Hana saku Shoujo-1-

花咲く少女

Hana saku Shoujo

-1-

"เธอ....เป็นผู้หญิง...?"

เอเลนมองหัวหน้าหน่วยเออร์วินสลับกับหัวหน้ารีไวล์อย่างลำบากใจ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ไม่กล่าวอะไรออกมาสักคำ ทั้งๆ ที่ถ้าเป็นปกติคงได้หลุดอะไรออกมาตามนิสัยคนใจร้อนแล้ว

เจ้าตัวอึ่กๆ อั่กๆ อยู่นาน จนชายหนุ่มร่างเล็กที่เริ่มไม่สบอารมณ์มาครู่ใหญ่เดินไปลากคอมาใกล้ๆ แต่ด้วยความที่ส่วนสูงที่ไม่ต่างกันเท่าไหร่ จึงคว้าเข้าไปแถวเนินอกอีกฝ่ายเข้าเต็มเป้า

เอเลนตกใจจนสะดุ้งเฮือก ถดกายหนี ติดแต่มือของอีกฝ่ายไวกว่าคว้าตัวมาได้ซะก่อน

นัยน์ตาเรียวรีสีดำเข้มหรี่ลงอย่างอันตราย ก่อนจะกระชากเสื้อตัวบางของคนอายุน้อยกว่าจนขาดวิ่น

เสื้อผ้ารุ่ยร่ายไม่อาจปิดบังความจริงได้อีกต่อไป

เเม้เนินเนื้อที่เห็นจะไม่เต็มตาเพราะเจ้าของร่างเอื้อมมือปิด แต่ก็มากพอที่จะเห็นว่าเป็นหน้าอกของหญิงสาว เค้าโครงร่างเพรียว เอวคอด สะโพกผายแบบที่เห็นเป็นอื่นไปไม่ได้

เด็กสาวน้ำตาคลอขึ้นมากะทันหันด้วยความตื่นตกใจ และน้ำตายิ่งรื้นไปอีก เมื่อมือของอีกฝ่ายคว้าข้อแขนอย่างแรง

"ทีนี่จะพูดอะไรได้บ้างหรือยัง? เอเลน เยเกอร์"

เออร์วินถอนหายใจเฮือกใหญ่กับการใช้ความรุนแรงของเพื่อน นึกเห็นใจเด็กตรงหน้าขึ้นมาไม่น้อย

มือใหญ่วางลงบนบ่าของเพื่อนสนิท ก่อนจะยื้อแขนแดงช้ำจากแรงบีบเค้นนั้นมา ร่างสูงถอดแจ็คเก็ตตัวนอกให้เด็กสาว แล้วกล่าวเสียงนุ่ม

"ใจเย็นๆ ก่อน รีไวล์"

"ฉันเคยอุ้มเจ้าเด็กนี้...."

ไม่ต้องถามกันต่อว่าอุ้มท่าไหน แต่ดูจากที่สิ่งที่คนพูดทำคงสงสัยในตัวเด็กคนนี้มานานแล้ว หากไม่สบโอกาสที่จะพิสูจน์ให้แน่ใจ พอมีสิ่งมากระตุ้นเจ้าตัวก็เลย 'พิสูจน์' แบบรู้กันไปเลย

"ยังไงก็ค่อยๆ พูด ค่อยๆ จากกันก่อน...เธอ ไหวนะเอเลน?"

ประโยคแรกพูดกับผู้ใหญ่ก่อน แล้วจึงหันไปถามเด็กที่กลัวจนสั่นไปทั้งตัวอย่างน่าสงสาร

รีไวล์ปล่อยมือจากเด็กคนนั้น เดินไปเข้ามุมห้องสงบสติอารมณ์ ให้เขาพาร่างที่สั่นไม่หยุดไปนั่งดีๆ บนโซฟา เออร์วินรออย่างใจเย็นให้อีกฝ่ายคลายความกลัว ไม่นานนักเสียงแผ่วๆ ก็ดังขึ้น

"คือ...ผม.. ไม่เป็นไรแล้วครับ"

เอเลนพยักหน้าทั้งที่น้ำตายังคลออยู่ แต่ไม่มีน้ำตาแล้ว

หลังจากคุยกันสักพัก ถามอะไรอีกสักสองสามอย่าง เออร์วินก็ตัดสินใจว่าวันนี้พอเท่านี้ก่อนจะเป็นการดีกับตัวเด็กมากกว่าจากสภาพขวัญเสียที่เป็นอยู่ รอให้ปรับจิตปรับใจได้มากกว่านี้ ค่อยสอบถามเพิ่มเติม

รีไวล์ค่อนข้างหงุดหงิดกับบทสรุปเช่นนี้ เพราะเท่ากับว่าเขายังไม่ได้รับคำตอบที่คลี่คลายข้อสงสัยทั้งที่สามารถ-เค้น-มันมาได้เลย

มือเรียวขยี้เส้นผมสั้นแรงๆ อย่างหัวเสีย การอาบน้ำทำให้ใจเย็นลงได้ชั่วคราวเท่านั้น แต่ไม่อาจดับไฟโทสะที่กำลังคุกกรุ่นในใจได้

แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ด้วยหน้าที่ที่เคยเอ่ยปากออกไปว่าจะเป็นคน-ควบคุม-ตัวเจ้าเด็กนั้น ไม่สบอารมณ์ก็ส่วนไม่อารมณ์ หน้าที่ก็ยังเป็นหน้าที่ที่เขาต้องนอนร่วมห้องกับเจ้าเด็กนั้นอยู่ดี

ร่างสูงโปร่งนอนตะแคงบนเตียงไม้เก่าคร่าคร่ำ ผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แผ่นอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอบ่งบอกถึงอาการหลับลึก ซึ่งน่าจะมาจากความเพลียสะสมประกอบกับความตกใจ

รีไวล์มองภาพที่เห็นนิ่ง ขณะที่ก้าวเข้าไปหาอย่างสงบ ก่อนจะทรุดกายลงนั่งกับขอบเตียง ฟูกแข็งๆ ยวบลงเล็กน้อย แต่ร่างที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะตื่น

แล้วหัวหน้าทหารก็ทำในสิ่งที่ถ้าอีกฝ่ายตื่นอยู่คงช็อคตาตั้ง

มือสากนั้นวางลงบนศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีเข้ม ลูบไล้แผ่วเบาราวปลอบขวัญ

มือสากไล้สัมผัสไปตามกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มจัดที่นุ่มอย่างเหลือเชื่ิอ

มันไม่ควรเป็นแบบนี้....

