夜の水
-วารียามค่ำ-
Rate – R15
Pairing : 礼尊 ,赤黒
Note :
ซีรีส์แฟนตาซีสัตว์เทวะ ธีมย้อนยุคค่าาาา พ่วงสาย Gender Bend(ตัวละครสลับเพศ)
เป็นการครอสโอเวอร์ระหว่าง KnB
กับ K Project
แดรบเบิ้ลแบบตามใจฉัน?
มาเรื่อยๆ เรียงๆ ตามอารมณ์คนแต่ง //นี่พีคโดจนทนไม่ไหว ฮา
เบิกฤกษ์ด้วยคู่ เรย์มิโคนะคะ แดงดำ คงตามมาในสักวัน? << โดนตร่อยยยยย
ปล.เราจะไม่โดนสาปแช่ง?คนเดียว http://twishort.com/iDtfc กำเนิดของมังกรหนุ่ม
โดย kyokikuma ฮะ
夜の水
ชั่วชีวิตหนึ่งของหงสายาวนานเกินจะกล่าว
ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าอำนาจเพลิงกัลป์ที่มากล้น
หากสองสิ่งนี้
กลับแลกเปลี่ยนมาด้วยการสืบทอดทายาทที่ยากยิ่งนัก
สิบปี ร้อยปี บางช่วงรุ่นทิ้งระยะเวลากว่าพันปี
แต่กิเลนกลับยากยิ่งกว่านั้น
ในช่วงชีวิตหนึ่งมีทายาทได้เพียงตนเดียวเท่านั้นเอง
“มิโคโตะ”
น้ำเสียงนุ่มนวล นิ่งสงบราวสายน้ำ
เอ่ยเรียกเจ้าของร่างเพรียวระหงที่เอนกายเหยียดยาวไปกับตั่งเตียง
เส้นผมสีแดงยาวสลวยระคลอเคลียหน้าอกอิ่มที่โผล่พ้นรอยแยกของกิโมโน
ริมฝีปากบางคาบก้านของกล่องยาสูบไว้เพียงหมิ่นเหม่
ก่อนจะผ่อนพ่นกลุ่มควันสีขาวออกมา
“ท่านแม่”
น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายชัดเจน
แต่ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากเป็นนิสัยของเจ้าตัวเอง คุโรโกะส่ายหน้าน้อยๆ
กับกิริยานั่นของบุตรสาว ขณะทรุดลงนั่งเคียงข้าง
“จะสนุกอะไรแม่ก็ไม่ว่าหรอกนะ
แต่ริเล่นกับไฟ…. โดยเฉพาะไฟเย็นเยี่ยงนั้น
จักไหม้ตัวเจ้าเองเอาได้”
เสียงหัวเราะครวญเบาในลำคอ
ริมฝีปากบางเหยียดรอยยิ้มพึงพอใจ
“ตัวข้าเป็นหงส์เพลิง
จะกลัวไฟอื่นใดไหม้ผลาญอีกล่ะท่านแม่”
อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก
ตามใจลูกจนเสียนิสัย….
เพราะใครกันแน่นะ?
หนึ่งทิวา สองราตรี
ล่วงเลยไปจนอาทิตย์อัสดงและจันทรลอยสู่นภาอีกหลายเพลา
อาจสั้นเพียงกะพริบตาสำหรับช่วงชีวิตอันยาวนานเกือบเป็นนิจนิรันดร์
หากสำหรับใครหนึ่งนั่นกลับไม่อาจลืมเลือน
สัมผัสที่เลื่อนไล้ไปตามผิวกาย
เรียวปากอุ่นชื้นที่ตามติดลงมาบนนวลเนื้อ ลมหายใจผะแผ่วที่ระรดจนร้อนผ่าวไปทั่วสรรพางค์
ยากนักที่จะมีใครกล้า…อาจหาญที่จะกระทำการอุกอาจถึงเพียงนั้นกับบุตรสาวเพียงคนเดียว….. บุตรีแห่งวงศ์วานหงสา
โทสะของเจ้าแห่งหงสานั่นขึ้นชื่อลือชาเสียยิ่งกระไร
ราวกับเพลิงกัลป์แห่งอเวจีที่เผาผลาญทำลายล้างจนไม่เหลือแม้เศษเถ้าธุลีดิน
แต่แรกพบสบตาก็รุกล้ำเกินเลยไปเสียแล้ว
ดวงตาสีม่วงเข้มลึกล้ำประสานกับแววตาสีทองวาววับ
ในความมืดมิดที่ไม่อาจแลเห็นสิ่งใด
โสตประสาทหวามไหวและสนองตอบได้รวดเร็วยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
ค่ำคืนที่ไม่อาจข่มตานอน
เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมในสวนหลังเรือน ฝ่าเท้าเปล่าเปลือยย่างเหยียบลงบนทางที่โรยด้วยกรวยหินเรียบมนไปเรื่อยร่ำ
ยูคาตะเนื้อบางไม่อาจมอบความอบอุ่นให้ได้มากนัก
แต่เพราะร่างกายนี้เป็นร่างกายที่ก่อกำเนิดจากหงสาและกิเลน
อุณหภูมิจึงมักร้อนรุ่มอยู่เสมอไม่คลาย ลำพังเพียงลมราตรีไม่กี่ชั่วยาม
ไม่อาจสร้างความเดือดร้อนอันใดได้
ในสวนหลังบ้านร้างผู้คนเช่นที่ควรจะเป็น…..
