้าสะบัดเตะอย่างแรงจนประตูปิดดังปัง ก่อนจะสาวเท้าหนักโยนร่างเพรียวบางของเด็กสาวโครมลงบนฟูกเตียงแข็ง

เด็กสาวไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดตรงไหน แต่จากสีหน้าอีกฝ่ายและอาการนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาสักคำแบบนี้เป็นสัญญาณอันตรายที่สุด

“หะ..หัวหน้าโกรธอะไรครับ?”

เอเลนกลั้นใจข่มความกลัวถาม แต่คำตอบกลับเป็นใบมีวาววับที่ชี้ตรงมา เธอตัวสั่นด้วยความกลัว ก่อนจะถดกายหนีลึกไปอีก กระทั่งแผ่นหลังชิดกับหัวเตียงไม้และผนังหินเย็นๆ ไม่มีที่ให้หนี

ริมฝีปากบางเม้มแน่น.... เมื่อคมของใบมีดเคลื่อนเข้าใกล้ๆ อย่างเชื่องช้า หัวหน้ารีไวล์ใช้มันเลิกชายเสื้อของเธอขึ้น สัมผัสเย็นเยียบแตะลงมาบนผิวเนื้อปลุกสัญชาตญานระวังภัยให้กรีดร้องก้องในโสตประสาท แต่ความกลัวที่สั่งสมมานาน ไม่อนุญาตให้ร่างกายนี้ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว

ใบมีดที่คมกริบขนาดเฉือนเนื้อของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ยักษ์อย่าง-ไททัน-ได้ค่อยๆ กรีดผ้าผืนบางซึ่งเป็นอาภรณ์ปิดบังร่างกายนี้อย่างช้าๆ ทีละน้อยอย่างใจเย็น

ลมหายใจสั่นสะท้าน หน้าอกสั่นไหวหอบระรัว ความกดดันผสมปนเปไปกับความตื่นกลัว

หัวหน้าตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?

เอเลนคิด...แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ยิ่งในยามที่สมองกระเจิดกระเจิงแกว่งไกวเช่นนี้ยิ่งแล้วใหญ่

เดิมเธอก็ไม่ใช่คนหัวดีอะไรอยู่แล้ว คิดไม่ออกก็ถาม อยากทำอะไรก็พุ่งตรงไปเลย การมาตรึกตรองทบทวนสิ่งใดช่างไกลตัว 

"แรงเหลือเฟือมากสินะ ถึงได้มีปัญญาวิ่งพล่านไปทั่วน่ะ"

รีไวล์...ไม่รู้ว่าตัวเองโกรธอะไรกันแน่

ภาพแรกสุดที่ผุดขึ้นในหัวคือรอยยิ้มสดใสกับใบหน้าผ่อนคลาย ไร้ความกดดันหรืออาการสั่นกลัว การโต้ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงหัวเราะ...ทั้งหมดเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นจากเด็กสาว เมื่ออยู่ตามลำพังเลย

ยิ่งเห็นเด็กคนนั่นหัวเราะกับคนอื่น ยิ้มให้กับใครที่ไม่ใช่ตน ยอมให้พวกนั้นสัมผัสแตะต้องง่ายดาย

บางสิ่งบางอย่างในกายราวกับปริแตก เส้นใยบางเบาที่เดิมถูกขึงจนตึงแน่นขาดสะบั้นในพริบตา

โมโห...โกรธ...ลนลาน...กระวนกระวาย

สุดท้ายกลัว...กลัวว่าเด็กน้อยในอุ้งมือจะหนีหาย

คมมีดในมือกดแนบกับผิวเนื้ออ่อนบาง ทิ้งรอยแดงจางๆ ขณะที่มันกรีดผ่านผืนผ้าที่ห่อหุ้มปกป้องร่างนั้น

แน่นอน...

เด็กสาวกลัวแทบจะเป็นลมล้มพับไปดื้อๆ ใบหน้านวลซีดเผือดราวกระดาษขาว เกร็งร่างกายทุกส่วน ลมหายใจสั่นสะท้านจนทรวงอกกลมกลึงขาวสล้างนั้นกระเพื่อมไหวรัวแรง

เมื่อปลายของใบมีดมาหยุดลงตรงลำคอขาว ริมฝีปากบางนั้นก็เม้มแน่น กลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ

เคร้ง...

หากจู่ๆ มือที่กุมกระชับใบมีดอยู่ก็ปล่อยมันร่วงลงสู่พื้นห้อง แล้วผละห่างไป

รีไวล์พบว่าสูญเสียการควบคุมตัวเองอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เคยเป็นแบบนี้

ก่อนจะมาพบก็เหมือนกัน...

เขายังลงจากหลังม้า ยืนไม่ทันถึงพื้นดี เอียร์วินเดินมาหา แล้วเอ่ยปากขอคุยด้วยเป็นการส่วนตัว

แปลก...

ความคิดที่ผุดขึ้นมาคือคำนี้ หากเมื่อพูดคุยกันแล้ว ความขุ่นมัวก็เริ่มคุกรุ่นขึ้นทีละน้อย จนพัฒนาเป็นเพลิงโทสะรุนแรงในประโยคสุดท้าย

“ถ้านายยังทำตัวแบบนี้อยู่... มันจะไม่ดีกับใครเลย ทั้งเอเลนทั้งนาย”

หัวหน้าทีมสำรวจมองเพื่อนสนิทร่างเล็กกว่านิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยดูเย็นชานั้นดูไม่ต่างจากปกติ มีเพียงแววตาที่วาวโรจน์อย่างน่าสะพรึงกลัวเท่านั้น

“ต่างคนต่างอยู่จะเป็นการดีกว่า... ให้เอเลนกลับไปอยู่ที่ห้องใต้ดินเหมือน...”

