บทที่ 7
หลังม่านโรงละคร
เสียงดังอื้ออึงแซ่ไปหมด
ฟังไม่ได้ศัพท์แม้แต่น้อยของบรรดาพนักงานในโรงละคร คณะประสานเสียง นักแสดงประกอบ
นักดนตรีในวงออเคสตร้า ดังต้อนรับทั้งสามคนในเวลาที่ขึ้นมาบนพื้นดินอีกครั้ง
ผู้จัดการใหญ่ ‘ชิโรงาเนะ’ ถอนหายใจอย่างโล่งอก
แล้วเข้ามาตบหลังตบไหล่ ไต่ถามความปลอดภัยของคิเสะเป็นการใหญ่
เนื่องด้วยสวัสดิภาพของผู้อุปถัมภ์โรงละครสำคัญยิ่งสิ่งใด
หากเจ้าตัวพลาดพลั้งสิ้นลมไปเพราะการไล่ตาม ‘มัจจุราชไร้เงา’ เรื่องอาถรรพ์ของโรงละครแห่งนี้คงปิดไม่มิด
และได้ถูกระงับการดำเนินกิจการเป็นแน่
ซึ่งถ้าทั้งสามคนขึ้นมาช้ากว่านี้อีกชั่วโมงเดียว
เจ้าหน้าที่ตำรวจที่รีบรุดมาเพราะได้รับแจ้งเหตุคงไม่พ้นต้องตามหาแบบปูพรม
แงะทุกซอก งัดทุกแผ่นไม้ขึ้นมาหาช่องทางลับในการนำบุคคลที่สูญหายไปกลับคืนมา
แต่สามคนที่ว่าคือ…
คิเสะ มิโดริมะ กับทาคาโอะที่นั่งหน้าเป็นอยู่
ไร้เงาของ ‘แฟนธ่อมและคริสทีน’ ที่ ‘ราอูล’
ลงไปตามหา
ชายหนุ่มนัยน์ตาสีเขียวเข้มมองใบหน้าที่ดูดีขึ้นของคนที่ปลดปล่อยตะกอนบางอย่างในใจออกไปแล้ว
เด็กหนุ่มตรงหน้าดูอิดโรย
แต่แจ่มใสขึ้นในความรู้สึกเขาเพราะนาทีที่คิเสะบอกเขาว่า
‘แพ้ซะแล้วแหละ’
น้ำเสียงของคนตรงหน้าดูโล่งใจมากกว่าจะที่เคียดแค้นพยาบาทกับผู้ที่สมหวังเพราะใจตรงกัน
“เฮอะ! ทำหน้ายังกับหมาถูกทิ้ง…”
เสียงแหลมสูงอันเป็นเอกลักษณ์และฝีปากที่จัดจ้านไม่มีใครเกิน
มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เขารู้จัก
“ฉันไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำด้วยหรอกนะ โช…โกะ…”
เสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายขาดหายไปในลำคอ
คิเสะรู้จักกับอีกฝ่ายมานานพอที่จะเคยชินภาพเด็กสาวตรงหน้าสวยงามเลิศเลอเสมอ
แต่ตอนนี้…
ภาพที่เขาเห็น
คือสาวน้อยคนหนึ่งที่ผ่านการร้องไห้มาจนนัยน์ตาทั้งสองข้างแดงก่ำ
กระทั่งเสียงโซปราโนที่ภูมิใจนักหนาก็หอบพร่า สั่นเครืออย่างน่าสงสาร
“ไปทำอะไรมา…. ถึงได้….” …โทรมขนาดนี้
เป็นครั้งแรกที่คิเสะและทาคาโอะสบตาและคิดตรงกันอย่างมิได้นัดหมายกับสภาพหมดรูปของคนที่ชูคอเป็นนางหงส์มาตลอด
“ก็แค่ตื่นตูมน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”
คนแก้ต่างให้ไฮซากิ
กลับเป็นร่างสูงใหญ่ของผู้เปรียบเสมือนรุ่นพี่ของนักแสดงทุกคนในโรงละครแห่งนี้
“คุณนิจิมุระ… แขนนั่น”
ทาคาโอะชี้แขนข้างขวาเจ้าตัวที่เข้าเผือกชั่วคราวไว้
ชายหนุ่มผมดำยิ้มขำอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ
พลางดีดหน้าผากเด็กในปกครองของคุณผู้ดูแลไปหนึ่งที
“อ๊าา นี่เกิดอะไรขึ้นกันคะเนี้ย?”
เด็กสาวเจ้าของเส้นผมสีชมพู
ผู้เชี่ยวชาญในการแต่งหน้าและแปลงโฉมมือดีที่สุดของโรงละคร
โมโมอิและอาโอมิเนะเพิ่งกลับมาจากการโดนขอตัวไปช่วยงานชั่วคราวจากเจ้าของคณะละครที่เป็นคนรู้จักของผู้จัดการ
‘ชิโรงาเนะ’
จริงๆ
ทางนั้นขอแค่โมโมอิไปช่วยงานคนเดียว เพราะช่างแต่งหน้าที่ทำงานมาด้วยกันนาน
ขอลาออกไปทำไร่กับสามีที่เพิ่งแต่งงานกัน แต่อาโอมิเนะอ้างว่าเบื่อนมของสาวๆ
โรงละครตัวเองจึงขอติดสอยห้อยตามเด็กสาวไปด้วย
ซึ่งทุกคนล้วนมองออกว่าก็หาข้ออ้างเกรียนๆ
ไปอย่างนั้นเอง เหตุผลที่แท้จริงของเจ้าตัวคือเป็นห่วงสาวเจ้าตั้งหาก
“อ้าว? แล้วนี่เท็ตสึไปไหนซะล่ะ?”
อาโอมิเนะถาม
เมื่อกวาดสายตารอบแล้วรอบเล่าก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเด็กหนุ่มร่างเล็กเลยแม้แต่น้อย
ปกติถึงจะจืดจางยังไงก็ยังพอสัมผัสได้บ้าง แต่นี่ไม่เห็นเลยสักนิด… พัฒนาเป็นความไร้ตัวตนไปแล้วเรอะ?
“คิดอะไรไร้สาระอยู่สินะ”
มิโดริมะเอ่ย พลางดันแว่น
ทุกคนมองหน้ากัน
ก่อนจะเริ่มหัวเราะทีละคนสองคนจนกลายเป็นหัวเราะขำกันทั้งหมดทุกคน
[the Ends.]
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น