Song Fic[6927][Fin.]

Title : รอแค่เธอ
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : Romance And Drama 
Rate : PG-13
Pairing: 6927
Summary :
‘การรอคอยสิ่งที่ไม่มีวันเป็นจริง... มันเจ็บปวดนะครับ’
เพลงประกอบ : รอแต่เธอ
ศิลปิน : Mataba
 

********************************************
 
 

ในความมืดมิดที่ลึกที่สุดของปราการเหล็กที่ไร้ช่องทางหลบหนี มืดมิด...และเยียบเย็น... ราวปรารถนาจะกรีดดวงใจผู้ถูกคุมขังให้ขาดริ้วด้วยความเหน็บหนาว..และเย็นชา หลอดแก้วมากมายนับไม่ถ้วนซึ่งภายในคือร่างที่ถูกพันธนาการ.. โทษทัณฑ์ที่ได้รับนั้นหนักหนา จนแม้ดับดิ้นสิ้นลมหายก็มิอาจถ่ายถอน... ได้แต่ผนึกตรึง...กักขัง...อยู่เพียงกับความมืดมิด... ไร้ซึ่งแสงสว่างหรือสรรพเสียงใดให้สดับฟัง..

..ดุจพวกเขาเป็นประหนึ่งจำนวนความผิดบาปแสนมหันต์ของมวลมนุษย์..

หากมีดวงจิตดวงหนึ่งกลับมิทุกข์ร้อน... หรือไม่ก็อาจช้าชินกับสถานที่เช่นนี้ ดวงเนตรสีไพลินน้ำงามกับทับทิมแดงดุจโลหิตปิดสนิท.. นัยน์ตาต่างสีซึ่งแสนไม่เข้าคู่... แต่เปี่ยมด้วยพลังอำนาจ...มายาลวงตา...อันร้ายกาจเกินจินตนาใดจะฝันถึง..

เปลือกตาข้างหนึ่งมีกระบอกเหล็กทาบไปกว่าครึ่งใบหน้า... ปิดกั้น..มิอาจให้พลังอำนาจอันร้ายกาจได้สำแดงฤทธิ์ พอๆ กับที่ร่างสูงโปร่งตรึงรั้งด้วยสายโซ่เส้นหนาและตรวนมืออันใหญ่ สายน้ำคอยหล่อเลี้ยงให้ร่างลอยคว้างอยู่กึ่งกลาง

กระนั้นแล้ว...
จังหวะลมหายใจเข้าออกก็ยังผ่อนเขาออกอย่างสม่ำเสมอ... ราวไม่รู้ร้อนหนาว.. แม้ตนจะถูกกักขังชั่วนิจนิรันดร์และไม่อาจพบพานแสงสว่างใดได้อีก..

คงเพราะแท้ที่จริงแล้ว..

..แสงสว่างนั้นไม่เคยจากไหน..

 

แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของสายหมอกอันมืดมิด

 

..วองโกเล่

เสียงของจิตใต้สำนึกพร่ำเพรียกหา... ถึงนภาอันสว่างไสว...และอ่อนโยน.. ยิ่งกว่านภาผืนใดบนโลกนี้

..คุณ

เป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว..

 

สิ่งแรก...และสิ่งสุดท้าย..

..ที่ผมปรารถนาจะเห็น

..และสัมผัสอีกครั้ง..

 

ต่อให้ต้องสดับเสียงหวนโหยครวญคร่ำของนรกโลกันต์ขุมใด..
สองมือจะแปดเปื้อนโลหิตของผู้คนมากเพียงไหน..

หรือต้องใช้นัยน์ตาต้องสาปนี้ประหัตประหารมนุษย์มากมายเพียงไร...

 

ผมก็จะรอ...

รอวันที่จะเห็น...ได้สัมผัส..และครอบครองคุณอีกครั้ง..

 

เพราะมันเป็นสัญญาระหว่างเราที่ไม่มีวันลบเลือน...

 

..สัญญา..
ที่ไม่แม้แต่จะเอ่ยคำสัตย์...

..หากมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด..

 
'ไม่ว่าจะนานแค่ไหน... ฉันก็จะทำทุกอย่างให้นายได้ออกมาอีกครั้ง..'

น้ำเสียงแสนอบอุ่น...ซึ่งอ่อนโยนล้ำดวงตะวัน..

มือเรียวประคองใบหน้าคม...  หน้าผากเนียนแตะชิดใกล้จนลมหายใจรินรด..มิห่างไกล
 
..แม้ที่แห่งนี้จะเป็นเพียงโลกแห่งความฝัน... สัมผัสได้เพียงผิวเผิน..
 
..แต่เขาก็ยังอยากจะแบ่งปันความรู้สึกที่ท่วมท้นนี้ให้
 
ริมฝีปากบางแนบจูบอ่อนหวาน...ที่ไร้เดียงสา... หรือจริตมารยาใด..

แทนคำมั่น..
..และเป็นยิ่งกว่าตราประทับแห่งสัตย์สาบาน

ร่างเล็กถูกรั้งเข้าสู่อกแกร่ง... แขนยาวสวมกอดแน่น.. กระชับ... เช่นเดียวกับความรู้สึกที่อยากฝากฝัง... และกล่าวคำ...

หากการสัมผัสนั้น...ก็สื่อแทนคำพูดได้มากมายร้อยพัน..
 

...ไม่ว่านานเพียงไร...

..ก็จะเฝ้ารอ...

เรียวปากบางวาดรอยยิ้ม ยามเมื่อผละจากริมฝีปากบางนุ่มหวาน... และพรมจูบซ้ำอย่างไม่รู้หน่าย หากสัญชาตญาณกำลังร้องเตือน...

..นี่เป็นครั้งสุดท้าย..

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ดวงตาต่างสีซึ่งมีสีสันดุจเดียวกับอัญมณีถึงสองชนิดปรากฏรอยปวดร้าว...

..เพราะตอนนี้ไร้แล้วซึ่งนภาอันสว่างไสว... และอ่อนโยนเกินใครผู้นั้น..

..ดวงใจ...
..แตกสลายดุจเม็ดทรายที่ร่วงหล่น..

 
"การรอคอยสิ่งที่ไม่มีวันเป็นจริง... มันเจ็บปวดนะครับ"

ถ้อยคำแผ่วเบา... ล่องลอยไปตามสายลม...

“สึนะโยชิ..”
 
The End.