ไม่สิ….
ไม่ได้ร้างซะทีเดียว
“มาเยือนยามวิกาลโดยไม่ได้รับเชิญ
เจ้าคงมิใช่แขก หากเป็นโจรเสียกระมัง”
เสียงเอื่อยเฉื่อยตรงข้ามกับถ้อยคำหยอกเย้า
เรียกให้ร่างสูงของใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลผินกายมา
รูปหน้าคมคายติดจะสวย เส้นผมสีน้ำเงินเข้ม
บรรยากาศรอบตัวรายล้อมด้วยไอเยียบเย็นอันเป็นเอกลักษณ์
“ว่าที่เจ้ามังกรเช่นเจ้า
มีธุระอะไรที่เรือนหงสาเช่นนั้นเหรอ?”
นัยน์ตาสีทองวาวเต้นระริกอย่างนึกสนุก
ไยจะไม่รู้ว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้ามาด้วยธุระใด เมื่อต้นราตรีที่ผ่านมา
แววตาคู่นี้จับจ้องมองอย่างไม่คลาดคลา
ยามที่เยื้องย่างเข้าไปในงานเลี้ยงเฉลิมฉลองของเหล่าสัตว์เทวะ
…………………………..
……………
…..
…
ขบวนสีแดงเหลื่อมพรายราวเกลียวคลื่นเพลิงเคลื่อนผ่าน
จุดประกายและเรียกทุกสายตา โดดเด่นจนน่าเบื่อหน่าย พอๆ กับปฏิกิริยาหวงแหนชัดเจนของสองร่างที่เดินเคียงคู่กันเบื้องหน้า
ท่อนแขนยาวกระชับร่างบอบบางของกิเลนสาวข้างตัวมาแนบชิด
ไม่ว่าจะผ่านไปเนิ่นนานกี่ร้อยกี่พันปี…. ท่านพ่อก็ยังคงทำตัวได้เสมอต้นเสมอปลายเหลือจะกล่าว
และชั่วเสี้ยวนาทีที่ละจากภาพตรงหน้า
แม่หงส์เพลิงที่ตีหน้าเบื่อหน่ายสุดใจก็รู้สึกว่าเลือดในกายเดือดพล่านขึ้นมาชั่วขณะ
ดวงตาสีม่วงแหลมคมราวกับน้ำแข็ง จ้องตรงมาไม่วางตา
ในประกายที่ดูเงียบสงบนั่นซุกซ่อนประกายแห่งความปรารถนา
ใบหน้าเรียวยกรอยยิ้มบางอย่างหาได้ยาก ก่อนขยับริมฝีปากอย่างเชื่อมช้า
“มิ..โค..โตะ”
ก็แค่หย่อนด้ายลงไป…..
ตัวข้าเองก็ไม่นึกรู้ว่าจะตกสิ่งใดขึ้นมาได้
แต่ความไม่รู้นี่แหละ….
