-Guilt-1-

ท่ามกลางควันจากระเบิด กลิ่นของดินปืนลอยมาตามลม ฟืนไฟลุกผลาญคละคลุ้ง มวลอากาศเต็มไปด้วยขี้เถ้าจนยากเกินกว่าจะหายใจ เสียงปะทะของอาวุธต่ออาวุธ กำลังต่อกำลังที่เข้าประหัตประหารกันอื้ออึงไปทั่วบริเวณ

ทหารหนุ่มเหลือบมองหลังบังเกอร์เพื่อประเมินสถานการณ์ ภารกิจคุ้มครองที่ได้รับมอบหมายตึงมือกว่าที่คาด ลำพังเพียงตัวเอง อาศัยแค่กลุ่มควันอำพรางตัวเข้าต่อสู้กับกองกำลังตรงหน้าแล้วฝ่าออกไปคนเดียวเป็นเรื่องง่าย

แต่ว่า...

"อย่าห่วงผมเลยผู้กอง..."

นายแพทย์เยเกอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงโรยแรง มือกุมสีข้างที่เลือดซึมออกมาจากผ้าพันแผล

"ทิ้งผมไว้ที่นี่เถอะ...ผมเอาตัวรอดได้"

รีไวหรี่ตาลง ดวงเนตรคมกริบมองอย่างคาดโทษ

"หยุดพูดอะไรไร้สาระ ภารกิจผมคือคุ้มกันหมอกลับไป"

นายแพทย์เยเกอร์ส่ายหน้า พลางล้วงมือไปในเสื้อกาวน์สีขาว ละจากแผลที่กุมไว้ เลือดสีแดงชานไหลออกมาอย่างน่ากลัว บาดแผลที่ได้รับกว้างและลึกเกินกว่าการปฐมพยาบาลเบื้องต้นจะช่วยได้ หากไม่ได้รับการรักษาในเวลาอันสั้น คนตรงหน้าจะเสียเลือดจนตาย

"คุณเข้าใจผิดแล้ว..."

ชายหนุ่มผู้ลมหายใจรวยรินเอ่ย มือเปื้อนเลือดยัดแผ่นดิสค์อันเล็กใส่ฝ่ามือที่ยื่นมาของนายทหาร

"ภารกิจคุณคือ 'สิ่งนี้' ตั้งหาก ผู้กองรีไว"

รีไวจับมือที่สั่นระริกนั่นไว้ ไม่เพียงแค่แผ่นดิสค์ข้อมูล แต่สิ่งที่ส่งมอบมายังมีรูปถ่ายใบเล็กๆ ดวงหน้าใสกลมป้อมยิ้มแป้นอวดฟันขาวในอ้อมแขนของหญิงสาวสวยที่หน้าเหมือนกันราวพิมพ์เดียว

หยดเลือดไหลเปื้อนใบหน้าของทั้งคู่ในรูปถ่ายราวกับทางน้ำตา

"ฝากดูแลลูกกับเมียผมด้วยนะผู้กอง"

นายแพทย์เยเกอร์ฝากฝัง นัยน์ตาเบื้องหลังกรอบแว่นเลนส์ใสปรือปิดลงอย่างช้าๆ

"เอเลน...คลาร่า.... พ่อ...ขอโทษ"

มือที่เอื้อมมาสิ้นแรงร่วงหล่นบนพื้นดิน รีไวกำแผ่นดิสค์และภาพถ่ายในมือจนยับยู่ยี่

"โธ่เว้ย!"

กำปั้นหนาทุบลงกับดิน หยาดฝนเริ่มโปรยเม็ดลงมา ชะล้างคราบคาวและกลุ่มควันให้จางสลาย

ใบหน้าคมของชายหนุ่มร่างสันทัดผมตัดสั้นถูกปิดบังด้วยเงาผม มีแค่เสียงกัดฟันกรอดเล็ดลอดออกมา

ฝนไม่เพียงชำระพื้นดิน หากร่ำไห้แทนผู้ที่ไม่อาจหลั่งน้ำตา

::สามปีต่อมา::

"ปิก๊า~จู๊วว ปิกาจูล่า รีไวว"

เสียงใสแจ๋วร้องเรียก พร้อมกับมือน้อยเล็กป้อมรั้งชายเสื้อยืด ดวงตากลมโตสีเขียวสดราวอัญมณีเงยมอง ยิ้มหวาน ส่งสายตาออดอ้อนสุดฤทธิ์

เมื่อหันไปตามที่มือน้อยนั่นชี้นำก็พบเสื้อปิกาจูครบชุดแขวนโชว์อยู่ในดิสเพลย์ตู้กระจกหน้าร้านแบรนด์เสื้อผ้ายี่ห้อดัง

"แกอยากได้?"

