花咲く少女
Hana saku Shoujo
-5.2-
แสงสว่างรำไรของดวงอาทิตย์ค่อยๆ
เยี่ยมหน้าผ่านหมู่เมฆและเงาไม้ของป่าเขาตามเวลาที่ล่วงเลยทีละน้อย
ยามเช้าของอดีตศูนย์บัญชาการทีมสำรวจเงียบสงบไร้สุ้มเสียงใด
ตรงข้ามกับศูนย์บัญชาการหลักในปัจจุบันที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คนผลัดเวรยามปฏิบัติหน้าที่อยู่เสมอ
ปราสาทเก่าคร่ำครึนี้...มีผู้อยู่อาศัยประจำแค่เพียงไม่กี่คน
เงาคนเคลื่อนไหววูบวาบไปมาและเสียงกุกกักที่ไม่ค่อยคุ้นหูจึงนำทางฮันซี่มายังห้องทำครัว
จากความตั้งใจเดิมที่แค่จะมาขนมปังกับน้ำสักเหยือกมารองท้องเท่านั้น
ผู้บังคับหมู่ตัดสินใจเปิดประตู
ร่างสูงโปร่งของเด็กสาวผมสีน้ำตาลเข้มจัดที่ถูกตัดสั้นเหลือเพียงปอยบางส่วนระลงปิดหลังคอกำลังง่วนอยู่หน้าเตา
มือเรียวปอกเปลือกและหั่นหัวมันให้มีขนาดพอเหมาะอย่างตั้งใจโดยมีผ้ากันเปื้อนคลุมช่วงท้องเรียบร้อย
อาจไม่ได้ดูคล่องแคล่วอะไรมาก แต่ก็ไม่เก้กัง
ควันของไอน้ำที่เดือดได้ที่จากในหม้อดังขึ้นพอดีคงกลบเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาของหญิงสาว
เด็กคนนั้นวางมีด ค่อยๆ ใส่หัวมันที่หั่นเตรียมไว้
พร้อมกับผักอย่างอื่นที่พอจะหาได้
"ทำอาหารเป็นด้วยเหรอเอเลน?"
โพล่งถามขึ้นลอยๆ
มือที่กำลังตัดน้ำซึปขึ้นมาจะชิมเพื่อปรุงรสสะดุ้งเฮือก แทบทำตะบวยหลุดมือ
ดีที่เธอคว้าไว้ทัน
"โทษทีๆ
จู่ๆ โผล่มาเงียบๆ ไม่ให้สุ้มให้เสียงคงจะตกใจสินะ"
เด็กสาวพยักหน้ารับน้อยๆ
ก่อนว่า
"นิดเดียวครับ...
ว่าแต่เมื่อกี้คุณถามผมว่า-ทำ-อะไรเป็นเหรอครับ?"
คนอายุมากกว่าทุบกำปั้นลงกับฝ่ามือ
แล้วทวนคำถามอีกครั้ง เอเลนยิ้มแหยเหมือนไม่ค่อยอยากจะนึกถึงสาเหตุเท่าไหร่นัก
"ยัยมิคาสะมือหนักน่ะครับ
เวลาเตรียมอาหาร ถ้าต้องใช้มือหรือหั่นแม่เลยให้ผมช่วยนิดหน่อย ตอนยุ่งๆ
ก็เลยพอจำวิธีทำอาหารง่ายๆ ได้"
ฮันซี่ร้อง
'อ๋ออ~อ"
ยาวเป็นเชิงรับรู้และเข้าใจ ก็ประเภทเดียวกับรีไวนี่น่ะ
หมอนั่นเองก็มือหนักใช่ย่อย...
คิดแล้วสยอง…
ยังไม่ทันให้พูดคุยอะไรกันต่อ
ตาดีๆ
ของฮันซี่ก็เหลือบไปเห็นตรงท้ายทอยขาวของเด็กสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำอาหารต่อ ปลายผมที่ตกลงไปจากตำแหน่งเดิมเผยให้เห็นรอยแดงจ้ำคล้ำลักษณะเหมือนคมเขี้ยวฝังเป็นรูปฟัน
วิเคราะห์จากความแดงช้ำขนาดนั้นพ่อคุณต้องทั้งดูดทั้งเม้มแถมให้แหง
สันนิษฐานได้เลยว่าตอนทำคงมันในอารมณ์ไม่หยอก
และคนเดียวในปราสาทที่จะขย้ำเด็กคนนี้ซะจม-เขี้ยว-ขนาดนี้ได้ก็มีแค่...
