บทที่ 3
คีตายามค่ำคืน
เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงดังก้องไปถึงชั้นใต้ดินของเวที
เอาล่ะ...
ผมสร้างเวทีให้เธอแล้วนะ 'คริสทีนของผม'
ชายหนุ่ม เจ้าของเส้นผมสีแดงเข้มตัดสั้นเหยียดยิ้ม นิ้วเรียวยาวขยับเลื่อนหมากรุกในกระดาน สองฝากฝั่งมีผู้เดินเป็นตนแต่เพียงผู้เดียว ไร้คนเป็นคู่มือ ถือเป็นการแข่งขันกับตัวเองอีกประการ
โสตประสาทละเลียดฟัง น้ำเสียงนุ่มนวลที่ขับขานอยู่เบื้องบนด้วยอารมณ์สุนทรีย์เป็นยิ่งนัก
ลูกศิษย์คนเก่งของเขา ทำได้ดีกว่าที่คาดไว้ซะอีก เพียงชี้นำให้เหมาะสมกับเนื้อเสียง ฝึกหัดให้ขับร้องตามการควบคุมของเขา
สำหรับเท็ตสึยะแล้ว ไม่ว่าเรื่องที่ให้ทำจะแปลกประหลาดหรือนอกจากสามัญสำนึกของการเล่นขับร้องทั่วไป แต่เด็กคนนั้นก็ยังทำตามไม่บิดพลิ้ว
เพราะเสียงร้องที่ออกมาเป็นของจริง สามารถเก็บกักลมหายใจได้มากกว่าเดิม รวมถึงการใช้เสียงจากช่องท้องเพื่อเพิ่มพลังและลดความเหนื่อยล้า
ซึ่งบางทีหลายคนก็ลืมเลือนปัจจัยสำคัญเช่นนี้ไป
ทางเดินใต้ดินชื้นเเฉะ ยามย่างเหยียบลงไปบนก้อนอิฐหินที่วางเรียงราย บังเกิดเป็นเสียงจ๋อมแจ๋มของหยดน้ำดังก้องไปทั่วโพรงลึก
น่าแปลก...
ที่ชายเสื้อคลุมสีแดงเข้มตัวยาวเกือบระเรี่ยพื้นกลับไม่ได้เปรอะเปื้อนเลยแม้แต่น้อย
เส้นทางลับในท่อระบายและส่งน้ำใต้เมืองมีหลากหลายเส้นทาง สำหรับเขาที่จดจำพิมพ์เขียวของทั้งเมือง เมื่อได้เห็นเพียงครั้งเดียว การจะเดินไปปรากฏกาย ณ ที่แห่งใด ล้วนไม่ใช่เรื่องยากเย็น
แทรกซึม กลมกลืนไปกับสิ่งแวดล้อมรอบตัว ในช่วงยามเร่งรีบที่คณะละครใกล้เปิดการแสดง ไม่มีใครสนใจใครมากนัก เป็นโอกาสอันดีที่จะแฝงตัวปะปนไปในหมู่ผู้คนอย่างยิ่ง
หลังจากการแสดงบนเวทีจบลง คุโรโกะเลือกที่จะหลีกเลี่ยงผู้คนที่สนใจใคร่รู้ในตัว 'นักร้องสาว' หน้าใหม่ของโรงละครตามคำแนะนำของเหล่าผู้จัดการด้วยการหลบมารอในห้องเตรียมตัวห้องเดิม
"คิเสะ...คุง...?"
