Title : Crimson
Fandom : Gintama
Rate : NC-15 << ไม่ใช่ตอนนี้น่ะ..ฮา
Pairing: KamuixGintoki
-Crimson-
ในกรงสีเลือดนี้....ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
นอกจาก...
เลือด...โลหิตสีแดงฉาน
สาดกระเซ็น...พร่างพรมลงมาราวเม็ดฝน
เศษเนื้อหนัง...กระดูกสีขาว
กระจัดกระจาย...ราวถูกฉีกทึ้งด้วยคมเขี้ยวของสัตว์ร้าย
...นอกจาก....
...รอยยิ้มวิปลาสอย่างสาสมใจ...บนใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่ม
และสีแดงฉาน...สีแดงของเลือดซึ่งแต่งแต้มเป็นด่างดวงตามอาภรณ์และผิวกายขาวซีดของเจ้าตัว
ปลายลิ้นแลบเลียหยดเลือดที่เปื้อนติดริมฝีปาก
เลือดที่ตนไม่ใช่เจ้าของ.....หากเป็นของผู้อื่นหลั่งชโลมบนมือคู่นั้น
...แล้วโปรยปรายเป็นฝนเลือด
ถ้าสิ่งที่คุณต้องแลกชีวิตเพื่อปกป้องมันมากมายนัก...
....ผมจะเป็นคนทำลายทั้งหมดนั้นเอง
...ถึงตอนนั้นแล้ว
ผมจะเป็นคนเดียวที่ปกป้องคุณ
ปกป้องคุณ....ผู้ไม่เหลือสิ่งใดให้ปกป้องอีกแล้ว
กินโทกิตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกระคายเนื้อตัว
รู้สึกเหนียวเหนอะไปหมดทั้งร่าง
ประสาทรับรู้คลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวของเลือดทั่วโพรงจมูก...ให้ความคลื่นเหียนจนแทบอาเจียนออกมา
ไหนจะภาพที่หมุนคว้างราวลูกข่างนี่...
แม่งเอ๊ยยยยยยยยย
ไอ้เด็กเปรตนั้นยัดอะไรให้กินกันว่ะ!!
เขาคิด...พลางขยับมือหมายจะตบขมับสักสองสามที่เพื่อเรียกความชัดเจนกลับสู่สมอง หากน้ำหนักที่มากขึ้นกว่าปกติโข
ทำให้ต้องเอะใจจนหันไปมอง
แล้วก็ได้พบกันจะจะระยะเผาขนแบบเต็มตาว่าข้อมือดันถูกล่ามด้วยปลอกแขนเหล็กแน่นมีโซ่เส้นงามคล้องห้อยไว้เหนือหัว
และพอลองขยับขาดูเสียงกรุ๊งกริ๊งของสายโซ่และน้ำหนักของตุ้มเหล็กที่เกลือกกลิ้งอยู่ก็ตีฝาโลงซ้ำกรรมเข้าไปอีก
คราวนี้แหละ....คำสรรเสริญบรรพบุรุษกี่โคตรเหง้า พ่อล่อเอามากราดด่ามันหมด!
มือโดนแขวนตรึงไว้เหนือหัว
ขาก็ถูกล่ามกับตุ้มเหล็ก! ข้างหน้าก็ลูกกรงเส้นหนา
ไม่ใช่งานช้างธรรมดา
ช้างแมมมอธแล้วโว้ยแบบนี้!
ชินปาจิ๊~~! ซ่วยข่อยเน่! คางุร๊าาา ยัยหมวยเอ๊ย!
มาเอาคุณกินสุดหล่อออกไปที๊~~!