"รีไวปล่อยให้นอนมั้งมั้ยนั้น? เอเลน"
หญิงสาวถาม
พลางเอนกายพิงกรอบประตูด้วยท่วงท่าสบายๆ
มือคว้าแอปเปิ้ลขนาดพอดีมือมากัดกร้วมอย่างเอร็ดอร่อย มองหน้าเหวอๆ
ของคนโดนถามที่หันขวับมา ผิวแก้มแดงแปร๊ดซะเปลือกแอปเปิ้ลในมือเธอหรือมะเขือเทศบนเขียงชิดซ้ายไปเลย
ริมฝีปากอ้า...หุบเข้าหุบออก
พะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ผิดกันตรงที่ถ้าเป็นปลาคงโดนทุบหัวแบะแล้วโยนลงกระทะ
แต่กับเด็กที่ทำหน้าเหมือนจะระเบิดเพราะความเขินได้ตรงหน้านี่
น่าแกล้งหยอกต่อซะมากกว่า
"คะ...คุณฮันซี่!"
เสียงใสแบบเด็กยังไม่แตกเนื้อสาวดีถามปากคอสั่น
น้ำตารินรื้นตรงขอบตา ริมฝีปากบางเม้มแน่น แก้มเนียนแดงระเรื่อลามไปทั่วใบหน้า
"ระ...รู้
ได้ยังไงครับ!?"
คนอายุมากกว่ากัดแอปเปิ้ลอีกคำ
ก่อนแตะมือแถวหลังคอใบ้ว่า-รู้-จากอะไรกลายๆ ท่าทางตื่นๆ
ที่แสดงออกมาอย่างซื่อตรงนี่มัน...
"แหม่ะ~ สดชื่นดีจริ๊งจริง"
....มิน่า รีไวถึงได้กินเด็ก
ประโยคหลังคิดต่อในใจ
เธอยังปรานีพออะนะ ที่สำคัญเดี๋ยวจะเขินหนีเตลิดไปอดรู้เรื่องสนุกๆ
ก็แย่เลยน่ะสิงั้น!
"ยัยสี่ตา!"
น่าเสียดาย...คุณผู้ปกครองดันมาซะก่อนนี่สิ
ดวงหน้าเย็นชาพร้อมนัยน์ตาสีเทาคมกริบเยี่ยมหน้าเข้ามาในห้องครัว
มือรั้งช่วงขอบประตูที่เปิดค้างอยู่
คุกคามสุดๆ
...
มือเรียวยาวเสยผมสีดำขลับที่ระลงมาปรกหน้า
วันนี้...หัวหน้าทหารผู้เนี๊ยบไปทุกระเบียดนิ้วโผล่มาในสภาพที่ไม่เนี๊ยบกริบเช่นทุกครา
ต่อมช่างสงสัยทำงานทันที
และพอกวาดสายตาสำรวจเพื่อนร่วมงานถนัดถนี่ก็...ได้เรื่องเลยจ้า~
ร่างเตี้ยกว่า
หากสันทัดและค่อนข้างล่ำสันในแบบทหารผู้เจนศึก
สวมใส่เพียงเสื้อแขนยาวสีขาวตัวบางซึ่งคอค่อนข้างกว้าง
ตามลาดไหล่แน่นหนั่นจึงเปิดเผยพอควร แสดงให้เห็นร่องรอยจางๆ
อนุมานว่าคงเป็นข่วนจากเล็บมือ บ้างก็รอยขบที่ดูเหมือนรอยจูบเบาๆ มากกว่า
แน่แหละ
เอเลนคงไม่กล้า-กัด-รีไวแบบที่เจ้าตัวทำกับเด็กนั้นหรอก
เหมือนรู้ตัวว่าถูกนินทา...
เสี้ยวนาทีที่เดินผ่านใบหน้าคมนั้นจ้องเขม็ง
สายตาเย็นเยียบกดดัน
เรียวปากที่ขยับอย่างไร้เสียงว่า 'อย่าคิดยุ่งกับของของคนอื่น!'
