Hana saku Shoujo-3-

花咲く少女

Hana saku Shoujo

-3-

อย่างที่เขาเคยพูด...

การสั่งสอนที่ดีที่สุดคือความเจ็บปวด

ยิ่งเจ็บมากเท่าไหร่ยิ่งจดจำมากเท่านั้น

มือที่ทำให้เจ็บ...มือที่ปลอบโยน....

อาจดูเหมือนขี้โกงไปสักหน่อยที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมของผู้ใหญ่มาดักจับเด็กแบบนี้... ซ้ำยังเป็นเด็กที่อายุน้อยกว่ามากซะจนแทบจะเป็นลูกเขาได้ด้วยซ้ำ

บริสุทธิ์ ไร้เดียงสา หัวรั้น ซื่อตรง

แสดงความรู้สึกทั้งหมดจากกระทำและแววตาอย่างไม่ปิดบัง

น่ารักน่าใคร่จนเมื่อได้ลิ้มชิมรส-ตรวจตรา-เรือนร่างนั้นไปแล้ว ต้องทำให้เป็นของเขาคนเดียว ซึ่งคงรุนแรงต่อทั้งจิตใจและร่างกายเด็กสาวที่ยังไม่รู้ประสาไม่น้อย

แต่ก็ดี...ยิ่งเจ็บก็จะยิ่งจำ

ว่าขัดขืนหรือพยายามออกห่างเขาจะประสบผลเช่นไร

รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นบนใบหน้า.... ทำเอาฮันซี่ที่เข้ามาตามถึงแก่เสียวสันหลังวาบ แม้จะรู้ว่าตนไม่ใช่เป้าหมายที่เจ้าของรอยยิ้มนั้นจะทำ-อะไร-ก็เถอะ แต่ก็อดขนลุกไม่ได้อยู่ดี

เอเลนหนอ...เอเลน ไม่น่าเลย...

ผู้บังหมู่คิดอย่างปลดปลงในโชคชะตาของเด็กหนุ่ม... ไม่ใช่สิ เด็กสาว

"ได้เวลาแล้ว เออร์วินกับเอเลน รออยู่ที่ห้องตรวจเอกสารน่ะ"

คิ้วเรียวขมวดหม่น โทสะถูกจุดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แต่ก็ไม่เชิง...ราวกับมีตะกอนที่นอนก้นอยู่ เพิ่งแค่ทิ้งบางสิ่งลงไป ภายใต้ผืนน้ำที่ดูเหมือนใสสะอาดก็ขุ่นมัวขึ้นในพริบตา

รีไวสังหรณ์ถึงอะไรบางอย่าง.... และมันย้ำชัดเจนมากขึ้น เมื่อเปิดประตูไปแล้วพบกับภาพร่างสูงใหญ่ของเพื่อนสนิทกำลังลูบศีรษะเล็กที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มจัดอย่างอ่อนโยน เด็กสาวก้มหน้างุดจนแทบจมลงไปกับแผ่นอกตัวเอง ไม่ทันได้สังเกตเห็นแววตานุ่มนวลที่แฝงความเอ็นดูประหลาดเจือจาง ปนเปไปด้วยความเสียดายเพียงชั่วครู่นั้น

อารมณ์อันไม่ปกติเริ่มปะทุอย่างเงียบงัน ใต้เปลือกของความนิ่งสงบ ร่างสูงโปร่งของฮันซี่ก้าวข้ามธรณีประตูมายังไม่ทันพ้นดี เสียงกระแทกประตูปิดดังสนั่นก็ดังขึ้นตามหลัง

เรียกสายตาของคนสองคนที่ยืนอยู่กลางห้อง เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาหวาดกลัวเล็กน้อย มือสองข้างที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ที่เธอเลือกหัวหน้ารีไวมากกว่าหัวหน้าเออร์วินนั้นเป็นมีเพียงแค่เหตุผลเดียว...

ต่อให้กลัวจนอยากหนี กลัวจนสั่นไปทั้งกาย

แต่ถึงอย่างไร...คนที่ชื่นชม คนที่เคารพ คนที่อยากอยู่ข้างๆ สำหรับเธอ

ก็ยังเป็นหัวหน้ารีไวอยู่ดี....

และด้วยไม่อยากให้คนรู้เรื่ิองร่างกายตนเองไปมากกว่านี้ ถึงแม้จะยอมรับปากแต่งงานแต่โดยดี หากการป่าวประกาศหรือจัดงานเลี้ยงฉลองเพื่อให้ทุกคนรับรู้ จึงถูกตัดไป

พยานมีเพียงคุณฮันซี่และบาทหลวงซึ่งเป็นหัวหน้าเออร์วินเท่านั้นเอง

หัวหน้าหน่วยทีมสำรวจมองมือของเด็กสาวข้างตัวที่สั่นระริก แล้วเริ่มกำแน่นจนขึ้นข้อขาวด้วยความเป็นห่วง

เขาเอง....หากมีสิทธิ์ที่จะเลือกได้ล่ะก็...เขาปรารถนาจะเป็นคนกุมมือที่สั่นเทาอย่างน่าสงสารนั้น แล้วปลอบประโลมด้วยความนุ่มนวลว่า 'ไม่เป็นไร…ไม่ต้องห่วง เธอไม่ต้องกลัว'

