Pairing : 6927
Rating : NC-17 ในช่วงท้ายๆ.. ที่ขาวๆ ลากเอานะคะ
Warning : ฟิคนี้วายกระจุยกระจายไม่ปิดบัง และแต่งขึ้นเพื่อสนองนี้ดตัวเองที่ขาดแคลนยาชูกำลังที่ชื่อว่า 6927 ขั้นรุนแรง ฉะนั้นอย่าหวังอะไรกับมันเลยนะคะ...=_=”
กรุ๊งกริ๊ง..
เสียงโมบายปลอกหอยกระทบกันกังวานใสไปทั่วบริเวณห้องทำงานอันแสนเงียบสงบ มือเรียวสัมผัสปลอกหอยสีสวยในโมบายที่ถูกแขวนอยู่เหนือหัวอย่างเบามือ ปลายนิ้วเกลี่ยเล่นตามความเรียบลื่นในธรรมชาติของผิวเปลือกหอย
ดวงตาสีน้ำตาลคู่โตหม่นหมอง เลื่อนลอย ดูไร้ชีวิตชีวากว่าทุกครา..
ทั้งๆ ที่ช่วงวันสิ้นปี น่าจะเป็นวันแห่งการนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงนุ่มๆ นิ่มๆ พักผ่อน หลังจากตรากตรำทำงานมายาวนานตลอดปี แต่เขา.. ที่เป็นรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ กลับต้องมานั่งจับเจ่าอยู่ในห้องทำงานไม่ได้ไปไหน แถมโกคุเดระคุงยังมีงานด่วนต้องออกไปข้างนอก ไม่อยู่กับเขาเหมือนเคยซะอีก
"เฮ้อ..." แขนเรียววางพาดกับขอบหน้าต่าง ถึงงานที่ต้องทำจะหมดลงแล้ว แต่อยู่คนเดียวไม่มีนัด มีคิวไปไหน ก็ว่างซะไม่มี คางเล็กเกยใบหน้าตนกับสองแขนที่วางอยู่
สายลมหนาว.. เย็นสบาย พาจิตใจแสนอ้างว้างให้หลับใหล.. จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา..
..................................
....................
........
..
.
เสียงคลื่นซัดหาฝั่ง ไอแดดอุ่นกำจาย และสายลมร้อนอุ่นจากท้องทะเลพาให้เส้นผมสีน้ำตาลนุ่มปลิวไหว เขาเงยหน้าขึ้นจากแขนสองข้างที่ตนฟุบหลับไป สำนึกสุดท้ายที่จำได้คือห้องทำงานอันเงียบสงบและความหนาวเย็นจากสายลมแห่งฤดูเหมันต์ แล้วทำไม..?
"ยินดีต้อนรับสู่ 'โลก' ของผมครับ.. วองโกเล่"
น้ำเสียงทุ้มนุ่มอันคุ้นเคย แม้นไม่ได้ฟังมาเนิ่นนานดังอยู่มิใกล้ไกล ใบหน้าคมล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีน้ำเงินเข้มยาวสลวยแย้มยิ้มบางอยู่เบื้องหน้า
"มุ..คุโร่...?" สึนะโยชิเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งตกใจกึ่งประหลาดใจ
"ครับ.." ร่างสูงยังคงยิ้มเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ฝ่ามือเรียวยาวใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทยื่นมาสัมผัสปอยผมสีน้ำตาลที่ระลงมาปรกใบหน้าหวานอย่างหยอกเย้า
"ผมยาว.. ขึ้นอีกแล้วนะครับ" มือเรียวจับปอยผมไล่ตามพวงแก้มนิ่มเรื่อยไปถึงปลายคาง ดวงตาคมกริบต่างสีจ้องลึกลงในนัยน์ตาคู่โตราวสะกดมิให้หน่ายหนี ก่อนลากขึ้นจรดริมฝีปากตนเพื่อจุมพิต
ร่างเล็กนิ่งขึงอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าหวานแดงระเรื่อสลับขาวซีด นัยน์ตาคู่โตเบิกกว้างคล้ายไม่ชินกับการถูกปฏิบัติแบบนี้..