“อย่ายุ่ง!”

เสียงตวาดกร้าวดังขึ้นแทรกประโยคที่ยังค้างคา เอียร์วินถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหนาตบบ่าของเพื่อนด้วยหวังเตือนสติ พลางกล่าวว่า

“งั้นก็แล้วแต่นาย....อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน”

รีไวล์มองเด็กสาวที่รวบผ้าห่มขึ้นมาปิดบังร่างกาย ขณะที่เริ่มสะอึ่กสะอื้น เสียงครวญไห้ดังสะท้อนในห้องพัก ดวงตาสีเขียวใสคู่โตที่มักเปล่งประกายสดสวย หมองหม่นราวกับแก้วเนื้อบางที่ค่อยๆ บิ่นร้าว

กำปั้นหนาหวดใส่ผนังหิน เสียงของมันเรียกอาการสะดุ้งเฮือกจากใครอีกคนที่อยู่ในห้องได้เป็นอย่างดี เด็กคนนั้นกลัวจนตัวสั่น ถอยหนีไปจนสุดมุมของเตียง เนื่องด้วยไปไหนไม่ได้ เพราะเขายืนขวางตรงประตูทางเข้าออกเพียงหนึ่งเดียวของห้อง

หัวหน้าทหารสบถในลำคอ ก่อนเปิดประตูพรวดพราดออกไป

หากเดินได้ไม่เท่าไหร่ก็พบกับร่างของหญิงสาวยืนรอภายใต้เงาสลัวของคบไฟ ใบหน้าเบื้องหลังกรอบแว่นแสดงอาการระอาไม่ปิดบัง

"องค์ลงอีกล่ะสิ... ใจเย็นๆ มั้งเถอะรีไวล์ อยากให้ความแตกหรือไงว่าเด็กนั้นเป็นผู้หญิงนะ?"

ฮันซี่พูดสิ่งที่ตั้งใจไว้โดยทันที  จู่ๆ ลากพากันออกมาทั้งแบบนั้น ไหนจะท่าทางเหมือนพร้อมจะ-เชือด-ใครก็ตามที่ หาญกล้ามาแตะคนในปกครองของตัวเอง

ชัดเจนไป....มากไป

ใครก็นึกรู้ได้ว่าต้องว่ามีความสัมพันธ์เกินเลยกันมากกว่า-ผู้บังคับบัญชา-กับ-ลูกน้อง-แน่

แต่คำตอบรับที่ได้เป็นนัยน์ตาคมกริบดุกร้าวจ้องสวนมา นักวิจัยสาวพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนเสนอทางเลือก

"เฮ้อ... ถ้าจะห่วงจะหวงขนาดนั้นให้ฉันดูแลบางอย่างนิดๆหน่อยๆ แทนตอนนายไม่อยู่ดีมั้ย? ยังไงก็ผู้หญิงด้วยกัน"

"คนของฉัน ฉันดูแลเองได้’.."

ซึ่งโดนสวนตอกหน้ากลับมาแบบไม่เสียเวลาคิดสักนิด แถมก้าวผ่านตัวเธอไป ตัดบททุกคำพูดหว่านล้อมนานาสิ้น

"นายก็เป็นซะอย่างนี้ล่ะน้า~"

ฮันซี่กุมขมับ ส่ายหน้าไปมา สมองประมวลได้เลยโดยไม่ต้องผ่านการคิดวิเคราะห์ว่าเรื่องที่แต่เดิมก็ยุ่งยากอยู่แล้ว มันต้องยิ่งสลับซับซ้อนและชวนปวดหัวแบบยกกำลังสิบแน่

…………………….

…………

…..

..

.

เอเลนกะพริบตาไล่หยดน้ำตาที่กำลังหลั่งริน

หัวหน้าไปแล้ว...หัวหน้าไปแล้ว....

ในที่สุดก็ได้อยู่คนเดียวซะที

เด็กสาวคิดอย่างโล่งใจ สองแขนกอดตัวเอง พยายามหยุดร่างกายที่สั่นสะท้าน

โดยไม่รู้เลยว่า...เมื่อได้ห่างกันจริงๆ

เธอจะโหยหาสัมผัสอันอบอุ่นเร่าร้อนจากมือคู่นั้น

เพราะ....นับจากนี้ไปหนึ่งอาทิตย์เธอจะไม่ได้เห็นหรือพบเจอหัวหน้ารีไวล์อีกเลย

‘เป็นคำถามที่ดีนะสำหรับคู่แต่งงานหวานชื่น ฉันชักเริ่มอิจฉาแล้วสิ’

ฮันซี่เอ่ยแซวเอเลนที่วันนี้แต่งตัวสบายๆ ชุดกางเกงที่ไม่ทะมัดทะแมงจนเกินไปทำให้เหมือนเด็กสาวในคราบหนุ่มน้อยหน้ามน

เธอที่นั่งดูแผนที่สมรภูมิรบอยู่ในห้องส่วนตัวถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู

เมื่อบานพับเปิดออก ก็กลายเป็นสมาชิกหนึ่งในทีสำรวจที่ดูยืนเก้ๆกังๆเหมือนไม่กล้าเข้ามา

‘เข้ามาสิเอเลน มีอะไรให้ช่วยรึเปล่า?’