แต่สิทธิ์ที่จะเลือกและคนตัดสินใจให้มันเป็นเช่นนี้คือเด็กสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แม้ในใจจะคิดหวังเช่นไร แต่ในความเป็นจริง....เออร์วินก็ทำได้เพียงมองมือของเพื่อนสนิทที่ผายมาหาเด็กคนนั้น และร่างเล็กที่เป็นฝ่ายก้าวไปหา แล้ววางมือน้อยลงบนฝ่ามือนั่นเท่านั้นเอง

พิธีดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและจบในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง จากนั้นหัวหน้าหน่วยเออร์วินก็แยกตัวไป สีหน้าของร่างสูงใหญ่ที่หายลับไปหลังบานประตูเก่าๆ นั้นราวกับหม่นแสง  หัวหน้าไม่พูดอะไรสักคำกับเธออีกเลย ตั้งแต่หัวหน้ารีไวก้าวเข้ามาในห้อง  ทั้งที่ก่อนหน้านั้นยังถามไถ่เธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและห่วงใยแท้ๆ

ท่ามกลางบรรยากาศหนักอึ้งคลี่คลุมไปทั่วห้อง เอเลนไม่กล้าหันไปมอง 'เจ้าบ่าว' ข้างตัวสักแวบเดี๋ยว หัวหน้ารีไวดูอารมณ์เสียอย่างที่สังเกตได้ แม้เมื่อแรกเข้ามาเธอจะยอมเดินไปหาอย่างว่าง่ายและวางมือไปบนฝ่ามือที่รอรับของอีกฝ่ายอย่างกล้าๆ กลัวๆ จะอารมณ์ดีขึ้นนิดหน่อย แต่ยิ่งพิธีสั้นๆ ผ่านไป เหมือนบรรยากาศดำมืดเยียบเย็นจะลอยตัวรอบหัวหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้าย บานประตูที่ปิดไปแล้วครู่หนึ่งนั้นก็ถูกเหวี่ยงเปิดออกโดยแรง แล้วร่างของหัวหน้าก็ผลุบหายไปอีกคน

เด็กสาวมองไปยังผู้ใหญ่เพียงหนึ่งเดียวในห้องอย่างขอความช่วยเหลือ หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ก่อนจะตบบ่าของร่างเล็กกว่าแล้วเอ่ยว่า

"จากนี้คงเหนื่อยหน่อยนะ เอเลน"

พูดจบคุณฮันซี่ก็พาเธอมาส่งที่ห้องของหัวหน้าทหารรีไว สั่งสั้นๆ ว่า 'รออยู่ที่นี่...เดี๋ยวรีไวก็มา'

เอเลนยืนคว้างอยู่กลางห้องครู่ใหญ่ แล้วเลือกที่จะไปนั่งบนเตียงมุมห้องนั้น ดวงตาจ้องมองแหวนวงเล็กกลมเกลี้ยงที่ประดับอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย

เท่ากับว่า....เธอเป็นของหัวหน้าแล้วใช่ไหม?

สถานการณ์กำลังดำเนินไปในรูปแบบที่เด็กสาวไม่เคยคาดคิดมาก่อน แรกสุดที่โดยเปิดเผยความลับของร่างกาย เธอคิดว่าต้องโดนโยนกลับเข้าห้องขัง เสร็จแล้วก็ขึ้นศาลทหารเพื่อไต่สวนความผิด แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเจ้าสาวของคนที่ไม่กล้าแม้แต่จะคิดรักด้วยซ้ำ

รีไวเดินออกมาจากห้องด้วยแรงโทสะ หากยังยืนอยู่ในห้องนั้นต่อไปคงไม่พ้นได้กระชากตัวอีกฝ่ายมาเค้นคอถาม

ทำไมต้องมองเออร์วินด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์

ทั้งยังไม่ยอมส่งรอยยิ้มมาให้ตนเลยขณะเข้าพิธี

การแต่งงานที่จืดชืด..มีเพียงคำว่าหน้าที่ที่ค้ำคอ

มือทั้งสองข้างวักน้ำขึ้นมาลูบหน้า รีไวเข้ามาสงบสติในห้องน้ำเหมือนที่เคยทำเวลาเครียด

ไม่ว่าใครหน้าไหนก็น่ารำคาญ..โดยเฉพาะเด็กผู้หญิง

มันน่าบดขยี้ให้สิ้นซาก

แค่เห็นดวงตากลมโตคู่นั้นสั่นระริก มีน้ำตาคลอหน่อย ก็อยากจะควักพวกมันออกมาให้เห็นชัดว่าแท้จริงแล้วรู้สึกอย่างไร

เด็กสาวคงจะเกลียดเขามาก

แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่เลือกเออร์วิน มาเลือกตนทำไม..ทั้งๆที่มีโอกาสรอดไปจากอุ้งมือนี้แล้วแท้ๆ

รีไวรู้ว่าอารมณ์ของตนกำลังปั่นป่วน

ไม่มีใครเคยทำได้อย่างนี้มาก่อน..นอกจากเจ้าเด็กนั่น

ตั้งแต่ที่เจอกันครั้งแรกจนถึงเหตุการณ์ที่เขาเปิดเผยความลับของอีกฝ่าย เหมือนจะผ่านมาไม่นาน..แต่ทุกจังหวะวินาทีราวกับหยุดนิ่ง

บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไงตอนที่กระชากเสื้อให้เนินเนื้อกลมกลึงเปิดเผยออกมาเพื่อยืนยันคำตอบ

สิ่งที่ผู้ชายไม่ควรมี..แต่กลับปรากฏนูนเด่นต่อสายตา

ความโกรธคงเป็นสิ่งแรกที่พุ่งขึ้นมาจากส่วนลึก นึกออกเพียงคำด่าทอ อยากต่อว่าคนโกหกให้เจ็บแสบ

แต่ความรู้สึกต่อมากลับตรงข้าม..อารมณ์ร้อนถูกดับลงด้วยความ..โล่งใจ?