รีไวล์คิด เขาใจอ่อนมากขึ้นทุกที พอๆ กับที่เกิดความเอ็นดูเจ้าเด็กนี้

ปลายนิ้วแตะลงบนผิวแก้มเนียน... ดวงตาจ้องมองริมฝีปากบางเผยอน้อยๆ ในการผ่อนลมหายใจเข้าออก แล้วแลเลยไปถึงท้ายทอยที่มีปอยผมบางส่วนระอยู่

ถ้ามากไปกว่านี้....
เมื่อถึงเวลาที่ต้อง-ฆ่า- ยามเขาต้องจะลงมีดบั่นคอมัน คมมีดในมือลงอ่อนแรงจนไม่อาจสังหาร

เอเลนรู้สึกว่าหน้าตัวเองเห่อร้อน มือสั่นระริก เรี่ยวแรงที่ขาหายไปจนเกือบจะล้มลงไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

ในห้องที่มีแสงเทียนประกบคู่กับแสงจันทร์ภายนอกก็ไม่ต่างจากการยืนท่ามกลางความมืดในยามค่ำคืน

แต่ในตอนนี้..แม้ท้องฟ้าจะมืดมิดเพียงใด ก็เหมือนมีแสงสาดกระทบมาเปิดเผยความลับแห่งราตรีกาล

เปิดเสื้อขึ้นซะ

คำสั่งจากผู้บังคับบัญชาการที่้เอเลนให้ความเคารพ..เปลี่ยนเป็นความกลัวจนสั่นระริก

แววตาที่จ้องมองมาไม่มีแววล้อเล่น ประดุจเสือที่จ้องขย้ำเหยื่อด้วยดาบที่จับอยู่ในอุ้งมือ

'จะแน่ใจได้ยังไงว่านายเป็นผู้หญิงจริง..ดีไม่ดีอาจจะเป็นสายของพวกไททันสิไม่ว่า'

'ผะ ผมขอโทษที่ปิดบังมาตลอด แต่ว่า..ผมอยู่ฝ่ายมนุษย์นะครับ!'

'แค่ลมปากมันเชื่อได้ที่ไหน'

'แล้วผมต้องทำยังไง..ให้ผมพิสูจน์ก็ได้นะครับ! ผมทำได้ทุกอย่าง!'

'อย่างนั้นก็ดี'

.

.

'คืนนี้ฉันจะตัดสินเอง’

.

.

เอเลนนึกเสียใจที่พยักหน้าตอบรับไปในตอนนั้น หัวหน้าทหารยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า คิ้วขมวดเมื่อตนไม่ยอมทำตามคำสั่ง

กะ ก็ถ้าเปิดเสื้อขึ้น

ก็จะเห็นน่ะสิ

'จะให้ฉันใช้กำลังหรือจะเปิดเอง'

อีกฝ่ายใช้คำว่า 'เปิด' ไม่ใช่ 'ถอด' เพราะงั้นคงวางใจได้..นิดหน่อย

มือเล็กทั้งสองข้างจับชายเสื้อด้านหน้า เลื่อนมันขึ้นช้าๆจนพื้นผิวหน้าท้องเนียนเรียบสัมผัสอากาศภายนอก

เอเลนหยุดเพียงแค่นั้น

รีไวล์ขมวดคิ้วหนักขึ้น 'หยุดทำไม?'

เอเลนเริ่มเกร็ง เขาเปิดเสื้อมาได้ครึ่งลำตัวแล้ว ถ้าขึ้นไปอีกล่ะก็..

'เปิดอีก ให้ติดคอนั่นล่ะ'

คนรับคำสั่งหายใจสะดุด

'ตะ แต่ว่านั่น..'

'หรืออยากถูกฆ่าตายตรงนี้'

ร่างเล็กกลืนน้ำลาย หากเขาถูกอีกฝ่ายฆ่าก็คงไม่เป็นไร แต่มิคาสะและคนอื่นๆ..อาจจะโดนลูกหลงก็ได้

เอเลนกลั้นใจและถกเสื้อขึ้นสูงสุดชิดกับลำคอ

ลำตัวสั่นสะท้านเล็กน้อยกับความเย็นภายนอก ความอายผลักให้หันใบหน้าหนีไป

แผ่นอกที่ควรจะราบเรียบเหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป..กลับกลายเป็นเนินกลมกลึงเนื้อแน่นสองชิ้นที่แสดงถึงเครื่องเพศของหญิงสาว

สิ่งที่เหมือนกันเห็นจะเป็นตุ่มไตก้อนเล็กที่ประดับอยู่ส่วนยอด

รีไวล์เพ่งมองอย่างระคนสงสัยปนทึ่ง ลูกน้องที่อยู่กับตนมาเป็นระยะเวลานานพอสมควรคนนี้..กลับมีความลับอันยิ่งใหญ่

นอกจากจะแปลงร่างเป็นไททันได้แล้ว..ยังมีร่างกายของผู้หญิงอีกด้วย

เขายอมรับว่าตัวเองสะเพร่าในหน้าที่ที่ปล่อยให้อีกฝ่ายหลอกมาได้นานสองนาน ที่สำคัญก็คือไม่ได้รู้สึกเอะใจอะไรเลย ทั้งๆที่เคยแตะต้องร่างกายกันมาบ้างเวลาต้องช่วยเหลือยามคับขัน

ถ้าเขาไม่ได้โง่ อีกฝ่ายก็ต้องฉลาดมาก

'พะ พอรึยังครับ?'

เอเลนถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งไป สีหน้าที่ไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกอะไรนั้นยิ่งทำให้เกิดความประหม่า

และที่สำคัญคือเขาอายมาก

ต้องมาเปิดหน้าอกให้คนอื่นดูแบบนี้..มันคงจะเป็นเรื่องเล็กถ้าเขาเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่

ทั้งๆที่รู้อย่างนั้นแต่ทำไมหัวหน้ารีไวล์ถึง..

