Title: ในมุมมองของห้วงคำนึง..
Fandom: Toward The Terra
Author : Lina
Pairing: ไม่สามารถระบุได้ค่ะ.. แล้วแต่วิจารญาณของแต่ละคน
Rating: PG-15
[ห้วงคำนึง]
..โศกศัลย์เกินคาดคิด..
...สุขล้นเกินพรรณนา...
กำเนิด.. มีชีวิต.. ลืมตื่น.. เติบโต.. พบพาน..
..และจากลา..
...........นี่คือ..
...ห้วงคำนึง...
{Tony's Side}
..ผู้มอบชีวิต..
ความหมายไม่มากและน้อยไปกว่านี้ที่เขาจะให้ได้..
ไม่มีคุณ.. ผมคงไม่ได้เกิดมา....
ไม่มีคุณ.. ผมคงไม่ได้มีชีวิตอยู่...
ไม่มีคุณ.. ผมคงไม่ได้ต่อสู้.. ประหัตประหารผู้ใด..
ไม่มีคุณ.. ผมคงเป็นเพียงเด็กน้อยไร้เดียงสา.. ที่เจริญเติบโตตามวันเวลา..
ไม่มีคุณ.. ผมคงไม่สามารถมีชีวิตต่อไปได้..
และถ้าไม่มีคุณ..
..โลกใบนี้ก็ช่างไร้ความหมายนัก..
ท่ามกลางความมืดมิดในห้องอันกว้างขวางที่เคยเป็นที่นิทรานานแสนนานของใครคน หนึ่ง.. ใครคนนั้นที่สำคัญกับคุณอย่างไม่อาจหาใครแทนที่.. เตียงสีขาวหลังใหญ่ตั้งอยู่กึ่งกลางเพียงเอื้อมสุดคว้าก็จะได้สัมผัส หากคุณกลับจ้องมองมันนิ่งนาน.. ด้วยดวงตาสีมรกตแสนงดงาม.. ที่ไม่สะท้อนภาพใดเลยนอกจากสิ่งที่นิ่งสนิทไร้ชีวิตไม่เคลื่อน.. ขยับไหวตรงหน้า.. แม้จะเปล่งถ้อยคำเอื้อนเอ่ยมากมาย.. พรั่งพรูจากริมฝีปากเพียงใด.. ดวงตาสีมรกตสวยที่หวังให้สะท้อนเพียงภาพผมของคุณก็ทำราว 'ที่แห่งนั้น' 'สิ่งนั้น' และ 'ภาพเงาของคนคนนั้น' ในจิตสำนึกคุณสำคัญกว่า..
ความเงียบงันดำเนินเพียงพริบตา.. คล้ายเนิ่นนานนัก.. เมื่อการสนทนาที่ดุจราวกับเขาเป็นเพียงผู้เดียวที่เอ่ยคำ เสียงสัญญาณเตือนภัยกรีดร้องดังระงม.. เสี้ยวหน้างามที่แลเห็นผ่านม่านไหมสีทองสลวยเฉยชาราวไร้อารมณ์ใดผินมอง วลีแรกที่กล่าวคำบีบใจอย่างร้ายกาจเขาคล้ายถูกรัดด้วยเส้นลวดขึงคมกริบที่ มองไม่เห็น..
คมกริบ.. และรัดแน่น..
จนเลือดซึม..ชอกช้ำ..
..ร้าวลึก..
"ไปซะ.."
ถึงอย่างนั้นผมก็ทำได้เพียงก้มลง.. และรับคำบัญชาที่ต้องรักษายิ่งชีวิตและคนที่เทิดทูนเกินกว่าผู้ใดเท่านั้น..
..แม้จะมีค่าไม่ต่างจากอาวุธที่ถูกใช้งานให้เข่นฆ่าทำลายล้าง..
..แต่ผมก็ไม่เคยเสียใจที่ได้อยู่เคียงข้างคุณ..
...แกรนปา...
เพราะผมไม่เคยคิด..
ไม่เคยคิดสักช่วงเวลาหรือเสี้ยววินาทีถึงวันที่จะไม่มีคุณ.. หรือเสียคุณไป..
ในศึกสุดท้าย.. การเดินทางที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการ.. สูญเสียเลือดเนื้อและพวกพ้องไปนับไม่ถ้วน.. ไม่เว้นแม้กระทั้งไทป์บลูทรงพลังสามในเจ็ดคน..
ที่หนึ่งในนั้น..
..ตายเพียงเพื่อคนที่ไม่เคยสนใจเธออย่างผม..
..........อันเทล่า..........
กระนั้น.. ก็ยังไม่สามารถนำความเหนื่อยล้าและสิ้นหวังอันสุดประมาณให้แก่พวกพ้องทุกคน และคุณได้เท่ากับ.. ดินแดนแห่งพันธสัญญา.. ความหวัง.. จุดเริ่มต้นของการเดินทาง.. ทุกสิ่งทุกอย่างที่คาดหวัง..มาดหมาย.. ดินแดนแสนบริสุทธิ์และงดงามในใจของทุกคน.. ที่บัดนี้เหลือเพียงสีแดงฉาน.. ที่แสดงถึงความแห้งแล้ง.. แม้มองด้วยตาเปล่าจากห้วงอวกาศ..
..เทียร่า..
หากคุณก็ยังยืนหยัดด้วยหัวใจที่แสนอ่อนล้า.. แรงใจในการกระทำมีเพียงหนึ่งเดียว.. ล้มล้างระบบคอมพิวเตอร์ที่บงการมนุษย์
..SD System หรือ Grand Mother..