ยอมรับว่ารู้สึกดีที่ได้เห็นความจริง ได้มองมือเล็กปิดกระชับเนินอกแน่น

ความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าคืออะไรถูกนำมาแทนที่ แค่ปรารถนาให้ทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน

คืนนั้นรีไวเพียงไม่อยากให้ความจริงสลายกลายเป็นอากาศเมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันถัดไป

จะไม่มีการขึ้นศาลทหารหรือไต่สวนใดๆ

วิธีเดียวที่จะช่วยเหลือ..คนตรงหน้าจะต้องถูกพันธนาการไว้กับทีมสำรวจ..ข้างพวกเขา..ในอุ้งมือตน

กลิ่นของเด็กสาววัยแรกแย้มเหมือนกับดอกไม้ ไม่น่าเชื่อว่านี่คือคนที่ได้รับการฝึกในค่ายทหารมาอย่างเข้มงวด

ผิวขาวเนียนฉายเด่นท่ามกลางแสงไฟ

ทุกส่วนเต่งตึง น่าบีบขย้ำ โดยเฉพาะก้อนเนื้ออวบแน่น

ยิ่งได้ใช้ปลายนิ้วสัมผัส..ยิ่งกระตุ้นย้ำสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่หิวกระหาย

อยากกุมเอาไว้ในมือ บิดเกร็งให้ส่งเสียงครางสั่นไหว

นอกจากผิวเนื้อแน่นกระชับ รสชาติหอมหวานจากตัวเด็กสาวยังติดอยู่บนปลายลิ้น

ส่วนยอดสั่นระริกยามตนหยอกเย้า ตั้งตรงแข็งขืนสู้กับแรงบดเบียด

สิ่งที่รีไวจดจำได้เด่นชัดยิ่งกว่าหน้าอกสล้างขาวนวล..คงหนีไม่พ้นช่อดอกตูมกลางลำตัว

ดอกไม้สีสดแซมสีสันด้วยกลีบอ่อนบาง ทั่วบริเวณอบอวลไปด้วยกลิ่นเฉพาะตัวของเครื่องเพศแห่งหญิงสาว

เพียงก้มฝังหน้าลงสูดดม..ก็หยุดไม่ได้อีกต่อไป

โพรงลึกชวนให้น่าค้นหา

เมื่อใช้มือแหวกกลีบน้อยใหญ่ให้แยกตัว พวกมันดูสั่นระริก..ตื่นเต้นเหมือนเป็นครั้งแรกที่ได้เบ่งบานลืมตาดูโลกภายนอก

ความสดใหม่สะท้อนสู่สายตา

สิ่งนี้อาจเคยผ่านมือมาเป็นครั้งคราว..แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ตนได้เห็นช่อดอกสวยสด..ทั้งยังปราศจากรอยกามรมณ์ใดๆ

ไม่เคยผ่านการแตะต้องโดยมือผู้อื่น..กลิ่นหอมสะอาดลอยอบอวลในอากาศ

กลีบน้อยดูอ่อนหวาน หดตัวปกปิดร่องทางเนื้ออ่อนราวกับเขินอาย

รีไวค้นพบประตูที่นำไปสู่คำตอบของความโล่งใจ

เพียงแค่ตนแทรกปลายนิ้วลง แหวกว่ายไปตามโพรงเนื้อนุ่ม..เท่านี้ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์พาตัวเด็กคนนี้ไป

เคยได้ยินมาบ้างถึงเรื่องเส้นใยแห่งความบริสุทธิ์ของหญิงสาว แต่หากกระชากออกมาตอนนี้..อีกฝ่ายอาจจะไม่มองหน้าตนไปชั่วชีวิต

นิ้วที่กระหวัดเกาะเกี่ยวตามผนังนุ่มจึงรั้งตัว..ไม่เคลื่อนเข้าสู่ใจกลาง

ก็แค่รอให้ถึงเวลา

เมื่อถอนปลายนิ้วออกมา จึงมีแค่หยาดน้ำเหลวขุ่นชุ่มไปทั่วจากโคนสู่ปลาย

เน้นย้ำด้วยการละเลงปลายลิ้น หวังจะสอดเพื่อลิ้มลองรสชาติภายใน ทำให้ลำตัวเด็กสาวสะท้านกับแรงอารมณ์ที่เพิ่งเคยได้รับ

ลำตัวบิดเกร็งเมื่อถูกล่วงล้ำไปทุกซอกมุม ริมฝีปากเผยอกว้างเพื่อรับอากาศ หอบเกร็งเมื่อตนละเลงปลายลิ้นรัวเร็ว

เมื่ออีกฝ่ายเป็นผู้เปิดทางเข้าสู่หุบเหวลึก รีไวก็ยินดีที่จะตรวจสอบให้อย่างละเอียด

เกือบทั้งคืนที่เนื้อสะโพกนุ่มแอ่นรับสัมผัสอุ่นร้อน ต้นขาแยกออกกว้างให้เขาได้ฝังใบหน้าลงไปจนแนบสนิท

ลำคอแห้งผากเมื่อนึกถึง

คืนนั้น..เขากับเด็กสาวมีความเกี่ยวข้องกันด้วยตำแหน่งหัวหน้าและลูกน้องใต้บังคับบัญชา

แต่คืนนี้..เขาคือเจ้าบ่าว อีกฝ่ายคือเจ้าสาว

เวลาหมดลงแล้ว..