อีกฝ่ายลุกขึ้นจากเก้าอี้ วางดาบลงบนโต๊ะทำให้เอเลนรู้สึกสบายใจขึ้นกว่าเดิม

แต่แล้วต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อร่างกายสัมผัสถึงปลายนิ้วบนหน้าท้อง

รีไวล์ลากนิ้วชี้จากมือขวาของตนไปตามแนวลำตัวอีกฝ่าย เอวคอดกว่าที่เห็นเป็นส่วนโค้งเว้าทำให้ใช้ปลายนิ้วลากเรื่อยขึ้นไปได้เหมือนบันได

เอเลนเกร็งหน้าท้องเมื่อนิ้วนั้นมาหยุดอยู่ใต้ก้อนเนื้ออ่อนยวบ

ใบหน้าหัวหน้าของตนแทบจะแนบชิดกับร่างกายที่เปิดเผยสรีระ หน้าอกขาวนวลตั้งประจันกับสายตาเมื่อเจ้าของเผลอเกร็งตัวแอ่นกายจนแผ่นหลังโก่งโค้ง

สายตาอีกฝ่ายจดจ้องเหมือนจะสำรวจให้ลึกลงไปถึงข้างใน

รีไวล์อยากจะรู้ถึงน้ำหนักของมวลสารตรงหน้า และหากสงสัยก็ต้องทดสอบว่าเป็นของจริงหรือไม่

ปลายนิ้วที่เมื่อสักครู่หยุดนิ่งค่อยๆเลื่อนขึ้นไปอีกครั้ง คราวนี้มันแตะโดนเนื้อนุ่มแน่นเข้าอย่างจัง

ผู้ทำการทดสอบเริ่มประมวลน้ำหนักสิ่งที่นิ้วชี้ของตนรองรับ มันลื่นไหลไปอีกทางเมื่อปลายนิ้วมีพื้นที่ไม่พอ

'พะ พอเถอะครับ!'

แต่อีกฝ่ายทำเป็นไม่ได้ยิน

รีไวล์รู้สึกถึงความนุ่มของก้อนเนื้อที่ตนไม่เคยได้สัมผัส เมื่อดันนิ้วขึ้น..ผิวเนื้อทั้งหมดก็โอนอ่อนตามอย่างว่าง่าย ปลายยอดจึงตั้งตระหง่านกลางสายตา

เอเลนปล่อยมือจากเสื้อและจับมืออีกฝ่ายไว้ เสียงกัดฟันในปากเหมือนจะดังก้องไปทั่วในหัว เขาทนไม่ไหวแล้ว ทำไมถึงต้องทำแบบนี้กับร่างกายคนอื่นด้วย

'เอามือนายออกไป'

เอเลนทั้งกลัวทั้งอับอาย ยิ่งอีกฝ่ายมีท่าทีจะหันกลับไปคว้าดาบขึ้นมาเลยรีบปล่อยมือทันที

'จับเสื้อไว้อย่างเดิม เร็ว!'

แม้จะไม่อ่ยากทำ แต่ตอนนี้ชีวิตอยู่ในกำมือคนตรงหน้า เขาอยากจะร้องไห้เหลือเกิน

'อือ..'

ปลายนิ้วกดไปตามแนวเส้นรอบวง เนื้อยุบและกระเด้งกลับตามหลักที่ได้เรียนมาของวัยรุ่นที่ได้รับสารอาหารเพียงพอ เมื่อสัมผัสหนักขึ้นก็จะปรากฏรอยแดงเล็กๆบนเนื้อขาวใส

ผลการตรวจน้ำหนักเป็นที่น่าพอใจ แต่เขาก็ขี้เกียจเกินจะทำแบบเดียวกันทั้งสองข้าง

มืออีกข้างที่ว่างส่งปลายนิ้วชี้ขนาบใต้เนินอกขาวข้างที่เหลือ นิ้วที่ตอนแรกใช้สำรวจก็หยุดกิจกรรมนั้นลงและทำแบบเดียวกัน

ตอนนี้เอเลนรู้สึกถึงสัมผัสของปลายนิ้วทั้งสองใต้ก้อนเนื้ออวบทั้งสองด้าน

'อ๊ะ!'

นี่มันน่าอายยิ่งกว่าครั้งแรกไม่รู้กี่เท่า

รีไวล์กระดกปลายนิ้วทั้งสองข้างขึ้นพร้อมกันจนกระทบกลุ่มก้อนสีเนื้อที่ตนจับต้อง เนินอกกลมกลึงกระเด้งขึ้นตามแรงส่งและทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วงดังเดิม

คราวนี้ลองส่งแรงไปซ้ำๆติดๆกัน พวกมันก็เด้งกระดอนคล้ายลูกบอลที่ตนเคยเห็นตอนเด็ก

ไม่รู้ทำไม..แต่เขาไม่อยากหยุดแค่นี้

เมื่อเพิ่มแรงและความถี่ในการกระดิกนิ้วส่งให้กระทบกับเนื้อสีขาวอ่อน พวกมันยิ่งส่งเสียงแสดงความหยาบโลนออกมา

ขึ้นและลง

ลงและขึ้น

กระเด้งขึ้นไปจนสุดและโน้มลงมาแตะปลายนิ้วที่กระดกรับ..เพื่อให้มันลอยขึ้นไปใหม่

เอเลนหลับตาเมื่อทนกับภาพตรงหน้าไม่ได้ หน้าอกของตนถูกทำให้เด้งขึ้นลงเหมือนของเล่นไม่มีผิด ซ้ำร้ายยิ่งส่งแรงมามากเท่าไหร่ พวกมันยิ่งตอบสนองโดยสั่นไหวไปตามแรงสะเทือนที่ได้รับ กระดอนไปมาตามแต่ผู้คับบัญชาจะสั่ง

รีไวล์เห็นภาพเนินเนื้อขยับขึ้นขยับลงไปไม่รู้ว่ารอบที่เท่าไหร่ แต่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนไปจากเดิม

การตรวจสอบขั้นที่สองเสร็จสิ้น ขั้นต่อไป..