"เอเลน..."
รีไวเรียก
น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นอ่อนลงกว่าแต่ก่อน แม้ไม่ถึงขั้นอ่อนหวานอบอุ่น
แต่ก็ถือว่าเป็นพัฒนาการที่มากแล้วสำหรับผู้ชายที่ไม่ค่อยสนใจใครคนนั้น
สายตาอ่อนลงอย่างที่แทบจะเรียกได้ว่านุ่มนวล...จนแทบไม่เหลือเค้าความดุดัน
ยิ่งเจ้าของชื่อขานรับพร้อมรอยยิ้มบาง
บรรยากาศอ่อนหวานราวโลกมีเพียงสองเราก็กระจายตัวในห้องครัวนี้อย่างรวดเร็ว
พอๆ
กับความรู้สึกที่ว่าตัวเองกำลังเป็นส่วนเกิน...
หญิงสาวผู้ดำรงตำแหน่งผู้บังคับหมู่
โบกมือเป็นเชิงสั่งลา ถึงจะคิดว่าสองคนนั้นจะแทบลืมตัวตนของเธอไปแล้วก็เถอะ
กลิ่นหอมจางๆ
ของซุปอุ่นกรุ่นในอากาศ เอเลนหรี่ไฟในเตาให้ค่อยๆ มอดลง
ก่อนหมุนกายไปหาร่างสันทัดสมส่วนในชุดลำลองดูผ่อนคลายแปลกตาที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งยืนบนโต๊ะวางของกลางห้อง
"มาสิ"
รูปประโยคเหมือนคำสั่งให้ปฏิบัติตาม
แต่น้ำเสียงกับรอยยิ้มบางที่ส่งมาขับให้คลื่นร้อนๆ มาเลี้ยงใบหน้าซะแทน
ไม่ต้องให้พูดซ้ำ...
เด็กสาววางมือลงบนฝ่ามือที่ยื่นมาหา ปลายนิ้วแตะกันเพียงนิด
ฝ่ายคนอายุมากกว่าก็เลื่อนมือกุมกระชับ จับมือนั้นไว้ นิ้วเรียวยาวค่อนข้างสากและหยาบกร้านประสานเข้ากับนิ้วมือทั้งห้าอย่างนุ่มนวล
ดวงตาสีเทาจาง...มองใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อน้อยๆ
บนพวงแก้มอย่างอ่อนโยน
“เอเลน...”
ลองเรียกชื่อของคนในอุ้งมืออีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าก้มลงไปจนคางแทบชิดอกอยู่แล้ว
เด็กๆ
นี่ซื่อ...
แถมน่ารักจนน่าแกล้ง..
รีไวคิด
ขณะที่ประคองใบหน้าแดงก่ำขึ้นสีจัดจนเหมือนเด็กตรงหน้าจะมีควันพวยพุ่งออกมาได้
ดวงเนตรสีเขียวใสเด่นราวมรกตสบกับนัยน์ตาสีเทาคู่คม
ลมหายใจอุ่นระรดจากความใกล้ชิดของกันและกัน
หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงจากอวัยวะภายใต้แผ่นอกด้านซ้ายเต้นระรัว เสียงรอบตัวเริ่มเลือนหาย...คล้ายกับหูสดับได้เพียงเสียงของหัวใจที่เต้นแรงในร่างและตาก็รับรู้เพียงใบหน้าที่ค่อยๆ
เคลื่อนเข้ามาหาเท่านั้น
แสงแดดยามเช้าที่ผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดโล่ง
ห้องครัวแสนเงียบสงบจนได้ยินเสียงของนกนน้อยที่เริ่มออกบินหากิน
ร่างของคนสองคนอิงแอบแนบชิด...มอบจุมพิตให้กันอย่างอ่อนหวาน
ท่ามกลางแสงสีทองแห่งอรุณรุ่ง
บรรยากาศเสมือนยืนเบื้องหน้ากางเขนในโบสถ์อันยิ่งใหญ่
และนี่เป็นพิธีสาบานรัก...
Until
death do us apart.
จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน
หนึ่งในคำมั่นสาบานของคู่แต่งงาน...ที่เคยมอบให้แก่กันดังก้องอยู่ในหัว
หลังจากคืนดีกัน...ไม่สิ
ต้องเรียกว่า-ปรับความเข้าใจ-กันจะดีกว่า เอเลนรู้สึกว่าหมู่นี้หัวหน้าชักจะทำตัวติดกันมากขึ้นทุกที
ขนาดไปเข้าประชุมที่ศูนย์บัญชาการใหญ่ หัวหน้าก็ยังพาเธอไปด้วย
ถึงจะแค่จับมาวางแหมะไว้ในห้องทำงานส่วนตัวของอีกฝ่าย
ไม่ถึงขั้นเอาไปนั่งประชุมด้วยก็แปลกอยู่ดี ทั้งๆ
ที่ก่อนหน้านี้แค่ให้สั่งคนมาเฝ้าไว้สองสามคน
ถึงจะดูเหมือนเข้มงวดกับเธอมากกว่าเดิมแบบนั้น
แต่เด็กสาวกลับได้รับอนุญาตให้ออกมาภายนอกปราสาท สามารถเข้าร่วมการฝึกซ้อมกับเพื่อนฝูงได้
โดยมีข้อแม้ว่าทุกครั้งที่ลงสนามฝึกต้องมีเจ้าตัวตามมาด้วย...
ซึ่งแน่นอน....เธอจะได้ฝึกกับใครล่ะนอกจากหัวหน้าน่ะ!
ใจจริงก็อยากจะตะโกนใส่ด้วยประโยคนี้หรอกนะ
เสียแต่ไม่ใช่เพราะหัวหน้ารีไวซะทีเดียว
เหตุการณ์เมื่อตอนฝึกครั้งที่แล้วที่เธอแอบดอดหนีมาโดยไม่บอกหัวหน้า
แล้วโดนลากอุ้มพาดบ่าไปทั้งๆ แบบนั้น ดังน้อยซะเมื่อไหร่
จากแค่รู้กันเพียงในลานฝึกวันนั้น รุ่งขึ้นก็รู้กันทั้งทีมสำรวจในหมู่รุ่นพี่
ดีไม่ดีข้ามไปถึงฝั่งพวกรุ่น 104
ถ้าหัวหน้าหน่วยเออร์วินไม่มาออกโรงปรามกันซะก่อน
ใครว่ามีแต่ผู้หญิงที่ชอบเรื่องนินทา?
ทีมสำรวจส่วนใหญ่ที่มีแต่ผู้ชาย ไอ้พวกข่าวซุบซิบยังแพร่ได้เร็วกว่าไฟลามทุ่งเลย!!
“ช่วงนี้...จะว่ายังไงดี
ผมว่าหัวหน้าแปลกๆ นะครับ”
เอเลนถาม
ขณะที่อยู่กันตามลำพังสองคนในห้องส่วนตัว
หัวหน้าทหารเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อยพลางเอียงคอ คางที่เกยบนลาดไหล่มนเปลือยเปล่าที่มีเพียงสายคาดของเสื้อนอนชิ้นบางเกลือกไปมา
ปลายคางสากๆ ที่เริ่มมีหนวดขึ้นรำไรระคายผิวจนนิ่วหน้า
“หัวหน้า...ลืมโกนหนวดเหรอครับ”
เด็กสาวบ่นอุบ
ก่อนจะสะดุ้งเฮือก กับอ้อมแขนที่โอบประคองเอวอยู่รัดแน่นขึ้นกว่าเดิม
พร้อมกับมือที่เริ่มเลื้อยไล้ไปตามแนวโครงร่าง
ไต่ขึ้นจากหน้าท้องราบเรียบไร้ส่วนเกิน
ร่างเพรียวบางที่ถูกบังคับจับนั่งบนตักอีกฝ่ายพยายามขืนตัวหนี
“อย่าครับ...นี่คุยกันอยู่นะ...”
คนอายุน้อยกว่าประท้วง
ขืนปล่อยไปได้ทำอย่างอื่นแทนคุยกันเฉยๆ พอดี เสียงครางฮือในลำคอด้วยความขัดใจแว่วมา
ซ้ำทับด้วยลมหายใจร้อนผ่าวริมหู
รู้สึกอีกที...