*****************

ในห้องกว้าง..เอเลนพบว่ามีเพียงแสงสว่างจากเชิงเทียนเท่านั้นที่เป็นเพื่อน

เด็กสาวนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง คุณฮันซี่สั่งให้เธอรออยู่ที่นี่..เพื่อรอเจ้าบ่าวกลับมา

เธอแต่งงานแล้วจริงๆ..กับหัวหน้ารีไว

พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นแบบเรียบง่าย ไม่มีแขกคนไหนนอกจากพวกเราทั้งสี่

ทั้งหมดเพื่อให้หัวหน้ารีไวรับผิดชอบตัวเธอ

เอเลนปวดหัวตุ้บเมื่อน้ำตาคลอหน่วยอีกครั้ง ขอบตาเกร็งแน่นเพื่อไม่ให้มันไหลลงมา

มีเพียงหัวหน้าเออร์วินที่ปลอบโยน กับคุณฮันซี่ที่ยืนมองอย่างเป็นห่วง

เธอรู้ดีว่าทำให้คนอื่นต้องยุ่งยากใจ

ไม่เคยคิดอยากให้ใครมารับผิดชอบ ไม่อยากให้ใครต้องเป็นกังวล

แม้ร่างกายจะถูกล่วงล้ำจนไม่เหลือพื้นที่ใดให้อีกฝ่ายแตะต้องได้อีก แต่เอเลนก็คิดว่าจิตใจของตนต่างหากที่เป็นตัวตัดสิน

มันยังเป็นของเธอ..เต้นเป็นจังหวะอยู่ในอกซ้าย

ใช่ไหม?

ยังเป็นของเธอคนเดียวใช่รึเปล่า?

ไม่นานนัก ความคิดก็ถูกขัดด้วยเสียงเปิดประตู

เจ้าบ่าวของเธอยืนอยู่ตรงนั้น

เด็กสาวจ้องฝ่าความมืดสลัว เห็นเพียงซีกหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์เหมือนเคย

ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายผลักประตูออกไปอย่างเหมือนจะโกรธ..เขาคงโกรธมาก

โกรธที่ต้องมาทำอะไรยุ่งยากอย่างการเป็นเจ้าบ่าว

เธอได้แต่หวังว่าอีกไม่นาน..ทุกอย่างจะจบลง

รีไวมองเด็กสาวที่นั่งซุกตัวอยู่บนเตียง อีกฝ่ายมองตนอย่างกล้าๆกลัวๆ เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำ

เขาคงระเบิดอารมณ์โมโหแรงไป ร่างเล็กเลยกลัวจนตัวสั่นเทา

มือใหญ่จึงเอื้อมไปสัมผัสผิวแก้มหวังปลอบประโลม

ทว่าความหวังดีกลับถูกปฏิเสธ

มือเล็กปัดมันทิ้งอย่างแรง

เอเลนก็ตกใจไม่น้อยที่เผลอทำแบบนั้นไปโดยไม่รู้ตัว

'อะ ขะ..ขอโท..'

'รังเกียจฉันงั้นสินะ แล้วกับเออร์วิน..ทำไมนายไม่ปัดมือทิ้งแบบนี้บ้างล่ะ’

เอเลนตอบไม่ได้ ขนลุกซู่ยามอีกฝ่ายเอื้อมมือมาสัมผัสผิวหน้า มือเล็กจึงปัดทิ้งโดยอัตโนมัติ

‘ผม..ไม่ได้ตั้งใจนะครับ’

เธอไม่ได้ตั้งใจที่ทำท่าทางรังเกียจ แต่สัญชาตญาณการป้องกันตัวสั่งให้ทำอย่างนั้น

‘หึ ถ้าเป็นหมอนั่น..คงจะดีกว่าสินะ’

เอเลนไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าพูดเรื่องอะไร

‘แต่ฉันเป็นสามีอย่างถูกต้องของเธอ มีสิทธิจะจับหรือแตะตรงไหนก็ได้..รู้ไว้ด้วยล่ะ’

คืนเข้าหอน่ากลัวกว่าที่เด็กสาวคาดคิด เธอเคยอ่านจากในหนังสือว่ามันเป็นวันพิเศษ..ค่ำคืนหลังจากพิธีแต่งงานจะเป็นจุดเริ่มต้นของเจ้าบ่าวเจ้าสาว ทั้งสองจะถูกหลอมรวมเข้าเป็นหนึ่งชีวิตผ่านสายใยรักโดยเชื่อมผ่านทางแรงปรารถนา

รักอย่างนั้นหรือ?

พวกเขาสองคนไม่ได้มีความรักมามอบให้แก่กันด้วยซ้ำ

สิ่งแลกเปลี่ยนมีแค่คำสาบานต่อหน้าบาทหลวงอย่างคุณเออร์วินเท่านั้น

รีไวไม่สบอารมณ์กับอาการของอีกฝ่าย

เด็กผู้หญิงตรงหน้าต้องการอะไรจากตนกันแน่ เมื่อต้องการช่วยบรรเทาอาการสั่นเทาก็ปัดมือตนทิ้ง แต่เมื่อหันหลังออกไปจากห้อง..แววตากลมโตกลับฉาบด้วยความเศร้า

พวกเขาไม่ได้ผูกพันกันแค่ในนาม

แต่ยังมีพยานชิ้นสำคัญคือร่างกายที่ฝ่ายชายได้รุกล้ำอาณาเขตสำคัญเข้าไป

'เอ่อ..เป็นอะไรรึเปล่าครับหัวหน้ารีไว?'