มุคุโร่มองอาการนั้นด้วยความขบขัน พร้อมกลั้วหัวเราะเบาในลำคอ
เหมือนเดิม..ไม่เปลี่ยนเลยนะครับ..
..วองโกเล่
"เชื่อใจผมไหมครับ?"
************************
ดวงตาคู่โตค่อยๆ ลดระดับความเบิกกว้างทีละน้อย เนื่องจากเสียงของอีกฝ่ายนุ่มนวล ดูจริงจังและจริงใจกว่าทุกครั้ง
คำถาม..ที่จะว่าตอบยากก็แสนยาก.. จะว่าตอบง่ายก็แสนง่าย
เพียงแค่คนกล่ามถามมิใช่ผู้ที่อยู่เบื้องหน้าตอนนี้..
ยามเชื่อมั่น..ถูกลวงหลอก..หมดสิ้น..
ยามรวนเร..กลับซื่อตรง..มั่นคง..
เป็นดั่งสายหมอกมายา..
ลอยล่อง..รี้เร้น..
มิอาจจับต้อง..
แต่เขาก็ยัง..
"ถ้าฉัน..บอกว่า 'เชื่อ' นายจะว่ายังไง?" น้ำเสียงนุ่มนวลเล็ดลอดจากริมฝีปากบางสีแดงอ่อนระเรื่อ ดวงตากลมโตจับจ้องนัยน์ตาพราวระยับเช่นทุกคราของเจ้าของคำถามนิ่งนาน แต่เมื่อไม่เห็นความแปรเปลี่ยนใด ในดวงตาสองสีแสนหลอกลวงนั้น เขา... ร่างเล็กยันกายขึ้น และพบว่าสิ่งที่ตนให้พิงพักถึงจนเมื่อครู่ คือ โต๊ะทำงานไม้สีขาวครีมตัวยาว ขาเรียวขยับก้าว หมายจะหลีกหนีคนตรงหน้า
ไม่อยากเห็น..รอยยิ้มจอมปลอม
ไม่อยากได้ยิน.. ถ้อยคำหวานหู
ล้วนกลับกลอก.. ไม่จริงใจ..
หมับ!
มือเรียวยาวใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทคว้าแขนเรียว ก่อนรั้งร่างเล็กเข้าตัว แผ่นหลังบางปะทะกับอกกว้าง ลำคอขาวและใบหูสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ระรดไม่ห่าง อ้อมแขนแกร่งรัดแน่นคล้ายกักขัง
"ปล่อย!" เสียงใส.. ที่มักนุ่มนวล กรุ่นไออ่อนหวานและอ่อนโยน ตวาดกร้าว
"โกรธอะไรกันครับ? ผมว่าผมยังไม่ได้ทำอะไร.. ที่จะทำให้คุณไม่พอใจได้.. เลยนะครับ" มุคุโร่เอ่ย น้ำเสียงทุ้มต่ำ ลึกล้ำ เหมือนจะกรีดแทง ก้องกังวานในใบหูมากกว่าทุกครา เมื่อใบหน้าอีกฝ่ายนั้นคลอเคลียไม่ห่าง
"!" ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ริมฝีปากบางขบเม้มใบหู ปลายลิ้นอุ่นร้อนลากไล้ตามเนินไหล่
“มุคุโร่!!” สึนะโยชิหันขวับ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลสวยตวัดสายตามองใบหน้าคมที่เคลื่อนมาชิดอย่างเดือดดาล ริมฝีปากบางสีแดงอ่อนระเรื่อขยับจะเอ่ยวาจาแสบร้อนใส่ฝ่ายที่ปั่นหัวตนเล่นไม่หยุดหย่อนให้สาแก่ใจ หากต้องชะงักเมื่อร่างสูงเลื่อนใบหน้ามาใกล้ รอยยิ้มอ่อนโยน ไร้สิ่งอื่นใดวาดบนเรียวปากของผู้ได้ชื่อว่าเป็นดั่งหมอกมายา ที่ลวงหลอกทุกผู้นาม มิให้เห็นความจริงแท้
แขนแกร่งโอบเอวบางกระชับแน่น รั้งหัวไหล่หันให้เจ้าของดวงตาคู่โตสดสวยมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาสองสีสบตรง จนแทบไม่เหลือระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่
“คิดถึงนะครับ..”
