-Guilt-2-

เสียงฟ้าร้องดังมาแต่ไกล หมู่เมฆเริ่มตัวหนาและลอยลงต่ำ เป็นสัญญาณว่าฝนกำลังจะตกในไม่ช้า รีไวเร่งฝีเท้า เดินเลี่ยงเข้าตรอกลัดไกลผู้คนเพื่อรีบกลับห้อง  

แค่ฝน...ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก  

แต่กับเด็กตัวแค่นี้จะจับไข้เอาได้ง่ายๆ

หากพ้นมุมถนนมาไม่เท่าไหร่ กลุ่มคนนับสิบก็กรูเข้ามาพร้อมอาวุธในมือ บางเป็นไม้หน้าสาม บางเป็นไม้เบสบอล ไร้อาวุธมีคมหรือปืน

นัยน์ตาเรียวคมกริบกวาดมองเงาร่างที่ค่อย ๆ เข้าประชิดด้วยสายตาเย็นชา

"เอเลน"

"หลับตา แล้วนับหนึ่งถึงสิบ เราจะเล่นซ่อนหากัน"

เสียงทุ้มต่ำเรียก เด็กน้อยที่ก้มเล่นกับหางรูปสายฟ้าของชุดตัวเองเงยมองด้วยแววตาใสแจ๋ว          

"เล่นซ่อนหา? เล่นๆ"  

เจ้าหนูน้อยขย่มตัวบนท่อนแขนที่รองรับอยู่อย่างไร้เดียงสา รีไวมองหน้าตานั้นด้วยรอยยิ้มบาง

  

"เหมือนทุกที หลับตานะ..เอเลน"

  

"เด็กดี"

  

  

ผ้าผืนหนาที่เย็บเป็นชุดปิกาจูทำหน้าที่ของมันได้ดีอย่างเหลือเชื่อ เสียงปะทะกันของฝ่ามือ เท้าต่อสิ่งที่หวดเข้ามาประทุษร้ายเหลือเพียงเสียงอื้ออึงที่ฟังไม่ได้ศัพท์เท่านั้นเอง

เอเลนนับหนึ่งถึงสิบอย่างตั้งใจ แต่ด้วยความที่ร่างถูกแรงเคลื่อนไหวของผู้ใหญ่ที่โยกคลอนไปมา หนูน้อยเลยต้องวนนับใหม่อยู่ถึงสองสามรอบ

เปลือกตาบางปรือเปิดทีละน้อย ดวงตาสีเขียวใสกลมโตเผยออกมาช้าๆ ริมฝีปากเล็กยิ้มกริ่ม ก่อนร้องอย่างร่าเริง ความไร้เดียงจึงไม่ได้สังเกตเห็นเบื้องหลังเส้นทางที่เดินผ่านมีรอยเลือดจากฝ่ามือของใครบางคนที่แอบไขว้ตรงแผ่นหลังหยาดหยดเป็นทางยาว

“เจอรีไวแล้ว...เจอรีไวแล้ว”

เจ้าของชื่อยิ้มรับกับคำขานนั้น คางเรียววางเกยลงบนศีรษะเล็กทีฮู้ดรูปปิกาจูเลื่อนหล่นลงไป กลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มนุ่มนิ่มหอมละมุน สร้างความสงบใจให้อย่างน่าประหลาด

“ใช่...เจอแล้ว”

ต่อให้ต้องแลกกับชีวิตที่เหลือทั้งหมด....เขาก็จะปกป้องเด็กคนนี้จนถึงที่สุด

  

"ฮันซี่ๆ เล่นกันๆ"  

เด็กในอุปการะส่งเสียงทักหญิงสาวที่ยืนดักรอหน้าห้องพัก ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักจนเขาต้องปล่อยลงกับพื้น ให้วิ่งไปหา-อดีตเพื่อนร่วมงาน-ซึ่งไม่ได้เจอกันมานานแล้ว

หญิงสาวหัวเราะคิกคักเมื่อหัวทุยๆ นั้นไถกับช่วงท้อง หยิกแก้มยุ้ยๆ ของเจ้าเด็กที่ยิ้มร่าอวดฟันขาวนั้น ฟัดกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันมาหาเขาที่ยืนมองอยู่เงียบๆ

ดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นเบิกกว้าง พลางหรี่เข้ามาหาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นสภาพของมือข้างซ้ายที่ทิ้งแนบกับลำตัวเขา

"นายไปทำอะไรมารีไว!!"

