Don't me.Don't you.
ร่างเล็กลืมตาตื่น.. เมื่อแสงแดดยามเช้าแห่งอรุณรุ่งแทรกผ่านม่านสีอ่อนอย่างเชื่อมช้า ดวงอาทิตย์กลมโตค่อย
ให้ความอบอุ่นแก่ทุกชีวิต แย้มกายจากผืนฟ้าทีละน้อย นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โต..เหม่อมองขอบฟ้าที่คลี่คลายสีทอง
ส้มแสนงดงามด้วยสายตาว่างเปล่า.. ทั้งๆ ทีตื่นเต็มตา แล้วไม่มีอาการง่วงอย่างที่เคยสักนิด
เมื่อคืน..
เขาจำได้ว่า 'ฝัน' เป็นความฝันที่อยู่กับใครสักคน.. ใครคนนั้นที่มีดวงตาแสนเศร้าสร้อย.. ทำไมกันน่ะ?
ทั้งๆ ที่..ยิ้ม..
เขากลับไม่รู้สึกถึงความสุข..
ทั้งๆที่..เอ่ยว่า 'ไม่'..
เขากลับไม่รู้สึกถึงความจริง..
น้ำเสียงเอ่ยเล่าเรื่องราว..เรื่อยร่ำคล้ายมิใช่เรื่องของตน.. แววตาที่เศร้าหมอง..ปนสมเพชเวทนา..
ที่เขาไม่แน่ใจนัก..
ว่าส่งให้เขา..
หรือตัวใครคนนั้นเองกันแน่..?
สึนะโยชิยกฝ่ามือตนขึ้นมอง... ในเวลานั้น 'เขา' สัมผัสได้..ความเยียบเย็นและความโดดเดี่ยวอันไร้ก้นบึ้งนั้น..
..อยากช่วย..
..อยากดูแล..
..อยากอยู่ใกล้ๆ..
..อยากเห็น...รอยยิ้มที่มีความสุขจากใจจริง..ของใครคนนั้น..
นัยน์ตาสีน้ำตาลของผู้นำพาความสดใสและฤดูใบไม้ผลิให้กับทุกผู้นามที่เคียงข้าง...หม่นหมอง.. ยามระลึกได้ถึง
บางสิ่ง.. บางสิ่งที่แสนสำคัญ..
..สำคัญยิ่ง..อย่างชวนให้ปวดใจนัก..
..เขาไม่รู้ด้วยซ้ำ..
..ว่า 'ใครคนนั้น'..เป็นใคร..?
..ชื่ออะไร..ชายหรือหญิง..
..มีตัวตนในความเป็นจริงไหม..หรือเป็นเพียงสิ่งที่จินตนาการเขาสร้างขึ้นมา..
..แม้จำได้ซึ่ง..สัมผัส..แสนอ่อนโยน..
..แม้จำได้ซึ่ง..เสียง..แสนอ่อนหวาน..
..แม้จำได้ซึ่ง..ความรู้สึก..แสนเศร้าสร้อย..
..แต่...เป็นใครนั้น..คือใคร..?
เขาไม่รู้..ไม่รู้เลย..จริงๆ..
..จำมิได้..แม้จะเป็นเพียงเค้าโครงอันรางเลือน..หรือสิ่งใด..
..จำไม่ได้..สักนิด..
TBC..?
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น