ร่างของเด็กสาวก็โดนกดลงกับฟูกนอน
ใบหน้าเนียนแนบไปกับผืนผ้าปูสีขาวสะอาดค่อนข้างเย็นเพราะอากาศ
ผิดกับแผ่นหลังที่ใครอีกคนโน้มลงมาทาบทับ...ร้อนเร่า หลังคอสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นนุ่มลื่นของปลายลิ้นที่แลบเลียลงมาสลับกับขบเบาๆ
“ถะ...ถ้า...ทิ้งรอยไว้....ตรงนั้น...
มันจะ....”
เอเลนปรามเสียงสั่น
เส้นประสาทเต้นเร้าเจ็บแปลบปนเสียวซ่านประหลาด
ศีรษะถูกพลิกไปรับจุมพิตที่กดย้ำลงมา
ลิ้นอุ่นแตะเบาๆ ราวขออนุญาต ก่อนจะเริ่มรุกไล่เข้าไปภายในโพรงปากนิ่ม
นัยน์ตาสีเขียวมรกตปรือปิดลงอย่างช้าๆ ตอบรับสัมผัสที่ล่วงล้ำเข้ามาอย่างเต็มใจ
สุดท้าย...
ก็เลยไม่ได้คุยกัน...
อนุสติล่องลอยไปไกลแสนไกล...
ขาวโพลน ว่างเปล่า หากเธอกลับไม่กลัวแม้แต่น้อย อ้อมแขนอบอุ่นและลมหายใจผ่ะผ่าวที่ระรินบนผิวกายนั้นชวนให้ปลอดภัย
ปรารถนาที่จะอยู่เช่นนี้ไปนานที่สุดตราบเท่าที่จะทำได้
ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบกับดวงหน้าอันคุ้นเคยสะท้อนมาในกระจกเงา
ใบหน้าโรยแรง ดวงตาแห้งผากแสดงถึงความเหนื่อยล้า
จู่ๆ
เธอก็รู้สึกเวียนหัวขึ้นมา... ในหัวหมุนคว้างไปหมด คลื่นไส้จนไม่อาจนอนอยู่เฉยๆ
ได้ คลับคล้ายคลับคลาว่าเดินด้วยอาการสะลึมสะลือมาถึงอ่างล้างหน้า
แล้วจากนั้น...จากนั้น.....
“อุ่ก!” เหมือนมีอะไรจะขับดันขึ้นมาจากในช่องท้อง มือเรียวกำขอบอ่างไม้ไว้แน่น
และโก่งคออาเจียน
ปวด....ปวดหัว
แสบคอด้วย...
เพราะในระหว่างนอนหลับ
ร่างกายไม่ได้มีการรับอาหารเข้าไปในกระเพาะ
เมื่ออาเจียนกะทันหันจึงมีเพียงน้ำย่อยออกมาเท่านั้น
กรดที่ไหลย้อนขึ้นมาตามลำไส้และหลอดอาหาร สร้างความทรมานให้มากกว่าเดิม
แทนที่สำรอกออกไปแล้วจะโล่งขึ้น กลับปวดแสบปวดร้อน และรู้สึกคลื่นไส้กว่าเดิม
เปลือกตาปรือปรอย...
เหนื่อย...จนอยากหลับไปทั้งๆ แบบนี้
แต่ถ้าหัวหน้ามาเห็นสภาพเละเทะแบบนี้เข้าเธอต้องโดนดุยกใหญ่แหงๆ
เอเลนพยายามพยุงตัวขึ้น
หากลุกขึ้นได้เพียงนิดก็ซวนเซล้มลงไปกองกับพื้นหินเช่นก่อนหน้า ซ้ำมือยังปัดไปโดนข้าวของเครื่องใช้ในห้องน้ำล้มระเนระนาด
อา....
แบบนี้
เดี๋ยวหัวหน้าก็...
“หัว...หน้า...”
...ตื่นพอดี
ริมฝีปากเอ่ยเรียกได้ไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ
ศีรษะที่พิงพับกับผนังได้เลื่อนไหลตามร่างที่หมอบราบกับพื้นหินเย็นเฉียบ
“เอเลน!”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น