Hana saku Shoujo-6-

花咲く少女

Hana saku Shoujo

-6-

ฉันจะปกป้องนายเอง

ได้ยินเสียงที่กล่าวประโยคนั้นอย่างแผ่วเบา ใคร.. ใครกัน

เอเลน.. ฉันสัญญา

สายตาที่มองมาอย่างอ่อนโยน มือที่คอยประคองซึ่งกันและกันยามล้มลง เสียงหัวเราะของเราทั้งคู่เหมือนสะท้อนมาจากสถานที่แสนห่างไกล

ฉันสัญญาว่าจะกลับไปหานาย

ประโยคนั้นทวนซ้ำไปมาอยู่ในโสตประสาท ราวกับจะตอกย้ำลงไปในอกด้านซ้าย

เพราะอย่างนั้น.. ได้โปรดรอฉัน

ใช่ ตัวเขาเองตอบไปว่าจะรอ จะรออีกฝ่ายกลับมา จะอยู่ตรงนี้เพื่อรอใครอีกคน

มีชีวิตรอฉันนะ

นี่คือเหตุของการดิ้นรนและต่อสู้ มีชีวิตเพื่อรอให้คำสัญญาเป็นจริง จนกว่าอีกฝ่ายจะกลับมา.. เขาไม่อาจตายได้ จะต้องมีชีวิตรอดเพื่อรอเธอ

มิคาสะ

มิคาสะ

ได้ยินเสียงฉันรึเปล่า ฉันยังอยู่ตรงนี้ ยังรออยู่นะ เพราะงั้น.. กลับมาได้แล้ว

สองมือไขว่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า พอลืมตาตื่นก็พบเพียงเพดานสีซีดที่คุ้นเคย ในห้องไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิต ไม่มีเสียงที่ดังกังวานเหมือนจริงในห้วงฝัน มีเพียงเธอเพียงคนเดียว

มิคาสะ.. ใช่ เมื่อกี้เธอฝันถึงมิคาสะ

ตอนนี้เพื่อนสมัยเด็กของเธอจะเป็นยังไงบ้างนะ อาจจะมีภารกิจให้ทำจนยุ่งหัวปั่นเลยก็ได้ เด็กสาวอีกคนไม่ค่อยได้แวะมาเพราะได้รับมอบหมายให้ไปทำงานบางอย่างในกำแพงนั่น ดูเหมือนจะปลอดภัยแต่แท้จริงแล้วอันตรายยิ่งกว่าตนที่อยู่ในปราสาทท่ามกลางฝูงอมนุษย์เสียอีก

ในกำแพงนั่นไม่มีใครที่เชื่อใจได้ทั้งนั้น

เพราะงั้นจึงได้แต่ภาวนาให้อีกฝ่ายปลอดภัย.. และกลับมาหาตนภายในเร็ววัน

พอยันกายลุกขึ้นก็ต้องพบกับความปวดหัวจี๊ดที่แล่นขึ้นมาจนทำสายตาพร่าเลือนไปชั่วขณะ เสื้อผ้ายังคงเป็นตัวเดิม แต่เธอรู้สึกสดชื่นกว่าตอนตื่นนอนครั้งแรก ลองเดาจากภาชนะใส่น้ำที่วางอยู่ข้างเตียงก็อาจเป็นเพราะมีใครบางคนเช็ดตัวให้เธอ

“เอเลน! ฟื้นแล้วเหรอเนี่ย ฉันตกใจแทบแย่เลยนะ”

โทนแหลมสูงดังตามมาหลังจากเสียงเปิดประตู เอเลนหันไปและพบว่าเป็นคุณฮันจิที่เข้ามาในห้อง ในมือของอีกฝ่ายมีถาดใส่ถ้วยเล็กๆมาด้วย พอจมูกได้รับกลิ่นมันก็ทำเธอท้องร้อง อาจจะเป็นข้าวต้มหรืออาหารอ่อนๆสำหรับคนป่วย

แล้วใครที่ป่วยกันล่ะ?

“กินซะ เด็กอยู่ในวัยกำลังโตแบบนี้ยิ่งต้องการสารอาหารเยอะกว่าปกติ รีไวนี่ก็ไม่ไหวเลย ให้เธออยู่แต่ในห้อง พอไม่ได้ออกกำลังกายร่างกายมันก็อ่อนแอเป็นธรรมดา”  

หญิงสาวพูดพร้อมถอนหายใจ

“อ่อนแอ?”