คุโรโกะในคราบสาวน้อยเอ่ยทักด้วยคำพูดที่เหมือนจะตกใจ ตรงข้ามกับใบหน้าหวานที่นิ่งสนิท เมื่อพบว่ามีคนมาดักรอ ดูท่าว่าการหลบมาเพียงลำพังคงไม่ช่วยอะไร
เธอ… ไม่สิ เขา ถอนหายใจเฮือกใหญ่กับใบหน้าแป้นแล้นยิ้มแย้มอารมณ์ดีราวกับโกลเด้นทรีฟเวอร์ตัวโตที่พร้อมกระโดดมาฟัดเจ้าของที่หายไปทำธุระมาเนิ่นนาน
มือเรียวภายใต้ถุงมือสีน้ำตาลอ่อนคว้าจับฝ่ามือของคนที่ทำท่าจะเอื้อมมารวบกอดไว้ แล้วผลักประตูไม้หนาหนักเข้าไป
โดยไม่ทันสังเกตว่าใครอีกคนที่จับจูงมานั่น ได้แอบลงกลอนสลักของประตูที่ปิดตามหลังไว้
กลิ่นกุหลาบหอมกำจายต้องจมูกอบอวลในห้องอย่างน่าประหลาด ยามก้าวเท้าเข้าอยู่ภายในตัวห้องขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ดอกไม้ประดิษฐ์ อุปกรณ์แต่งตัวถูกแขวนวางไว้เป็นระเบียบเตรียมพร้อมต่อการใช้งานค่อนข้างยากที่จะหาต้นตอของกลิ่นที่ฟุ้งละล่องโอบล้อมอยู่
หากเมื่อไล่สายตาสำรวจโดยรอบให้ถี่ถ้วนก็พบดอกกุหลาบสีแดงสดที่ได้รับการลิดหนามจนหมดสิ้น ผูกคล้องก้านด้วยริบบิ้นสีดำสนิท
"นี่สินะ... ที่มาของกลิ่นกุหลาบ"
คิเสะเป็นคนเจอก่อน แต่มือเรียวในถุงมือยาวถึงข้อศอกกลับคว้าไว้ ไม่ทันให้หนุ่มผมทองได้แตะต้องดอกไม้งามดอกนั่น หางคิ้วขมวดหม่นด้วยความยุ่งยากใจ ดูท่า… ‘อาจารย์ของเขา’ คงจะรออยู่เฉยๆ ไม่เป็น
ริบบิ้นเนื้อนิ่มค่อยๆ คลายตัวจากก้านกุหลาบดอกงามด้วยฝีมือของเด็กหนุ่มในคราบสาวน้อย ก่อนจะบรรจงวางใส่แจกันอันเล็กที่อยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง
บานกระจกทรงสูงด้านข้างสะท้อนเสี้ยวหน้าอ่อนหวานเรียบเฉย แต่ดวงตาที่ไม่ได้ปรากฏบนผืนกระจกใสนั่นกลับฉายรอยกังวลชัด
“คุโรโกจจิ เป็นอะไรไปเหรอ?”
เสียงทุ้มนุ่มของ ‘เพื่อนสมัยเด็ก’ ถามไถ่ด้วยความห่วงใย ที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็นิ่งเงียบไปซะเฉยๆ คุโรโกะเงยสบดวงตาสีน้ำผึ้งทองคู่สวย แล้วส่ายศีรษะปฏิเสธไป
“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมอาจจะคิดในแง่ร้ายไปเอง”
คุโรโกะกล่าว หากพูดเป็นการบอกปัดไม่ให้ก้าวก่ายมากกว่าจะไม่มีอะไรเช่นที่ปากว่า คิเสะจึงฉวยข้อมือเพรียวมากุมไว้ ประคองฝ่ามือสองข้างนั่นให้เชยคางคนตัวเล็กกว่าขึ้นมาสบตากันตรงๆ ไม่เปิดโอกาสให้เบือนหลบ
“โกหกไม่เนียนเลยน้า คุโรโกจจิ”
รอยยิ้มบางหยักเหยียดขึ้นที่มุมปาก สำทับดวงตาสีน้ำผึ้งทองหลุบต่ำราวกับตัดพ้อ
“ฉัน… ดูพึ่งพาไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ถึงจะรู้ว่าเป็นการ ‘เสแสร้ง’ ไปซะแปดในสิบส่วนเพื่อหลอกถาม แต่คุโรโกะก็อดไม่ได้ที่จะใจอ่อนกับสายตาตัดพ้อนั่นอยู่ดี คงเพราะ… ไม่ได้รับมือกับมันมานานเกินไปแน่ๆ
“ไม่ใช่หรอกครับ มันเป็นเรื่องที่มีแค่ ‘ผม’ เท่านั้นที่จัดการได้”
หากดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง ‘คิเสะ เรียวตะ’ จังหวะที่กำลังจะคาดคั้นให้รู้ดำรู้แดงกันไป เสียงเคาะประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดซะก่อน
“เฮ้! คิเสะอยู่ในนั้นใช่ม่ะ?”
