::My Father::03::At Night::

Title : My Father

Fandom : Shingeki no Kyojin or Attack on Titan
Genre : AU , Incest
Rate : NC-17
Pairing: Levi x Eren

At Night

คืนนี้พ่อกลับดึกนะ รีไว มื้อเย็นแช่ไว้ในฟรีสต์เอามาอุ่นกินเองนะครับ โพสอิทที่แปะบนตู้เย็นบอกเขาแทน บ้านที่มืดสนิท ไร้เเสงไฟ

ตาสีเทามองปฏิทินมีมาร์กลายมือหวัดๆของเอเลนวงกำกับไว้ ‘เลี้ยงรุ่น104*\(^o^)/*!’ เขาจิกเล็บลงบนกระดาษ เจ้าพวกหัวกลวงนั้น!

เพื่อนเอเลนมีแต่พวกประหลาด ยัยป้ามืดมนคนหนึ่ง เจ้าผมทองหน้ายิ้มนั่นอีกคน เล็งพ่อเขากันทั้งนั้น!!

รีไวเดินงุ่นง่านในบ้าน พื้นดังตึกตักตามฝีเท้าที่กระแทกลงด้วยความร้อนใจจะตามไปลากกลับก็ไม่รู้ก๊ง กันร้านไหน จะทิ้งบ้านไว้ก็กลัวเอเลนกลับมาก่อน

เข็มนาฬิกาที่ผ่านไปในวินาทีหนึ่งดูเชื่องช้าเหลือเกิน ยังไม่ห้าทุ่มด้วยซ้ำ แต่รีไวร้อนใจจนแทบคลั่ง เอเลน…เอเลน เอเลน!

กริ๊ง! กริ่งหน้าบ้านดังขึ้น รีไวโผลุกจากโซฟาที่นั่งอยู่ในทันที เอเลน! หากใบหน้าแรกที่เห็นกลับเป็นใบหน้าดำทะมึนของยัยป้าข้างบ้าน

มิคาสะหอบหิ้วร่างปวกเปียกของเอเลน เยเกอร์ยื่นส่งให้ กลิ่นเหล้าคาวหึ่งเจือเสียงหัวเราะคิกไม่หยุด ตาสีเขียวเยิ้มลอย เด็กหนุ่มคว้าร่างนั้นมาโอบ

เธอมอมเหล้าเอเลน! ร่างในอ้อมแขนร้อนผะผ่าว ตาเลื่อนลอย เปล่า เอเลนดื่มของเขาเอง ดูแลดีๆล่ะ ฉันต้องไปส่งคนอื่น ตาสีดำมองห่วง

แต่ต้องตัดใจ ดูแลเอเลนดีๆ เจ้าเตี้ย มิคาวะสั่งมือเอื้อมมาจะสำรวจ แต่รีไวโอบหลบ ชิงช้อนร่างสูงโปร่งขึ้นอุ้มท่าเจ้าสาวแทน ไปซะ! ปิดประตูไล่

เท้าถีบค้าง กลอนเหวี่ยงล็อคพอดี เด็กหนุ่มอุ้มร่างของบิดาวางบนเตียงอย่างทะนุถนอม จัดท่าทางให้นอนสบาย เอเลนยังคงหัวเราะคิกคักไม่หยุด

ตาสีเขียวปรือปรอยช้ำเยิ้ม ผิวขาวแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เเล่นพล่านในกาย รีไวสติแทบขาดผึง แต่ต้องระงับใจ เช็ดเนื้อตัวให้พ่อ อดทนไว้…

ยอดอกสีอ่อนแข็งขึงยามลากมือผ่าน ด้วยความหนาวจากอากาศที่ค่อนข้างเย็น รีไวเลียปาก ลำคอแห้งผาก เขาอยากกลืนกินเนื้อนุ่มนั้น

สัมผัสยามละเลงลิ้นในตอนที่อีกฝ่ายหลับใหลยังติดตรึง เด็กหนุ่มแทนที่ผ้าขนหนูหมาดชื้นด้วยปลายลิ้นตัวเอง แตะลองบนส่วนอ่อนไหวที่ชูชันน้อยๆแผ่วเบา

ตาลอบสังเกตปฏิกิริยาของบิดาไปด้วย ริมฝีปากบางเม้มแน่น มีเสียงครางเครืออืออาแว่วมาเป็นระยะ มือบางป่ะป่ายไปกับผ้าปูที่นอนระบายความเสียวซ่าน