“อะไรกัน จำไม่ได้เหรอ? เธอน่ะอยู่ดีๆก็เป็นลมล้มพับลงไปเลย อ้อ ก่อนหน้านั้นมีอาเจียนด้วยนะ พวกฉันตกใจกันยกใหญ่ตอนรีไววิ่งมาบอกน่ะ”

เอเลนเริ่มจำได้รางๆว่าพอตนตื่นขึ้นมาก็รู้สึกเวียนหัว และในที่สุดก็อาเจียนออกมา มันกะทันหันมากจนไม่ทันตั้งตัว กระเพาะบีบรัดและรู้สึกปวดแสบ พอรู้สึกตัวอีกทีก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว

เด็กสาวรับชามข้าวต้มจากอีกฝ่ายมา ควันที่ลอยอยู่บ่งบอกถึงความร้อน แต่เสียงท้องที่ร้องโครกครากทำให้มือขยับตักอาหารตรงมาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“โอ๊ย!”

“ใจเย็นๆสิเอเลน มันร้อนอยู่นะ”

ฮันจิตกใจเป็นระลอกที่สองเมื่ออีกฝ่ายรีบกินซะจนข้าวต้มร้อนลวกปากเข้าให้ เธอลอบยิ้มให้กับตัวเองเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำตัวได้สมกับที่เป็นเด็ก ไม่เหมือนตอนที่อยู่กับรีไว ขานั้นเอะอะอะไรก็จะให้เด็กสาวทำทุกอย่างให้ได้ดั่งใจ ไม่เหลือพื้นที่ของเด็กอายุรุ่นลูกให้อีกฝ่ายเลย

เด็กน่ะต้องร่าเริงและสดใสสิ!

“เป็นอะไรไปเอเลน?”

เขาว่าคนที่ถูกนินทามักจะอายุยืนเพราะถูกพูดถึงบ่อยๆ แต่ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะมาเร็วขนาดนี้ ฮันจิได้แต่ถอนหายใจ

รีไวเปิดประตูเข้ามาพอดีกับที่ได้ยินเสียงร้องของเด็กสาว ทีแรกเขาตกนึกว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไรอีก แต่พอได้ยินอีกคนในห้องปรามถึงได้รู้ว่าคนของตนคงซุ่มซ่ามเหมือนทุกครั้ง

“ปะ เปล่าครับ” ..และปากแข็งไม่เปลี่ยน

“นายเคลียร์งานเสร็จแล้วเหรอรีไว?”

“ฉันไม่ได้แอบมาอู้เหมือนใครบางคนจนงานไม่เดินหรอกนะ”

ถ้าไม่ติดว่ามีเด็กสาวอยู่ข้างๆ ฮันจิคงจะกระโดดไปอัดหมัดเข้าไปใส่ผู้ชายตรงหน้า

“ฉันเอาข้าวต้มมาให้เอเลนต่างหากล่ะ! ถ้านายว่างแล้วก็มารับหน้าที่ต่อซะ เออร์วินก็เพิ่งกลับไปตอนฉันมานี่ล่ะ”

เอเลนแทบสำลัก ไม่คิดเลยว่าตนจะทำความลำบากให้หลายๆคนขนาดนี้ คุณฮันจิก็ต้องพักงานของตัวเองไว้ หัวหน้ารีไวก็ต้องหัวหมุนรีบทำให้เสร็จเพื่อกลับมาดู หัวหน้าเออร์วินยิ่งไม่ต้องพูดถึง.. คงจะยุ่งกว่าสองคนนี้หลายเท่า

เห็นอีกสองคนคุยกันต่อนิดหน่อย ส่วนเธอก็ค่อยๆตักอาหารในชามเข้าปากแทนที่จะจ้วงเอาๆแบบครั้งแรก เพราะกลัวจะโดนสายตาประดุจเหยี่ยวของหัวหน้ารีไวทิ่มแทงเหมือนตอนแรก

รีไวเองพอคุยเรื่องงานกับเพื่อนร่วมทีมเสร็จก็หันมาสำรวจเด็กสาว อีกฝ่ายหน้าซีดเหมือนกระดาษ มือเล็กที่จับช้อนและชามนั่นก็ดูสั่นเทาจนกลัวว่ามันจะหกลงมา มีเพียงเสียงเคี้ยวดังต่อเนื่องเท่านั้นที่บอกว่าอีกฝ่ายคงอาการดีขึ้นมากแล้ว

“เป็นยังไงบ้าง หืมม์?”