ที่ชวนให้ตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าอะไร
ราวกับเห็นปีกสีแดงคู่ทาบทับบนแผ่นหลังที่คลุมห่มด้วยกิโมโนลายวิหคเพลิงเจิดจ้า
ดวงตาสีทองวาวที่เต้นระริกยั่วเย้า ใบหน้าเรียวสวยงามที่ประดับด้วยริมฝีปากบางเป็นเครื่องหน้าและล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีแดงเข้มยาวสลวยราวกับธารพระเพลิง
ยามหยักยกไหล่ด้วยกิริยาไม่สำรวม ลาดไหล่นวลผ่องก็ออกมาอวดโฉมให้ใจเต้นระรัว
หากมองได้เพียงชั่วครู่ก็จำต้องละสายจา
เพราะไม่อาจทานทนกับดวงตาคู่งามที่แม้จะสวยงาม แต่ก็เปี่ยมอำนาจล้นด้วยศักดิ์แห่งวงศ์วานหงสา…. วิหคเทพแม้สักตน
จะยกเว้นก็แต่เพียง….
ดวงตาสีม่วงเข้มใต้กรอบแว่นหนาที่ไม่ละเลื่อนไปไหนของชายหนุ่มร่างสูง
ผู้เป็นตัวแทนของเผ่ามังกรเทพ
หงส์เพลิงกับมังกรน้ำแข็ง….
ช่างเป็นคู่ที่สมน้ำสมเนื้อเสียจริง
“มองอะไรอยู่เหรอเท็ตสึยะ”
เสียงทุ้มนุ่มข้างตัวเอ่ยถาม คุโรโกะส่ายหน้าน้อยๆ
พลางตอบว่าไม่มีสิ่งใด แล้วจึงเบนความสนใจอีกคนให้ไปยังที่อื่นแทน
คงจะไม่ดีนักที่จะให้ผู้ที่จริงจังเช่นนี้ไปเห็นการ ‘ละเล่น’ เช่นนั้นของบุตรสาวที่หวงราวกับแก้วตาดวงใจ
อีกอย่าง…
ถ้าเซย์จูโร่ไปขวาง
มิแคล้ว…
มิโคโตะคงได้จงใจ ‘ทำ’ เรื่องให้ใหญ่กว่าเดิมแน่ๆ
…………………………..
……………
…..
…
เรียวขาขาวนวลเป็นสีน้ำนมค่อยๆ
ย่างเยื้องลงในบ่อน้ำเย็นจัด ไม่แยแสสายตาที่มองมาแทบไม่กะพริบตาของใครอีกคน
ระดับน้ำในนั้นสูงต่ำไม่เท่ากันนัก ค่อยๆ ลาดไปจนถึงกลางบ่อเป็นรูปกระทะซะมากกว่า
ยูคาตะขาวบางเปียกน้ำแนบเนื้อเนียน
ภายใต้แสงจันทร์ที่ทอทอดลงมาดูราวกับเรือเรื่องได้ก็ไม่ปาน
หากที่ไม่อาจละลายตาได้เลยคือเส้นผมสีแดงราวกับเปลวเพลิงที่ระเรี่ยไปตามแนวโครงเรือนกายสาว
เรียวปากบางยกยิ้มอย่างมีจริต
และที่สะกดให้ลุ่มหลงแล้วกับลวงหลอกให้ตกหลุมพรางที่สุด
คือนัยน์ตาสีทองคำคู่ที่เจิดจ้าคล้ายกับบรรจุตะวันไว้บนดวงหน้า
เรืองร้อน…
แต่ชวนให้แตะต้องสัมผัส
ต่อให้ต้องโดนเพลิงกัลป์นั่นแผดเผาก็ไม่เสียดายชีวิตแม้แต่น้อย
ไม่ว่าเจ้าจะจำได้หรือไม่ว่าเคยได้เอ่ยสัญญาอะไรไว้
แต่เมื่อปักใจ…..
และได้เลือกแล้ว
แม้ว่าสุดมือเอื้อมจะเป็นดวงแก้วตาของเจ้าหงสา
…………ข้าจะก็คว้ามาแนบกายให้สมปรารถนา…….