ฮันซี่กระซิบเสียงเครียด ขณะที่ยกฝ่ามือเปื้อนเลือดขึ้นสำรวจ

“อย่าพูดมาก”

คนเจ็บเอ่ยเสียงเย็น เบือนสายตาไปยังเด็กน้อยที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นเป็นลักษณะให้เงียบปากแบบไร้เสียง

“ตามเคย....”

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่

“นายปิดเขา...ปกป้องเขาตลอดไปไม่ได้หรอกนะรีไว”

ฮันซี่ยักไหล่แบบปลงๆ ผละจากมือที่กุมไว้เมื่อครู่ ก่อนจะขยิบตาเป็นเชิงให้ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

“เอ~เลน~จ้า~”

เจ้าของเสียงหวานปนเจ้าเล่ห์พุ่งเข้าชาร์จร่างเล็กเต็มเป้า ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลออกแดงซุกไซร้พุงน้อยๆ อย่างหมั่นเขี้ยว เอเลนหัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจ ซึ่งฝ่ายผู้ใหญ่ก็อาศัยจังหวะเด็กเผลอตัวช้อนขึ้นอุ้มพาเข้าห้องไปอย่างแนบเนียน

รีไวส่ายหน้ากับภาพที่เห็น และเดินตามเข้าไป โดยไม่ลืมปิดล็อกประตูห้องตามหลัง

ใบหน้าในกระจกที่สะท้อนให้เห็น...คือใบหน้าโรยแรงของชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าๆ คนหนึ่ง ดวงตาอ่อนล้าแห้งผาก

เขาเปิดก็อกน้ำทิ้ง ปล่อยให้น้ำชะเลือดและคราบสกปรกต่างๆ รอบฝ่ามือ ก่อนจะใช้ผ้าแห้งสะอาดซับให้หมดความชื้น มีแค่รอยถลอกเล็กน้อย ไม่หนักหนาอะไรมากนัก ผิดจากที่คาดไว้ซะอีก หากมือก็ขยับป้ายแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ และป้ายยากันไว้ก่อนเพื่อความรอบคอบ

เสียงของน้ำที่ไหลลงท่อระบายดังก้องในห้องแคบๆ เรียกความรู้สึกอื้ออึ้งบางอย่าง พร้อมกับความทรงจำในอดีตขึ้นมา

.........................................

...................

........

.....

..

 

หลังจากที่ยืนตะลึงกับสภาพศพของคุณนายเยเกอร์ไปครู่หนึ่ง รีไวก็ได้สติ

เขาใช้ฐานะในการเป็นตำรวจพิเศษขอดูแลเด็กน้อยโดยอ้างว่าเป็นญาติห่างๆ ของนายแพทย์เยเกอร์ ก่อนยื่นเรื่องขอพิสูจน์พลิกศพทางนิติเวชอย่างเป็นทางการ เล่นเส้นอีกนิดหน่อยแบบที่ไม่เคยคิดจะใช้ ให้ฮันซี่ โซเอะ เพื่อนร่วมงานที่ค่อนข้างสนิทกันพอสมควรเป็นเจ้าหน้ารับผิดชอบในการวินัจฉัยสภาพศพของ-คลาร่า เยเกอร์-

อย่างที่คิด...

รอยของของมีคมที่คร่าชีวิตของหญิงสาวผู้นั้นไม่ใช่มีดธรรมดา แต่เป็นมีดชนิดพิเศษที่ใช้ในงาน-บางอย่าง-โดยเฉพาะ เพราะความคมของมันตัดผ่านเนื้อไปถึงกล่องเสียงให้ขาดได้ในทีเดียว ทั้งรอยตัดคมกริบชนิดถ้าทำกับอวัยวะส่วนอื่นสามารถนำกลับมาต่อใหม่และใช้งานได้เป็นปกติ

"แปลกเกินไปแล้ว ..."