เสียงทุ้มห้าวที่ฟังดูร่าเริงและเป็นกันเองเช่นนี้ ซ้ำยังกล้าเรียก ‘ผู้อุปถัมภ์คนใหม่’ โดยไร้หางเสียง คงเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจาก…
“ทาคาโอะคุง”
แผ่นอกที่ถูกรัดแน่นและยัดด้วยหมอนนุ่นใบเล็กผ่อนพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อมีคนมาขัดจังหวะพอดี เด็กหนุ่มที่เพิ่งได้รับหน้าที่สำคัญมาอุปการะโรงละครแห่งนี้ได้ แต่มองระหว่างบานประตูกับร่างในอุ้งมือที่ฝืนจับไว้
“เน่ ถ้าไม่รีบไปชินจังตามมาเฉ่งเอง ฉันไม่รู้ด้วยนะ”
ทาคาโอะเยี่ยมใบหน้าเข้ามาผ่านซี่ของร่องประตูที่เปิดค้างไว้ เสียงกรุ๊งกริ๊งของลูกกุญแจที่เสียบคากระทบกับเนื้อไม้ เด็กหนุ่มผมดำแยกเขี้ยวยิงฟันใส่คนที่ริทำลับๆ ล่อๆ ปิดประตูขังตัวเองกับเพื่อนเขาไว้
จริงอยู่ที่คุโรโกะเป็นพวกช่างสังเกตและอ่านสถานการณ์เก่ง แต่กับบางเรื่องเจ้าตัวก็บื้อและเฉยชา ไม่ระมัดระวังอย่างน่าปวดหัว
ถ้าเขาไม่มาตาม หมอนั่นตั้งใจจะทำอะไรคุโรโกะกันเเน่?
คิดแล้วชวนให้วางแผนแก้เผ็ดไอ้คุณ ‘ผู้อุปถัมภ์หน้าเป็น’ นี่ทีหลังชะมัด แต่ตอนนี้มีเรื่องเร่งด่วนกว่าให้จัดการ เพราะถ้าเขาไม่ลากเจ้านี่ไปส่งถึงมือชินจังในเวลาอันสั้น คนที่โดนเม้งแตกต่อจากคิเสะก็คงเป็นเขาที่โดนชินจังหมายหัวว่าชอบเถลไถล แว่บไปโน้นมานี้นี่แหละ
“ไว้ทีหลังไม่ได้เหรอ? ทาคาโอจจิ?”