‘เอ่อ.. คือ..ขอโทษนะครับที่เข้ามารบกวน’

ทุกคนยังคงคุ้นเคยกับสรรพนามแทนตัวที่ไม่เปลี่ยนแปลง ถ้าอยู่ดีๆเอเลนพูดคะขา..เธอก็คงรู้สึกแปลกๆ

แต่น้ำเสียงที่ไม่ได้ดัดให้ทุ้มดังเดิม ทำให้เชื่อได้ว่าคนตรงหน้าเป็นผู้หญิงจริงๆ

‘ไม่หรอก นั่งลงสิ ว่ามาเลย..ฉันยินดีช่วยนะ’

‘คือ..’

‘หืม?’

‘เอ่อ..’

อีกฝ่ายยังคงอึกๆอักๆไม่ยอมพูดออกมา ฮันซี่เริ่มกังวลว่ามันคงไม่ใช่เรื่องเล็กแน่ๆ หญิงสาววางกระดาษในมือลงแล้วลองเดา

‘โดนรีไวล์แกล้งอีกแล้วเหรอ?’

‘มะ..ไม่ใช่นะครับ’

ร่างเล็กตอบปฏิเสธเป็นพัลวัน

‘เอ..งั้นก็ร่างกายถูกใช้งานหนัก? ให้ฉันลองตรวจดูดีไหม..’

‘ยะ อย่าเลยครับ ไม่ใช่เรื่อง’

เดาไปเรื่อยๆก็ยังไม่ถูกต้องเสียที ฮันซี่เค้นสมองส่วนลึกสุดจนแล้วจนรอดก็ยังไม่เจอคำตอบ

‘คือ..ช่วงนี้..หัวหน้ารีไวล์ไม่ค่อย..เอ่อ..กลับมาที่ห้องน่ะครับ’

เธอร้องอ๋อทันที

เรื่องแบบนี้มันก็เกิดขึ้นได้กับคู่แต่งงานทั่วไปล่ะนะ

‘ช่วงนี้รีไวล์ค่อนข้างยุ่งน่ะ อาจจะเหนื่อยจนนั่งลงตรงไหนก็หลับตรงนั้น..’ วันก่อนเธอยังเห็นอีกฝ่ายฟุบลงไปบนโต๊ะจนเช้า ไม่ได้กลับห้อง ‘..แต่ไม่ได้มีปัญหาหนักหนาอะไรหรอกนะ สบายใจได้’

เอเลนยังคงทำหน้าลังเล จนฮันซี่ต้องลองตั้งคำถามสันนิษฐานดู

‘แล้วรีไวล์ไม่ได้กลับห้องมากี่วันแล้วล่ะ?’

‘หนึ่ง..’

‘หนึ่งวัน? คิก..คิดถึงกันขนาดนี้หมอนั่นคงดีใจตาย’

‘คือ..ไม่ใช่ครับ’

‘ไม่ใช่?’

‘หนึ่ง..อาทิตย์น่ะครับ’

ผู้ฟังแทบตกเก้าอี้ ทุกคนในทีมสำรวจจะกลับมาพักฟื้นร่างกายที่นี่ทุกวัน ไม่มีการเถลไถลไปนอนกลางดินกินกลางทรายอย่างแน่นอน

แล้วทำไมรีไวล์ถึงไม่กลับห้องนานขนาดนั้น..

เด็กสาวตรงหน้าคงกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้น

‘อย่าคิดมากน่า หมอนั่นอาจจะไม่อยากรบกวนเธอรึเปล่า’ ก็รู้ๆกันอยู่ว่ารีไวล์ชอบแตะต้องร่างกายอีกฝ่ายอย่างหนักหน่วงแค่ไหน อายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วแต่ยังทำตัวเหมือนเป็นเด็กหนุ่มที่ชอบความรุนแรงไปได้

‘แต่ผมคิดว่า..บางที..’

‘บางที? บางทีอะไรเหรอ?’

‘เขาอาจจะ..เบื่อผมแล้วก็ได้’

ฮันซี่ยอมรับว่าตัวเองเกือบหลุดหัวเราะพรืด ความรักของเด็กสาวแรกรุ่นมันเป็นอย่างนี้เองสินะ

หวานชื่น สุขสม กังวล ทรมาน หลายอารมณ์ผสมปนเปกันไป

เธอเองก็จำความรู้สึกในวัยนั้นไม่ได้แล้วเหมือนกัน

‘ไม่มีทางหรอกน่า’

ใช่ ยังไงก็ไม่มีทาง เมื่อวันก่อนแค่เอียร์วินเปรยว่าจะให้แยกห้องถ้าทำเอเลนร้องไห้อีกครั้ง ประโยคคำสั่ง ‘อย่ายุ่ง!’ ก็ตามมาติดๆ ขนาดเธอที่เป็นผู้หญิงด้วยกันอาสาจะช่วยดูแลในบางเรื่องให้..ยังโดนตอกกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบอย่าง ‘คนของฉัน ฉันดูแลเองได้’..

อย่างนี้เนี่ยนะที่เรียกว่าเบื่อ?

แต่ความกังวลยังคงฉายชัดบนใบหน้า

‘ผมควรทำยังไงดี?’

.

.

กลับมาที่ปัจจุบัน

‘ตอบยากเหมือนกันนะคำถามนี้’ ฮันซี่งึมงำในลำคอ

สีหน้าที่ซีดลงไปอีกเมื่อไม่ได้รับการช่วยเหลือทำให้เจ้าของห้องเริ่มลน ถ้าเอเลนน้อยใจจนแปลงร่าง..ศูนย์บัญชาการแห่งนี้คงไม่เหลือซาก

กับคนอย่างรีไวล์ ถ้าจะไม่ให้เบื่อ..ก็คงมีแค่ไม่กี่วิธีล่ะมั้ง

แถมยังไม่พ้นเรื่อง ‘อย่างว่า’

ลำบากหน่อยนะเอเลนที่ดันมีสามีเอาใจยากแบบนี้

‘ฉันก็พอจะมีวิธีนะ..’ อีกฝ่ายเงยหน้าที่สิ้นหวังขึ้น ดวงตาเริ่มเปล่งประกายมีความหวัง ‘..แต่ก็ไม่ใช่อะไรที่ดีนักหรอก’

เอเลนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินประโยคนั้น ไม่ดี? วิธีที่นำไปสู่การแก้ปัญหาก็ต้องเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่แล้ว ทำไมถึง..