เอเลนกลั้นใจถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้ว กำมือแน่น เหมือนนึกถึงอะไรที่เคร่งเครียดและเจ็บปวด

เด็กสาวลุกขึ้นจากเตียง เสื้อผ้าเข้าพิธีถูกเปลี่ยนเป็นชุดนอนบางเบาตัวยาวที่คุณฮันซี่เอามาให้

'เป็นแผลตรงไหนรึเปล่าครับ?'

รีไวมองอีกฝ่ายที่ทำตัวไม่สมกับเป็นเด็กผู้หญิง ร่างเล็กบางคุกเข่าลงกับพื้น คงจะลืมไปว่าชุดที่ใส่นั้นหลวมโพรกและความยาวของชายกระโปรงสั้นกว่าที่เห็น

แค่ก้มลงไปมองอีกฝ่ายที่พลิกข้อมือตนไปมาราวกับสำรวจบาดแผล..อารมณ์รุนแรงเมื่อครู่ก็พลันหายไป

เพราะอย่างนี้ถึงทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นเด็กสาวถูกพากลับเมืองหลวง

ความเอื้ออาทรณ์ที่เธอมอบให้คือสิ่งที่รีไวไม่เคยมองข้าม..ตั้งแต่ครั้งแรกจนถึงทุกวันนี้

เสื้อสีขาวตัวใหญ่ร่นลงมาบนไหล่โดยที่ผู้สวมใส่ไม่ได้สังเกต การก้มลงโดยกะทันหันทำให้คอเสื้อลดต่ำลง

เนื้อกลมแน่นที่รีไวเคยเห็นจนนับครั้งไม่ถ้วนได้เปิดเผยสู่สายตาอีกครั้ง

เนินอกขาวเนียนกระเพื่อมตามการเคลื่ิอนไหวของร่างกาย

เอเลนเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปก็เงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย

ดวงตาอีกฝ่ายจ้องมองลงมาด้วยอารมณ์แรงที่เธอสัมผัสได้

เหมือนกับคืนนั้นไม่มีผิด

เด็กสาวหน้าเห่อร้อน เมื่อจับสังเกตได้ว่าคนตรงหน้ากำลังมองที่ตรงไหน

ทีแรกเธอคิดจะปล่อยมืออีกฝ่ายและดึงคอเสื้อขึ้นมาเหมือนเดิม

แต่คนตรงหน้าคือเจ้าบ่าวของเธอ

และคืนนี้เป็นคืนแรกของการแต่งงาน

เอเลนรู้สึกร้อนไปทั่วใบหน้าเมื่อคิดถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น

เธอจะไว้ใจเขาได้ใช่ไหม?

เธอจะสามารถ..ฝากร่างกายนี้ไว้กับหัวหน้ารีไวได้รึเปล่า?

ร่างเล็กกอบกุมฝ่ามือใหญ่แน่น

ก่อนจะดึงรั้งมันให้ลอดผ่านคอเสื้อกว้าง..แทรกตัวลงแตะเนินเนื้อหน้าอกของตน

มือหยาบสัมผัสกับเนื้อเนียนเรียบ ถูกอีกฝ่ายจับบดเบียดลงแน่น

รีไวเห็นอีกฝ่ายก้มหน้างุด ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองตน

เด็กก็คือเด็กวันยังค่ำ

'อา..'

มือใหญ่ปะป่ายไปตามคลื่นลูกกลมกลึง กดนิ้วสัมผัสเนื้อนิ่มเป็นจังหวะ

ซักพักจึงกำรอบ ขยำเนื้อตึงแน่นติดฝ่ามือ

'อ๊ะ!'

เด็กสาวเงยหน้า แอ่นอกให้ตนจับได้ถนัดโดยไม่รู้ตัว

คอเสื้อร่นลงมาจนเห็นปลายยอดรำไร สีชมพูอ่อนดูน่าลิ้มลองกว่าในครั้งก่อน

รีไวดึงรั้งจุดยอดทั้งสองด้วยสี่นิ้วของตน กระชากขึ้นจนลำตัวอีกฝ่ายแอ่นโค้ง

'อ๊า'

เอเลนกรีดร้อง ปลายประสาทถูกกระตุ้นด้วยการหนีบจับอย่างแรง

เมื่อรีไวปล่อยยอดอกทั้งสองลง แผ่นหลังของร่างเล็กก็ล้มลงบนขอบเตียง

พวกมันยังคงชูชัน ตัวสั่นระริกจากการกระทำเมื่อครู่

เอเลนนั่งชันเข่าบนพื้น พิงขอบเตียงด้านหลังตน ใบหน้าเงยสูงเพื่อบรรเทาความเจ็บ

ท่าล้มที่ไม่สวยนักทำให้ชายกระโปรงสะบัด..ร่นขึ้นมาจนเห็นโคนขาอ่อนชัดเจน

รีไวขยับปลายเท้า..แทรกบู้ทหนังมันปลาบเข้าไปเพื่อแยกโคนขาออกจากกัน

ส่วนหัวของรองเท้ากระทบกลุ่มเนื้ออ่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผืนผ้าชิ้นเล็ก

'อะ..อือ'

รีไวเพิ่มแรง ดันปลายเท้าตนแนบกับกึ่งกลางลำตัวอีกฝ่าย เสียงครางด้วยความเจ็บดังก้อง

เครื่องเพศถูกบดขยี้ด้วยแรงจากเท้าของผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

'อ๊ะ จะ เจ็บ!'