น้ำเสียงทุ้มนุ่ม...ทอดเสียงอ่อนลากยาวที่ปลายหางเสียงราวกับจะออดอ้อนก็ไม่ปาน เสียแต่เขาไม่ใช่พวกสาวน้อยสาวใหญ่ข้างนอกที่จะตกหลุมกับใบหน้าหน้าหล่อสมบูรณ์หรือเสียงชวนเคลิ้ม(ที่พวกผู้หญิงว่า)
“ชินจังบอกเป็นเรื่องสำคัญ…. ไว้ทีหลังไม่ได้”
ตัดช่องทางปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ใบหน้าขึงขัง เสียงดังเน้นชัดทุกถ้อยคำ คิเสะจึงได้แต่มอง ‘เพื่อนสมัยเด็ก’ ที่จับพลัดจับพลูมาได้เจอกันอย่างคาดไม่ถึงด้วยสายตาละห้อยละเหี่ย
บานประตูไม้เนื้อดีถูกงับปิดลงอย่างสนิท ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องเตรียมตัว
คุโรโกะไม่แน่ใจนักว่าอุปทานไปเองหรือเปล่า? หากเมื่ออยู่เพียงลำพัง กลิ่นกุหลาบที่โอบล้อมรอบตัวราวกับหอมแรงขึ้น… จนทำให้รู้สึกมึนเมา
ร่างเพรียวในชุดกระโปรงยาวกรุยกรายทรุดลงกับพนักเก้าอี้ตัวยาว ดวงตาสีฟ้าอ่อนเริ่มล่องลอยราวกับอยู่ในห้วงฝัน
ฝีเท้าหนักแน่น หากไร้เสียงเมื่อย่ำเหยียบลงบนพรมพื้นหนา ดวงตาสีเขียวเข้มเหลือบมองลูกกุญแจที่ค้างอยู่ตรงช่องด้วยสายตาเยือกเย็น ก่อนจะไขสลักปิดจากด้านนอก แล้วเก็บลงในกระเป๋าเสื้อตัวในของตนเอง
ปลายนิ้วเรียวยาวซึ่งรัดพันด้วยผ้าพันแผลดันแว่นกรอบเหลี่ยมขึ้น ใต้เงาของโคมเทียนตรงผนังมืดสลัวทอดทับจนบนเลนส์ใสไม่อาจสะท้อนแววตาใดใดของชายหนุ่มได้เลย
ดวงไฟแต่ละดวง แต่ละที่ และแต่ละทางเดินในโรงละครค่อยๆ ราแสงลงไปทีละดวงสองดวง จนความมืดมิดแห่งรัตติกาลที่แสงจันทร์ไม่อาจมองแสงสว่างให้ได้คลี่คลุมอย่างเชื่องช้า
คุโรโกะเอนกายเหยียดยาวกับเก้าอี้ตัวยาวในห้วงนิทราแสนเลือนราง คล้ายหมอกควันปกคลุมไม่อาจมองเห็นสิ่งใด เขาขยับเอื้อนเอ่ยคำร้องดุจเพ้อละเมอ
In sleep he sang to me
In dreams he came
ยามหลับใหล เขาขับกล่อมฉัน
ยามนิมิตฝัน เขามาเยือน…
ดวงตาสีฟ้าอ่อนปิดพริ้ม ทิ้งปลายขนตาจางๆ บนผิวแก้มขาวนวล ริมฝีปากบางเผยออ้ามีเพียงเสียงแว่วหวานที่เล็ดลอดออกมาแผ่วเบา
ร่างสูงในชุดคลุมสีแดงเข้มลดกายลงในระดับเดียวกับใบหน้าของเด็กหนุ่ม ก่อนเอ่ยกระซิบริมหู
“ผมมารับแล้ว… คริสทีน”
That voice which calls to me and speaks my name
ด้วยเสียงที่ร้องร่ำเรียกหากันและเพียรบอกฉัน
เปลือกตากะพริบปริบคล้ายรับรู้คำเรียกขาน นัยน์ตากลมโตสีฟ้าใสอ่อนจางราวกับน้ำในลำธารแสนบริสุทธิ์ค่อยๆ เปิดลืมอย่างแช่มช้า
ภาพที่สะท้อนบนแก้วตาคู่สวยคือใบหน้าอันคุ้นตาของเจ้าของนัยน์ตาต่างสีคู่คมที่โน้มลงมาคลอเคลีย… ชิดใกล้ จนปลายจมูกแตะต้องสัมผัสกัน
ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดบนผิวหน้า ก่อนริมฝีปากที่ร้องร่ำจนจบบทจะถูกทาบทับด้วยเรียวปากของใครอีกคน สัมผัสนุ่มหยุนเปียกชื้นเลื่อนไล้ไปตามแนวหยักโค้งของริมฝีปากบาง ปลายลิ้นแทรกซอนเข้าไปลิ้มรสความอ่อนหวานของโพรงปากนิ่มอุ่น
And do I dream again for now I find
The Phantom of the Opera is there
Inside my mind
หรือตัวฉันอยู่ในห้วงฝันอีกแล้วกันเล่า?