‘แล้วก็ต้องมีตัวช่วยนิดหน่อย’

เอเลนมองตามอีกฝ่ายที่ก้มลงใต้โต๊ะ เสียงกุกกักทำให้รู้ว่าคงกำลังหาตัวช่วยที่ว่า

‘เอ้า!’

ขวดสีใสที่บรรจุดของเหลวสีน้ำตาลถูกวางลงบนโต๊ะ

ร่างเล็กหรี่ตาอ่านกระดาษเล็กๆบนนั้นได้ใจความว่า ‘น้ำผึ้ง’

‘ของดีเชียวล่ะ กว่าจะได้มาแต่ละขวดนี่แทบรากเลือด’

เอเลนพอจะรู้ว่าของพวกนี้มีราคาแพงไม่ใช่น้อย ตอนเด็กเคยได้ลองชิมรสชาติเพียงหยดเล็ก มันหวานหอมติดปลายลิ้นมาจนถึงทุกวันนี้

แต่ก็ยังคิดไม่ออกว่ามันเชื่อมโยงกันยังไง

‘ไม่ต้องสงสัยไปหรอก วิธีนี้สั้นๆง่ายๆ แค่ทาเท่านั้นเอง’

‘ทา..ทาตรงไหนเหรอครับ?’

เด็กน้อยไร้เดียงสาเอียงคอถาม ฮันซี่เม้มปากเมื่อนึกภาพเป็นคำตอบ จะให้พูดออกไปตรงๆก็ยังไงอยู่

อย่างหมอนั่นน่ะ แค่เด็กคนนี้อ้าขาให้..ก็กลายเป็นสุนัขปากหนักเชื่องๆดีๆนี่เอง

นอกจากความรู้สึกในจิตใจที่มีต่อกันแล้ว ร่างกายก็สำคัญไม่ใช่น้อย

แต่เด็กสาวคงไม่รู้ เพราะอีกฝ่ายไม่เคยปริปากบอก

ท่วาบางทีเอเลนก็ควรเรียนรู้ที่จะจับรีไวล์ไว้ให้อยู่หมัด

‘ตรงไหนที่รีไวล์ชอบ ก็ตรงนั้นล่ะ’

‘ผมก็ยังไม่เข้าใจครับ..ตรงที่ชอบเหรอ? หัวหน้ารีไวล์ไม่เห็นเคยบอกว่าชอบตรงไหน..’

อาจจะเป็นเรื่องที่หนักหนาไปซักหน่อยสำหรับเด็กอายุสิบห้าอย่างเอเลน เยเกอร์ ที่คุยกันมาจนถึงตรงนี้..บางทีอีกฝ่ายอาจจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำมาหมายถึงเรื่องใต้สะดือ

‘คราวก่อนในห้องโถงน่ะ..ยังจำได้รึเปล่า?’

เอเลนนึกตาม ใบหน้าเห่อร้อนจนรีบก้มลงหลบสายตาอีกฝ่าย

จำได้ดีจนฝังลึกลงไปในสมองส่วนลึกสุดเชียวล่ะ มันน่าอายมากที่ต้องโดนคนที่ใกล้ชิดถึงสามคนจ้องมองเนื้อตัวเปล่าเปลือยแบบเห็นชัดไปถึงไหนต่อไป

โดยเฉพาะตอนที่นิ้วอุ่นร้อนแทรกตัวผ่านเข้ามาภายใน..ท่ามกลางสายตาสามคู่

หัวใจสั่นระรัวด้วยความอัปยศอย่างสุดแสน

‘น้ำผึ่งขวดนี้น่ะ..ก็เอาไปใช้แบบนั้นล่ะ’

ลำคอแห้งผากเมื่อเงยหน้ามองหญิงสาวที่ในแววตาไม่มีการล้อเล่น ฮันซี่คิดไม่ออกแล้วจริงๆว่าจะมีวิธีไหนดีไปกว่านี้อีก

ดีไม่ดี หลังจากเรื่องครั้งนี้..รีไวล์อาจจะไม่ยอมนอนที่อื่นอีกเลย

แค่คิดก็สนุกแล้ว

‘ผมต้องทำจริงๆงั้นเหรอครับ?’ น้ำเสียงแผ่วเบาถามเพื่อความแน่ใจ

‘อื้อ! มันต้องสำเร็จแน่ เชื่อฉันได้เลย’

เอเลนคว้าขวดใบไม่ใหญ่ไม่เล็กขึ้นมา กล่าวขอบคุณด้วยใบหน้าหนักใจ

ผิดกับฮันซี่ที่หลังจากร่างของอีกฝ่ายพ้นประตูออกไป ก็ผิวปากอารมณ์ดี

****************

ในห้องที่มีลมพัดผ่านจากหน้าต่างมาช่วยระบายอากาศ เอเลนเปิดฝาขวดขึ้น กลิ่นหอมหวานลอยปะทะจมูก

ในเมื่อคุณฮันซี่แนะนำมาแบบนี้..ก็อาจจะไม่มีอะไรต้องกังวล

เด็กสาวถอดกางเกงผ้าของตนออก เลื่อนมันไปเรื่อยๆจนหลุดออกจากปลายเท้า ชั้นในเคลื่อนตัวตามไปจนตกกระทบพื้น