มือถูกถอนออกไปเพื่อเตรียมการที่ใหญ่กว่านั้น เอเลนดีใจจนยิ้มออกมา..แต่ก็ไม่นานเมื่อเห็นอีกฝ่ายยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาสัมผัสมันอีกครั้ง

คราวนี้ไม่ใช่แค่นิ้วเดียว แต่นิ้วเรียวทั้งห้าลูบไล้วนไปมาบนเนินอก รีไวล์รู้สึกว่ามันนุ่มนิ่มเหมือนขนแกะแต่มีน้ำหนักมากกว่า ทั้งยังไม่ได้เหลวเป็นน้ำเพราะมีก้อนเนื้ออยู่ภายใน ขนาดก็ใหญ่พอประมาณ มีสีขาวตามผิวสีของเจ้าของ แต่อาจจะขาวกว่าหน่อยเพราะไม่ได้โดนแดด

มีเพียงตรงยอดสูงสุดที่ถูกประดับด้วยตุ่มสีชมพูอ่อนขนาดเล็ก

'อะ ยะ หยุด..เถอะ ครับ'

นิ้วทั้งห้าไม่ทำตามคำขอ รีไวล์สั่งพวกมันให้รวบเข้าหากัน แต่ก็ได้ไม่มิด ไม่สามารถกำได้หมดมือเพราะมีก้อนเนื้อหยุ่นขวางไว้

สัมผัสที่จับอยู่คือของกึ่งเหลวกึ่งแข็ง ไม่รู้สึกว่าอ่อนหรือแน่นจนเกินไป เมื่อลองบีบเบาๆก็เรียกเสียงครางเบาจากเด็กสาวตรงหน้า ดวงตาฉายแววหวาดหวั่นอย่างไม่ปิดบัง

ทำไมรีไวล์จะไม่รู้ว่ามันสำคัญแค่ไหนกับผู้หญิง

แต่เพียงอยากทดสอบความอดทนฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น

และถ้าอีกฝ่ายอดทนมาได้ถึงขนาดนี้ เขาก็จะไม่รามือง่ายๆ

เมื่อจับได้ถนัดถนี่ไปแล้วหนึ่ง ที่เหลืออีกหนึ่งก็ไม่รอดพ้น รีไวล์ขยำเนื้อทั้งสองข้างเหมือนกำลังขยำกระดาษ แรกๆเอเลนยังไม่ได้ทำอะไร แต่เมื่อเขาเพิ่มแรงบีบจนพวกมันยุบไปตามแรงสะเทือน เจ้าของจึงปล่อยมือจากเสื้อและกำข้อมือเขาทั้งสองข้างอย่างแรง

'ปละ ปล่อย พอ!'

'ฉันยังตรวจสอบนายไม่หมดเลย จะปล่อยไปได้ยังไง'

'อ๊ะ!'

มือใหญ่ยิ่งขยุ่มหนักและแรงจนอีกฝ่ายปล่อยเสียงร้องแหลม รีไวล์ยิ้มมุมปากเมื่อลูกน้องใต้บังคับบัญชาเริ่มโมโห

จะทำอะไรล่ะ? แปลงร่างเป็นไททันเพื่อฆ่าเขางั้นหรือ?

ก้อนเนื้อที่มีขนาดเหมาะมือไถลไปตามแรงที่บีบรัดทั้งซ้ายและขวา

รีไวล์เกือบจะปล่อยอีกฝ่ายไปถ้าไม่ใช่ว่านึกเรื่องสำคัญออกอีกอย่าง

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายคลายมือ เอเลนก็เตรียมผละออก แต่คนตรงหน้าดันรู้ทัน..รีบบีบรัดหน้าอกของตนไว้อย่างเก่า

ภาพมือของอีกฝ่ายที่กอบกุมและโกยเนินอกของตัวเองทั้งสองข้างไว้ทำให้น้ำตาเริ่มคลอหน่วย

ทั้งอาย ทั้งกลัว แต่ก็ไม่กล้าทำอะไร ได้แต่กุมข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น

รีไวล์ดึงรั้งก้อนเนื้ออวบอิ่มทั้งสองข้างเข้ามาหา ยกมันให้ลอยขึ้นจนอยู่ในระดับพอดีสายตา

ตรงหน้าคือปลายยอดอกเล็กสีชมพูอ่อนราวผิวของเด็กตัดกับพื้นผิวขาวที่เป็นเนินสูง

ถ้าเปรียบให้เห็นภาพ..ก็คงเหมือนจุดสูงสุดของยอดเขา

เพียงแต่ภูเขามีถึงสองลูก และมีจุดยอดที่ลักษณะเหมือนกันจนแยกไม่ออก

รีไวล์คิดว่าถ้าตนไม่พลาด เนินเนื้อด้านขวาของอีกฝ่ายอาจจะมีขนาดเล็กกว่าอีกข้าง

แต่นั่นไม่สำคัญ

มือใหญ่ผละออกจากเนื้ออกนุ่มของเด็กสาว ส่งผลให้เอเลนคลายมือออกจากข้อมืออีกฝ่ายเช่นกัน

มันจบแล้ว..

'..................'

แต่ตนคิดผิด

รีไวล์ยกมือทั้งสองข้างขึ้นอีกครั้ง คราวนี้้นิ้วโป้งและนิ้วชี้ถูกใช้งานเป็นคู่ พวกมันเข้าเกาะเกี่ยวยอดเนินเนื้ออวบอิ่มทั้งสองข้างอย่างเร็วจนเอเลนไม่ทันตั้งตัว

'อ๊ะ ยะ อย่าครับ!'

ปลายนิ้วเริ่มดึงร้ั้งตามความยาว สะกิดจนเอเลนเสียวซ่าน เขาแอ่นอกรับสัมผัสจากอีกฝ่ายโดยไม่ทันรู้ตัว

จากที่ไม่มีปฏิกิริยา พวกมันเริ่มแข็งตัวจนปรากฏเป็นตุ่มไตชัดเจน นิ้วชี้ปัดกระทบและจิกลงไปเบาๆจนมันสั่นสะท้าน

รีไวล์รู้ดีว่านี่มันเกินขอบเขตการสำรวจตั้งแต่ที่ตนเริ่มใช้เนินอกเหล่านี้เป็นลูกบอลที่กระเด้งไปตามแรงโน้มถ่วง..แต่เขาก็อยากจะลอง

เอเลนเริ่มส่งเสียงครางแผ่วและดังมากขึ้นเมื่อนิ้วทั้งสองบดเบียดและบีบรัดแรงยาวนาน

รีไวล์ลองขยับปลายจมูกเข้าไปดมกลิ่น..พวกมันไม่มีกลิ่นเฉพาะตัวใดๆยกเว้นกลิ่นกายจากเจ้าของ

เขาเคยได้ยินว่าน้ำนมของแม่ก็ไหลออกมาจากตรงนี้

แต่คนตรงหน้ายังไม่มีแน่นอน

เอเลนสะดุ้งอีกระลอกเมื่อสัมผัสเปียกชื้นแตะลงบนยอดอกข้างหนึ่ง อีกฝ่ายใช้ลิ้นดุนจนน้ำลายเยิ้มเป็นประกายวาว

พวกเขาทั้งสองสบตากัน รีไวล์ใช้ลิ้นแตะเพียงแผ่วเบาก่อนค่อยๆขยับปาดไปมาอย่างเชื่องช้า สายตาไม่ได้ผละออกไปแต่กำลังจ้องมองว่าเอเลนจะทำอะไรต่อ จนเด็กหนุ่มต้องเป็นฝ่ายหันหน้าหนีไปก่อนอีกครั้ง

'อื้อ!'