จึงได้พบเจอ...
ปีศาจแห่งโอเปร่า ณ ที่แห่งนี้
ในห้วงคำนึงของฉันเอง
“มากับผมสิ”
แผ่นอกของเด็กหนุ่มในคราบสาวน้อยสั่นสะท้านรัวแรงกับรสจูบ ขณะที่วางมือตัวเองลงบนฝ่ามือที่ยื่นมารอรับ
Sing once again with me
Our strange duet
My power over you grows stronger yet
And though you turn from me to glance behind
The Phantom of the Opera is there
Inside your mind
ร่วมร้องกับผมอีกครั้งสิ
ให้เป็นบทเพลงคู่แสนประหลาด
อำนาจผมอยู่เหนือเธอ ทับถมทวีคูณ
แม้หันเหจากจร ก็ต้องแลเหลียวกลับหลัง
ยังที่ที่ปีศาจตนนี้สถิตอยู่
ในห้วงคำนึงของเธอ
คุโรโกะรับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น รู้สึกถึงสัมผัสและขาที่ก้าวเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างว่าง่าย แต่สมองกลับไม่ฟังคำค้านจากจิตใต้สำนึก ร่างกายขยับตามที่ถูกชักนำไปราวกับต้องมนตร์ประหลาดของเสียงร้องอันแสนไพเราะที่ราวกับเสียงของคีตเทพในเรื่องเล่า
Those who have seen your face
Draw back in fear
I am the mask you wear
ผู้ใดได้เห็นคุณ
ล้วนหวาดหวั่นพรั่นพรึง
ฉันเป็นหน้ากากที่คุณซ่อนเร้น
It's me they hear ...
เสียงผมที่พวกนั่นได้สดับฟัง
Your/My spirit and your/my voice in one combined
The Phantom of the Opera is there
Inside your/my mind
ดวงจิตฉัน/ดวงจิตผม หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
ยังที่ที่ปีศาจตนนี้สถิตอยู่
ในห้วงคำนึงของฉัน/เธอ
He's there, the Phantom of the Opera
เขาอยู่ที่นั่น... ปีศาจแห่งโอเปร่า
Sing, my Angel of Music
Sing, my Angel
Sing for me
Sing, my Angel
Sing for me.
สติกลับคืนมา เมื่อเรือเล็กเทียบโคนทางชันลาด แสงสว่างจากตะเกียงเทียนไขเรื่อเรืองในโพรงถ้ำขนาดใหญ่ ไม่แพ้ยามกลางวัน
ที่นี่กว้างขวางและมีข้าวของมากมาย กว่าที่เขาเคยเห็นในห้องที่ปีนลงมาแรกสุด
ดวงตาสีฟ้าอ่อนจับจ้องมือที่ผายยืนมาช่วยทรุดรั้งขึ้นจากเรือ รอยยิ้มประหลาดของชายในหน้ากากชวนให้หวาดหวั่น พอกับนัยน์ตาคู่คมต่างสีที่มองมา
คุโรโกะไม่มีทางเลือก นอกจากวางมือตนเองลงบนฝ่ามือเรียวยาวใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทนั่น แล้วปล่อยให้อีกคนจับจูงพาเดินชม ‘อาณาเขต’ ของตัวเองด้วยสีหน้ารื่นรมย์ยินดี
Slowly, gently, night unfurls its splendour
Grasp it, sense it, tremulous and tender
อย่างช้าๆ นุ่มนวล รัตติกาลคลี่คลายอย่างงดงาม
คว้าจับ สัมผัสสิ ที่สั่นระริกแว่วไหว
แววตาสีอ่อนไม่อาจเก็บกักความหวั่นไหว ยามได้ยินเสียงร้องเพลงของอีกฝ่ายที่ขับขานอยู่ตรงหน้า ยิ่งมองสบดวงตาที่อีกข้างเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีทองคำ
อนุสติราวกับจะเหือดหาย… ลอยจากกายไป
Turn your face away from the garish light of day
Turn your thoughts away from cold unfeeling light
หลบเร้นใบหน้าจากแสงตะวันอันพร่าพราย
หลบเบือนจากเส้นแสงอันชืดชา
พยายามเลี่ยงหลบก็ไม่เป็นผล อีกฝ่ายบังคับเชยปลายคางมนให้สานสบสายตากัน รอยยิ้มงดงามหยักยกขึ้นบนเรียวปากได้รูป
And listen to the music of the night
แล้วสดับฟังคีตาในค่ำคืนนี้
ก่อนที่จะโน้มลงแตะจุมพิตแผ่วเบาบนหลังมือเปล่าเปลือย
Close your eyes and surrender to your darkest dreams
Purge your thoughts of the life you new before!