กระจกอีกฝั่งสะท้อนภาพร่างกายท่อนล่างที่ไม่มีอะไรปกปิด

เอเลนกลับขึ้นมานั่งบนเตียง พิงหลังกับกำแพงอิฐเย็นเยียบ ลำตัวตั้งตรง ก่อนจะกลั้นใจถกเสื้อของตนเองขึ้นมาจนติดลำคอ

ขาขาวทั้งสองข้างค่อยๆแง้มกว้างจนแยกออกไปอยู่คนละฝั่ง

แม้ในห้องจะมีตนเพียงคนเดียว..แต่มันก็น่าอายที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยตัวเอง

‘ทาลงไปให้ได้มากที่สุด แต่ระวังจะเหนียวตัวล่ะ’

คำแนะนำของหญิงสาวดังก้องอยู่ในโสตประสาท

มือควานขวดข้างตัวขึ้นมา 

ป้ายที่ติดไว้บ่งบอกว่ามันคือน้ำผึ้ง..น้ำผึ้งชั้นดีที่ควรเก็บไว้ใช้ในชีวิตประจำวัน

‘ตรงไหนที่รีไวล์ชอบ ก็ตรงนั้นล่ะ’

..ที่หัวหน้ารีไวล์ชอบ

เอเลนหน้าแดงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในคืนก่อนๆ สัมผัสจากมือและปากที่ปะป่ายไปทั่วร่างยังคงตราตรึงอยู่ในทุกรูขุมขน

นิ้วที่ลากผ่านเนื้ออ่อน ทั้งสะกิดและกดย้ำตามจุดที่เชื่อมโยมกับประสาทสัมผัส ไม่มีพื้นที่ใดบนร่างกายนี้ที่อีกฝ่ายเข้ายังเข้าไม่ถึง

แม้แต่สถานที่ลึกลงไปด้านในสุดของดอกไม้งาม..ก็เคยได้รับการกระตุ้นเร่งเร้ามานับครั้งไม่ถ้วน

แต่มีเพียงไม่กี่ที่ที่คนรักสะอาดอย่างนั้นกล้าใช้ปลายลิ้นชื้นดุนดันจนมันเปียกแฉะ

‘อา..’

นิ้วเรียวเล็กจุ่มลงไปในขวดใส ควานหาของเหลวข้นที่ตนต้องการ เมื่อชักนิ้วกลับก็มีบางส่วนที่ติดมาตามปลายนิ้ว

น้ำผึ้งสีน้ำตาลอ่อนหวานหอมที่เอเลนเคยเห็นแม่ของตนใช้ทำอาหาร

ตอนนี้มันถูกนำมาใช้โดยวิธีที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

นิ้วเรียวป้ายของเหลวนั้นบนเนินอกอวบอิ่ม จุดที่หัวหน้าของตนชอบกอบกุมเนื้อเหลวข้นไว้ในอุ้งมือ

ลากยาวเรื่อยมาจนถึงจุดปลายยอดสีชมพูอ่อน มันสั่นระริกทุกครั้งที่ปลายดิ้นของอีกฝ่ายกดย้ำลงมา

น้ำผึ้งถูกปาดเน้นย้ำไปบนยอดเนินเนื้อสูงทั้งสองข้าง ดึงรั้งมันเผื่อให้แน่ใจว่าทุกส่วนของยอดปลายถูกฉาบด้วยของเหลวหวานล้ำ

ฟันที่ชอบขบกัด ปากที่ดูดเม้มคงจะพึงพอใจ

เด็กสาวลากปลายนิ้วลงต่ำ วนอยู่บริเวณหน้าท้อง ลังเลและพะว้าพะวงจนไม่กล้าลืมตา

ถ้าหากอีกฝ่ายไม่ชอบและต่อว่า..เธอคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน สิ่งที่ทำอยู่มันเหมือนการเรียกร้องความสนใจจากผู้เป็นสามีไม่มีผิด

คิดจะเลิกทำ..แต่พอนึกถึงสีหน้าเย็นชา ไร้ความรู้สึกก็ทำให้อยากร้องไห้ออกมา

ถ้าเขาไม่ต้องการเธอแล้ว..บางทีร่างกายนี้ก็คงหมดคุณค่าลงไปด้วย

แต่สุดท้ายก็แข็งใจ จุ่มปลายนิ้วทั้งสามลงไปพร้อมกันในขวด น้ำหวานสายยาวหยดเป็นทางตามไรขนกลุ่มเล็ก ก่อนที่จะไหลรวมไปที่จุดศูนย์กลางอย่างเชื่องช้า

มือข้างที่ว่างจับช่อกลีบเผยอ..ก่อนปาดน้ำผึ้งหวานล้ำลงไปบนผิวเนื้อฉ่ำ

ความชื้นตรงส่วนกลางค่อยๆหลอมรวมกับของเหลวแปลกใหม่ที่พวกมันไม่เคยพบ สีน้ำตาลถูกละลายเข้ากับน้ำเหลวข้นจนขุ่นมัว

ปลายนิ้วแทรกตัวลงไปตามร่องที่ค้นพบ ส่งน้ำผึ้งในมือให้รินลงสู่พื้นผิวของเนื้ออ่อน

เอเลนเกร็งนิ้วมืออีกข้าง กรีดรอยแยกบนรูเล็กส่วนสำคัญที่สุดขึ้นกว้างจนเกิดรอยแดง ดันน้ำหวานลงไป..แต่ก็ยังไม่พอ

มือที่เปื้อนคราบจึงยกขวดใบน้อยข้างตัวขึ้น ตัดสินใจที่จะทำให้ถึงที่สุด

ปากขวดถูกจ่อไปยังช่องทางที่เปิดกว้าง เด็กสาวกลั้นใจกำส่วนปลายแน่น..ก่อนจะดันปากขวดแก้วเข้าไป

‘อ๊า..’

