[K Project-Fic]…Drabble…[ReishiMikoto]

…Drabble …

Rate – PG

Pairing :

礼尊|Munakata Reishi x Suoh Mikoto

Note :

แดรบเบิ้ล… ฟิคสั้นแบบสั้นโคตรๆ แต่งไว้นานแล้วตั้งแต่สมัยดู K จบใหม่ๆ ปี 2012 ได้โน้นนนนนน แน่ะ…

เอามารวมฉลองมูฟวี่ที่กำลังจะมา ฮา *me จริงๆ แค่เอามาไว้เป็นที่เป็นทางให้อ่านง่ายเท่านั้นแหละ

 
 
 
 
 
 

::Parallel::

 
 
 
ในห้องขังที่ไร้แสงไฟ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของคนคนหนึ่ง

มุนาคาตะก้าวเข้าไปในนั้นด้วยฝีเท้าที่สงบนิ่ง ดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นเรียบเฉยไม่สื่ออารมณ์ใด ยามจ้องมองเจ้าของเส้นผมสีแดงเพลิงที่นอนทอดกายหันหลังให้ประตู

อยากจะจิกหัวขึ้นมา แล้วโบกศีรษะนั้นกับกำแพงให้สมกับความดื้อรั้นไม่ฟังคำห้ามปรามนั้น เสียแต่คราวนี้หลับจริง….ไม่ได้แกล้งหลับเพื่อรอเปิดตาขึ้นมากวนประสาทเขาเหมือนคราวก่อน

ทั้งๆ ที่เคยลั่นวาจาไว้ว่า ‘แค่คิดว่าต้องร่วมสูดอากาศที่เดียวกัน ก็รู้สึกแย่เต็มที่’ หากเอาเข้าจริง…คนที่รู้ดีกว่าใครว่าไม่ได้เป็นตามปากพูดก็ตัวเขาเอง

เข้าใจกันและกันมากกว่าใคร…..แต่ก็ห่างกันมากกว่าใครเช่นกัน

เป็นสายสัมพันธ์ที่ไม่อาจตัดขาด แต่ก็ไม่อาจร่วมเดิน

….คู่ขนานที่ไม่อาจบรรจบ

เราสองคนมีความสัมพันธ์กันแบบนั้น

“สุโอ”

เขาส่งเสียงเรียก นี่ไม่ใช่เวลาคิดไร้สาระ ปัญหาตรงหน้าหรือจะพูดให้ชัดเจนก็คือ ‘คนตรงหน้า’ เป็นปัญหาที่ต้องจัดการอย่างเร่งด่วน ไม่เพียงแค่ความปลอดภัยของคนจำนวนมาก

….แต่เป็นเจ้าตัว

 
 
 
 
 
 

::Last::

 
 
 
ร่างของ ‘ราชาสีแดง’ ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาในอ้อมแขนค่อยๆ เย็นชืดทีละน้อย ใบหน้านั้นระบายไปด้วยรอยยิ้มอิ่มใจ เนื่องจากหมดห่วงในทุกสิ่ง เพราะได้ทำทุกอย่างตามที่ปรารถนาไว้แล้ว

มุนาคาตะทรุดลงทั้งๆ ที่กอดร่างนั้นไว้ รั้งมาแนบสนิท ก่อนกระชับอ้อมกอด นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มปิดลง ขณะที่ซวนซบกับกลุ่มผมสีแดงหม่น ที่ราวกับเสียประกายอันสว่างพร่าตาไปพร้อมกับลมหายใจของเจ้าของ

คิดถึงคำพูดสุดท้าย…..และรอยยิ้มที่ติดตรึงเขา สายตาที่บังคับให้ทำสิ่งที่เจ้าตัวเรียกว่า ‘งานสกปรก’ อย่างจำยอม

“คุณนี่…ดื้อจนวาระสุดท้ายจริงๆ นะครับ ทั้งหัวดื้อหัวรั้น ไม่ยอมทำตามที่บอกสักนิด”

เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยแผ่วเบา เลือดอุ่นๆ จากอกคนตรงหน้าเปรอะเปื้อนเต็มมืออีกข้าง…..

มือข้างที่พรากลมหายใจคนตรงหน้าอย่างตั้งใจ

ผมอยากช่วยคุณ…..อยากทำทุกอย่างเพื่อคุณ

แต่สุดท้าย…
คุณก็เลือกจะจบในแบบของคุณเอง

“คุณเป็นคนโหดร้ายนะครับ…สุโอ”

พูดแล้วก็ยิ้ม… ด้วยดวงตาที่รื้นไปด้วยน้ำตา

เขาจุมพิตลงบนริมฝีปากบางแผ่วเบา……ริมฝีปากบางที่เย็นเฉียบราวหิมะที่โปรยปรายโอบล้อมอยู่รอบตัว

อ้อมกอดสุดท้าย…..จูบครั้งสุดท้าย

เพราะนับแต่นี้จะไม่มี ‘เรา’ มีเพียง ‘ผม’ เท่านั้น

 
 
 
 
 
 

::Dream::

 
 
 

อ๊ะ…เปลือกตาเปิดลืมขึ้น
 
ดวงตาสีน้ำเงินเข้มกะพริบปรือเล็กน้อย คนตรงหน้ากำลังหลับสนิทตรงข้ามกับเขาที่ตื่นเต็มตาแล้ว

เสียงลมหายใจแผ่วเบาผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ สุโอกำลังหลับสนิทอย่างที่เขาไม่ได้เห็นบ่อยนัก ดูเลือนรางจนเหมือนจะจางหายไปได้ทุกเมื่อ

ราชาน้ำเงินถดกายเข้าไปซุกกับแผ่นอกที่กำลังกระเพื่อมไหว ก่อนวาดแขนโอบกอด
ผอมลงจริงๆ…ราวกับจะทำให้แตกสลายได้ด้วยมือคู่นี้

คล้ายกับรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของอ้อมแขนและสายตาที่จ้องมอง
 
สุโอ มิโคโตะลืมตาตื่น เอ่ยถามออกไปห้วนๆ
 
‘มีอะไรหรือไง…มุนาคาตะ’
 

เจ้าของนามส่ายหัวน้อยๆ ก่อนฝังหน้าลงกับลาดไหล่ อุ่น…ตัวของสุโออุ่นอยู่เสมอ และมีกลิ่นแดดอ่อนๆ เจือจางติดผิวกาย

 
มือเรียวตบปุลงบนศีรษะที่ส่ายไปมานั้น

‘ฉันอยู่ตรงนี้…ไม่ไปไหนหรอกน่า’

 
 
ราวกับได้ยินน้ำเสียงเฉื่อยชาเหมือนจะไม่ใส่ใจตรงกันข้ามกับคำพูดแสนอ่อนโยน
 
 
อา…ฝันอีกแล้ว มุนาคาตะคิด
 
 
เมื่อลืมตาขึ้นมาในความเป็นจริง เขาพบเพียงฟูกข้างเคียงที่ว่างเปล่า ฝ่ามือไล้ไปตามผืนผ้าเย็นเฉียบ

‘สุโอ’

ชื่อที่พบได้เพียงในความฝัน….