เนื่องจากตกใจกับการประชิดตัวแบบกะทันหันของอีกฝ่าย เด็กสาวเลยสำลักจนต้องทิ้งช้อนให้ลงไปนอนลอยอยู่ในชามเหมือนเดิม เสียงไอดังขึ้นอยู่ไม่นานก็หยุดลงเพราะคนที่เป็นต้นเหตุส่งแก้วน้ำมาให้

ระหว่างที่ของเหลวไหลลงคอ หัวยังคอยช่วยลูบหลังให้อีก ทำให้ในที่สุดทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ วันนี้มีกี่เรื่องแล้วนะที่ทำให้เธอตกใจ ทั้งเป็นลม อาเจียน ข้ามต้มร้อนลวกปาก และสำลัก

“ขอบคุณนะครับ”

เหตุการณ์ที่ทำให้ใจหายใจคว่ำถัดมาคือ.. หัวหน้ารีไวจูบเธอทันทีหลังประโยคนั้นจบ

แต่มันไม่ใช่จูบที่เคยได้รับเป็นประจำ อีกฝ่ายเพียงแตะริมฝีปากลงมาให้สัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มและผละออกไป

“ถ้าจะขอบคุณล่ะก็.. หายเร็วๆน่าดีกว่านะ”

วินาทีถัดมาเด็กสาวก็ต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาของอีกคน อุณหภูมิบนใบหน้าสูงปรี๊ดยิ่งกว่าความร้อนของข้าวต้มที่อยู่ในมือ มือไม้พันกันเป็นระวิงจนทำช้อนหลุดมือครั้งแล้วครั้งเล่า

รีไวเห็นอีกฝ่ายทำท่าทางเงอะๆงะๆก็อดขำอยู่ในใจไม่ได้ เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกไป

คนที่อยู่ข้างเตียงเมื่อเห็นว่าเด็กสาวประหม่าจนหยิบช้อนไม่ขึ้นซักที จึงย้ายที่นั่งจากเก้าอี้ไปเป็นบนเตียง มือใหญ่ช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นมานั่งเกยตักตนเองทันทีโดยไม่ฟังเสียงประท้วง

“ดะ เดี๋ยวครับหัวหน้า!”

เอเลนร้องเสียงหลงเมื่อหัวหน้าของตนทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด เพราะกลัวชามข้ามต้มจะหกเลยกลายเป็นว่าปล่อยให้อีกคนทำอะไรก็ได้ ตอนนี้เธอจึงถูกจัดท่าให้นั่งพาดอยู่บนตักของอีกฝ่าย

รีไวเริ่มขัดใจเมื่อเด็กสาวทำท่าจะผละออกไป แต่มีหรือที่เขาจะยอม เขาใช้ฝ่ามือกดตัวร่างเล็กไว้ไม่ให้ขยับได้ ขณะที่อีกมือเอื้อมไปคว้าช้อนขึ้นมาแทนคนป่วย

“กินให้หมดเสียที ยัยฮันจิจะได้ไม่เสียใจที่อุตส่าห์ทำข้าวผสมน้ำมาให้”

ขนาดเธอไม่ใช่คุณฮันจิ แต่ฟังแล้วยังเจ็บแทน

รสชาติมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น.. หรือเธอหิวก็ไม่รู้

ที่ตกใจกว่าคือมือใหญ่ที่ประคองช้อนและนำมันมาแตะที่ริมฝีปากตน พอไม่อ้าปากก็ถูกอีกฝ่ายขู่ว่าจะให้กรอกลงไปทั้งชามแทน จึงรีบอ้าปากและกินอย่างรวดเร็วคำแล้วคำเล่า