เอเลนในวัยแปดขวบพยักหน้าหงึกหงัก พลางดึงชายเสื้อของ-ผู้ปกครองหนุ่ม-ไปด้วย

"รีไวใจดี รีไวใจดี น่าน๊าา~"

เด็กชายตัวน้อยร้อง ริมฝีปากเล็กขยับขึ้นลงไม่หยุด ทั้งหัวทุยๆ ก็สั่นดุ๊กดิ๊กไปมา น่าเอ็นดูจนต้องยีกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มจัดนั้นด้วยความหมั่นเขี้ยว

"เฮ้อ...ทุกทีสิน่า แกนี่มันเจ้าตัวยุ่งจริงๆ ไอ้หนู"

รีไวผ่อนลมหายใจ ยอมแพ้กับลูกอ้อนของเด็กตัวน้อยที่เลี้ยงมา เจ้าตัวเล็กยิ้มร่ากับประโยคนั้นอย่าวรู้ทัน ยกมือร้องไชโยเสียงดังจนเขาต้องโน้มตัวลงไปอุ้มร่างเล็กนั้นมากอดไว้กับอก

ใช้เวลาไม่นานนักในการหาไซส์ที่เหมาะกับเอเลนและลองชุด เเต่กลับเสียเวลาครู่ใหญ่ไปกับพนักงานขายสาวน้อยสาวใหญ่ที่กรี๊ดกร๊าดกับเด็กน้อยน่ารักในชุดแฟนซีต่างๆ

แรกเริ่มแค่ชุดปิกาจู หลังๆ เริ่มมีหูกระต่่าย แมวเหมียว ซาตาน ผลัดเปลี่ยนมาเหมือนไม่หมดสิ้น ทีแรกเขากะจะลากพากลับที่พักเลยด้วยซ้ำตัดรำคาญ แต่รอยยิ้มกว้างๆ จนตาหยีกับเสียงหัวเราะใสๆ นั่น ทำเอาใจร้ายแยกเด็กนั้นออกมาจากสาวๆ เหล่านั้นไม่ลง

สุดท้ายก็ได้แต่เลยตามเลย จนเสียงท้องร้องของเด็กชายวัยแปดขวบดังขึ้นซะก่อน

มือบางหยิกแก้มนิ่มอย่างหมั่นเขี้ยวจัด

"น่ารักจริงๆ น้าา แต่ดูหน้าไม่เหมือนกันเลยนะคะ ท่าทางจะเหมือนคุณแม่สิท่า"

ผู้จัดการที่มารวมวงด้วยทีหลังเอ่ยถาม ตอนนี้เอเลนอยู่ในชุดปิกาจูสีเหลืองที่เจ้าตัวชอบใจแต่แรกเห็น และกำลังเล่นกับปลายหาง ตบปุ๊บกับผ้าเนื้อเนียนลื่นที่บุฟองน้ำไว้ภายในจนนุ่มเด้งตามแรงตี

ร่างของอดีตทหารหนุ่มนิ่งไปทันที นัยน์ตาคมกริบเยียบเย็นลงอย่างน่ากลัว

"ถูกอย่างที่ว่า เด็กคนนี้เหมือนแม่.."

รีไวกล่าว หากไม่ได้พูดว่าตัวเองหาใช่บิดาหรือมีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดแต่อย่างใด

"เอเลน"

เสียงทุ้มต่ำเรียก เจ้าหนูที่ก้มหัวดุ๊กดิ๊กเล่นหางกับหูที่คิดมากับชุดเเหงนมองหน้า-ผู้ปกครอง-อย่างใสซื่อ ดวงตากลมโตมองหน้าคนโน้นคนนี้ที ไม่เข้าใจบรรยากาศหนักอึ้งทีคลี่คลุมอยู่

"รีไวๆ เป็นอะไรเหรอ?"