ที่รอมาแสนนาน
มือเรียวบางมิได้ปัดป้องหรือกระทำการต่อต้านอันใด
ยามที่ร่างสูงของแขกยามวิกาลพลุนพลันประคองร่างตนไปแนบชิด
เสียงหวานทรงอำนาจเจือรอยขบขันยิ่งนัก เมื่อริมฝีปากเย็นยะเยือกกดทับลงมาตรงลาดไหล่ชื้นเปียก
ใบหน้าเรียบเฉย
ตรงข้ามกับเพลิงปรารถนาที่ลุกกรุ่นอยู่ในดวงเนตรสีเข้มเบื้องหน้า
ที่ลอยเด่นอยู่ไม่ห่างไกล สัมผัสที่จาบจ้วงและเร่งร้อนในที ราวกับหนุ่มอ่อนเดียงสา
ไม่เคยแตะต้องสตรีใด ทำให้อดไม่ได้ที่จะหยอกเย้า
“เป็นบุรุษเพิ่งริรักหรือไรท่าน
ถึงได้รุนแรงกันเช่นนี้ หาไม่ใช่ข้าแล้ว
สตรีนางอื่นคงช้ำมือตายคาอกไปเสียแล้วกระมัง”
คมเขี้ยวผังประทับลงอีกครา หากมิใช่กับนวลเนื้อสาว
แต่เป็นริมฝีปากบางช่างเย้า บดเบียดชิดชมจนฝ่ายรุกเข้าหาก่อนแทบลืมหายใจ
สติขาวโพลนไปชั่วขณะหนึ่ง ลืมเลือนไปสิ้นว่าอ้อมกอดที่แนบชิดอยู่นี้กำลังกระทำเช่นไร
นิ้วเรียวยาวลูบผ่านเข้าไปในสาบยูคาตะตัวบางที่ติดผิวกาย
ลากมือผ่านเนินอกอิ่มเต่งตึง และแม้จะลงมาแช่สายน้ำที่เย็นเยียบนานถึงเพียงนี้
แต่เรือนกายสาวก็ยังคงอุ่นร้อนราวกับเปลวเพลิงก็ไม่ปาน
“ท่านเคยกล่าวว่า
ชายที่จักเป็นเจ้าของท่านต้องแข็งแกร่งกว่ามิใช่เหรอ?”
“โฮ่ว…. ไปรู้มาจากที่แห่งใดล่ะนั่น
พ่อมังกรหนุ่ม”
กระแสเสียงหอบเร้า กระเส่าลึกริมหูคลอเคลียชวนให้วูบวาบ
ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหวีดร้องคล้ายตระหนกด้วยเรียวขาบางถูกรั้งขึ้นเกี่ยวเอวหนาฉุดดึงร่างให้
เนื้ออุ่นบดเบียดกับสะโพกแกร่ง
รอยยิ้มพึงพอใจปนหยอกเย้าวาดขึ้นบนใบหน้าคมงาม
นัยน์ตาสีทองประกายเต้นระริกด้วยความสนุกสนาน และแทนที่คำตอบนั่น
ริมฝีปากก็ทาบทับลงตีตราบนลาดไหล่ขาวผ่อง ระเรื่อยไปจนถึงเนินอก
อ้อมแขนแกร่งกระชับแน่นขึ้นอีก ประหนึ่งกลัวหงส์เพลิงที่คว้าจับมาได้จะหนีหาย
“ทำให้ข้าพอใจสิ แล้วข้า…..”
ตัวตนที่แข็งแกร่งไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
บดเบียดเสียดสีจนสะท้านไหว ผืนน้ำที่นิ่งสงบ กระเพื่อมแรงกลายเป็นคลื่นเล็กๆ
ซัดสาดขอบบ่อ วารีเอื้อล้นด้วยน้ำหนักของสองร่างที่เคลื่อนเข้าหากัน
…..จะเป็นของเจ้า…..
เสียงกระซิบแว่วราวกับจะลอยหายไปกับสายลม
กลับก้องกังวานในดวงจิตไม่จางหาย
หนึ่งทิวา สองราตรี
ล่วงเลยพ้นไปอีกเนิ่นนานหลายเพลา
จวบจนความร้อนรุ่มในกายถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นจนถึงที่สุด
แล้วจึงมีอันได้ผละจาก
กว่าความจะล่วงรู้ต้องโสตและดวงเนตรของท่านเจ้าหงสาก็มิอาจหยุดยั้งสิ่งใดได้อีกแล้ว
ผู้เฝ้ารับรู้ทุกสิ่งอย่างได้แต่ทอดถอนหายใจ
ยามเมื่อถึงเพลานั้น…..
สิ่งใดเล่าจะดับโทสะของเจ้าแห่งหงสาอัคคีได้กันหนอ?
ติดตามต่อใน 秋風 - ลมฤดูใบไม้ร่วง -
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น