Don't me.Don't you.
..ในราตรีอันเนิ่นนาน..
..ยาวนาน...ดุจนิรันดร์อันไร้จุดจบ..
..'เขา'..
..ได้เห็นแสงสว่างสีทองส้มงดงามแสนสดใส..
..เปลวเพลิง..
..ที่งามระยับ..จับจิต..
..เกินจินตนาใด..
++++++++++
ร่างเล็กในอ้อมแขนช้อนดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกลมโตขึ้นมอง ใบหน้าเล็กมีรอยยิ้มอ่อนหวาน..ที่พิสุทธิ์..และไร้เดียงสานัก..
ริมฝีปากบางสีแดงอ่อนระเรื่อเปล่งเสียงหัวเราะอย่างใสซื่อ.. แขนเล็กๆ กอดตอบเขาแน่น ก่อนศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมนุ่มสลวยสีเดียวกับดวงตาจะซุกซบกับอกเขา
..ราว..ลูกแมวตัวน้อยขี้อ้อน..
"อุ่น..อุ่นจังเลย.." เจ้าตัวว่า หัวเราะคิกคักพลางกอดแน่นกว่าเดิม มือเรียวยาวลูบศีรษะเล็กอย่างเบามือ...และทะนุถนอม
ไม่นานนักเจ้าของร่างเล็กแสนบอบบางก็นิทราสนิท มุคุโร่ช้อนร่างคนในอ้อมแขนขึ้นอุ้ม โซฟาสีหม่นที่นั่งพิงพักเป็นประจำกลับกลายเป็นเตียงสีขาวหลังใหญ่ ร่างเล็กบอบบางของเด็กตัวน้อยค่อยๆ ยืดตัวจนคืนรูปกาย
เช่นเด็กหนุ่มดังเดิม ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ระใบหน้าหวาน
ถ้อยเสียงพรอดกระซิบที่มิรู้ว่าผู้ใดเอื้อนเอ่ยดังแว่ว...แผ่วเบา..
..ดุจจะกลืนหายไปกับสายลม..
.........................................................................
..........................................
...............
....
..
.
..เขา 'ฝัน'..
..ฝันอีกแล้ว..
หากต่างกับทุกคราตรง..เขามิได้เคลื่อนไหวตามใจนึก.. เป็นเพียงจิตใต้สำนึกคอยเฝ้ามองการกระทำของตน.. ผ่านม่านแก้วตาสีน้ำตาลกลมโต..
ซ้ำ..เงาบนผืนน้ำใส..ยังสะท้อนให้เห็น..รูปลักษณ์ของเขาที่ราวกลับย้อนคืนไปเมื่อเยาว์วัย..
ผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มชี้ฟู..ดวงตากลมโตซื่อใส..บริสุทธิ์..ไร้เดียงสา..รูปร่างเล็กบางในชุดเสื้อยืด กางเกงขาสั้นพอดีตัว..
ทุกสิ่ง..เหมือน..ราวกับเขาได้ย้อนตนไป ณ เวลานั้นจริงๆ..
นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากตน...แผ่วเบา..
ผ้าห่มหนาที่คลุมกายเคลื่อนหลุด..กองเต็มตัก.. แสงอาทิตย์ยามคลี่คลายบอกยามอรุณรุ่งชวนให้สดใส..และงดงามจับใจนัก..
หาก..ความกังวลใจยังคงไม่จางหาย..
..ใน 'ฝัน'..
เขาเรียกชื่อ 'ใครคนนั้น'..แล้ว...
ระลึกได้..รับรู้ได้..
สัมผัสได้..พูดคุยได้..
แต่ทำไม..พอตื่นขึ้นมา 'เขา' ถึงจำได้เพียงรูปลักษณ์นั้นโดดเด่นนั้น..
เส้นผมสีน้ำเงินเข้ม..แปลกตา..
นัยน์ตาต่างสี..
และ..
ผิวกายที่ขาวซีด..คล้ายไม่เคยต้องแสงใด..
โครง..เครื่องหน้า..ริมฝีปาก..ปลายนิ้วเรียวยาว..
ทุกการกระทำ...ทุกคำพูด..
..ทุกอย่าง..
ล้วนตราตรึง..
แต่ทำไม..ทำไมล่ะ..
พอตื่นขึ้นมาครั้งนี้..เขาถึงจำชื่อของ 'ใครคนนั้น'..
ไม่ได้อีกแล้ว!!
'..อย่า..
..อย่าจำได้เลยครับ..'
เสียงทุ้ม..ต่ำ แสนคุ้นหูก้องในโสตประสาทแล้วมนตร์สะกด..
มนตร์..ที่ปิดบังซ่อนเร้น..
นามนั้นของผู้เป็นเจ้าของ..
ทำไม..ทำไมล่ะ!!
TBC....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น