คร่ำครวญในใจพอเป็นพิธี...ก็ถึงเวลาทบทวนความทรงจำที่เหมือนโดนสกู็ตเตอร์เสยเปรี้ยงหล่นหายไปแบบโน็ตเพลงกัน
แรกสุด...เขาจำได้ว่าหลังจากดูรายการพยากรณ์อากาศของพี่สาวพยากรณ์อากาศคนสวยก็ออกไปร่อนตามปกติ
โดยไม่ลืมหุงข้าว แล้วก็ทำอะไรไว้ให้ยัยคางุระกิน
เนื่องจากชินปาจิดันลาไปตามพิทักษ์โอซือจังสุดสวาทขาดใจซะได้
และขืนให้ยัยนั้นรับประยัดแต่ข้าวโปะไข่ดิบไปเรื่อยๆ มากกว่านี้
ถึงจะแข็งแรงยังไงเดี๋ยวก็แย่จนได้ล่ะน่า!
จุดมุ่งหมายแรกน่ะเหรอ?
คิดว่าร้านเหล้า...ไม่ก็ร้านปาจิงโกะกันล่ะสิ!
ผิดแล้วเฟร้ยย
คุณกินจะไปอิ่มน้ำตาลตั้งหากเล่า!!
ฟรุ็ตพาเฟ่ต์จ๋า
ช็อคโกแล็ตพาเฟ่ต์ที่รัก คุณกินจะไปหาแล้วจ้าาาาาา
อะไรนะ? หมอให้กินพาเฟ่ต์ได้เดือนล่ะถ้วย??
เรื่องหยุมหยิมเหมือนเด็กขนยังไม่ขึ้นอย่างนั้น
สุดหล่อผมหยักศกสลวยสวยเก๋คนนี้ไม่ใส่ใจหรอกฟระ!
และในระหว่างที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับรสชาติอันอ่อนหวานนุ่มละมุนละไมลิ้นของของหวานของโปรด
ก็มีร่างอะไรสักอย่างพุ่งหลาวออกมาจากประตูร้านข้างหน้าแทน! แต่ถ้าจะให้พูดจริงๆ....ไม่ใช่พุ่งหลาวออกมาหรอกน่ะ...
โดนเหวี่ยงด้วยแรงมหาศาลตั้งหาก!
กินโทกิขนลุกเกรียว..
เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งอันคุ้นตาของเจ้าเด็กนิสัยเสียเหลือรับพี่ชายของใครบางคนที่ยังนอนอุตุอยู่ที่ร้านก้าวออกมา
ร่มคันใหญ่...ชุดจีนอันเป็นเอกลักษณ์
ปอยผมเปียสีส้มที่สะบัดไหวนั้น
ต่อให้ใบหน้าและตามผิวกายมีผ้าพันแผลอยู่ทั่วเต็มไปหมดเขาก็ไม่มีทางจำผิดไปได้
ผ้านั้นไม่ได้พันเพราะเจ้าของร่างบาดเจ็บ
แต่เจ้าตัวเป็นเผ่าที่เกลียดชังแสงอาทิตย์! เผ่ายาโตะ!
“คามุอิ!”
กินโทกิกัดฟันกรอด...
เจ้าเด็กนั้นโผล่มาที่นี่ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
หรือว่า...ฮารุซาเมะคิดจะทำอะไรอีก!?
มือเลือนไปแตะโทยะโกะด้วยท่าทีระวังภัย
แต่ช้าไปเสียแล้ว ภาพร่างของเด็กหนุ่มที่อยู่ไกลออกไปหายวับไป
“เจอตัวพอดี
คุณซามูไร”
เจ้าของน้ำเสียงเยียบเย็นอันเริงรื่นปรากฏขึ้นเบื้องหลังแทบจะในทันที
เขาหันขวับไปเมื่อสิ้นเสียงนั้น!
...แล้วล้มลง
ใบหน้าอ่อนเยาว์ยิ้มกริ่ม
ฉวยร่างของมนุษย์โลกผู้บอบบางกว่าตนไว้ในอ้อมแขน
TBC.
รอติดตามมานาน~~~ขอให้ตอน2คลอด
ตอบลบต่อน๊า
ตอบลบ