ปลายเท้ากระแทรกเข้าไปปะทะจนเอเลนน้ำตาเล็ดงอตัว ความจุกเสียดทำให้เผลอหุบขาเข้ากัน แต่โดนลำเท้าใหญ่คั่นกลางไว้

ลำตัวลอยขึ้นจากพื้นเปลี่ยนมาเป็นนอนแผ่ราบบนเตียง เอเลนเห็นอีกฝ่ายก้มมองตนเอง

'เจ็บรึเปล่า?'

เจ็บ..เจ็บมาก

'ถ้าไม่ตอบ..ฉันคงต้องลองอีกรอบ'

'จะ..เจ็บครับ'

คราวนี้ตนรีบตอบจนหายใจแทบไม่ทัน

เด็กสาวเห็นคนตรงหน้าแยกขาของเธอออกจากกันอีกครั้ง ตัวหดลีบ..เตรียมใจพร้อมที่จะถูกทำแบบในคืนนั้น

แต่ผิดคาด..เมื่อกางเกงชั้นในไม่ได้ถูกปลดออก

ซ้ำอีกฝ่ายยังก้มหน้าประทับริมฝีปากลงไปบนผ้าเนื้อบางนั้น

กดประทับจูบอันอ่อนโยนหมือนจะขอโทษที่ทำให้เจ็บปวด

เอเลนเอื้อมมือไปจับข้อมืออีกฝ่าย บีบเบาๆเหมือนให้อภัย

ผู้เป็นหัวหน้าแย้มรอยยิ้มให้เธอเห็น เอเลนรู้สึกว่าตนหน้าแดงแม้จะไม่มีใครเห็น

ใจเต้นระทึกกับยิ้มหวานที่ส่งมาให้

'อ้า..อ๊า'

ลิ้นร้อนไล้เลียไปตามรอยร่องของเนื้อผ้าที่แนบชิดกับกลีบเนื้ออ่อน โลมเลียจนคราบน้ำลายเปื้อนเป็นทางยาว

ฟันบนและล่างกัดขอบกางเกงชั้นใน ประกบและออกแรงดึงร่นลงมาจนมองเห็นช่อกลีบอูมใหญ่ที่เผยอตัวจนเปียกแฉะไปด้วยคราบคาว

รีไวคิดว่ามันถึงเวลาที่ตนได้กำหนดไว้แล้ว

มือใหญ่ยืนคุกเข่า ปลดกางเกงตัวนอกของตนลงและเหวี่ยงมันทิ้งไป

เด็กสาวมองตาม พบว่ากึ่งกลางลำตัวของอีกฝ่ายมีเพียงชั้นในของผู้ชายที่เหลืออยู่

ตรงนั้น..มีบางอย่างที่พองตัว ขยายใหญ่จนบดเบียดเนื้อผ้าแน่น

เอเลนไม่เคยพบกับสิ่งนี้ในสภาพนี้มาก่อน ที่เคยผ่านตาจากการใช้ชีวิตในค่ายทหาร..พวกมันเป็นเพียงแท่งเนื้อยาวที่ผู้ชายทุกคนมี

ทว่าคราวนี้มันไม่ใช่

มีบางอย่างที่แปลกไป

'อ๊ะ!'

มือน้อยที่วางอยู่ข้างลำตัวถูกอีกฝ่ายดึงให้เข้าหา ฝ่ามือเล็กสัมผัสโดนก้อนเนื้อใหญ่โตที่เหมือนพร้อมจะระเบิด

ร่างเล็กกล้าๆกลัวๆที่จะแตะ แต่อีกฝ่ายดึงมือเธอให้กดชิด รู้สึกถึงแรงเกร็งแน่นที่ขยายตัวจนโป่งพอง

'ทะ ทำไมมันถึง..'

รีไวยิ้มขำให้เด็กน้อยที่ไม่ประสีประสากับเรื่องพวกนี้ อีกฝ่ายคงยังไม่เคยเห็น แต่ถ้าเคยไปเห็นของใครก็ตาม เขาจะเฉือนทั้งมันและเจ้าของทิ้งซะ

'รู้รึเปล่าว่ามันเอาไว้ทำอะไร?'

เอเลนส่ายหน้า ตนรู้มาเพียงแค่ว่าการที่ชายและหญิงจะมีความสัมพันธ์กันทางกายจะต้องใช้เครื่องเพศที่เป็นสัญลักษณ์ของแต่ละฝ่ายเป็นส่วนประกอบ

แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าจะเอามันมาเชื่อมกันยังไง

'แกะกางเกงออกสิ'

เด็กสาวยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ทำตามคำสั่งด้วยใจระทึก มือสั่นเทาจนรู้สึกได้

แม้ความอายจะทำให้ตะกุกตะกัก..แต่ความอยากรู้อยากเห็นมีมากกว่า

มือเล็กค่อยๆเลื่อนผ้าที่ขวางกั้นออก ดึงลงมาจนสุดให้เจ้าสิ่งนั้นได้ออกมาดูโลกภายนอก

'อ๊ะ!'