ถ้อยประโยคเดียวที่เอื้อนเอ่ยคล้ายเป็นดั้งมนตร์สะกด.. มนตร์ที่ก้อง.. กังวาน ตราตรึงจนมิอาจละลายตาจากคนตรงหน้าได้ เพราะไม่เคย.. ไม่เคยเลยที่จะพูดว่า ‘คิดถึง’ แม้จะจากกันนานเพียงไร ไม่ได้พบหน้านานแค่ไหน มุคุโร่ก็ไม่เคยพูดเลย..สักครั้ง..
คางเรียวยาวเกยกับเส้นผมสีน้ำตาลนุ่มสลวยของคนในอ้อมกอด จมูกโด่งไล่สูดกลิ่นหอมหวานจากเส้นผมเรียบลื่น ร่างเล็กก้มหน้างุด พึมพำไม่ได้ศัพท์ เสียงหวานแผ่วเบา จับใจความได้ไม่แน่ชัด จนร่างสูงต้องโน้มศีรษะลงเพื่อจะฟังสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูด
“.จะ..จริง..เ..รอ”
“ครับ?”
ร่างเล็ก ริมฝีปากเม้มแน่นราวต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเอ่ยสิ่งที่จะพูดต่อไป เสี้ยวหน้าเรียวหวานที่เห็นผ่านแพเส้นผมที่ระลงมาปรกใบหน้าแดงก่ำ
“จริงเหรอ..?”
ดวงตากลมโตช้อนมองร่างสูงนิ่ง มุคุโร่ขยับยิ้มบาง มือเรียวเชยคางมน ก่อนใบหน้าคมเคลื่อนมาชิด ห่างจากใบหน้าหวานไม่ถึงคืบ
“ฟังไม่ผิดหรอกครับ.. ผมคิดถึงคุณ..”
ระยะห่าง..สั้นลง.. เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร..
“ซาวาดะ สึนะโยชิ..”
เสียงทุ้ม.. นุ่มนวล อ่อนโยนและจริงใจอย่างที่สุด ขาดหายไปในลำคอ เมื่อผู้พูดใช้ริมฝีปากตนตอบแทน รสจูบอ่อนหวาน หากเรียกร้อง จนร่างเล็กสะท้าน ปลายลิ้นเรียวเกี่ยวกระหวัดกวาดหาความหอมหวานในโพรงปากนิ่มอย่างช่ำชอง มือแกร่งรั้งเสื้อสูทสีเทาอ่อนออกจากร่างเล็ก ตามด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวตัวใน กระดุมถูกแกะทีละเม็ด แม้ไม่รีบร้อน แต่ก็รวดเร็ว.. จนน่าสงสัยว่าคงเคยทำเช่นนี้กับใครมาหลายคน สึนะคิด หากมุคุโร่ก็ไม่เว้นช่วงให้
เขาได้อยู่ในภวังค์ของตนนานนัก ริมฝีปากบางก็ทาบทับลงมาอีกครา คราวนี้รุ่มร้อน เร่งเร้า และเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาแสนคุกกรุ่น
ตุ้บ..
