[ทำร้าย]
ร่างเล็กบางที่แขนแกร่งรวบขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวโยนโครมอย่างไม่ปรานีปราศรัย ลงกับเบาะหนานุ่มหลังรถ สึนะครางแผ่ว..ความเจ็บจากสะโพก.. เอวและแผ่นหลังที่ใช้งานมาอย่างหนักติดต่อกันเป็นระยะเวลานานโอดประท้วง นึกโทษร่างกายตัวเองเหลือเกินที่มาออกอาการเอาตอนนี้.. ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างเจ็บใจ ก่อนพยายามยันตัวขึ้น หากผู้ที่ลากดึงมาก็ผลักให้นอนราบในท่าเดิม
"มีอะไรหรือครับ.."
สึนะเอ่ยถาม.. เสียงเรียบราวไม่รู้ร้อนหนาว.. แม้เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางจะถูกลากรั้งข้อมือตนขึ้นเหนือหัว และใบหน้าคมจัดเฉยชาปานเทวทูตจะโน้มต่ำลงมา
"ถามทำไม.. แกน่าจะรู้อยู่แก่ใจ"
ฮิบาริตอบ.. น้ำเสียงชาเฉย.. ไม่ต่างจากดวงหน้า เสี้ยวหนึ่งที่เห็นคล้ายใบหน้าคนตรงหน้าจะฉายรอยปวดร้าว ทว่าเพียงครู่เดียว.. รอยยิ้มเยาะหยันก็ทาบทับบนริมฝีปากนั้นแทน
..ราวนภาสูงเหยียดแลเมฆาแสนผยองหยิ่ง..
"ไอ้เรื่องที่แกร่านไปหาชาวบ้านซะทั่วไงล่ะ!!!"
ดวงตาคมสีดำสนิทราวกลุ่มเมฆยามราตรีสบกับนัยน์ตาคู่โตสีน้ำตาลดุจเม็ดทราย
คู่แรก..เกรี้ยวกราด..ดุดัน..
สองนั้น..เย้ยหยัน..ถากถาง..
"แล้วจะทำไมล่ะครับ? ก็ผมบอกแล้วไง.."
ถ้อยคำขาดหาย เมื่อไม่เห็นความจำเป็นจะเอื้อนเอ่ย..พร้อมรอยยิ้มบางประดุจน้ำผึ้งเคลือบพิษร้ายจะคลี่คลายบนริมฝีปากบาง
'ไม่จำเป็นนี่ครับ.. ถึงคุณจะไม่กอดผม..'
'ผมก็มีใครอีกหลายคนให้เรียกใช้..'
เสียงกระซิบผะแผ่วราวจารึก..ฝากฝังกับสายลม..ย้ำคำชิดใกล้..คลอเคลีย.. มิห่างหาย.. ประหนึ่งคำสาปร้ายของปีศาจ.. ซึ่งพันธนาการ..รัดรึง..
"...!!"
ความเยียบเย็นของสิ่งไร้ชีวิตกรีดระผิวขาวเนียน ละเอียด คมหนามแหลมเรียกโลหิตให้ไหลซึม.. ในส่วนผิวเนื้อตั้งแต่บริเวณขอบกางเกง ไล่ถึงชายขา
..เอวคอด..สะโพกเล็ก..ต้นขาขาว..จรดข้อเท้าบอบบาง..
เสียงลมหายใจของคนเบื้องล่างกระตุกเฮือก.. สะดุดหาย ยามท่อนโลหะสีเงินยวงข้างหนึ่งปักตรึงเสื้อเชิ้ตที่รัดพันด้านบน จนข้อมือบางมิอาจเขยื้อนขยับ อีกข้างลากไล้ข้อเท้าบางเปล่าเปลือย
"ถ้า..ฉันปักมันลงข้อเท้าแก.. แกจะยังไงน่ะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ..เรียบเย็น เอ่ยช้า รอยยิ้มร้ายเหยียดแทน.. ดวงตาคมสีนิลซึ่งส่อเค้าวิปลาส..
"หึๆ กระดูกข้อเท้าผมคงแตก.. พิการตลอดชีวิตน่ะสิครับ"
ร่างเล็กกลั้วหัวเราะเบาอย่างไม่กริ่งเกรง ก่อนริมฝีปากบางจะแสยะยิ้มยั่วเย้า
"หรือไม่ถูกครับ..?"
..ขอโทษ..
สิ้นเสียงหวานๆ แสนยั่วเย้า มือแกร่งก็กระชากกางเกงขายาวที่ร่างเล็กสวมใส่ แล้วกระแทกอาวุธคู่มืออย่างแรง!!
"อึ่ก!!"
เสียงครางเครือหลุดลอดกลีบปากสีแดงระเรื่อซึ่งเม้ม แน่นจนแทบปริแตก พร้อมกับโลหิตหลั่งรินรด.. เบาะหนังสีดำ..และต้นขาเนียน สีแดงฉานของหยดโลหิต.. รินไหล..หยดหลั่ง..ดุจย้อมสีทุกสิ่งที่ไหลผ่าน..
กระนั้น.. รอยยิ้มแสยะก็ยังไม่เลือนหาย พอๆกับที่ร่างสูงไม่หยุดรุนแรง เรียวขาขาวถูกยกขึ้นพาดบ่ากว้าง ในเวลาเดียวกับท่อนโลหะสอดแทรกลึก..ยิ่งขึ้น
แต่อนิจจา... แม้จะเป็นสิ่งเยียบเย็นไร้ไออุ่น หากเมื่อมันกระทบจุดอ่อนไหวภายใน เสียงครางกระเส่าหวานของผู้มิอาจฝืนทนเล็ดลอดผ่านริมฝีปากบางซึ่งเม้มแน่นจน ห้อเลือด
"อะ..อา.."
..ขอโทษนะ..
ร่างสูงกรีดยิ้มเย็น.. อาวุธคู่กายถูกดึงพรวดออกจากช่องทางคับแน่นแสนบอบบาง ตามด้วยของเหลวสีแดงฉาน กลิ่นเหียนหืนของมัน.. น่าขยะแขยง ไม่ผิดกับร่างกายแสนโสมมของเขา หากสิ่งที่มากกว่าความปวดร้าวทางกายกลับเป็นอย่างอื่น..
'..ฉัน..
ขอโทษนะ..'
ขอโทษ..
และ..เสียใจ..
ที่ยังรักคนคนนี้...
ขอโทษนะ..
ที่ให้นายได้แค่ความผูกพัน..
ไม่อาจให้ความรัก..
"..มุ..คุโร่.."
TBC...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น