แผ่นอกกระเพื่อมไหวหอบหนัก ข้างขมับมีชื้นเหงื่อเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงปิดสนิทไม่ลืมตื่นขึ้นมา

รีไวยันตัวขึ้น ท้าวข้อศอกข้างศีรษะคนที่หลับสนิท ขณะที่เคลื่อนใบหน้าลงชิดใกล้ ลมหายใจอุ่นระรดหน้าผากเนียน

เอเลน…เอ่ยเสียงพร่า พลางแตะจูบเบาๆบนแปลือกตาที่ปิดพริ้มอย่างอ่อนโยน คิ้วเรียวขมวดหม่น… ราวกับขัดใจคนกวนห้วงนิทรา

อืม ไม่เล่นน่า…รีอา ชื่อที่พ่อละเมอออกมา ทำเขาชะงักค้าง ชื่อของผู้หญิงคนนั้น..ผู้หญิงที่ได้หัวใจคนคนนี้ไปครอง คนที่อุ้มท้องเขาแล้วตายจากไป

ตาสีเขียวปรือเล็กน้อย ค่อยๆเปิดขึ้นเต็มตา เอเลนคลี่ยิ้มอ่อนหวาน…หวานแบบที่เขาไม่เคยเห็นยิ้มให้ใคร

ฉันต้องฝันแน่ๆ… มือประคองใบหน้าเขาลงชิด ที่เธอยังอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากบางแนบจูบอย่างรักใคร่ รีไวเบิกตากว้าง…เอเลน!!

จากที่เป็นฝ่ายคร่อมขังอีกคนไว้ ตอนนี้เขากลับนอนอยู้ใต้ร่างอีกฝ่าย ต่อจากจูบก็เป็นใบหน้าที่โน้มลงมาคลอเคลีย ฟันคมขาวไล้ซอกคอเล่นเหมือนแมว

รีอา..รีอาซัง…เด็กหนุ่มแทบทนไม่ไหว…คนที่อยู่ตรงหน้าคือเขาแท้ๆ จะพร่ำเพ้อถึงผู้หญิงที่ตายไปแล้วทำไม! พอที…เขาจะไม่ทน!!

รี…ชื่อนั้นไม่อาจหลุดรอดออกมาได้ครบคำ รีไวกระชากคอเสื้อของบิดาลงมาโดยแรง พร้อมบดจูบเข้ากับริมฝีปากบางนั้น ฟันขบกัดริมฝีปากล่างให้เปิดออก

ลิ้นร้อนรุกไล่เข้าไปภายในโพรงปากที่บังคับให้เผยออ้าอย่างดุดัน จนเจ้าของร่างถึงกับกระตุกไหวเพราะขาดอากาศหายใจ

มือข้างที่ว่างเปิดสาบเสื้อ ล้วงเข้ากระชากสาบเสื้อออก…พร้อมกับปล่อยร่างโรยแรงที่พยายามโกยอากาศเข้าปอดอย่างอ่อนล้า

ตาสีเขียวแหงนมองใบหน้าลูกชายที่ก้มมอง ห้องที่ไร้แสงไฟ…เขามองไม่เห็นเลยว่ารีไวแสดงสีหน้าเช่นไร

เอเลนรู้สึกตัวยังงุนงงปะติดปะต่อสิ่งเกิดขึ้นไม่ได้ด้วยซ้ำ หัวหนักเหมือนโดนตะกั่วถ่วง พยายามลุกขึ้นนั่งอย่างโงนเงน แต่ภายในอกใจกลับเต้นรัว

แปลก…แปลกเกินไป กว่าจะทันได้ทำอะไร มือสองข้างก็ถูกรวบขึ้นสูง ตามด้วยฝ่ามือที่กดหนักลงบนแผ่นอกให้เขานอนหงายกลับลงไปตามเดิม

ตาสีเทาเย็นชามองสบมา…ช่างดูน่าหวาดหวั่นอย่างประหลาด ลูกชายคนเก่งโน้มใบหน้าลงมาใกล้..ใกล้จนปลายจมูกชนกัน รีไว…นี่ลูกเล่นอะ…

ถามได้ไม่จบประโยคดี ปากที่เอ่ยพูดก็โดนประกบจูบ ม่านตาสีเขียวขยายกว้าง จูบ!นี่เขาโดนลูกชายแท้ๆจูบ! เอเลนดิ้นขลุกขลั่กใต้ร่างของเด็กหนุ่ม