พอเห็นเด็กสาวก้มหน้าก้มตากิน รีไวก็รู้สึกพอใจพลางยกยิ้มให้กับตัวเอง

แต่สำหรับเอเลนแล้ว หัวหน้าของเธอคงไม่รู้หรอกมั้งว่าที่ตั้งใจกินขนาดนี้เพราะไม่กล้าเงยหน้ามองอีกฝ่ายต่างหากเล่า

รอยยิ้มที่อ่อนโยนนั่น.. ทำให้ทั้งร่างกายเธอร้อนไปหมด

ชายหนุ่มมองเด็กสาวที่ตั้งอกตั้งใจกินอาหารที่เขาประคองป้อนถึงปากด้วยแววตาอ่อนแสง บนเรียวปากผุดรอยยิ้มบางตลอดเวลา

แน่นอนว่าในระยะที่ใกล้ชิดกันถึงเพียงนี้ทุกปฏิกิริยาของเด็กสาวย่อมไม่รอดพ้นสายตา

ไม่ว่าจะสองข้างแก้มที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ นั้นที่กำลังขึ้นสีระเรื่อน้อยๆ ไล่ไปขึ้นจนใบหูแดงก่ำ หากเป็นยามปกติคงได้ทักหยอกเย้าอีกฝ่ายให้เขินอายจนแสดงสีหน้าน่าเอ็นดูมาให้บันเทิงใจเล่น เสียแต่ยังป่วยอยู่มาก

ดวงหน้านวลค่อนข้างซีดเซียว แม้จะมีเลือดฝาดขึ้นมาบางแล้ว แต่ก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี

วินาทีที่เห็นร่างเพรียวบางที่นอนพิงพาบไปกับพื้นหินเย็นจัดด้วยใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ เนื้อตัวเย็นเฉียบไม่นุ่มอุ่นเหมือนเคย และเปลือกตาที่ปรือปรอยปิดลงไปต่อหน้าต่อหน้า

ใจเขาแทบขาดลงไปตรงนั้น

ความหวาดกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อนพุ่งเข้ามาทิ่มแทงหัวใจราวกับเข็มแหลม

กลัว...กลัวจะสูญเสียคนในอ้อมแขน

หวั่นเกรงว่าเจ้าของร่างนี้จะไม่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีก

เสียงที่เรียกขานนามเขาอย่างอ่อนโยนและใสซื่อ บริสุทธิ์ใจยิ่งกว่าใคร ดวงตาสีเขียวมรกตสดใสเจิดจ้าเปี่ยมชีวิตชีวา

กลัว....กลัวเหลือเกินว่าจะไม่ได้เห็น

และจะไม่ได้สัมผัสมือกันอบอุ่นที่เกาะกุมไว้อย่างอ่อนโยนของเด็กคนนี้ไปตลอดกาล

แม้ภายนอกจะเข้มแข็งเพียงไร และแม้จะผ่านการสูญเสียมามากมายแค่ไหน แต่ใจดวงนี้ก็ไม่เคยคุ้นชิน

....ไม่เลยแม้แต่น้อย

เขาสูญเสียสหายและคนสำคัญไปมากมาย จนไม่อาจรับความรู้สึกวูบโหวงว่างเปล่า ยามถูกกระชากดวงใจออกไปทั้งเป็นได้อีกต่อไปแล้ว

ปลายนิ้วเกลี่ยมุมปากที่มีหยดน้ำข้าวออกให้อย่างเบามือ ปัดผ่านกลีบปากหยักเล็กสีอ่อนแผ่วเบาและทะนุถนอมราวกับกำลังสัมผัสเครื่องแก้วเนื้อบาง ก่อนจะส่งมันเข้าปากตัวเองหน้าตาเฉย

"จืดสนิท... ยัยสี่ตานั้นทำอาหารห่วยชะมัด"

ดวงตาสีเขียวคู่โตกะพริบถี่ ตาโตๆเบิกกว้างขึ้นจนรูม่านตาขยายกว้างด้วยความตกใจปนคาดไม่ถึง น่ารักน่าใคร่เสียแทบอดใจไว้ไม่อยู่ กว่าจะรู้สึกตัวก็เขินจนก้มหน้างุดลงไปอีกรอบ มือขยุ้มกำผ้าห่มผืนหนาบนหน้าตักแน่น

