Color Of Sky[??27][Fin.]

Title : Color Of Sky
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Author : Lina
Pairing : ??x27
Rating : PG-15
Warning&Note : หรือลินจะมาเอาดีทางฟิคสั้นแทนดี? รู้สึกจะรุ่งกว่ากันเยอะ.. ปกติก็แต่งสั้นอยู่แล้ว.. ถึงเป็นฟิคยาวก็เถอะ=_=”




[..สีสันของท้องฟ้า..]



ท้องนภาที่ยิ่งใหญ่...
งดงามและอ่อนโยน..


แต่งแต้มด้วยหมู่ดาราและจันทรายามราตรี..
ประดับด้วยเมฆาและดวงตะวันยามอรุณฉาย..


สีคราม...
คือนภายามสดใส.. ไร้เมฆาหรือหมอกมัว

สวยงาม.. อบอุ่น..



สีส้มแดง..
คือนภายามตะวันอัสดง...ลาลับขอบฟ้า..

อ่อนหวาน..แสนเศร้า..



สีดำ..
คือนภายามราตรีกาล..คลี่คลายกำมะหยี่สีเข้ม.. และดวงดาราเกลื่อนฟ้า..


สูงค่า...สง่างาม..



แต่กระนั้นภาก็ยังคงเป็นนภา...
ที่เป็นหนึ่งเดียวเปลี่ยนแปร..



และฉัน..


..ก็ยังเป็นฉัน..



ร่างเล็กบอบบางกว่าเด็กหนุ่มวัยเดียวกับซบใหน้าตนกับสองเข่าที่ชันขึ้นและ โอบกอดด้วยแขนทั้งสองข้างราวรักใคร่... และหวงแหนนัก... ดุจปฏิเสธว่าตนนั้นกำลังไหวหวั่น.. และหวาดเกรง... เส้นผมสีน้ำตาลนุ่มสลวยดูขัดตากับทรงที่แต่เดิมชี้ฟูลู่ลงปรกเสี้ยวที่พ้น เข่ามาเพียงเล็กน้อย.. คลอเคลีย...กระจายด้วยกับลาดไหล่บาง..



ไม่มีแม้เสียงสะอื้นไห้แห่งความโศกศัลย์...
หรือเสียงหวนโหยจากใจเปลี่ยวเหงา.. อาวรณ์..



เขาแค่กอดตัวเอง.. และนั่งอยู่นิ่งๆ เท่านั้น..













ตึก..

..ตีก

....ตึก


เสียงฝีเท้าที่เคยคุ้น... ดังก้องในความเงียบงันแสนยาวนาน.. และมืดมิดจนไม่อาจยลเห็นสิ่งอื่นนอกเหนือตน.. นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่โต.. สีน้ำตาลเฉกเดียวกับเส้นผมเปิดลืมอย่างเชื่อมช้า ใบหน้าเรียวเล็กเหนื่อยล้า.. แต่ก็แฝงแววกร้าวอยู่ในที


“นาย..”


เครื่องโครง..
รูปหน้า..

ริมฝีปาก... จมูก.. เส้นผม.. ผิวกาย..


คนเหมือนกับเขาราวพิมพ์เดียว... คล้ายกับจะเป็นคนคนเดียวกัน.. ผิดแผกกับอารมณ์บนใบหน้าที่เยือกเย็นสงบนิ่ง... อิริยาบถสง่างามทุกการเคลื่อนไหว..

..และดวงตาที่เป็นสีทองอมส้ม...

หาใช่สีน้ำตาลดุจเม็ดทรายเท่านั้น..

“นายแค่กำลังกลัว... และลังเล”

เสียง... ที่มิต่าง... หรือผิดไปจากเสียงตนที่ได้สดับฟังอยู่บ่อยครั้ง ให้ความรู้สึกประหลาด.. เหียนหืนจนแทบอยากอาเจียน.. เพราะมันดูน่าเกรงขาม... และเรียบเย็น... ราวเครื่องจักรอันไร้ความนึกคิด..


มือเรียวขาวเย็นเฉียบ... ดุจศพไร้วิญญาณ.. ประคองใบหน้าเรียวเล็กที่เหมือนกันราวฝาแฝด รั้งเข้ามาใกล้จนหน้าผากสัมผัสกัน.. รับรู้ได้ถึงลมหายใจรินรด..


“แต่ไม่ต้องห่วง... ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น...”


ริมฝีปากบางเลื่อนขึ้น.. เอ่ยถ้อยกระซิบริมหูอย่างแผ่วเบา...



หากนายไม่อยากต่อสู้... ฉันจะเป็นคนสู้...

หากนายไม่อยากสังหาร.. ฉันจะเป็นคนฆ่าด้วยมือนี่...

หากนายไม่อยากรับรุ้...ฉันจะตื่นขึ้นเพื่อมองมัน..

จะทำลายล้างศัตรูตรงหน้า... จะปกป้องคนสำคัญของนาย..



“และจะทะนุถนอม... ราวนายเป็นสมบัติเลอค่า... สัมผัสบางเบาดั่งนายเป็นเกล็ดแก้วแสนเปราะบาง..”


เป็นทั้งดาบ...และโล่ให้นาย..


“นายเข้มแข็ง... และยิ่งใหญ่กว่าใคร”


ดวงตากลมโตสีน้ำตาลที่กร้าวแข็ง... อ่อนลงจนเกือบเรียกได้ว่าเลื่อนลอยว่างเปล่า... เรียวปากบางของเจ้าของมือซึ่งประคองใบหน้าแนบจุมพิตแสนนุ่มนวล...



...หากเรียกรัอง.. และกักขังดวงวิญญาณจนแทบแตกสลาย..



“นายเท่านั้น... ที่เป็นหนึ่งเดียวกับฉัน”


ปลายนิ้วเรียวลากไล้ตามโครงหน้าเรียวเล็ก รอยยิ้มอบอุ่น... เยือกเย็น... แสนหลอกลวงคลี่คลายบนเรียวปากบาง.. ภาพตรงหน้าราวตัวตนที่แตกต่าง... เป้นกระจกที่สะท้อนเงากลับข้าง..

บิดเบี้ยว...และดำมืด...

เปลือกตาหลุบต่ำอย่างช้าๆ ปล่อยให้ ‘คนตรงหน้า’ แนบจุมพิต.. และโอบกอดตามแต่จะปรารถนา... และเนิ่นนานเท่าที่จะพอใจ..

ท้องฟ้า...

..นภานั้นล้วนมีหลากสีสัน..


แล้วตัวฉันกับ ‘นาย’

เป็นสีอะไรกันเล่า?




..สีคราม..
อบอุ่น งดงาม


สีส้มแดง
อ่อนหวาน เศร้าสร้อย

หรือ..

สีดำ
สูงค่า สง่างาม

ที่กลืนกินทุกสีสันจนด้อยค่า...และหม่นหมองกัน?

The End.