ความรู้สึกแตกต่างจากตอนที่หัวหน้ารีไวล์ดันปลายนิ้วเข้ามา ครั้งนี้มันเจ็บปวดกว่าหลายเท่า..เสียงเนื้ออ่อนปริตัวแยกออกจากกันดังก้อง

‘อะ ฮึก!’

เมื่อช่องทางเปิดรับ มือเล็กดันขวดแก้วในมือให้สูงขึ้น สายมองเห็นของเหลวเทตัวลงตามแรงโน้วถ่วงสู่โพรงที่รองรับ

กลีบน้อยรู้สึกถึงของสายน้ำเหลวข้นที่ทะลักเข้าสู่ภายใน

พวกมันเคลื่อนตัวผ่านรอยแยก ไหลไปตามโพรงเนื้อด้านในจนเอเลนเผลอบีบตัวตอดรัด

‘อา..อา อ๊ะ!’

มือเล็กเผลอดันปากขวดลงลึก ปลายขวดแก้วแข็งกระทุ้งผนังอ่อน

‘อ๊า..ฮ้า’

น้ำผึ้งส่วนเกินไหลทะลักย้อนกลับมา หยดลงบนผ้าปูเตียงเป็นหย่อมๆ เอเลนพยายามจะดึงปากขวดยาวออกมา..แต่กลับไม่เป็นผล

สัญชาตญาณสั่งให้ผลักมันเข้าไปใหม่ ดันไปจนเกือบสุดและปล่อยตัวออกมา ก่อนจะทำซ้ำแบบเดิม

ความเสียวซ่านที่ไม่ได้รับมาเกือบอาทิตย์กว่าๆ..สะเทือนจุดรับสัมผัสอย่างรุนแรง

กลีบไม้งามโอบรัดของแข็งแปลกปลอมแน่น หุบตัวลงกลัวแท่งอารมณ์แห่งตัณหาจะหายไป

ในสมองปรากฏภาพปลายนิ้วเรียวยาวของใครอีกคนกระทุ้งผนังอ่อน..พร้อมกับมือที่ผลักปากขวดให้หลุบหายไปด้านในอีกครั้ง

‘อ๊ะ อ๊า!’

มือที่กระกวัดแซะเนื้อเมือกลื่นทุกครั้งที่เข้ามาสำรวจ ทั้งยังสอดสุดความยาวหวังแตะกระชากปลายพรหมจรรย์ให้ขาดออกจากกัน

เอเลนยอมรับ..ว่าตนโหยหามือคู่นั้น

แต่คงไม่มีอีกแล้ว

เพราะอีกฝ่ายคงจะเบื่อตนเต็มที

‘ทำอะไรน่ะ?’

การกระทำทุกอย่างหยุดชะงัก เปลือกตาที่ปิดแน่นกระพริบถี่เพื่อจ้องมองบานประตูห้องของตนที่ถูกผลักออก

ตรงนั้นมีใครบางคนที่อยู่ในห้วงความคิดยืนนิ่ง

ราวกับอากาศในห้องหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

รีไวล์ที่เพิ่งทำภารกิจเสร็จ..รุดหน้ากลับมายังฐานบัญชาการและรีบจ้ำเท้ากลับมาที่ห้องเมื่อได้ยินฮันซี่เอ่ยว่า ‘เอเลนดูไม่ค่อยสบายนะ’

ไม่สบายที่ว่านี่คงไม่ได้หมายถึงแบบนี้หรอกนะ?

แค่ผลักประตูเข้ามา เบื้องหน้าก็เห็นเป็นภาพเอเลน เยเกอร์นั่งอ้าขาพิงผนัง ตามตัวมีรอยเปื้อนคราบอะไรบางอย่างเต็มไปหมด

ที่สำคัญ..ขวดแก้วใสที่สอดคาอยู่ในกลีบดอกไม้ตรงหน้านั่น..

เอเลนรีบวางขวดลงจนมันตกกระทบพื้นเตียง แต่ส่วนปากแก้วยังคงแทรกตัวอยู่ภายใน อารามตกใจทำให้ลืมที่จะเอาถอดมันออก

หัวหน้ารีไวล์กลับมาแล้ว

อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ เงาทะมึนทาบลงบนร่างเล็กของเด็กสาว รีไวล์จ้องเนื้อตัวที่สั่นเทาราวกับลูกนกไม่วางตา ความโกรธแล่นริ้วไปทั่วทั้งกาย

บางอาจมาก

‘อ๊ะ!’

เอเลนสะดุ้งเฮือกเมื่อปากขวดถูกกระชากออกอย่างแรง ของเหลวด้านในไหลกลับออกมาเมื่อไม่มีแรงดันส่ง

ร่างสูงจ้องมองของเหลวสีขุ่นเหล่านั้นด้วยแววตาอ่านไม่ออก

แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้เรียวขาหุบสนิทเข้าหากัน

ลำตัวถูกกระชากให้ลุกขึ้นยืนบนพื้นห้อง คราบไคลไหลย้อยออกมาบนโคนขาจนแม้แต่เสื้อก็ปกปิดไว้ได้ไม่หมด

รีไวล์อยากจะบดขยี้คนตรงหน้าให้ตายคากำมือ

‘สนุกนักใช่ไหมที่ทำอย่างนี้!?’