แต่คนเพิ่งสร้างเมาหรือจะสู้แรงคนสติเต็มร้อยได้ ข้อมือด้านบนถูกกดเน้นจนเจ็บแปลบ เสียงอืออาประท้วงในลำคออย่างไม่เชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

มืออีกข้างที่ว่างดึงรั้งเสื้อที่เปิดอ้าอยู่พร้อมกับปล่อยมือที่จับไว้ รีไวรูดเสื้อขึ้นสุดท่อนแขนของบิดาอย่างรวดเร็ว ก่อนขมวดมัดเป็นปมแน่นหนา

ร่างท่อนบนเปล่าเปลือยกะทันหันปะทะกับลมเย็นยามค่ำหนาวสะท้าน ขนอ่อนลุกชันทั่วร่าง เอเลนตื่นตระหนกและอึ้งจนลำคอตีบตันพูดไม่ออกสักครึ่งคำ

พยายามใช้ศอกดันตัวเองให้ห่างออกมา ติดแต่ข้อแขนที่ถูกพันธนาการก็ทำให้ไม่อาจขยับได้สะดวก ซ้ำถอยร่นก็พาไปจนมุมตรงหัวเตียงให้ย่ำแย่ขึ้นไปอีก

รีไวจับหัวเข่าของบิดาที่ส่ายหน้าไม่หยุดแยกออกกว้าง ก่อนพาร่างตัวเองไปขวางกลางไม่ให้หุบป้องกันตัวได้ รีไว..นี่ลูกทำบ้าอะไร…

ทำบ้า? เหอะ…เด็กหนุ่มเยาะ ดึงคางของบิดามาเข้าหา ในระยะที่จวนเจียนจะจูบร่อมร่อ

เอเลน…ฉันจะบอกอะไรให้นะ มืออีกข้างไล้ไปตามข้อเท้า…ที่ชันขึ้นอัตโนมัติตามความเคยชินที่สั่งสมมานานโดยไม่รู้ตัว

ทุกคืน..ทุกวัน…ที่นายหลับ ปลายนิ้วแตะบนริมฝีปากบาง..ไล้เบาๆ พลางขยับเข้าชิด

ในห้องนี้ ฉันขืนใจนาย เสียงกระซิบพร่าทุ้มต่ำเอ่ยต่อ พร้อมกับมือที่ไต่ลงไปเบื้องล่าง สะกิดขอบกางเกงชั้นใน

มือนี้… ลากวนบนส่วนอ่อนไหวที่นิ่งสงบของอีกฝ่าย ปรนเปรอนายไปจนถึงฝั่งฝัน ปากนี้… เม้มใบหูเล็ก เลีย..ลิ้มชิมรสผิวเนื้อไปนายทุกส่วน

ไม่ว่าจะตรงไหน…ฉันก็เข้าไปถึงมาแล้วทั้งนั้น ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษขาว ไม่จริง! ลูกโกหก!! เรื่องวิปริตแบบนั้น!!

โห…ไม่เชื่อฉัน? รีไวบีบไหล่คนปฏิเสธความจริงแรง โอ๊ย! เอเลนเจ็บจนนิ่วหน้า ริมฝีปากเม้มแน่น…  จะเชื่อได้ไงล่ะ เรื่องบ้าๆ แบบนั้นน่ะ!!

สิ้นคำกล่าวนั้น มือหนาก็บีบกรามของปากที่เถียงไม่รู้จริงนั้น นิ้วชี้กับนิ้วกลางถูกยัดใส่โพรงปากอิ่มพร้อมกัน ต้อนลิ้นด้านใน บังคับให้โลมเลีย

ถึงจุดที่พอใจแล้ว ก็ถอนออกมา เอเลนกระตุกเฮือก ก้มหน้าสำลักกระอักกระไอ เจ็บปากไปหมด จึงไม่ทันสังเกตรีไวที่ค่อยๆเลียทั้งสองซ้ำจนมันชุ่มฉ่ำเยิ้มไปจรดง่ามนิ้ว

แล้วค่อยปลดซิปกางเกงขายาวที่บิดาสวมใส่ ลากดึงออกมาพร้อมกับชั้นใน แต่ในท่าที่แทรกกลางลำตัวไม่สามารถถอดพ้นไปได้ จึงคาอยู่แค่โคนขาเท่านั้น

ไม่นำพาว่าร่างกายของบิดาจะแสดงการต่อต้านจากการทั้งพยายาม เตะหรือถีบขนาดไหน เอเลนเบือนหนีไม่กล้าสู้หน้าลูกชาย…