เอเลนอยากล้มตัวลงไป ขาสั่นจนยืนไม่ไหว แต่ถ้าทำอย่างนั้นดาบที่วางอยู่บนโต๊ะคงจะเฉือนคอตนภายในพริบตา

จากสัมผัสปลายนิ้วที่จุดยอด ตอนนี้มือทั้งสองเปลี่ยนมากอบกุมเนินอกไว้อีกครั้ง รีไวล์ใช้ปลายลิ้นชิมรสจากส่วนล่างสุดไล่ขึ้นมาตามความสูงของเนื้อนุ่มและสุดท้ายจึงใช้ริมฝีปากครอบครองตุ่มเนื้อแน่นเข้าไป

เขาไม่เคยได้รับรู้ความรู้สึกของเด็กที่ดื่มน้ำนมจากอกของแม่ มันคงจะคล้ายแบบนี้สินะ

เสียงดูดที่ฟังดูลามกดังก้องไปทั่วห้องพัก เปลวเทียนสาดส่องไปยังสองร่างที่มีเนื้ออวบอิ่มส่วนหน้าอกของหญิงสาวเป็นตัวเชื่อมทั้งสองคนเข้าไว้ด้วยกัน เอเลนเห็นเงาสะท้อนบนกำแพงเป็นก้อนสามเหลี่ยมที่ยืดจากแผ่นออกของตนถูกเหนี่ยวรั้งเข้าไปหาใบหน้าของอีกฝ่ายขยับเป็นจังหวะ

รีไวล์ยังคงใช้ฟันรั้งและดูดปลายยอดหน้าอกขาวนวลของอีกคนไม่หยุด เนิ่นนานกว่าจะถอนริมฝีปากออกและทิ้งคราบเปียกลื่นไว้กลางเนินเนื้อที่มีสีเข้มขึ้น

ตอนนี้หน้าอกทั้งสองข้างของผู้ที่เคยเป็นเด็กผู้ชายเต็มไปด้วยรอยแดงจากนิ้วมือที่เคล้นคลึงและน้ำลายเปียกแฉะของใครอีกคน

น่าอาย น่าอายจนอยากตายไปซะเดี๋ยวนี้

ทว่าการตรวจสอบยังไม่เสร็จสิ้น..เมื่อเอเลนเสียหลักล้มลงไปบนเตียงนอนของเจ้าของห้อง ปลายเสื้อสะบัดขึ้นจนเผยให้เห็นก้อนเนื้ออวบอิ่มทั้งสองข้างอีกครั้ง และนัยต์ตาเบิกกว้างเมื่อกางเกงนอนถูกรั้งลงไปสุดปลายขา

ช่วงกลางลำตัวเหลือเพียงชั้นในชิ้นเล็กลายลูกไม้ของผู้หญิงเพียงสิ่งเดียว

'ถอดที่เหลือสิ ยังไม่จบเสียหน่อย'

'ไม่..ไม่เอานะครับหัวหน้ารีไวล์ ผะ ผมทำไม่ได้จริงๆ!'

แค่ที่ผ่านมาก็เกือบร้องไห้หลายต่อหลายหน คราวนี้เขาไม่ยอมเด็ดขาด

'ตรงนี้'ไม่ใช่สถานที่ที่ใครๆจะล่วงล้ำเข้ามาได้

'อยากจะลองดีใช่ไหม?'

'อะ ฮึก..อย่าเลย..นะครับ ผะ ผมขอร้อง'

น้ำตาไหลออกมาตอนไหนก็ไม่รู้ แต่เอเลนไม่สนใจ เขาแค่อยากปกป้องตัวเอง

ปกป้องตัวเองในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง

'..ขั้นสุดท้ายแล้ว ถ้านายทำ ฉันก็จะปล่อยไป'

เอเลนเห็นสายตาคาดคั้นก็สั่นกลัว ดาบที่กลับมาอยู่ในมืออีกฝ่ายตอนไหนไม่รู้ยิ่งทำให้ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนก

แต่รีไวล์ก็ไม่มีท่าทีจะใจอ่อน

เอเลนหลับตา กัดฟันจนแน่น ใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำจากหลายความรู้สึก

แค่ทำ..ก็จะจบ

มือบางเลื่อนไปจับปราการด่านสำคัญของตน รูดลงอย่างเชื่องช้าจนรีไวล์หงุดหงิดแต่ก็ต้องรอ

สิ่งที่เห็นในคลองสายตาเป็นอย่างแรกคือไรขนที่กระจายตัวออกไปเป็นแถบ ตามด้วยเนินเนื้อส่วนสำคัญ สุดท้ายเป็นส่วนโคนขาอ่อนที่น่าจะไม่มีใครเคยเห็น

ผ้าชิ้นเล็กหลุดจากข้อเท้ามาได้หนึ่งข้างแต่รีไวล์ไม่รอให้อีกฝ่ายดึงมันลงจนหมด ทำให้ผ้าเนื้อนุ่มยังคงรั้งห้อยตัวลงมาจากต้นขาอีกข้าง

ผู้เป็นหัวหน้าจับขาสองข้างขึ้นชันเป็นรูปสามเหลี่ยมโดยที่ลำตัวอีกฝ่ายแผ่ราบไปกับพื้นเตียง เพื่อเปิดเผยทุกอย่างที่เคยปกปิดตลอดมา

เอเลนรีบใช้มือทั้งสองข้างบดบังพื้นที่ส่วนตัวไว้ทันที ส่วนขาก็พยายามหุบรั้งเข้าหา แต่อีกฝ่ายใช้แรงที่เหนือกว่าจับพวกมันแยกจากกันให้กว้างกว่าเดิม

'ยะ อย่าดูครับ'

'เอามือออกไป'

'ฮึก..ขะ ขอร้อง ได้โปรดเถอะคะ..ครับ'

'บอกให้เอามือออกไป!'