เปลือกตาบางกะพริบปริบ ขณะมองมือใหญ่ที่เอื้อมมาหา เด็กน้อยแตะมือเล็กจ้อยลงบนฝ่ามือหนา ก่อนถูกยกขึ้นอุ้ม แล้วเดินออกจากร้านเสื้อผ้า ไปอย่างเงียบงัน

สองขาพาร่างตัวเองและเด็กน้อยในอ้อมแขนที่ส่งเสียงหงุงหงิงข้างหู

เอเลนไม่ใช่ลูกเขา...ไม่ได้เป็นแม้แต่หลานหรือลูกพี่ลูกน้อง ความเกี่ยวข้องสัมพันธ์ใดในฐานะเครือญาติหรือผู้ร่วมสายเลือดก็ไม่มีทั้งนั้น

หากเป็น-ตราบาป-ที่ไม่มีวันจางหายของเขา

ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ หน้าที่การงานที่ดี ทรัพย์สมบัติมหาศาล ประวัติการทำงานที่ไม่เคยผิดพลาด

ไม่ว่าสถานการณ์ยากลำบากเพียงไรเขาก็ผ่านพ้นไปได้เสมอ

ยกเว้น

...ภารกิจครั้งนั้น

นายแพทย์เยเกอร์สิ้นใจลง ศพถูกปล่อยทิ้งให้เน่าเปือยไปท่ามกลางสมรภูมิที่สายฝนพร่างพรม

เขานำแผ่นดิสค์ที่ได้รับฝากฝังกลับไป ไม่มีสักคำถามเกี่ยวกับตัว-นานแพทย์เยเกอร์-ผู้ตายในภารกิจ ไม่มีปรากฎในรายงาน

ราวกับถูกลบจากระบบ

และภารกิจนี้ค่อยๆ เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับหมอกควัน

หลังจากการสืบประวัตินายแพทย์เยเกอร์ลับๆ สองเดือนต่อมา รีไวก็พาตัวเองมาอยู่หน้าบ้านเดี่ยวขนาดค่อนข้างใหญ่ จากลักษณะอาคารภายนอก ด้านนอกถูกดัดแปลงเป็นคลนิกขนาดเล็ก ซึ่งแขวนป้าย-ปิดทำการ-

เจ้าของร่างสันทัดมองมันด้วยสายตาว่างเปล่าเฉยชา มือใต้เสื้อสูทกำรูปถ่ายใบนั้นจนแน่น จมจ่อมกับภวังค์ความคิดของตัวเอง รู้สึกตัวอีกที...ก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา

นัยน์ตากลมโตสีเขียวสดใส ใบหน้าอ่อนเยาว์ติดจะหวาน ผิวขาวดูนุ่มเนียน สองข้างแก้มขึ้นสีระเรื่อด้วยเลือดฝาด มือเล็กเกาะซี่ประตู เอียงคอมองคนแปลกหน้า ไร้ท่าทีหวาดกลัว

เด็กคนนี้คงเป็น...

"เอเลน! เอเลน! อยู่ไหนลูก!?"

ร่างบอบบางของหญิงสาวสวยที่มีใบหน้าแทบจะพิมพ์เดียวกับเด็กชายวิ่งหน้าตื่นออกมา ดวงหน้าหันซ้ายขวาอย่างตื่นตระหนกและร้อนรน

"ไป..อยู่ที่ไหน..กัน? เอเลน!"

เธอมองเห็นเด็กน้อยในที่สุด ร่างบางรีบรุดมาหา มือเรียวจับไหล่เล็กไว้มั่นและกอดแน่นพลางพร่ำพูดอีกหลายประโยค

เขาไม่ได้เดินจากไปหรือเบือนหน้าหนี ทำเพียงมองเหตุการณ์ตรงหน้านิ่งๆ ผ่านไปครู่ใหญ่หญิงสาวถึงรับรู้การมีตัวตนของเขา

"เอ่อ....คุณ..?"

"รีไวครับ คุณคือคลาร่า เยเกอร์ ภรรยาของนายแพทย์เยเกอร์ใช่ไหมครับ?"

