Title : Lugubre Da Nube..Lugubrious Of Cloud
Pairing : D18
Rating : PG..ซึ่งอาจจะเลื่อนเป็น NC ในอนาคต..
Warning : ถึงจะฟิคเป็น D18
แต่ขออภัยและขอขมาลาโทษ..แฟนคลับคู่นี้(ล่วงหน้า)อย่ารุมสกัมลินเลยนะคะ...
เพราะ..เนื้อเรื่องมันทำร้ายจิตใจกันน่าดู...
เออ...อีกอย่างลิน ไม่แม่นภาษาอิตาเลี่ยน..
ผู้เชี่ยวชาญคนใดผ่านทางมา..บอกความถูกผิดของชื่อเรื่องให้ทราบด้วยนะคะ...
ไม่แน่ใจอย่างแรงTT^TT
[Part 1/5]
ซ่าส์....
สายฝนพร่ำ..
..พร่างพรมไม่ขาดสายราวท้องนภาร่ำไห้ เมฆาลอยละล่องปกคลุมหนาเป็นสีดำทะมึนหม่นหมอง..แม้ดวงอาทิตย์ก็มิอาจสาดแสง..
ขาเรียวย่ำลงบนพื้นหญ้าสดใหม่ที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยดน้ำ
นัยน์ตาคู่คมประดุจดวงตาพญาอินทรีแสนกล้าแกร่งไร้แววแห่งอารมณ์เช่นทุกครา
ตัดกับหยาดน้ำที่ไหลรินจากดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นเหลือเกิน
..ฝน..
..มันก็แค่ฝน..
เจ้าของใบหน้าเปียกปอนปฏิเสธความจริง หยดน้ำที่เปรอะเปื้อนใบหน้าเป็นเพียงน้ำ..กลั่นด้วยจากกลุ่มเมฆหนาที่อยู่เบื้องบนเท่านั้น
เสียงครื่นครั้นเลื่อนลั่นของอัสนีบาตดังเสียดโสตประสาทอันคมกริบ
มือเรียวขยับยกพลองคู่กาย
หวดใส่ร่างกายบอบช้ำที่พยายามยันกายขึ้นยืนเข้าที่ขมับซ้าย
เลือดสีแดงฉานสาดกระเด็นติดตาม
เชิ้ตขาวกับชายเสื้อกักคุรันสีดำสนิทและกางเกงขายาวสีเดียวกัน
ดวงตา..ทอดมอง..ซากร่างนับสิบเกือบไร้วิญญาณแทบเท้าด้วยสายตาเย็นชาเหมือน
ทุกครั้งที่ทำ แต่ครานี้..แววในดวงตาสีดำสนิทนี้มีบางอย่างแปลกไป
..ยามสายฝนปราย...
..อัสนีก้อง..
..อรุณสิ้นแสง..
..เรามักคิด..
..ว่าท้องนภา..
..ร่ำไห้..โศกตรม..
..แท้จริงแล้ว..
..นั่น..
..อาจเป็น..
..ความเศร้าของเมฆา..
..ผู้เดียวดาย..
..ก็เป็นได้..
++++++++++++++
"เคียวยะ..."
เสียงทุ้มนุ่มนวลแสนคุ้นหูที่เรียกชื่อเขาอย่างไม่เคยกลัวตาย
อ่อนโยน..อบอุ่น..เช่นทุกครั้ง ร่างโปร่งเงยหน้ามองคนสูงกว่านิ่ง
เมื่อนิ้วเรียวยาวนั้นเกลี่ยหยดน้ำตรงขอบตาให้อย่างเบามือ
"ร้องไห้อีกแล้วเหรอ... เคียวยะ.." บอสแห่งคาบัคโรเน่แฟมิลี่เอ่ยถาม แม้รู้..คำตอบที่ได้รับจะเหมือนเดิม..
"ฉันไม่ได้ร้องไห้.." น้ำเสียงตอบเยียบเย็น.. หากแววตาไร้ความกร้าวแกร่ง..
มั่นคง..เช่นน้ำคำ
นัยน์ตาสีน้ำตาลราบเรียบ..มิไหวติงคล้ายคลื่นใต้น้ำรอวันปะทุ
..คนตรงหน้าไม่เคยยอมรับความอ่อนแอในใจสักที..
แขนแกร่งรวบร่างโปร่งเข้ามาสวมกอดแน่นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ราวถ่ายทอดความอบอุ่นให้ร่างในอ้อมแขน.. ที่รับเพียงสัมผัสผิวเผิน..
ไม่เคยส่งถึงใจ..
เคียวยะ ยืนนิ่ง..ให้กอดโดยไม่ขัดขืน แต่ก็ไม่ได้โอนอ่อนผ่อนตามเช่นกัน เพียงซบศีรษะนิ่งๆ บนแผ่นอกกว้างนั้นเท่านั้น
สายฝนพร่ำ... พร่างพรม..หลั่งริน...มิขาดสายดั่งหยาดน้ำตา...กลั่นตัวจากเมฆาสีเทาหม่นเรื่อยร่ำ..
..ฝน...
..ยังไม่หยุดอีกเหรอ..?
TBC..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น