ด้วยเสียงตะคอกลั่น เอเลนตัวสั่นอย่างหยุดไม่ได้ แววตาของผู้ล่าบังคับให้ต้องทำตามคำสั่ง มือน้อยทั้งสองถึงแยกจากกัน..เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าที่ห่อหุ้มสถานที่สำคัญเอาไว้

ตอนนี้รีไวล์ได้ประจักษ์แก่สายตาแล้วว่า..เอเลน เยเกอร์ เป็นผู้หญิง

ต้นขาถูกผลักให้ขนานกับพื้นเตียง พื้นที่บริเวณกลางลำตัวถูกเปิดเผยสู่โลกภายนอกจนไม่มีสิ่งใดเป็นความลับอีกต่อไป

หากไรขนที่อยู่โดยรอบเป็นทุ่งหญ้า สิ่งที่รีไวล์เห็นคงเป็นดอกไม้ดอกเล็กที่ยังไม่ผลิบาน

กลีบดอกไม้แรกเริ่มมีสีชมพูอ่อนเหมือนยอดของเนินเนื้อนุ่มที่ได้สัมผัสมา แต่คราวนี้แซมสีแดงเข้มสลับกันไป

กลีบสีเข้มและอ่อนสลับกันขยับไปมาเหมือนกำลังหายใจเข้าออกไม่มีผิด

หากเหมือนกับดอกไม้ล่ะก็..กลไกการป้องกันคงจะเหมือนกันสินะ

ปลายนิ้วถูกส่งไปสัมผัสบริเวณรอบนอกเป็นอย่างแรก รีไวล์เห็นพวกมันกระตุกและขยับกลีบปกปิดตัวเองอย่างรวดเร็ว

เหมือนดอกไม้ที่ถ้ามีแมลงมารบกวน กลีบดอกของพวกมันจะหุบเจ้าหากันในทันที

'มะ ไม่เอา พอแล้วครับ'

เอเลนส่งเสียงอ้อนวอนเมื่ออีกฝ่ายเริ่มไล่สัมผัสไปโดยรอบสถานที่ส่วนตัวของตน ส่วนหนึ่งเพื่อหยุดการกระทำที่เข้าข่ายหยาบโลนต่อต่างเพศ ส่วนอีกเหตุผลนั้น..

'อะ ยะ อึก!'

รีไวล์ใช้ปลายนิ้วสะกิดขอบล่างสุดที่มีช่องทางเล็ก มันเหมือนประตูที่ปิดไม่สนิทเพราะช่องทางเล็กนั่นเริ่มเผยอและปิดลงทุกครั้งที่เขาไล้ปลายนิ้วไปโดยรอบตัวดอกไม้นี้

ใช้เวลาสำรวจซักพัก รีไวล์จึงเริ่มเห็นความผิดปกติ ร่างที่นอนราบเริ่มไม่ปรากฏการขัดขืนหรืออ้อนวอนอีกต่อไป กลับมีแต่เสียงหอบเจือสะอื้นแทรกมาเป็นระยะ ใบหน้าขึ้นสีเรื่อไม่ผิดกับสิ่งที่เขากำลังใช้ปลายนิ้วสัมผัสอยู่

'ไม่ อย่า อย่านะ'

รีไวล์ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายพูดกับใครหรืออะไรอยู่ เพราะตนยังไม่ได้ทำอะไรเลย

'หยุดนะ อ๊ะ!'

ขาทั้งสองพยายามหุบรั้งเข้าหากันอีกครั้ง แต่โดนแรงกดมหาศาลไม่ให้ทำได้อย่างใจ

และแล้วรีไวล์ก็ได้รู้ว่าเอเลน เยเกอร์กำลังพูดถึงอะไร

เมื่อมองลงมายังที่เดิม ประตูที่เกือบปิดสนิทถูกเปิดออกอย่างง่ายดายจนน่าแปลกใจ กลีบดอกไม้ทุกชิ้นเผยอตัวขึ้นจากด้านในสุดเรื่อยมาจนชั้นนอกที่พองตัวขึ้นสีเข้มจนเกือบแดง พวกมันเปิดอ้าเหมือนรอคอยการต้อนรับอะไรบางอย่าง

ร่างที่คร่อมอยู่ด้านบนจดจ้องจนเอเลนอยากตะโกนให้ลุกออกไป แต่ลำคอตีบตันเพราะร่างกายกำลังสั่นคลอน

ไม่นานนัก คำตอบก็ปรากฏให้เห็นเบื้องหน้า

หยดน้ำขุ่นกึ่งใสเล็ดรอดออกมาจากช่องว่างจากการแย้มกลีบออกกว้างอย่างเงียบเชียบ

รีไวล์หรี่ตา เขาไม่ใสซื่อขนาดจะไม่รู้ว่ามันคืออะไรและเกิดมาได้อย่างไร

หยาดน้ำไหลเยิ้มออกมาและร่วงหล่นไปตามแนวร่องของร่างกาย ในที่สุดก็หยุดลงบนสะโพกนิ่มของอีกฝ่าย อีกไม่นานมันจะแข็งตัวและเป็นคราบแห้งกรัง

'อย่า อย่ามอง'

แม้อีกฝ่ายจะพูดแบบนั้น แต่มีหรือที่เขาจะทำตาม

เขารู้ว่ามันยังไม่หมด ร่างข้างใต้คงพยายามรั้งมันไว้ไม่ให้ออกมา แต่ถ้าถึงขนาดที่เล็ดรอดออกมาได้..แสดงว่าคงมีอีกจำนวนมากภายในดอกไม้ดอกนี้

รีไวล์ทำในสิ่งที่เอเลนกรีดร้องส่งเสียงห้ามออกมาอย่างรุนแรงจนเตียงสั่นสะเทือน ความรู้สึกหวงแหนในร่างกายตนปะทุขึ้นมาจากเบื้องลึกอย่างหยุดไม่อยู่