จะ...จูบทางอ้อมอ่าาา

ใบหน้าแสดงสิ่งที่คิดออกมาอย่างใสซื่อ ถ้าไม่ติดว่าเขายังนั่งอยู่ตรงนี้ เด็กนี่คงฟุบหน้าลงไปทุบหมอนรัวๆ แล้ว

รีไวกลั้วหัวเราะในลำคอ นึกขันกับความไร้จริตและอ่อนเดียงสาของ-เจ้าสาว-ที่อายุน้อยกว่า ทั้งที่มีความสัมพันธ์กันไม่รู้กี่ครั้งกี่ครา เด็กคนนี้ก็ยังเขินอายและตอบสนองอย่างไร้จริต เช่นเดียวกับครั้งแรกเสมอ...

"หะ...หัวหน้า"

นี่ก็เหมือนกัน... เสียงตื่นๆ เจือปนระหว่างความกล้ากับกลัว ยามถูกแตะต้อง นิ้วมือออกแรงช้อนเพียงนิด ใบหน้าเนียนที่ก้มต่ำก็ขึ้นมาอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน

สีเขียวใสสบกับสีเทาจาง...ตัดกันราวกับหมอกสลัวในที่คลี่คลุมหมู่แมกไม้ในพงไพรยามอรุณรุ่ง

และค่อยๆ เคลื่อนเข้าหากันด้วยแรงดึงดูดตามความรู้สึกลึกซึ้งที่มีแก่กันอย่างช้าๆ

สัมผัสนุ่มอุ่นแนบประทับลงบนหน้าผากเนียนผ่อง ลมหายใจร้อนระรดผะผ่าว อวลด้วยกลิ่นไอหอมสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของใครอีกคน

“พักผ่อนซะ เดี๋ยวฉันจะออกไปข้างนอก” หัวหน้ารีไวยังคงใช้คำสั่งเด็ดขาดกับตนเหมือนเดิม แต่ว่า..

“แต่ผมยังไม่ง่วงเลยนะครับ”

อีกฝ่ายเลิกคิ้ว เป็นปฏิกิริยาที่เอเลนไม่คาดคิดว่าจะได้เห็น ยังไงก็แล้วแต่.. ถ้าจะให้นอนตอนนี้ยังไงก็นอนไม่หลับอยู่ดี เธอเพิ่งตื่นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา พอเป็นลมไปก็ได้นอนต่อ และการลืมตาดูพระอาทิตย์ไม่ถึงชั่วโมงก็ต้องล้มตัวลงนอนอีกคงไม่ดีต่อสุขภาพนัก

“คุณฮันจิเองก็บอกให้ผมออกไปออกกำลังกายบ้างไม่งั้นจะอ่อนแอไปกว่านี้” ใช่ เธอเองก็เบื่อที่จะอุดอู้อยู่แต่ในห้องแล้วด้วย

“อยากง่วงรึเปล่าล่ะ?”

เอเลนไม่เข้าใจความหมายแฝงของประโยคนั้นจึงได้แต่เอียงคอทำหน้างง ถ้าไม่ง่วงแล้วจะทำให้ง่วงได้ด้วยเหรอ?

และถ้ารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตนก็คงยอมห่มผ้า คลุมโปง และหลับตาไปแต่โดยดี

ผู้เป็นหัวหน้าวางชามข้ามต้มที่ถูกจัดการจนเกลี้ยงไว้บนโต๊ะหัวเตียง ในเมื่อเด็กสาวของตนไม่ยอมนอนแต่โดยดี ก็คงต้องใช้วิธีที่จะทำให้อีกฝ่ายหลับสบายไปอีกหลายชั่วโมงแทน

จะมาว่าฉันใจร้ายไม่ได้นะ

“เห็นแก่ว่ายังป่วยอยู่ จะยังไม่เต็มที่แล้วกัน”

“ยะ อย่า อ๊ะ..”

ใต้เสื้อนอนตัวโคร่งที่สวมใส่เพียงตัวเดียว ฝ่ามือของอีกฝ่ายลากไล้จากหัวเข่าสูงขึ้นมาจนเนื้อผ้าเกิดรอยย่น เอเลนเกร็งตัวทันทีเมื่อรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป “หะ หัวหน้า อย่านะ.. ยะ อย่าถอดครับ!”

