Halloween Fic
โลหิตสาดกระเซ็นจนแปดเปื้อนใบหน้าขาวซีดที่มิได้ต้องแสงแดดมาเนิ่นนาน ดวงตาต่างสีดุจอัญมณีต้องสาปเรียบเฉย.... เย็นชาดุจน้ำแข็งในทะเลสาบอันเงียบงัน
สามง่ามคู่กาย... คมกริบสมกับเป็นอาวุธของอาชญากรผู้โหดเหี้ยม... ทิ่มแทง... แผ่นหลังบางของคนในอ้อมแขนที่ตนโอบกอดอย่างช้าๆ... ช้าๆ.... ราวให้ซึมทราบทุกอณูของความเจ็บปวด... และวินาทีที่ความตายคืบคลานหา...
ผมรักคุณ....
รัก...
รัก....
รัก.....
รักมากจนไม่อยากให้ผู้ใดแลเห็น....
ไม่ปรารถนาให้ใครอื่นสดับเสียง....
มิต้องการให้คนใดสัมผัสแตะต้อง....
รัก...
รัก....
รัก.....
รักมากจนไม่อยากให้ผู้ใดแลเห็น....
ไม่ปรารถนาให้ใครอื่นสดับเสียง....
มิต้องการให้คนใดสัมผัสแตะต้อง....
นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โตแววรื่นด้วยน้ำตาที่รินไหล.... ประกายความอ่อนโยนและอ่อนหวานเปี่ยมรักล้นยังไม่จางหาย ริมฝีปากบางเริ่มซีดเซียว.....สำลักลิ่มเลือดที่พรั่งพรู...
รัก....
รัก....
รักจนต้องครอบครองคุณเพียงคนเดียว....
รัก....
รักจนต้องครอบครองคุณเพียงคนเดียว....
มือเรียวแตะใบหน้าคมแผ่วเบา เขารู้สึกได้ถึงปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ.... รู้สึกได้ถึงชีวิตที่โรยรา... มุคุโร่ฉวยมือนั้นแนบจุมพิต...ไล้ตามปลายจรดข้อมือบาง.... กดเม้ม... ฝังคมเขี้ยวให้ผิวเนื้อปริแตก...
รัก.....
รัก.....
รักมาก.....
แม้ต้องฆ่าคุณเพื่อให้ได้มาครอบครองแต่เพียงผู้เดียวผมก็จะทำ...
รัก.....
รักมาก.....
แม้ต้องฆ่าคุณเพื่อให้ได้มาครอบครองแต่เพียงผู้เดียวผมก็จะทำ...
"ขอ...ให้.....นายมี.....ความ..สุข.....นะ...."
เสียงหวานระโหยโรยแรง.... เครือระริก.... เอ่ยถ้อยคำขาดๆ หายๆ ราวแผ่นเพลงที่ตกร่อง.... รอยยิ้มอันสดใส....งดงาม..... สมกับเป็นนภาซึ่งโอบอุ้มทุกสรรพสิ่งแย้มวาด...
เพราะ...
ฉันเองก็รักนาย....
รักนาย....
จนแม้ชีวิตนี้ก็ยินยอมมอบให้อย่างไม่เสียดาย....
ฉันเองก็รักนาย....
รักนาย....
จนแม้ชีวิตนี้ก็ยินยอมมอบให้อย่างไม่เสียดาย....
ขอให้วิญญาณทุกดวงมีความสุข....
ในวันนี้...
...ฮาโลวีน....
-End-
ว้าว ลึกลับดีจัง ชอบๆๆๆ
ตอบลบ