Close your eyes, let your spirit start to soar
And you'll live as you've never lived before
หลับตาเสียสิ แล้วยอมจำนนต่อนิมิตอันดำมืด
ละทิ้งความนึกคิดก่อนเก่าที่เคยเป็นมา
หลับตาเสียสิ ปล่อยดวงจิตให้ลอยละล่องเสรี
แล้วเธอจะได้มีชีวิตอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
…………………
…………..
….
.
ร่างเพรียวบางถูกดันให้เอนกายลงบนฟูกเตียง ม่านสีแดงเข้มทิ้งตัวยาวลงมาระขอบฟูก ดวงตาสีฟ้าอ่อนเลื่อนลอย ยามแผ่นหลังทาบสนิทกับไปผืนผ้าเรียบลื่นใต้ร่าง
Floating, falling, sweet intoxication
Touch me, trust me, savour each sensation
ลอยล่อง ร่วงหล่น หลงระเริงในความหวานละไม
เลาะเล็ม ดื่มด่ำ รสชาติอันดึงดูดใจ
จมูกโด่งรั้นกดแนบลงอังกับชีพจรตรงฐานลำคอบริเวณไหปลาร้า ฝ่ามือเรียวยาวลูบไล้ไปตามแนวลาดโค้งของเนินไหล่ ต่ำลงไปเรื่อยร่ำถึงเอวคอดกิ่วที่ถูกคอร์เซ็ทรัดแน่น คว้าจับมือของอีกคนที่กำแน่นมากอบกุมกระชับไว้
Let the dream begin, let your darker side give in
To the power of the music that I write
The power of the music of the night
ปล่อยให้ความฝันดำเนิน หลงลืมไปกับด้านมืดในดวงใจ
ด้วยมนตร์แห่งคีตายามค่ำคืนที่ผมเขียน
มนตร์แห่งท่วงทำนองรัตติกาล
พลางจรดเรียวปากจูบตามข้อนิ้วเพรียวทีละข้ออย่างแผ่วเบา แสนทะนุถนอม ราวกับกำลังสัมผัสเครื่องแก้วเนื้อบาง
You alone can make my song take flight
Help me make the music of the night
เธอผู้เดียวที่ทำให้ดนตรีของผมโผผินบินไป
โปรดช่วยสรรค์สร้างทำนองแห่งรัตติกาลกับผมที
“ราตรีสวัสดิ์ คริสทีนของผม”
จูบสุดท้ายในค่ำคืนนี้ถูกประทับบนหน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยน แววตาสองสีทอดมองคนในอ้อมแขนที่หลับใหลลงอย่างสงบด้วยสายตาที่ผสมปนเปหลากหลายจนไม่อาจคาดเดาได้ว่าความรู้สึกที่แท้จริงเป็นเช่นไร
ประตูห้องเตรียมตัวถูกไขเปิดออกอีกครั้ง
ห้องทั้งห้องมืดสนิทไร้แสงสว่างใดใด ทาคาโอะนึกเอะใจที่ไม่เห็นคุโรโกะอีกเลย จึงไปเลียบๆ เคียงๆ ถามพนักงานคนอื่นที่ยังคงฉลองความสำเร็จอันถล่มทลายของโรงละครในคืนนี้กันอยู่