ปลายนิ้วหยุดลงเมื่อเจอเป้าหมายที่ต้องการ ตวัดเกี่ยวขอบชั้นในตัวบางและจับมันเลื่อนลงมาตามเรียวขา เด็กสาวพยายามดิ้นแต่กลายเป็นยิ่งส่งผลให้เนื้อผ้าชินน้อยหลุดออกไปจากตัวไวขึ้น

พอเนื้อผ้าบางเคลื่อนตัวมายังบริเวณเข่า มือใหญ่จึงหยุดเพียงแค่นั้น ร่างเล็กผ่อนลมหายใจแสดงความโล่งอก.. แต่ก็มีเวลาให้พักเพียงชั่วครู่เท่านั้นเมื่อสัมผัสหยาบเริ่มไต่ตามต้นขาขึ้นไปสู่ด้านบนดังเดิม

“แฉะขนาดนี้แล้ว ยังบอกให้หยุดอีกเหรอ?”

เสียงหยอกเย้าดังขึ้นเมื่อฝ่ามือสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบริเวณเนินเนื้อกลางลำตัวของเด็กสาว ปลายนิ้วลากวนให้ของเหลวปาดป่ายด้านหน้าเพื่อแกล้งอีกฝ่าย ความลื่นเป็นตัวบ่งชี้อย่างดีว่าอีกคนพร้อมแค่ไหนกับการกระทำนี้

เอเลนหน้าแดงและซุกมันลงกับแผ่นอกอีกฝ่าย จะให้บอกได้ยังไงว่าเธอมีความรู้สึกที่ไวขึ้นกับเรื่องพวกนี้เมื่อได้อยู่กับหัวหน้ารีไว ก็มันเพราะใครกันล่ะ..

“เมื่อคืนยังไม่พออีกเหรอครั.. อะ”

คำถามถูกกลืนหายไปกับเสียงครางที่ดังแทรกเพราะการสอดตัวของปลายนิ้วยาว รีไวรำคาญที่อีกฝ่ายเอาแต่พูดจึงตัดบทเสีย

ไม่ว่ากี่ครั้งที่ได้มองเห็นเด็กสาว.. มากเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ

แต่ตอนนี้จุดประสงค์มีเพียงทำให้อีกฝ่ายได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

เมื่อจังหวะเริ่มเร็ว อุณหภูมิในตัวก็เริ่มสูงขึ้น นิ้วร้อนละเลงรัวอยู่ภายใน เอเลนทำได้เพียงครางเหมือนลูกแมวอยู่บนตักหัวหน้าของตน เรียวขาปัดป่ายไปทั่วเหมือนหาที่ยึด ส่วนมือทำได้เพียงกำเสื้ออีกฝ่ายแน่นจนยับยู่ยี่

รีไวจับลำตัวเด็กสาวให้เปลี่ยนมานั่งคร่อมตนไว้เพื่อให้ถนัดมือ มือเล็กที่เกาะกุมหัวไหล่ทั้งสองข้างใช้ปลายเล็บจิกลงมา แต่ตนก็ไม่ได้สะดุ้งสะเทือน กลับยิ้มเมื่อได้รับรู้ถึงแรงอารมณ์ของคนที่ไม่เคยเอ่ยปากร้องขอ

“อ๊า!!!”

ของเหลวไหลทวนมือของตนจนทะลักออกมาสู่ด้านนอก เด็กสาวตรงหน้าหายใจหอบ ทั้งตัวแดงราวกับระเบิดออกมา แต่ผู้เป็นหัวหน้าทำเพียงประกบริมฝีปากอ้อยอิ่งที่ข้างแก้ม ก่อนมือใหญ่จะสวนกลับเข้าไปใหม่

เอเลนหอบครางไปตามแรงสะเทือนภายใน เธอคิดว่ามันแปลกที่อีกฝ่ายใช้เพียงมือเท่านั้น ทั้งๆที่ปกติหัวหน้าจะใช้มือเพียงครั้งแรก แล้วหลังจากนั้นจะตามมาด้วย..

“อะ ฮะ.. อ๊า!!!”