ท่อนบนเปลือย…ท่อนล่างก็ไม่มีอะไรปกปิด ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของอีกฝ่ายโดยสมบูรณ์

รีไว…พอเถอะ อย่าทำแบบนี้ ทำได้เพียงใช้ปากวอนขอ เขาไม่รู้ว่าที่ลูกชายพูดน่ะจริงมั้ย แต่สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนะ..ของจริงแน่นอน

ถ้าไม่หยุดซะตั้งแต่ตอนนี้… ความสัมพันธ์ทั้งหมดคงพังทลาย เขาปั้นหน้าตื่นมาทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้แน่ๆ

ไม่ รีไวตอบปฏิเสธไร้เยื่อใย สองมือจับโคนขาอ่อนแยกกว้าง ส่งผลให้ร่างคนโดนกระทำเอนหงายไป เผยช่องทางสีอ่อนปิดสนิทเบื้องล่างแก่ดวงตาสีเทาวาววับ

นิ้วที่ถูกเตรียมพร้อมไว้สอดแทรกเข้าไปสู่ภายในอย่างเนิบช้า ใจเย็นผิดกับอารมณ์เกรี้ยวกราดที่คุกรุ่นในใจ

เขาจะทำให้รู้…ให้เห็น..ว่าร่างกายของเอเลนน่ะ เป็นของเขา ถูกฝึกให้เคยชินกับเขาแล้ว!

เอเลนรู้สึกอึดอัด….หากน่าแปลกที่ร่างกายกลับไม่ต่อต้านเลยสักนิด มันเต้นตุบและตอดรับสิ่งที่สอดเสียดเข้ามาราวกับยินดี

ตาสีเขียวเบือนหนี..แสร้งซุกซบกับหมอน ลมหายใจกระตุกไหวซึ่งปฏิกิริยานั้นไม่รอดพ้นดวงตาอีกคู่ที่จับจ้องไปได้

รีไวแกล้งแทรกดันลึกกว่าเดิม ให้ปลายนิ้วสะกิดจุดกระสันต์ภายใน อิ๊… เอเลนกัดริมฝีปากที่หลุดครางออกไป แผ่นอกบางแอ่นเกร็ง…

และราวกับจงใจ รีไวผละออก หากคราวนี้กลับใช้ทั้งสองนิ้วพร้อมกัน ปากทางถูกทำให้ขยายกว้างขึ้น ส่วนปลายแหย่กระทุ้งจุดอ่อนไหว..ย้ำ..เน้น

อ๊ะ…ไม่…ยะ..อย่า เอเลนครวญเสียงสั่นน้ำตาปริ่ม รู้สึกถึงอารมณ์ที่เริ่มตื่นเตลิดของตนจากการปลุกเร้า….ด้วยการกระทำที่ราวกับว่า…

รู้จักร่างกายเขาดีกว่าเขาเอง ส่วนอ่อนไหวกลางลำตัวที่เคยสงบนิ่งกลับแข็งชันขึ้นเด่นชัด อึ่ก! อย่า… เด็กหนุ่มกระทุ้งซ้ำจุดเดิม ร่างกระตุกสั่น

เห็นมั้ย… ร่างกายนายน่ะ ตอบสนองกับฉัน รีไวเอ่ยพลางเหยียดยิ้ม เอเลนมองลูกชายด้วยสายตาผิดหวัง…ทำไม…ทำไมเป็นแบบนี้

พ่อทำอะไรผิด..รีไว ได้แต่ถามด้วยหัวใจที่แตกสลาย นานเท่าไหร่แล้วกับสิ่งที่เกิดขึ้น ร่างกายมันฟ้องจนเขาเจ็บปวด

รีไวเลิกคิ้ว อารมณ์ขุ่นขึ้นมานิดหน่อย ผิดอะไร… ฉันรักเอเลน ฉันก็กอดเอเลน… สังคมตั้งหากที่ผิด..เพราะมันทำให้เอเลนรับไม่ได้

คนเป็นพ่อถึงกับพูดต่อไม่ออก… ที่ผ่านมา…สิ่งที่เขาทำ ตรงไหนกันที่ลูกชายนำไปคิดจนตีความแบบนั้นออกมาได้

เพราะรีไวเองก็รู้ดีว่าใยสายตาคนทั่วไปในสังคมมันผิด และเขาก็ยอมรับไม่ได้…. แล้วทำไมถึงลงเอยแบบนี้ได้กัน?

