Don't me.Don't you.
"ช่างไม่..ระวังตัวเอาซะเลยนะครับ"
น้ำเสียงทุ้ม..ต่ำ นุ่มนวลยิ่งเอ่ยช้า มือเรียวยาวเกลี่ยเส้นผมอ่อนนุ่มซึ่งมีสีเดียวกับดวงตาคู่โตที่ปิด สนิท ขนตาสีอ่อนจางทาบทับแก้มขาวบางเบา ร่างเล็กทอดกายเหยียดยาวเหนือโซฟาสีหม่นเทา แววในดวงตาต่างสีฉาย
รอยอาดูร อ่อนโยน และสมเพชเวทนา..
แรกเริ่ม..เดิมทีเขาเพียงแค่ต้องการ 'ร่างกาย' และ 'สายเลือดวองโกเล่' ของอีกฝ่ายเท่านั้น..
พลัง..และอำนาจ..
ที่จะทำลายพวกที่เขาเกลียดชัง..
..โลกที่แสนโสมม..
..โลกที่กักขังเขา..
..โลกที่ไร้แสงสว่าง..
..ยามนิทรา..สดับได้เพียงเสียงครวญคร่ำร่ำไห้..
..ยามลืมตื่น..คือเสียงโหยหวน..กระหายอยาก..
'มาเฟีย'
ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่แสน..สกปรกนัก..
แต่พอได้พบคุณ..
แม้ในความฝันอันรางเลือน...ไร้ความเป็นจริง..
ที่เชื่อมต่อด้วยพลังอันน่ารังเกียจ..
คุณหยิบยื่น..
แสงสว่าง..แสนสดใส..
คุณมอบ..
รอยยิ้ม..แสนจริงใจ
คุณให้..
ความอบอุ่น..แสนอ่อนโยน..
'อยู่คนเดียวมาตลอด.. ในที่มืดๆ อย่างนั้น.. ไม่กลัวเหรอ?'
'..ไม่เลยครับ'
..ถ้า 'มัน' ทำให้ผมได้พบคุณ..
'อี๋~ ถ้าเป็นฉัน..ต้องทั้งกลัวทั้งเหงาแน่ๆ! อยู่ในที่มืดๆ อยางนั้นน่ะ!!'
'บรื๋อ~!! ไม่อยากจะคิด!! แล้วนายล่ะ?'
'ไม่..หรอกครับ'
..ถ้า 'มัน' ทำให้ผมได้อยู่กับคุณ..
ต่อให้ต้องอยู่ในขุมนรกโลกันตร์..ที่ลึกที่สุด..
โดนเปลวเพลิงแห่งบาป..เผาผลาญ..มอดไหม้..
ทำสิ่งที่ชั่วร้าย..เลวทราม..เพียงไร..
หลั่งเลือดเนื้อ..ผู้คน..แค่ไหน..
ผม..ก็จะทำ..
"โอ๋... คุณเป็นคนที่มาช่วยสินะครับ?"
"อึ๋ย!? เด็กโกคุโย!?"
..ถึงได้บอกไงครับ..
"ช่างไม่..ระวังตัวเอาซะเลยนะครับ"
TBC...?
งงนิดนึงอิอิอิ
ตอบลบตามต่อปายยยยยยยยยย