ฮันซี่เองเริ่มรู้สึกข้องใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น  ดวงตาเบื้องหลังเลนส์แว่นใสจ้องเขม็งมาที่ชายหนุ่มร่างเตี้ยกว่า

"นายรู้อะไรใช่มั้ยรีไว?"

คำถามซักถูกส่งออกมาทันที แต่เขาเลือกที่จะเงียบ...และไม่ตอบอะไรออกไป ไม่ใช่เพราะอยากปกปิด แต่ข้อมูลที่รู้นั้นก็ไม่อาจบอกอะไรได้อะไรเช่นกัน

เขาเอง..ก็มืดแปดด้าน

กลับมาที่ปัจจุบัน... หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยให้ไม่เป็นที่ผิดสังเกตของเด็กแล้ว เขาพบว่าบรรยากาศในห้องพักเงียบผิดปกติและไม่มีเสียงของคนอื่นอยู่เลย

ชายหนุ่มใจหายวาบ พรวดพราดออกจากห้องน้ำไปยังห้องนั่งเล่นที่ที่สองคนนั้นน่าจะอยู่ในทันที

หากเมื่อเปิดประตูเลื่อนเข้าไป เสียงกรนเบาๆ ของฮันซี่ และภาพร่างโปร่งบางก่ายแขนพาดกอดร่างเล็กของเด็กชายไว้ก็นำความโล่งอกมาให้จนหลุดหัวเราะ

"ยัยบ้าเอ๊ย..."

เจ้าของห้องโคลงศีรษะอย่างอ่อนใจ มือเรียวยาวคว้าผ้าคลุมที่วางทิ้งไว้ หมายจะห่มให้ร่างสองที่ตระกองกอดกันอยู่กลางพื้น

"หือ...? รีไว...?"

ยัยแว่นสะลืมสะลือตื่นขึ้นมาซะก่อน มือบางขยี้ตาลวกๆ ก่อนจะป้องปากหาวหวอด

"โทษที..เล่นกันเพลินไปหน่อย"

หญิงสาวว่า พลางคว้านหาอะไรบางอย่างรอบตัว เขาโบกมือให้เป็นนัยว่าไม่ได้คิดมากอะไร

"เอ๋... ไปไหนหว่า?" คนที่หลับทั้งแว่นครวญ เมื่อหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอของที่ต้องการซะที

"เดี๋ยวเอเลนตื่น..."

รีไวติง เมื่อเห็นมือนั้นเริ่มป่ายไปมารอบตัวเด็ก จนร่างนั้นดิ้นขลุกขลัก

"ตกลงเธอหาอะไร"

ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเอ่ยเสนอความช่วยเหลือตัดรำคาญ ท่าทางงกๆ เงิ่นๆ นั้น

"มือถืออะ... นายเห็นป่ะ? น่าจะอยู่แถวๆ นี้แท้ๆ น้า"

ฮันซี่ว่า... ตอนนี้สายตาเขาเหลือบไปเห็นวัตถุสี่เหลี่ยมสีดำสนิทที่ซุกอยู่ใต้พรมขึ้นมาพอดี

มือล้วงเข้าไป อย่างที่คิดไอโฟนสีดำคุ้นตาของใครบางคนนั่นเอง

"อ๊ะ! เจอแล้ว!!"

หญิงสาวร้องอย่างดีใจ โผเข้ามาหาจนแทบผงะ เอื้อมมือคว้าไปกดสองสามที ก่อนยื่นมากะทันหันแทบกระแทกหน้ากัน

"น่ารักใช่ม๊าา"

บนหน้าจอ Home Screen เป็นรูปหญิงสาวผมสีน้ำตาลออกแดงในชุดลำลองที่เห็นอยู่ ณ ตอนนี้กำลังยิ้มร่าแข่งกับเด็กน้อยในชุดปิกาจูสีเหลืองสดใส

"ก็ไม่เลว..."

ฮันซี่ฉีกยิ้มกว้าง ขณะจิ้มนิ้วลงบนท่อนแขนอย่างก่อกวน

"ชอบอะดิ~ ชอบอะดิ~”

ท่าทางรู้ทันช่างน่าถีบอย่างประหลาด ชายหนุ่มถลึงตาโหดๆ ใส่หนึ่งที –อดีต-เพื่อนร่วมงานจึงเลิกป่วน ยอมยกธงขาวกลับสู่โหมดจริงจัง

“ตกลงมีธุระอะไร?”