เอเลนรีบส่ายหัว นัยน์ตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำใสที่คลอหน่วย เธอกลัวไปหมด..กลัวแม้กระทั่งตัวเอง อะไรที่ทำให้ตนหน้ามืดจนทำอย่างนี้ได้

‘ผู้หญิงอะไร..น่าไม่อายจริงๆเลยนะ’

น้ำตาไหลอาบสองแก้มเมื่อได้ยินคำต่อว่าที่รุนแรง หมดกันแล้วซึ่งศักดิ์ที่เคยมีมา คราวนี้เธอไม่เหลืออะไรให้ภาคภูมิใจแล้วจริงๆ

ท่อนแขนแข็งแรงเหวี่ยงร่างอีกฝ่ายอย่างแรงลงบนพื้น ลำตัวที่กระแทกลงบนพื้นห้องเย็นเยียบปวดร้าวเหมือนกระดูกจะหัก ซ้ำร้ายความจุกในช่องท้องก็ยังไม่หายดี..เอเลนสะอื้นไห้จนตัวงอ

มันคือความเข้าใจผิด..แต่ถึงแก้ตัวไปอีกฝ่ายก็คงไม่ฟัง

เพราะเขาไม่เคยฟังอะไรเธอมาตั้งแต่ต้น

‘เอะอะเสียงดังอะไรกันน่ะรีไวล์..เฮ้ย! เอเลน!’

ฮันซี่รำคาญเสียงตึงตังซึ่งดังมาจากห้องถัดไปไม่ไกลนัก เธอก็แค่อยากเดินมาหาต้นเสียง..แต่ไม่คาดคิดว่าจะมาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า

‘ทำอะไรน่ะรีไวล์!?’

หญิงสาวรีบวิ่งผ่านเข้าไปยังคนที่นอนคุดคู้อยู่บนพื้นห้อง ร่างเล็กหอบสะอื้นจนตัวโยน เธอเพิ่งสังเกตว่าในมือรีไวล์ถือขวดน้ำผึ้งที่ตนได้ให้เอเลนไป

พอเริ่มจัดกระบวนความคิดได้ คำตอบก็อยู่ตรงหน้า

‘ไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะรีไวล์ เอเลนก็แค่..’

‘ขนาดเธอยังช่วยเจ้าเด็กนี่แก้ตัวงั้นเหรอ..แล้วไอ้นี่คงเป็นความคิดเธอด้วยสินะ’

ฮันซี่ไม่ปฏิเสธ เธอเป็นคนทำให้เรื่องราวเกิดก็ต้องเป็นคนจบ แต่ว่า..

‘มะ ไม่..ไม่ใช่ ไม่ใช่คุณฮัน..ซี่’

เอเลนรีบพูดขัดปนสะอื้น เด็กสาวไม่อยากให้ทั้งสองคนต้องมาทะเลาะกันเพราะตัวเอง

ไม่มีใครผิดทั้งนั้น..เธอผิดเอง

เธอผิดทุกอย่าง

‘เฮอะ!’

ขวดในมือคนที่ยืนอยู่ถูกเหวี่ยงไปกระทบผนังอย่างแรง เสียงดังก้องทำให้เอเลนสะดุ้งเฮือก เศษแก้วกระจายตัวหล่นลงมาตามพื้น

‘แต่งงานไม่ทันไร..ก็คิดจะหักหลังกันแล้วงั้นเหรอ’

‘เอเลนจะหักหลังนายตอนไหนไม่ทราบ หา!’

‘นี่ถ้าเอียร์วินอยู่ ก็คงจะไปขอให้ช่วยสินะ’

เสียงด่าทอกระทบโสตประสาทเข้าอย่างจัง เธอไม่เคยคิดที่จะหักหลังอีกฝ่ายเลย..ไม่เคยเลย แต่เป็นหัวหน้ารีไวล์ไม่ใช่หรือที่ทิ้งเธอเอาไว้ข้างหลัง

‘เลิกบ้าได้แล้วรีไวล์! หัดลืมตาดูความจริงซะบ้าง เอเลนเคยทำอย่างนี้ซะที่ไหน!’

‘ถ้าไม่เคยแล้วทำไมต้องทำ อยากมากรึไง!? จะเป็นโต๊ะ เก้าอี้ ขวด อะไรก็ได้งั้นสิ..เหมือนพวกโสเภณีไม่มีผิด’

ถ้อยคำตอกย้ำลงกลางใจถึงความด้อยค่าทำให้น้ำตายิ่งหลั่งริน

ฮันซี่ทนไม่ไหวจึงผละจากตัวเอเลนไปประจันหน้ากับคนอารมณ์ร้อน ตอนนี้รีไวล์ไม่ยอมฟังอะไรเลย แถมยังไม่รู้ตัวอีกต่างหากว่าที่จริงใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายผิด

‘นายมันแย่ที่สุด รู้ตัวบ้างไหม!’

‘แย่? แล้วสิ่งที่เจ้าเด็กนี่ทำมันไม่แย่เลยงั้นสิ’

‘ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ!’

รีไวล์รู้สึกเจ็บแปลบบนใบหน้าซักซ้าย แรงมือที่อีกฝ่ายส่งมาหนักไม่ใช่เล่น ใบหน้าที่หันไปอีกฝั่งอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างกายซวนเซ

เขากำหมัดแน่น ย้อนหมัดกลับไปหาหญิงสาวตรงหน้า

‘ยะ หยุด!’

ร่างเล็กวิ่งเข้ามาจับท่อนแขนตนเอาไว้ รีไวล์มองอย่างขัดใจก่อนจะสะบัดมือเด็กสาวทิ้งอย่างแรงจนอีกฝ่ายเสียหลัก

เอเลนรู้สึกตัวอีกทีตอนลำตัวของตนฟาดเข้ากับขอบไม้ที่เตียงอย่างแรง

‘อั้ก!’

ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนต้องนอนไปนอนคุดคู่บนพื้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ความแสบร้อนบนท่อนแขนทำให้ฝืนลืมตาขึ้นมอง..

บนเนื้อขาวมีเศษแก้วสองสามชิ้นฝังตัวลงไป แรงบาดลึกทำให้น้ำสีแดงเข้มสายเล็กร่วงลงมาจากบาดแผล

เลือด?

‘จะต่อยฉันงั้นเหรอ..เอาเลยซี่! แต่ก่อนจะต่อยน่ะขอบอกไว้อย่าง..เอเลนมาปรึกษากับฉันเรื่องไอ้คนไม่เอาไหนที่ทิ้งเจ้าสาวให้อยู่ตัวคนเดียวตั้งหนึ่งอาทิตย์ เฮอะ! นี่น่ะเหรอหัวหน้าทหารที่ดูแลลูกน้องได้เป็นร้อยแต่แค่คนๆเดียวกลับทิ้งขว้าง..’

ฮันซี่เหลืออดเต็มทน จึงเปิดปากพูดทุกอย่างออก

‘..แล้วอีกอย่างนะ ไอ้ขวดน้ำผึ้งที่แตกไปนั่นน่ะ..เอเลนตั้งใจจะใช้มันเพื่อทำให้นายรู้สึกดีเวลาที่มีอะไรกัน เด็กคนนี้เข้าใจนายดีจนรู้จักที่จะหาความสุขอย่างอื่นมาเสริมเข้าไป แต่นี่อะไร..คิดว่าเอเลนจะทำไปทำไมถ้าไม่ใช่เพราะตัวนายเองน่ะ!’

หมัดที่กำอยู่คลายออกและตกลงข้างตัว รีไวล์เม้มริมฝีปากแน่น ความจริงจากปากอีกฝ่ายเหมือนกระบองไม้ที่ฟาดลงมาให้ได้สติ

เขาเพิ่งรู้ตัว..ว่าไม่ได้เข้าใจอะไรเกี่ยวกับเอเลน เยเกอร์เลยแม้แต่นิดเดียว

หนึ่งอาทิตย์ที่ตนออกห่างจากอีกฝ่ายไป..ไม่ใช่การทอดทิ้ง แต่เป็นการฝึกควบคุมตัวเองต่างหาก

รีไวล์รู้สึกว่าเริ่มควบคุมตัวเองได้ยากยามที่อยู่ใกล้ผิวเนื้อหอมกรุ่นของสาวแรกรุ่น

อยากบดขยี้ให้ร่างกายอีกฝ่ายสั่นสะท้านอยู่ในอุ้งมือ

และหลอมรวมทุกตารางนิ้วบนผิวกายของพวกเขาให้เป็นหนึ่งเดียว

‘เอเลน! เป็นอะไรมากไหม? นี่มัน..’

ฮันซี่เริ่มตื่นตระหนกเมื่อเห็นท่อนแขนขาวมีเศษแก้วฝังลึก บางส่วนหลุดออกไปแล้วแต่ยังทิ้งบาดแผลถลอกเอาไว้ ที่ลำแขนอีกข้างปรากฏรอยเขียวช้ำที่อาจเกิดจากการกระแทกอย่างแรงกับของแข็ง

ภาพที่รีไวล์เห็นทำให้ตนผลักเพื่อนร่วมงานออกและเป็นฝ่ายเข้าไปประคองเด็กสาวไว้

‘ดะ เดี๋ยวฉันจะไปเอาอุปกรณ์ทำแผลมา’

หัวหน้าทหารไม่ได้สนใจเสียงตื่นตกใจนั้นมากนัก แต่กลับก้มลองมองคนในอ้อมแขน ร่างเล็กยังคงหอบปนสะอื้นแต่แผ่วเบาลง

รอยเขียวช้ำมีมากกว่าที่คิด ซ้ำยังเลือดที่ไหลเป็นทางยาวนี่อีก..

‘หยุดร้องไห้ซะ’

นี่คือคำพูดที่ดีที่สุดที่ให้ได้ในตอนนี้

เอเลนพบว่าใบหน้าตนยังมีน้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบเชียบ อยากขืนตัวออกจากอ้อมกอดของคนตรงหน้า..แต่ในขณะเดียวกันก็อยากฝังตัวอยู่ในลำแขนแข็งแรงนี้ตลอดไป

แต่ก็กลัวเกินกว่าที่จะวางใจ

คำด่าทอพวกนั้นยังคงดังสะท้อนไปมาในหัว

ยิ่งมันเด่นชัดมากเท่าไหร่..น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมามากเท่านั้น

‘อะ..ฮึก ฮือ..’

รีไวล์เริ่มทำอะไรไมถูกเมื่ออีกฝ่ายร้องไห้หนักขึ้น ไม่เข้าใจว่าเจ็บหรือปวดตรงไหน..แล้วทำไมต้องทำสีหน้าแบบนั้น

ดวงตากลมโตฉายแววรวดร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็น

ทั้งยังตัดพ้ออยู่ในที

ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายของรีไวล์กระตุกผิดจังหวะ ราวกับมันจะหยุดเต้นเมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน

‘มาแล้วๆ เก็บกวาดบนเตียงให้เรียบซะรีไวล์ จะได้ทำแผล’

ตลอดการรักษา เอเลนก็ยังห้ามน้ำตาของตัวเองไว้ไม่ได้

แผลที่เกิดขึ้นการจากใช้ความรุนแรง..ทิ้งไว้ซักพักก็คงจะหายไป แต่เมื่อไหร่แรงบีบรัดของกล้ามเนื้อในแผ่นอกด้านซ้ายจะหยุดลงเสียที