ด้วยความไม่ระวัง ใบหน้าที่อยู่ใกล้เกินไปจึงโดนส่วนปลายสะบัดโดน

เอเลนเอื้อมมือไปปาดบางอย่างที่ติดอยู่บนใบหน้า สิ่งนั้นทิ้งคราบเหนอะไว้บนแก้มของตน

มันดูคุ้นเคยเหมือนว่าในร่างกายเธอก็มีอยู่

มันเป็นของเหลวอย่างเดียวกับสิ่งที่ไหลออกมาจากร่างกายตน

รีไวนั่งมองเด็กสาวทำหน้าตาสงสัยสลับกับนั่งคิด เขาสัมผัสได้ถึงความใสซื่อที่แฝงมากับความกระตือรือร้นที่จะทำหน้าที่เจ้าสาวของอีกฝ่าย

ให้ตาย..

น่ารักเป็นบ้า

'อ๊ะ! ดะ เดี๋ย..'

รีไวถกชายกระโปรงอีกฝ่ายขึ้น มือทั้งสองตวัดจับต้นขาให้แยกออกจนสุด

เด็กสาวหงายหลังล้มลงตามเดิม กลายเป็นนอนอ้าขากว้างให้คนตรงหน้ามองลงได้ชัดเจน

ลมหนาวที่พัดเข้ามาทำให้ขนบริเวณนั้นลุกซู่

แท่งเนื้อยาวของอีกฝ่ายตั้งตรง เหยียดตัวออกสุด เอเลนสัมผัสได้ถึงความร้อนที่กระจายตัวออกมาเบาบาง

มันจะทำอะไรกับร่างกายเธอ?

มือใหญ่รั้งสะโพกมนขึ้นสูง จ่อแก่นกายร้อนที่พองตัวจนสุดของตนไปยังกลีบดอกไม้ชั้นในที่เผยอออกเล็กน้อย

เด็กสาวเบิกตากว้าง กายลำตรงเนื้อแน่นตรงหน้าจ่ออยู่ชิดติดกับส่วนสำคัญที่สุดของเธอ

อย่าบอกนะว่า..

'ดูไว้ซะ..เอเลน'

รีไวขยับสะโพก เริ่มต้นจังหวะการเคลื่อนไหว

'อะ ไม่! อะ..เอาออก!'

แท่งเนื้อลำใหญ่แทรกตัวผ่านกลีบเล็กบาง แค่ปลายหัวหลุบเข้าไปได้..ก็ทำร่างเล็กหวีดร้องลั่น

ขนาดของปลายนิ้วที่เคยย่างกรายเข้ามาเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งนี้ มันอึดอัด จุกแน่นไปตามบริเวณกึ่งกลางลำตัว

รีไวสอดคามันไว้เพื่ิอให้อีกฝ่ายได้ทำความคุ้นเคย รู้สึกถึงผนังอ่อนที่ตอดรัดแน่นจากความเจ็บปวด

ต้องให้ค่อยๆปรับตัว

ผ่านไปซักพัก..ท่อนเนื้ออุ่นร้อนจึงเคลื่อนไหวอีกครั้ง

'อะ ฮ้า!'

เอเลนสะบัดตัวดิ้นเร่าจนอีกฝ่ายต้องจับเอาไว้ให้นอนนิ่ง เธอปวดไปหมดตั้งแต่ช่วงต้นขาไล่ไปจนถึงไขสันหลัง แม้ยิ่งดิ้นจะยิ่งเพิ่มความเจ็บ..แต่ก็การระบายออกทางเดียวที่ช่วยได้

เล็บจิกผ้าปูที่นอนแน่น ร่างเล็กรับการสอดแทรกอย่างเชื่องช้าทว่าแสบร้อนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ทุกครั้งที่ลำท่อนกว้างเคลื่อนที่ลึกเข้ามา..ราวกับร่างกายกำลังปริแตก

กลีบน้อยใหญ่เผยอออกกว้างจนเห็นเป็นโพรงขัดเจนจากการรุกล้ำของร่างกายคนตรงหน้า

'พะ พอ..อ๊ะ!'

เสียงครางไม่ได้ศัพท์กระทบโสตประสาทของรีไว แต่ถ้าล้มเลิกเอากลางทาง..อีกฝ่ายจะเจ็บยิ่งกว่านี้

'อดทนหน่อย'

รีไวก้มลงไปกระซิบข้างใบหูเด็กสาว พร้อมโน้มตัวลงไปใกล้ กลิ่นกายบุรุษเพศที่ให้ความอบอุ่นจากเนื้อตัวที่แนบชิดทำให้เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเริ่มเบาลง..กลายเป็นเสียงครางกระเส่า

เนื้อร้อนท่อนยาวฝังตัวได้จนมิด..ไม่มีแม้ช่องว่างให้สิ่งอื่น

ท่อนล่างของพวกตนเชื่อมต่อติดกันแนบแน่น

เอเลนเข้าใจในทันทีว่านี่คือสิ่งที่ในหนังสือไม่ได้เขียนถึงไว้..

เด็กสาวได้ประจักษ์ในเกมกามแห่งเพศสัมพันธ์

เจ็บปวด รวดร้าวไปทั่วร่าง

ทว่าเสียวซ่าน เร่งเร้าแรงอารมณ์

ฝ่ายนำเริ่มเคลื่อนไหว กดเบียดลำเนื้อให้เสียดสีกับภายใน

จังหวะดนตรีที่พลิ้วไหวดังสายลมอ่อนเริ่มเปลี่ยนเป็นร้อนแรงอย่างสายน้ำที่เชี่ยวกราก

ใบหน้าของร่างที่เป็นฝ่ายคุมเกมเริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อ รีไวออกแรงกระแทกทั้นดันทุกส่วนเข้าไป มือจับยกสะโพกของอีกฝ่ายยกขึ้นสูงเพื่อให้ตอบรับตนได้ถนัดถนี่

‘อะ อ๊า อ๊ะ!’