ความคิดถูกขัดเมื่อเป็นอีกครั้งที่ตนปลดปล่อยอารมณ์ออกมา ปลายนิ้วที่กระชากและดึงรั้งไปตามช่องทางด้านในทำให้เธอไปถึงสุดปลายทางแล้วถึงสองครั้ง

รีไวต้องสะกดอารมณ์ตัวเองเมื่อได้เห็นคราบของเหลวไหลลงมาตามเรียวขาของอีกร่างเล็ก พยายามหลับตาจินตนาการว่านิ้วของตนได้ทดแทนความคับแน่นที่อยู่กลางลำตัว

“หะ หัวหน้า.. อ๊ะ ใช้แค่นะ นิ้ว.. อะ.. เหรอครับ?”

แม้จะถูกปรนเปรอจนหัวหมุน แต่เอเลนรู้ดีว่าคนตรงหน้าต้องอดทนเพียงใด เธอไม่อยากเห็นคิ้วที่ขมวดนั่น ทั้งยังริมฝีปากที่ขบกัดเข้ากันอีก ถ้าอีกฝ่ายอยากปลดปล่อยอารมณ์ของตัวเอง.. เธอก็เต็มใจเหมือนทุกครั้ง

“อ๊ะ”

โดยไม่ปล่อยให้เด็กสาวได้พูดอะไรอีก รีไวผลักอีกฝ่ายลงไปนอนราบและปลดกางเกงของตนลง ความตั้งใจที่ทำมาได้สลายหายไปเพียงเพราะประโยคคำถามของอีกคน

“คราวนี้จะได้นอนยาวเลยล่ะ เอเลน เยเกอร์”

คราวนี้เอเลนรู้แล้วว่าอีกฝ่ายสามารถทำให้ตนง่วงได้อย่างไร

“อา.. อะ ละ ลึกอีก”

เตียงสั่นไหวด้วยแรงขับเคลื่อนของพวกเขาทั้งคู่ จากในตอนแรกที่ไม่รู้สึกถึงความเหนื่อย.. เด็กสาวเริ่มอ่อนล้าไปตามความหนักหน่วงที่อีกฝ่ายถาโถมร่างกายเข้ามา แม้ดวงตาจะปรือปรอยแต่ริมฝีปากยังคงส่งเสียงครางออกไปไม่หยุด

“อา ฮะ.. ฮ้า!!!”

ความอุ่นวาบไล่จากกลางลำตัวขึ้นมาสู่ท้องน้อย หลังจากนั้นหัวหน้ารีไวก็ถอนตัวออกไป ความจุกเสียดที่ยังไม่จางหายทำให้เธอนอนหอบหายใจอยู่อย่างนั้น

เหนื่อย.. จนหลับตาลงได้อย่างเต็มใจ

แล้วก็อดใจไม่ไหวจนได้...

ถึงส่วนหนึ่งจะเพราะต้องการให้เด็กสาวได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ก็เถอะ แต่สุดท้ายเขาก็ทำจนถึงที่สุดไปจริงๆ

ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่เคยห้ามตัวเองได้สักที...

ชายหนุ่มครุ่นคิด ขณะวางมือลงบนศีรษะเล็กที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มจัดตัดสั้น ค่อยๆ ลูบไล้ไปตามกลุ่มไหมนุ่มสลวย แสงแดดจางๆ ที่ทอดลงมาขับใบหน้าที่หลับพริ้มให้ดูอ่อนวัยลงเป็นเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่ประสีประสาสิ่งใด

"รี..รีไว...หัวหน้า...รีไว"

เสียงครางแผ่วครวญราวลูกแมว ทำให้หยุดมือลงอย่างกะทันหัน ความยินดีเต็มตื้นขึ้นในอกกับเสียงใสและรอยยิ้มบนใบหน้านั้น

ทั้งในยามที่หลับฝันก็ยังมีเขาอยู่ในนั้น....