แผ่นหลังบางเอนลงกับโซฟาสีครีมที่มีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ร่างสูงเจ้าของเส้นผมสีน้ำเงินยาวปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายบนเรียวปาก พลางขยับกายขึ้นคร่อม มือแกร่งละจากกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ถูกปลดหมดอย่างอ่อยอิ่ง แล้วม้วนปอยผมสีน้ำตาลนุ่มสลวยระเรื่อยตามแนวไหล่และแผ่นอกขาวนวลเล่น
"ผมรู้นะครับ.. ว่าคุณคิดอะไรอยู่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยช้า ซึ่งถ้าหูเขาไม่แว่ว..หรือประสาทหลอนเพราะอยู่กับอีกฝ่ายมานาน ก็เหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะอันแสนจะเป็นเอกลักษณ์นั้นในลำคออยู่ สึนะขมวดคิ้ว.. ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่
ร่างเล็กพยายามยันกายขึ้นนั่ง แต่ฝ่ายที่คร่อมอยู่ก็เหมือนแกล้งกัน เล่นทิ้งน้ำหนักตัวลงมาซะหมด ตัวก็ไม่ใช่เล็กๆ! สูงใหญ่กว่าเขาตั้งเกือบเท่าตัว!!
"อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิครับ.." มุคุโร่ว่า พลางเท้าแขนข้างเอวบาง ใบหน้าคมเลื่อนมาชิด.. ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารด คลอเคลียไม่ห่าง เรียกเลือดมาเลี้ยงใบหน้าคนด้านล่างให้สูบฉีดแรง และก่อนจะมีสติคิดอะไร คนมากเล่ห์ที่ชอบพูดจากลวงหลอกก็เอ่ยประโยคที่เขาไม่คาดคิดว่าคนด้านบนจะพูดออกมา
"ผมไม่เคย 'ทำ' ให้ใคร.. นอกจากคุณ.."
มือเรียวยาวเสยเส้นผมสีน้ำตาลนุ่มสลวยซึ่งระลงมาปรกใบหน้าหวาน นัยน์ตาเรียวคมกริบสองสีฉายแววอ่อนหวานและอ่อนโยน จนร่างเล็กใจหาย... เพราะมันแฝงความเศร้าไว้มากมาย..เหลือเกิน
คำพูดที่เอื้อนเอ่ย..แฝงนัยอะไรไว้งั้นหรือ?
“นายกำลังจะทำอะไร? มุคุ..” เจ้าของชื่อไม่ให้โอกาสร่างเล็กได้เอ่ยปากซักไซ้อะไร ริมฝีปากบางประกบจูบราวหลีกเลี่ยงซึ่งคำถาม
ลิ้นร้อนไล่ตามแนวฟัน กระพุ้งแก้ม คล้ายจะเก็บเกี่ยวความหวานในทุกซอกมุม มือเล็กขย้ำเสื้อตัวยาวที่ร่างสูงสวมใส่ยับย่น จุมพิตอันรุ่มร้อน เรียกร้อง ช่วงชิงประสาทสัมผัสหมดสิ้น แม้ยามผละจากก็ยังเคล้าเคลียไม่ห่าง เรียวปาก
..นายจะทำอะไร?..
..จะไปที่ไหนกันแน่..
..มุคุโร่..?
นัยน์ตาสีน้ำตาลฉ่ำเยิ้มด้วยคลื่นปรารถนาพยายาเผยอเปลือกตาขึ้นมองใบหน้าคม ดวงตาสองสีจ้องนิ่งสบมาเช่นทุกครา แต่บางอย่างในแววตากลับไม่เหมือนเดิม
“อ๊ะ!”