สิ่งนั้นทำให้เกิดการประชุมระหว่างสองเผ่าพันธุ์ที่นับเป็นครั้งแรกในรอบสาม ร้อยปีที่ผ่านมา ผลที่ออกมาคือการที่ผู้นำทางการทหารของฝั่งมนุษย์ คีธ อันเนี่ยน คนนั้นยื่นข้อเสนอให้คุณกับเขาเข้าไปพบ Grand Mother เพียงลำพังสองคน.. ท่ามกลางเสียงคัดค้าน.. และไม่เห็นด้วยมากมาย.. ทั้งฝ่ายมิวและฝ่ายมนุษย์..
..แต่คุณก็ไป..
..โดยไม่รับฟังเสียงค้านของใครเลย..
..แม้กระทั่งผม..
....โจมี่....
เสียงเรียกรั้ง... แทบกลายเป็นเสียงกรีดร้องวอนขอ.. ดังก้องในห้องประชุม.. คุณเหลือบมองด้วยแววตาแสนเย็นชา.. ก่อนจะก้าวเดินไปอย่างมั่นคง.. ไม่คิดจะเหลียวหลัง...
"แกรนปา.. กลับไปที่แชงกรีล่าเถอะครับ.."
เสียงทุ้มนุ่มสั่นพร่า.. ดุจคนที่สะเทือนใจอย่างแสนสาหัส..และรู้ด้วยจิตใต้สำนึกว่ากำลังจะสูญเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป..
คำพูดฝากฝัง.. ถูกเอ่ยเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเท่าที่ผู้ใหญ่คนหนึ่งจะปลอบประโลม.. พร้อมฝากฝังปณิธานให้คนรุ่นหลังต่อไปได้..
แต่เขาไม่สน.. ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!!
แขนยาวกอดร่างสูงโปร่งที่มีหยาดหยดโลหิตหลั่งริน.. และร่ำไห้ราวเด็กเล็กๆ
"ผมไม่ได้เข็มแข็ง! ผมยังเป็นแค่เด็กอยู่เลย!"
ดวงตาที่สวยเหมือนกลีบดอกไม้ที่เบ่งบานเอ่อคลอด้วยหยดน้ำตา.. ที่รินไหลออกมาเรื่อยร่ำราวระบายความเจ็บปวดที่ไม่อาจพรรณนาได้ในยามที่ต้อง เสียคนที่แสนสำคัญ..
"ก็ผมไม่อยากแยกจากแกรนปานี่น่า!"
เขายังคงกอดร่างของอีกฝ่ายแน่นไม่ปล่อย.. กลัว.. กลัวว่าถ้าปล่อยมือจะเสียคนตรงหน้าไปตลอดกาล..
"โทนี่.."
น้ำเสียงอันแผ่วเบาคล้ายจะจางหายไปได้ทุกขณะเรียกชื่อเขา พร้อมกับเฮดโฟนที่มักจะสวมไว้เสมอและเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของการสืบทอดวางลง บนฝ่ามือ
"โทนี่.. เธอคือโซลเยอร์คนต่อไป.."
เจ้าของร่างที่แสนบอบช้ำเงยหน้ามอง.. ดวงตาสีเขียวดุจอัญมณีเม็ดงามนามมรกตเปล่งประกายความมุ่งมั่นและฝากฝัง... ไว้ใจอย่างที่สุด.. ก่อนจะเค้นเสียงเอ่ยอย่างอ่อนแรง
"มิว.. มนุษยชาติ.. นำทางพวกเขาด้วย.."
น้ำตา.. หยุดไหลอย่างสิ้นเชิง.. บัดนี้ความปรารถนาสุดท้าย.. ความหวัง.. ความเชื่อมั่น.. และความไว้ใจไหลผ่านสู่ใจอย่างช้าๆ
..หากจารึก.. และหนักแน่น..
..ยิ่งกว่าสิ่งใด..
ภาพความทรงจำในวัยเยาว์.. ครั้งที่ยังบริสุทธิ์ไร้เดียงสา.. และมีความสุขกับเหล่าคนสำคัญ.. ผุดขึ้นในห้วงคำนึงราวภาพฉายแห่งความสุขที่ไม่อาจลบเลือน..
" ปาป๊า! มาม๊า! ผม!"
มือเล็กๆ หยิบกระดาษใบใหญ่ที่วาดภาพ.. และระบายสีอย่างสวยงามเท่าที่เด็กคนหนึ่งพึงกระทำได้ชูอวดมารดาตนอย่างภาคภูมิใจ
" แล้วนี่.. แกรนปา!"
ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบโซลเยอร์นั่งเพียงลำพังบนเตียงสีขาว.. ข้างหน้าต่างคือแก้วน้ำหนึ่งใบจากเธอคนนั้น และกระต่ายซึ่งสลักจากไม้โดยฝีมือของอดีตกัปตันยานอวกาศแห่งนี้..
รอยยิ้มบาง.. แสนเศร้า.. ทาบทับวาดขึ้นบนริมฝีปากบาง..
..ด้วยความอาวรณ์แก่เหล่าผู้คนที่จากไป.. เหล่าบุคคลที่สละตน.. เพื่ออุดมการณ์และความหวัง.. แม้ในวาระสุดท้ายของชีวิต..
"ขอบคุณครับ.. โจมี่ ขอบคุณคุณ ที่ทำให้ผมเข้าใจว่าชีวิตนั่นเป็นเช่นไร.. และเข้าใจในที่สุดว่าสิ่งใดที่เป็นสิ่งสำคัญ"
Next To... {Keith's Side}
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น