เสียงครางกระเส่าดังรับเมื่อแท่งเนื้อขยับเสียดสีร่องเล็กไปมา รีไวขยำก้อนเนื้อหยุ่นตรงบั้นท้ายให้พอดีมือก่อนจะดึงรั้งสะโพกเข้าหา ส่วนตนก็กระแทกกายสวนกลับไป

เหมือนใบดาบที่ถูกชักเข้าออกจากฝัก

เนื้ออุ่นร้อนเคลื่อนตัวออกและถูกดันเข้าไปจนมิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

‘อ๊า อะ อึก!’

ความเจ็บที่ได้รับยังไม่เท่ากับความเสี่ยวซ่านสะท้านกายที่โพรงเนื้ออ่อนได้รู้จัก

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้..แต่เสียงเนื้อกระทบเสียดสีกันดังก้องไม่หยุด

มันหยาบโลนสำหรับเด็กสาวที่เพิ่งได้รู้จักสิ่งเหล่านี้เป็นครั้งแรก

'อ๊ะ อา..อะ อึก..อ๊า!'

รีไวกระแทกบดเบียดถี่รัวเมื่อได้ยินร่างเล็กครางกระเส่า ใบหน้าแดงเรื่อเมื่อห้วงอารมณ์ทะยานขึ้นเกือบสูงสุด

เขาเองก็หลับตา ถอดท่อนเนื้อเปื้อนคราบคาวขุ่นออกมาจนเกือบหมด

ก่อนค่อยๆเคลื่อนลำตัวเข้าใกล้ปากทางใจกลางกลีบเนื้อบางอย่างเชื่องช้า..

รีไวสูดลมหายใจลึก..ดันท่อนเนื้อลำใหญ่ที่ขยายตัวจนแทบระเบิดเข้าไปสุดแรง!

'อ๊า!!!'

เอเลนกรีดร้องออกมาสุดเสียงยาวนาน

การกระแทกสวนเข้ามาจนสุดความยาวครั้งสุดท้ายรุนแรง หนักแน่น สะเทือนเส้นประสาททั่วร่างจนสมองขาวโพลน

เจ็บปวดถึงขีดสุด..ทว่ากลับรู้สึกดีจนเหมือนร่างกายเบาหวิว

สัมผัสได้ถึงของเหลวที่แตกตัว ไหลกระจายอยู่ในร่างกายของตน

คนเป็นเจ้าบ่าวหอบหายใจแรง ประสานเสียงไปกับเด็กสาวที่นอนนิ่ง..พยายามจะสูดลมหายใจเข้าออก

พวกตนได้ทำหน้าที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวในค่ำคืนนี้จนลุล่วง

เมื่อเครื่องกายของบุรุษเพศถูกถอนออกไป น้ำตาที่หยุดไหลก็กลับมาทำหน้าที่ของมัน ความรู้สึกทุกอย่างประดังเข้ามาไม่ขาดสาย

ร่างเล็กสะอื้นจนตัวโยน

รอยแดงที่ปรากฏเป็นคราบบนผ้าปูที่นอนคือหลักฐานชัดเจนแก่สายตา

สายพรหมจรรย์ที่เคยกางกั้นเป็นกำแพงปกป้องความบริสุทธิ์ของเด็กสาวแรกรุ่น..ได้ถูกกระชากออกไปอย่างไม่มีวันหวนคืน

เพียงครั้งเดียวและภายในพริบตา เด็กน้อยได้เติบโตเป็นหญิงสาว

คนตรงหน้าได้เป็นเจ้าของเธออย่างแท้จริง

รีไวรู้สึกประหลาด จะว่าแปลกใจหรือสงสัยก็คงใช้ เมื่อถอนกายที่เชื่อมต่อร่างของพวกเขาไว้ด้วยกันออกมา..ของเหลวสีแดงก็ไหลรินจากปากโพรง

เพียงแค่สองสามหยดที่เปรอะบนผ้า ก็รู้ทันทีว่าตนได้เป็นเจ้าของเด็กสาวอย่างสมบูรณ์

ทั้งยังเป็นคนแรกที่ได้ล่วงล้ำเข้าไปถึงส่วนลึกสุดภายใน ได้แตะต้องปราการที่ผู้ชายทุกคนใฝ่ฝันหา..ทะลวงผ่านผนังพรหมจรรย์จนปริแตก

ในที่สุดตนจึงเป็นผู้ทำลายความบริสุทธิ์ของเด็กสาวไป

แต่ความดีใจนั้นถูกแสดงออกมาชัดเจน

เอเลนยังคงสะอื้นไม่หยุด เธอทั้งจุกและเจ็บไปทั่วตัว ไม่มีแรงที่ขยับไปไหน

เพียงแค่พลิกตัว..ก็เหมือนโดนของแข็งกระทบเข้าใส่

รีไวเห็นดังนั้นจึงรั้งอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอด ริมฝีปากประกบแนบชิดจากหน้าผากส่งความอบอุ่น ลิ้นร้อนลากเรื่อยมาจนถึงกลีบปากบาง แนบจุมพิตอ่อนหวานให้คลายความเจ็บปวด

เอเลน เยเกอร์เป็นของตนโดยสมบูรณ์

TBC.