รีไวชิงถามก่อนเพื่อความแน่ใจ หญิงสาวไต่ถามเขาอีกสองสามประโยคก่อนเชิญเข้าบ้าน ขณะที่นำทางอยู่เบื้องหน้ามือเรียวบางก็จับเด็กชายไว้ คงกลัวที่จะวิ่งหายไปไหนอีก

ไม่นานนัก ห้องรับแขกที่ตกแต่งเรียบง่ายด้วนโทนสีขาวรรีมก็สะท้อนเข้าสูสายตา แสงแดดอ่อนๆ จากบานเลื่อนกระจกที่เปิดทิ้งไว้ขับให้บรรยากาศดูอบอุ่นและเป็นกันเอง

"เอเลนอยู่เป็นเพื่อนคุณน้ารีไวน่ะลูก เดี๋ยวแม่ไปยกชามาให้คุณน้า”

หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางลูบศีรษะเล็กที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มจัดของเด็กตรงหน้า ก่อนจะหันมาเอ่ยฝากให้ดูแลเจ้าหนูนี้สักครู่

เด็กชายวัยห้าขวบจ้องทหารหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตาแป๋ว ชนิดไม่กะพริบตา

ปกติแล้วรีไวไม่ชอบเด็ก... ไม่สิ เรียกว่ารำคาญความซุกซนของเด็กมากกว่า เด็กเล็กๆ มักจะวิ่งไปโน้นนี้ แถมยังทิ้งความสกปรกจากการเล่นไว้ด้วย คนรักความสะอาดเข้าเส้นอย่างเขารับไม่ได้ เลยมีท่าทีหงุดหงิดทุกครั้งเมื่อพบเจอเด็ก

แต่เด็กนี่... นอกจากดูซุกซนวิ่งไปโน้นนี้ แต่ก็ไม่ได้สกปรกมอมแมมอะไร พอรับได้อยู่

เขาไม่ได้บอกคุณนายเยเกอร์เรื่องการเสียชีวิตของนายแพทย์ผู้เป็นสามีในทันที จากการสอบถามดูเหมือนทุกอย่างจะถูกจัดฉากมาอย่างดีแล้ว ตัวหญิงสาวเข้าใจว่าสามีไปงานสัมมนาวิชาการที่ต่างประเทศอีกสองสามเดือนก็จะกลับ

ใบหน้ายิ้มแย้มของสองแม่ลูกและเสียงหัวเราะแสนไร้เดียงสาของเด็กน้อยก่อความรู้สึกผิดอย่างที่สุดในใจ เมื่อถูกเอ่ยชวนให้แวะมาเยี่ยมเยียนชายหนุ่มจึงทำได้เพียงรับคำโดยไม่อาจปฏิเสธและปฏิเสธไม่ได้

เขา-สัญญา-กับนายแพทย์คนนั้นไว้มาจะดูแลสองแม่ลูกนี้ แม้ทั้งคู่จะไม่ล่วงรู้ว่าคนสำคัญได้จากไป  แต่สิ่งที่รับฝากฝังมา...

สัญญาย่อมเป็นสัญา

ภาพที่เห็นคือบ้านเดี่ยวหลังใหญ่สีขาวที่มีหญิงสาวยิ้มให้พร้อมกับเด็กชายตัวน้อยที่โบกมืออย่างร่าเริง

“แล้วมาเล่นกันอีกน้า~”

รีไวไม่มีโอกาสรู้เลยว่านี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เขาได้เห็น หญิงสาวยังมีชีวิต....

.........................................

...................

........

.....

..

ร่างไร้วิญญาณของ –คลาร่า เยเกอร์- นอนเหยียดยาวบนเปลสีขาว ลำคอมีรอยของเลือดแห้งกรัง เสื้อชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนเปื้อนเปรอะไปด้วยหยาดเลือดที่สาดกระเซ็น

เสียงร้องไห้จ้าไม่คุ้นเคยแทรกผ่านมาในโสตประสาท ดวงตาสีเขียวสดใสเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เอเลน เยเกอร์ ร้องไห้จนตาแดง ร้องไห้จนร่างเล็กสั่นหอบตัวโยนสั่นระริกอย่างน่าสงสาร ในยามที่กอดร่างที่กลายเป็นซากศพไปแล้วของมารดา