สังหรณ์ใจอย่างประหลาด เมื่อพบว่าในหอนอนของพวกพนักงานไร้เงาของเพื่อนสนิท จึงถือวิสาสะย่องเบาเข้าห้องชินจัง รื้อค้นหากุญแจสำรองมาเผื่อฉุกเฉิน ซึ่งห้องห้องนี้ก็ล็อกอยู่ตามคาดคิด
"คุโรโกะ... คุโรโกะ"
เด็กหนุ่มผมดำลองส่งเสียงเรียก แต่ไม่มีวี่แววเสียงสิ่งมีชีวิตใดตอบรับมา จนกระทั่งสายตาเขาไปสะดุดกับเงาขอบกระจกที่เหมือนจะเป็นช่องอะไรสักอย่างแง้มเปิดอยู่
ความสนใจทั้งหมดจดจ่อที่บานกระจก จนไม่ทันเห็นดอกกุหลาบสีแดงดอกงามที่ริบบิ้นสีดำสนิทคลายตัวร่วงหล่นบนพื้นพรม
มือเรียวสอดเข้าไปตามช่องและพบว่ามันสามารถเลื่อนได้ แขนออกแรงดึงลากไปจนสุดขอบ
เบื้องหลังบานกระจกทรงสูงคือทางลับเชื่อมไปสู่ที่ไหนสักที่ ลองส่องดูทั้งจากข้างหน้าข้างหลังก็พบว่าฝั่งที่อยู่ในห้องเตรียมตัวจะเห็นเป็นเงาสะท้อนธรรมดา แต่ฝั่งทางลับจะเห็นเป็นภาพภายในห้องแทน
หยากไย่กับหนูท่อยั้วเยี้ยส่งกลิ่นเหม็นสาบ ชนิดคนซกมกหน่อยๆ อย่างเขายังแทบอาเจียน แต่ความอยากรู้อยากเห็นขับดันให้ก้าวต่อไป
"เฮ้ย!"
ทาคาโอะหวีดร้องอย่างลืมตัว เนื่องจากหนูบางตัวไต่ขาขึ้นมา ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันด้วยความขยะแขยง
สองแขนกอดตัวเองแน่นเข้า เพราะยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ อากาศก็ยิ่งเย็นเท่านั้น จากเสียงน้ำที่แว่วมาให้ได้ยิน แล้วก็ความชื้นแฉะจนหนูท่อปีนป่ายซุกตามซอกทางเดิน นี่คงเชื่อมต่อกับท่อระบายน้ำของเมือง
แต่ก่อนจะได้ก้าวลึกไปกว่านั้้น...
ฝ่ามือแข็งแกร่งของใครบางคนก็เอื้อมคว้ามาที่หัวไหล่ให้หันกลับหลัง
"ฮะ... เฮ้... ชิน...จัง..."
เด็กหนุ่มผมดำยกมือขึ้นทาบอกอย่างโล่งใจ สะดุ้งสุดตัวแทบร้องกรี๊ดให้ได้อายไปเสียแล้ว ดีที่ใบหน้าซึ่งหันกลับไปเห็นเป็นใบหน้าที่คุ้นเคยมาเกือบทั้งชีวิต
"กลับได้แล้ว ทาคาโอะ"
ไม่พูดพล่ามทำเพลง ไม่อธิบายอะไรทั้งนั่น จากแรกเริ่มแค่คว้าไหล่ เจ้าตัวจับเขาอุ้มพาดบ่าหน้าตาเฉย ไม่รับฟังคำประท้วงแง้วๆ จากเด็กในอุปการะแม้แต่น้อย
NEXT To บทที่ 4 สารจากมัจจุราช
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น