มือทั้งสองของรีไวล์ได้กลับมาทำหน้าที่พร้อมกันอีกครั้ง นิ้วเรียวป่ายไปตามความยาวรอบนอกของดอกไม้ตรงหน้าเพื่อหาตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุด

และจึงใช้นิ้วเกาะเกี่ยวขอบนอกไว้มั่น แหวกม่านหนาให้เผยอเพื่อหลีกทางให้กลีบน้อยด้านในได้สัมผัสอากาศภายนอก

จากที่เคยปิดสนิท เวลานี้พวกมันแย้มออกกว้างตามแรงดึงรั้งแยกซายขวาพร้อมกัน ภาพตรงหน้าคือเนื้ออ่อนวาวสีชมพูที่ขยับขึ้นลงเหมือนมีชีวิต

เมื่อทำเช่นนั้น สายธารเหลวข้นแห่งห้วงอารมณ์ก็ปะทุขึ้นจนส่องประกายแววาวยามกระทบแสงเทียน

รีไวล์นั่งมองพวกมันไหลลงมาตามแรงโน้มถ่วง บางส่วนยังคงหยุดนิ่งอยู่ตามกลีบเนื้ออ่อน แต่อีกส่วนกลับทะลักลงสู่ร่องสะโพก เปรอะเปื้อนตามผิวเนื้อที่พวกมันไปถึง

เอเลนสะอื้นไห้เสียงเบา หมดกันแล้วซึ่งศักดิ์ศรี รู้สึกอัปยศจนอยากให้อีกฝ่ายฆ่าตนซะ

เขาไม่ได้ขัดขืนอีกแล้ว แต่รอให้อีกฝ่ายเบื่ิอแล้วจะได้ปล่อยตนไป..

แต่ก็เป็นอีกครั้งที่เอเลนดูถูกหัวหน้าของตนมากเกินไป

สัมผัสที่ช่องทางเปียกลื่นกลับมาอีกครั้ง เอเลนก้มมองและพบว่ามันคือนิ้วของอีกฝ่ายตามคาด

'ยะ อย่า อ๊า!'

กลีบที่คอยปกป้องสถานที่แห่งความลับปิดเข้าหากันจนรีไวล์ขมวดคิ้ว นิ้วของตนเพิ่งลอดผ่านเข้าไปได้เพียงข้อเดียว แต่ประตูกลับปิดเสียแล้ว

ทว่าในความโชคดีของรีไวล์แต่อาจจะเป็นโชคร้ายของเอเลน คราบเมือกลื่นที่หลงเหลือช่วยให้ปลายนิ้วสามารถขยับได้คล่องและค่อยๆสอดเข้าไปภายในได้อย่างไม่ยากเย็น

'อะ อะ อา อ๊า..'

สิ่งแปลกปลอมกระทบกับผนังอ่อนภายใน จนกลีบน้อยตอดรัดเพื่อป้องกันตัวเอง แต่มืออีกข้างที่ว่างของผู้บุกรุกถูกใช้เพื่อแหวกปราการชั้นนอกออก

ในที่สุดนิ้วชี้เรียวยาวก็สามารถสอดแทรกเข้าไปได้จนสุดความยาว

'จะ เจ็บ'

เอเลนรู้สึกจุกตรงท้องน้อย ยิ่งอีกฝ่ายขยับนิ้วจนเล็บครูดกับผนังก็ส่งเสียงครางออกมาไม่หยุด

ผู้บุกรุกสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มและลื่น จนอยากจะใช้นิ้วแหวกว่ายไปให้สุดทาง ทุกอย่างตอดรัดแน่นและคลายออกเป็นจังหวะ ราวกับชีพจรหัวใจของอีกฝ่าย

‘อ๊า’

ลองขยับออกแล้วกระทุ้งเข้าไป ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังไปไม่สุดปลายทาง

เมื่อนิ้วมือที่แหวกผ่านกลีบน้อยใหญ่เข้าไปเคลื่อนตัว ร่างกายอีกฝ่ายก็กระตุกและพยายามขยับถอยหนี แต่เขาไม่ยอมให้ทำแบบนั้น เมื่อเอเลนถอยหนีจนปลายนิ้วเกือบหลุดพ้น..เขาก็จะขยับตามไปจนอยู่ตำแหน่งเดิม

พอกระเสือกกระสนหนีจนหัวชิดติดผนัง เอเลนจึงหยุดดิ้นรนและนอนหอบ ปล่อยให้อีกฝ่ายแช่สิ่งแปลกปลอมไว้ในร่างกายตนแบบนั้น

รีไวล์ลองกระดกปลายนิ้วให้โดนผนังเนื้ออ่อนเป็นจังหวะ เสียงครางเบาก็ตามมาอีกหลายระลอกจากความเจ็บปวดที่ได้รับ

เมื่อพอใจแล้ว เขาจึงถอนปลายนิ้วออก เมือกลื่นติดตามแนวยาวของนิ้ว เพราะเป็นคนที่รักสะอาด จึงป้ายนิ้วเปื้อนคราบลงบนเนินเนื้อแน่นบนหน้าอกของเจ้าของ

เอเลนสั่นสะท้านเมื่อคราบคาวถูกป้ายลงมาบนหน้าอก บนเนื้อนุ่มที่ขยับไหลไปตามนิ้วมือมีหยาดน้ำขาวขุ่นลากยาวเป็นวงกลมตามรูปร่างของมัน

ข้างหนึ่งยังมีรอยน้ำลายที่แห้งกรัง ส่วนอีกด้านเป็นคราบเปื้อนจากของๆตน

รีไวล์มองภาพนั้นได้ไม่นานก็กลับมาสนใจดอกไม้ตรงหน้าอีกครั้ง พวกมันไม่ได้หุบสนิทอีกต่อไป คงเพราะแรงแหวกทางของนิ้วที่ส่งไปสำรวจเมื่อครู่

พวกมันเผยอออก..ราวกับรอคอยอะไรบางอย่าง

เอเลนเผยอปากเพื่อรับอากาศเข้าสู่ร่างกาย อีกฝ่ายนั่งนิ่งจนเขาหายใจไม่ทั่วท้อง  สัญชาตญาณบอกว่ามันยังไม่จบ..ยังไม่จบแค่นี้แน่

และความคิดนั้นก็เป็นจริงเมื่อตนถูกจับแยกออกกว้างอีกครั้ง มืออีกฝ่ายกดรั้งท่อนขาไว้แน่นหนาจนส่วนล่างขยับไม่ได้