ไม่ต้องพูดแล้ว…รีไวตัดบท ขณะรูดซิบกางเกงตัวเองลง เอเลนกลืนน้ำลายกับขนาดที่ขยายตัวเต็มที่นั้น พ่อลูกแยกกันอาบน้ำมาตั้งแต่เมื่อ3ปีก่อน

เปล่าประโยชน์จะห้ามปรามมาถึงขั้นหนีแล้ว เอเลนแทบไม่หวังจะรอดเงื้อมมือลูกชายไปได้ แต่เขาก็ยังไม่อยากตัดใจ

พอเถอะ หยุดแค่นี้ เอเลนวอนขอ ซึ่งรีไวตอบปฏิเสธด้วยการช้อนแผ่นหลังนั้นขึ้นมาเกยบนตัก ของเขาให้จดจ่อกับปากทางที่พร้อมแล้วนั้น

เอเลนพยายามขืนตัวไว้สุดกำลัง…หากไร้ผลโดยสิ้นเชิง ได้แต่มองร่างของตัวเองที่ลดต่ำลงบนแก่นกายนั้น

ทำได้แค่ส่ายหน้าไปมาทั้งน้ำตา ยะ..อย่า…อยากเบนสายตาหนีกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่จากท่านี้ เขาจำต้องมองร่างของตัวเองที่รับเอาของของลูกชายเข้าไป

ส่วนหัวผลุบหายเข้าไปในช่องทางเบื้องล่าง มันไม่เจ็บ…ไม่เจ็บเลยสักนิด ถูกเตรียมพร้อมมาอย่างดีและแสดงชัดว่ามันคุ้นชินกับกิจกรรมเช่นนี้

รีไวจงใจแทรกกายเข้าช้าๆ ไม่กระแทกกระทั้นรุนแรง ราวกับจะให้ซึมซาบทุกความรู้สึก ยามถูกครอบครอง

ลมหายใจหอบกระเส้า กระตุกเกร็งทุกครั้งที่มือคู่นั้นค่อยๆจับประคองสะโพกลงรับเข้าไปทีละน้อย

พอ…พอแล้ว เอเลนทนไม่ไหวอีกต่อไป ปล่อยโฮอย่างไม่อาย เหมือนโลกที่เคยรู้จักพังทลายลงตรงหน้า เขามีเซ็กส์กับลูกชายตัวเอง ลูกแท้ๆที่เลี้ยงมา15ปี

รับความจริงไม่ได้? รีไวหัวเราะร่วนอย่างสมใจ ร่างเพรียวเกร็งจนสั่นระริกไปทั้งตัว ขณะที่ฝังใบหน้ากับไหล่เขาเพื่อกลั้นเสียงครางหอบ

ยอมรับสิ…มีความสุขกับมัน เอเลน เสียงพลอดกระซิบทุ้มต่ำราวกับเสียงของปีศาจร้าย

เอเลนร้องไห้ไม่หยุด เขารับไม่ได้…รับไม่ได้กับตัวเองที่เหมือนจะสมยอม จิตใจไม่ แต่ร่างกายน่ะเขารู้สึกได้เองว่ามันกำลังยินดีกับสิ่งที่ทำ

มันตอดรับแก่นกายที่รุกล้ำเข้ามาภายในอย่างสุขสม..สะโพกเริ่มขยับเคลื่อนไหวตามจังหวะ

ร่างกายนี่ซื่อตรงดีนะ… ไม่เหมือนปากคน รีไวพูดลอยๆ ขณะดึงใบหน้าพ่อที่ซุกหนีบนไหล่ตัวเองมาดูสิ่งที่เกิดขึ้น

ดูซะ! เห็นมั้ย..นายเป็นของฉัน เอเลนเป็นของฉัน! น้ำตาไหลรินปนเสียงสะอื้น ม่ะ..พ่อไม่ เอเลนขยับโต้ ร่างถูกผลักเอนลงทาบทับกับเตียงกว้าง

โดยที่เบื้องล่างยังสอดประสานกันอยู่ ลูกชายยิ้มเยาะกับคำพูดนั้น พ่อ? ยังกล้าแทนตัวเองว่าพ่ออีกเหรอ ดันกายกระแทกกระทั้นแรง

สะโพกเพรียวแอ่นรับโดยอัตโนมัติ ส่วนปลายโดนจุดกระสันต์ภายใน อ๊า! มือถูกมัด…เขาปิดปากตัวเองไม่ได้ เสียงที่ออกไปจึงยิ่งชัดเจน