ร่างเล็กหลุดเสียงครางแผ่ว สติถูกเรียกกลับมาในทันที นิ้วเรียวยาวแทรกผ่านเข้ามาอย่างเชื่องช้าราวรอคอยให้ช่องทางคับแคบ.. ร้างลาการใช้งานค่อยๆ ปรับตัว มือเล็กจิกลงกับบ่ากว้าง ริมฝีปากบางเม้มแน่น ถึงจะเคยทำเรื่องแบบนี้กันมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ยังไม่ชินสักที เรียวปากปรนเปรอสัมผัสส่วนอ่อนไหวหนักเบา ร่างเล็กยิ่งบิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน เสียงครางเครือแผ่วเบาที่เจ้าตัวสะกดกลั้นดังเล็ดลอดมาเป็นระยะ
“ร้องออกมาดีกว่านะครับ.. ไม่ต้องกลั้นเสียงหรอก”
มุคุโร่เงยหน้าขึ้นนิด แต่ก็ยังไม่หยุดปลายลิ้นร้อนดุนดัน จนร่างเล็กผวาเฮือกเกาะบ่าคนสูงกว่า เล็บคมจิกลงกับเสื้อเชิ้ตสีขาว
..เรื่องน่าอายแบบนั้นใครจะไปทำ!!!..
“พะ...พูด...อะ..ไร...บะ..บ้า..” มือเรียวเล็กข้างที่ว่างปิดปากตัวเองแน่น ผิวขาวๆ แดงระเรื่อราวกุหลาบสีสดเริ่มแย้มกลีบ ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตเปี่ยมความปรารถนา..ดูน่าหลงใหล เปล่งประกายดั่งอัญมณีเม็ดงาม
“อะไรกันครับ..” ร่างด้านบนด้วยน้ำเสียงกึ่งตัดพ้อกึ่งเว้าวอน ซึ่งตรงข้าม..นัยน์ตาสองสีคู่คมที่เต้นระริกอย่างรื่นรมย์ ยามมองที่ร่างเล็กหอบหายใจกระเส่า..ทรมานจากแรงอารมณ์บิดเร่า ความแข็งขืนแทรกผ่านช่องทางที่เตรียมพร้อมมาก่อนหน้าราวกลั้นแกล้ง ร่างสูงเร่งจังหวะจนผู้ถูกรุกล้ำไม่ทันตั้งตัวแทบลืมหายใจ เผลอส่งเสียงครางหวาน...ไพเราะดุจท่วงทำนองจากเครื่องดนตรีชั้นสูงหลายต่อหลายครั้ง
“อะ..อ๊า...มะ..มุ...คุ..”
..เครื่องดนตรี..ที่มีเขาเพียงผู้เดียวที่ได้สัมผัส..
..................................................................................................
มุคุโร่เกลี่ยเส้นผมนุ่มอย่างเบามือ หลังจากเสร็จสิ้น ‘การบรรเลง’ ร่วมกัน ร่างเล็กก็ผล๊อยหลับไปแทบจะในทันที รอยยิ้มอ่อนโยนวาดขึ้นบนเรียวปากบาง คงจะเหนื่อยจากเรื่องต่างๆ และกิจกรรม การขึ้นเป็นบอสใหญ่แห่งวองโกเล่แฟมิลี่ซึ่งถือได้ว่าเป็นแก๊งมาเฟียที่ทรงอำนาจสูงสุดในอิตาลี ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย
สำหรับผู้ที่ใช้ชีวิตในโลกของคนธรรมดาที่มีเพียงความสงบสุข แม้จะมิใช่ซะทีเดียว แต่ก็ไร้ซึ่งการเข่นฆ่า ประหัตประหาร และ ทรยศหักหลังเช่นวงการมาเฟีย ดวงตาคมกริบสองสีของผู้ได้ชื่อว่าเป็น ‘มายาแห่งความลวงหลอก’ คลี่ยิ้มบาง ก่อนจะประทับจุมพิตที่อ่อนโยนและอ่อหวานบนหน้าผากเนียน
“สำหรับท้องนภาที่งดงามเช่นคุณแล้ว... ผู้เป็นม่านหมอกมายาแสนต่ำต้อยคนนี้.. จะขอเคียงข้าง ไม่ห่างหาย”
..เพื่อตอบแทน..
..การเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว..
..ของสายหมอกที่มืดมิดผู้นี้..
“ขอให้มีความสุขในวันปีใหม่นะครับ.. วองโกเล่”
The END…
ฟินง่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ชอบบบ
ตอบลบอยากได้รหัส
ตอบลบ