รีไวยิงตรงไม่อ้อมค้อม ห้วงอากาศรอบตัวเย็นเยียบลงแทบจะในทันที

หญิงสาวตรงหน้านั่งคุกเข่าตัวตรง ประสานสายตากลับอย่างไม่ยอมแพ้

"เรื่องงานน่ะ คือว่า..."

"กลับไปบอกเออร์วิน...ฉันฆ่าใครไม่ได้อีกแล้ว"

ชายหนุ่มตัดบทเสียงเรียบ ทั้งที่ยังฟังไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำ สำทับด้วยสายตาเย็นชาราวกับคมมีด

"ตามนั้น แต่งานนี้มันยาก...." ฮันซี่โอด

"ไม่มีฉันมาสามปี พวกนายยังทำงานกันได้ ทำต่อไปอีกงานก็คงไม่หนักเกินมือ"

ดักคอ ซ้ำปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

"ก็ได้ๆ นายนี่มัน...เฮ้อ!"

เจ้าหน้าที่พิเศษสาวผงกหัวขึ้นลง พร้อมโบกมือไปมาด้วยท่ายอมแพ้...ปฏิบัติการณ์กล่อมรีไวกลับไปทำงานล้มเหลวเป็นครั้งที่....เท่าไหร่ก็ไม่รู้ เอาเป็นว่านับไม่ถ้วนล่ะกัน!

“งั้นฉันกลับเลยดีกว่า”

ฮันซี่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นที่ไม่น่าจะมีในห้องของคนรักสะอาดสุดขีดตามความเคยชินสองสามที

“ฮัน...ซี่...”

เด็กน้อยปรือตาขึ้นมา เสียงสนทนาของผู้ใหญ่สองคนที่ถึงจะไม่ดังแต่ก็ไม่ค่อยคงปลุกเจ้าตัวที่งีบหลับขึ้นมาซะแล้ว รีไวมองหญิงสาวร่างสูงที่ตอนนี้หัวเราะแฮะๆ อย่างคาดโทษ

มือน้อยขยี้ตา ติดจะงัวเงียอยู่มากโข ปากเล็กอ้าหาว ก่อนถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้

“จะ...กลับ...แล้วเหรอ?”

ตากลมโตสีเขียวใสหยาดเยิ้มเพราะเพิ่งตื่น ช้อนมองอย่างออดอ้อน เล่นงานจนหญิงสาวแทบลงไปแพ้น็อคนับสิบ อยากปรี่เข้าไปฟัดแก้มป้อมๆ นั่นให้มันมือ แต่คุณผู้ปกครองที่นั่งหัวเด่อยู่ส่งสายตาขับไล่อุปสรรคในการพักผ่อนของเด็กเล็กไม่ยั้งเลยต้องจำทน

สุดท้ายเลยทำได้แค่กอดรัดฟัดเหวี่ยงจนร่างเล็กนั้นตื่นเต็มตา คุณผู้ปกครองจับแยกหิ้วไปทิ้งหน้าห้องเท่านั้นเอ๊งง

“ไสหัวไปซะ!”

ปิดประตูดังปัง ตามด้วยเสียงคลิกล็อคกลอน

หวงจริงๆ น้าาา รีไวเนี้ยย~ย

“คุณเป็ด..คุณเป็ดลอยน้ำแหละ รีไว~ว”

เจ้าหนูวัยแปดขวบพูดเสียงใส ตากลมๆ ไล่ตามลูกเป็ดยางสีเหลืองอมส้มที่กำลังลอยตุ๊บป่องบนพื้นน้ำวนในอ่างอาบน้ำด้วยประกายตาวิบวับ

“อืม...”

คนอายุมากกว่าครางหือในลำคอ ดวงตาพร่าพรายจากไอควันน้ำอุ่นที่กรุ่นขึ้นมาราวหมอกจางๆ มือข้างบาดเจ็บพาดนอกขอบอ่าง ส่วนอีกข้างแปะลงบนกลุ่มผมน้ำตาลเข้มจัด ลูบเบาๆ เป็นปฏิกิริยารับรู้คำเรียกนั้นอย่างอ่อนโยน