แก่นกายใหญ่โตในร่างเหมือนจะยิ่งขยายตัวขึ้นอีก ราวกับรับเสียงครางที่กลั้นไว้ไม่ได้ ซ้ำยังยิ่งสอดเสียดแรงกว่าเดิม

ผนังเนื้ออ่อนตอดรัดรูดรั้งเป็นจังหวะ สะโพกเพรียวยกขึ้นลงกระดกรับ ยามที่สิ่งนั้นถอดถอนไป แล้วกระแทกกลับลงมา

ครั้งแล้วครั้งเล่า…. น้ำกามสีขาวขุ่นปริ่มบนยอดส่วนกลางลำตัวที่ถูกกระตุ้นจากภายใน

สุดท้ายเอเลนที่นอนทอดร่างอย่างไม่จำยอมก็ปลดปล่อยออกมาทั้งน้ำตา ไม่…พอที…เสียงหอบพร่าปฏิเสธ ศีรษะเกลือกไปมากับหมอนหนุนที่เริ่มชุ่มน้ำตา

ตรงข้ามกับลูกชาย รีไวหัวเราะสมใจ มือบีบเชยคางริมฝีปากช้ำขึ้นมาแนบจูบแรงๆหนึ่งที ก่อนย้ำสั้นๆ ก็มีความสุขดีนี่…เอเลน

พูดแล้วก็จับร่างบิดาพลิกคว่ำ ช้อนสะโพกลอยให้อยู่ในท่าคลานเข่า เพื่อสะดวกแก่สิ่งทีกำลังจะทำต่อไป

พรุ่งนี้… เอเลนไม่ได้ไปทำงานนี่น่ะ ปลายลิ้นร้อนลากไปตามไขสันหลัง ขนอ่อนลุกชันพอๆกับผิวกายที่สั่นสะท้านด้วยความหวั่นเกรง

งั้นไม่นอนก็คงไม่เป็นไรหรอกใช่มั้ย?
เอเลนหันกลับไปมอง…ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน จึงได้ปะทะกับตาสีเทาทอประกายวิปลาสอย่างจัง

แสงแดดยามเช้าดูหม่นหมองยิ่งนักในความรู้สึกเอเลน… ทั่วทั้งร่างมีแต่รอยกัด…รอยช้ำ…จากฟันคมและริมฝีปากนั้น

ร่างเพรียวสะอื้นในลำคอ อย่าว่าแต่จะไปทำงานหรือออกไปไหน แรงจะขยับนิ้วยังไม่มีพอด้วยซ้ำ

ตาสีเขียวที่พร่ามัวด้วยหยาดน้ำตามองร่างของลูกชายที่เพิ่งออกจากห้องอาบน้ำและกำลังแต่งตัวไปเรียนตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เด็กหนุ่มยิ้ม…อารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เขาคงแกล้งถามหยอกว่าเจออะไรดีๆมาเหรอ..พ่อคนยิ้มยาก แต่ตอนนี้…เขาพูดอะไรไม่ออกเลย

รีไวเดินมาหยุดข้างเตียง ใบหน้าคมยังคงเปื้อนด้วยรอยยิ้ม เอเลนเบือนหน้าหนีอย่างทนไม่ได้ หากถูกบังคับหันกลับมา

ลิ้นเปียกชื้นทาบลงมาบนริมฝีปาก ก่อนจะเลื่อนไปจูบข้างขมับแรงๆหนึ่งที แล้วจะรีบกลับมานะ…คุณพ่อ รีไวเย้าอย่างที่รู้ว่าเอเลนต้องเสียใจ

ใช่..เสียใจ เพราะไม่มีพ่อคนไหนมีเซ็กส์กับลูกชายตัวเอง

รีไวไม่ขังหรือล่าม… เขาไม่ทำอะไรทั้งนั้น เนื่องจากรู้ดีว่าเอเลนไม่เหลือใครให้พึ่งพิงอีกแล้ว

พ่อกับแม่ตายจาก เพื่อนทุกคนเขาก็รู้จักหมด ต่อให้หนีไปซ่อนที่ไหนก็ตามกลับมาได้ไม่ยากเย็น

ไหนจะนิสัยขี้เป็นห่วงนั่นอีก เอเลนรักเขามาก ต่อให้โดนทำร้ายขนาดนั้น ยังไงก็ไปไหนไม่รอด ถึงจะหนีไปก็ต้องมาด้อมๆมองๆรอบตัวให้จับพิรุธได้อยู่ดี

TBC>