สัมผัสต่อมาที่เอเลนรู้สึกคือความเปียกชื้นบริเวณสถานที่สำคัญของตน แต่มันไม่ได้มาจากคราบคาวของตนเพราะสัมผัสนั้นขยับไปมาได้ ทั้งขยับขึ้นลงและปาดป่ายไปรอบทิศทางบนกลีบที่มีเมือกลื่นประดับ

หัวหน้ารีไวล์กำลังใช้ลิ้น

เขาเผลอแอ่นสะโพก ซ้ำยังส่งเสียงน่าอาย

และที่ร้ายที่สุดคือมือทั้งสองข้างที่ทรยศ

'เอามือออกไป'

รีไวล์ชะงักเมื่อเห็นมือของอีกฝ่ายเอื้อมมา ยังไงก็จะต้องมาเป็นตัวขัดขวางการสำรวจแน่นอน

และนี่คงเป็นครั้งแรกที่ตนคิดผิด

ดวงตาเผลอเบิกกว้างและกลับเป็นอย่างเดิม

มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่เล็ดรอดออกมาให้เห็นอยู่หลายวินาที

มือที่เคยใช้ปกปิดเมื่อครั้งแรกไม่ได้ทำอย่างที่เขาคิด เจ้าของมือเหมือนจะชั่งใจ แต่เพียงครู่เดียวพวกมันก็แยกออกจากกัน

รีไวล์มองมืออีกฝ่ายทั้งสองข้างที่แนบลงกับต้นขา พวกมันเคลื่อนที่เข้าหาจุดศูนย์กลางที่เป็นเป้าหมาย ในที่สุดนิ้วเรียวเล็กจึงได้ทำสิ่งที่แม้แต่เจ้าของก็คาดไม่ถึง

สถานที่ต้องห้ามถูกแหวกออกกว้างยิ่งกว่าที่ผู้สำรวจเคยทำด้วยมือทั้งสองข้าง ประตูปริศนาได้ถูกเปิดออกด้วยเจ้าของที่เป็นผู้ไขกุญแจด้วยตัวเอง

คราวนี้ทุกอย่างเด่นชัด

ดอกไม้ดอกนี้กำลังขอให้เขาล่วงล้ำผ่านกลีบบางที่ขดตัวเป็นชั้นเข้าไป

เอเลนยกสะโพกสูงเมื่อริมฝีปากอีกฝ่ายแนบลงมา ลิ้นส่งผ่านอุณหภูมิร้อนเข้ามาภายใน

รีไวล์แตะกลีบเล็กช่อหนึ่ง มันหุบลงในครั้งแรกและเปิดออกเพื่อให้ตนสอดปลายลิ้นเข้าไปตามร่อง

‘อะ อย่า อา’

จมูกของเขาได้กลิ่นเครื่องเพศชัดเจน คราบคาวที่อีกฝ่ายปล่อยออกมาระเหยลอยอบอวลไปทั่วห้อง

ลิ้นสอดไปตามร่องกว้างได้ลึกขึ้น ได้รับรสสัมผัสที่ขมปร่าผสมกับหวานหอมจากกำแพงด้านใน

น้ำสีขาวขุ่นไหลเยิ้มต้านแรงดันของลิ้น รีไวล์จึงโลมเลียมันเกือบทั้งหมดมาไว้ในปากตน

แต่สุดท้ายเมื่อผละริมฝีปากออกมา พวกมันก็ยังทยอยทิ้งตัวผ่านกลีบงามทั่วทุกแห่ง

ร่างของเอเลนถูกยกขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาเองยังมึนงงกับรสสัมผัสนุ่มลื่นไม่หาย แต่หัวหน้ารีไวล์กลับดึงร่างของตนขึ้นมาอย่างเร็วจนหน้ามืด

เสื้อทิ้งตัวลงดังเดิม แต่ด้วยความบางจึงเห็นยอดอกเป็นรูปร่างเด่นชัด

ขาถูกจับแยกออกในท่ากึ่งนั่งกึ่งยืน เอเลนรู้สึกถึงบางสิ่งที่ปะทุเคลื่อนตัวผ่านอวัยวะภายใน

ท้ายที่สุดของเหลวเหนียวข้นก็หยดยืดเป็นสายลงบนผ้าปูที่นอนสีขาว

น้ำขาวขุ่นสายใหญ่เปลี่ยนเป็นสายเล็กเมื่อส่วนนึงแตะพื้นเตียงแต่อีกส่วนยังคาคั่งอยู่ด้านบน

รีไวล์ตัดปัญหาด้วยการใช้มือตัดมันออกจากกัน และส่งนิ้วย้อนขึ้นไปในแนวร่องของกลีบดอกไม้ที่ถูกจับคว่ำหน้า

เมื่อหาสิ่งที่ต้องการเจอ จึงงอนิ้วชึ้ตวัดลงและถอนออกมา คราบส่วนที่เหลือจึงหล่นลงสู่ข้างใต้เช่นเดียวกัน

รีไวล์มองภาพนั้นก่อนจะเงยหน้ามองเจ้าของร่างที่สั่นสะท้าน

เอเลนหอบหนัก เงยหน้าเพื่อสูดอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด คืนนี้เขาถูกตรวจสอบจากหัวหน้ารีไวล์ไปทั่วร่าง ทั้งนอกและใน จนเกือบจะถึงสถานที่ที่ลึกที่สุดเสียด้วยซ้ำ..

น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด มันกลั่นตัวจากอารมณ์ที่ไม่ได้ปลดปล่อยมาหลายชั่วโมงในค่ำคืนนี้ เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาเรียกให้อีกฝ่ายหยุดมอง

ลำตัวถูกกอดรัดแนบชิดกับแผ่นอกของผู้มีตำแหน่งสูงกว่า มืออีกข้างลูบผมสีดำตัดสั้นอย่างเบามือ

‘ชู่วว์’

เสียงปลอบประโลมดังก้องอยู่ในหัว ความเหนื่อยล้าทำให้เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบไม่ได้สติ

อย่าให้ใครทำแบบนี้กับเธอได้อีก

..แค่ฉันคนเดียวเท่านั้น

เพราะความเหนื่อยอ่อน..สุดท้ายจึงหมดสติไปทั้งที่ยังจับใจความไม่ได้

 TBC.