และเป็นอีกครั้งที่อดใจไว้ไม่อยู่

แผ่นอกเล็กยังคงสะท้านไหวอย่างสม่ำเสมอเช่นเดียวกับจังหวะหายใจ เอเลนหลับลึกไม่รู้สึกตัวเลย ยามที่ใบหน้าของเขาโน้มลงแตะหน้าผากของเจ้าตัว

แพขนตาสีเข้มทาบทับบนแก้มขาวนวล ใต้เปลือกตาคู่นั้นมีดวงตาสีเขียวใสราวลูกแก้วบรรจุอยู่ภายใน

รีไวทาบริมฝีปากแตะลงบนเปลือกตาบางแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนลงมาจุมพิตบนริมฝีปากที่เผยออ้าเล็กน้อยรับอากาศหายใจ หากไม่ได้สอดแทรกเข้าไปลิ้มรสชาติอันหอมหวานของโพรงปากนิ่มเช่นทุกครั้ง เนื่องด้วยเกรงอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาซะก่อน

"ฝันดีนะ...เอเลน"

::ด้านหนึ่ง::ิ

หญิงสาวในชุดเตรียมพร้อมกำลังนั่งพาดขาไปกับโต๊ะทำงาน หัวสีน้ำตาลออกแดงที่มีหางม้าน้อยๆ แกว่งไกวไปตามแรงโยกตัว

ในมือเป็นเอกสารของงานประจำวัน หากสิ่งที่กำลังแล่นอยู่ในสมองอันชาญฉลาดของนักวิจัยไททันสาวกลับเป็นอย่างอื่น

ไอ้อาการหน้ามืดตาลาย วิงวอนตอนเช้านี่มัน....คุ้นๆ เอาการน่า~

คลับคล้ายคลับคลาว่าไม่น่าใช่อาการป่วยปกติทั่วไปหรือความอ่อนเพลียที่สั่งสมจากการไม่ออกกำลังจนทำให้ร่างกายอ่อนแอ แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก... และแล้วเอกสารในมือถูกละเลยโดยสมบูรณ์ เมื่อผู้มีหน้าที่ต้องพิจารณาวางโยนลงกับโต๊ะไม่ใส่ใจ

นิ้วเรียวเกี่ยวปากกาที่ใช้ขีดเขียนลงเคาะกับโต๊ะไม้ประหนึ่งเป็นผืนกลอง ดวงตาหรี่ลงใช้ความคิดวิเคราะห์เหตุการณ์ต่างๆ ประมวลผลขึ้นประกอบกันทีละน้อย

ลำดับเวลา...การกระทำ...อาการที่แสดงออกมา....

“เฮ้ย! หรือว่าจะ.....!?”

มือทุบโต๊ะเสียงดังปัง พาให้ลูกน้องที่อยู่ใกล้เคียงสะดุ้งโหยงแอบโอดในใจว่า ‘หัวหน้าหมู่ฮันจิ...อีกแล้วไงล่ะ!’ ยิ่งมีรอยยิ้มน่าสะพรึงกลัวราวกับสมอารมณ์อย่างแรงนั้นยิ่งแล้วใหญ่ พาลให้ขนแขนลุกชูชันทั้งตัวเลยทีเดียว

“เอะอะเสียงดังอะไรกัน? ยัยแว่นโรคจิต”

เสียงทุ้มต่ำเรียบเย็นอันทรงอำนาจพูดโพล่งตัดกระแสความคิดของคนในห้อง เรียกความสนใจไปหาร่างที่ไม่สูงใหญ่ แต่แข็งแกร่งที่สุดเป็นตาเดียว

รอยยิ้มหวานน่าขยาดผุดขึ้นบนริมฝีปากของหญิงสาวผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหมู่

“นายว่าเด็กเล็กๆ น่ารักมั้ยรีไว?”

....คำถามที่ไม่คาดคิด ส่งผลให้คิ้วขมวดหม่นด้วยความไม่พอใจ เขากะมาถามไถถึงอาการของเอเลนอย่างละเอียดกับคนที่น่าจะรู้ดีที่สุดอย่างยัยนี่ แต่กลับมาเจอท่าทางกวนส้นนี้ซะได้

คิดบ้าบออะไรขึ้นมาได้อีกล่ะ? ยัยสี่ตา!!

TBC.

Talk Zone : จริงๆ ทุกคนก็น่าจะพอเดาได้แล้วเนอะคะ? ว่าเอเลนป่วย?เป็นอะไร ฮา แต่เราก็จะอุบเงียบต่อไป เจอกันตอนหน้าค่าา ไม่น่าเกินวันศุกร์นี้ เพราะ Hitoriฯ นางบอกจะไปแต่งต่อแล้ววววววว