Axis Powers
Hetalia :; APH
Pairing :
Russia*Lithuania
[Morning]
ในยามเช้า...
หน้าที่ของผมมีไม่มากหรอกครับ
ผมตื่นนอนแต่เช้า... อาบน้ำแต่งตัว เสร็จแล้วก็ไปห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้า จัดโต๊ะอาหาร แล้วเริ่มทำงานทั่วๆ ไปในบ้าน
ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวผูกผ้ากันเปื้อนสำรวจความเรียบร้อยในขั้นสุดท้าย สายตาสีเขียวเข้มมองแลขึ้นด้านบนด้วยสีหน้าหลายอารมณ์ซะจนไม่อาจระบุชัดว่าเจ้าตัวกำลังรู้สึกแบบใดอยู่กันแน่
แต่แล้วโทริสก็ถอนใจเฮือกใหญ่.... ราวตัดสินใจได้
มือเรียวยกขึ้นเคาะบานประตูไม้หนาหนักสองสามครั้งพอเป็นพิธี ก่อนจะเปิดเข้าไปภายในห้อง แสงสลัวบางเบาแม้จะเป็นยามเช้าของฤดูที่เรียกได้ว่า ‘ร้อนที่สุด’ ไม่สามารถสาดส่องได้เต็มที่นัก ทั้งๆ ที่มันก็มิได้แรงมากอยู่แล้ว ไม่ช่วยในการมองเห็นเท่าไหร่นัก
โทริสเดินไปรวบม่านยาวๆ ตรงหน้าต่างเข้ามุมให้แสงแดดผ่านเข้ามาในห้อง รอยยิ้มอ่อนโยนแต้มขึ้นบนริมฝีปากรับร่างโงนเงนที่ผุดขึ้นจากเตียง ที่กำลังเอามือขยี้ตาช้าๆ อย่างงัวเงีย และหาวหวอด เป็นท่าทางที่ดูเข้ากันดีเส้นผมสี่จางสั้นระต้นคอยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงจากการนอนเมื่อคืน
“อรุณสวัสดิ์ครับ... คุณอีวาน”
เจ้าชื่อพยักหน้าหงึกหงัก พลางเอ่ย ‘อรุณสวัสดิ์’ กับเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างจากท่าทางที่ยังติดจะง่วงงุนอยู่ คงเพราะเมื่อคืนมัวแต่แกล้งไรวิชกับเอ็ดเวิร์ดจนดึกนั่นแหละน่ะ...
“อาหารเช้าจัดเตรียมไว้บนโต๊ะแล้ว คุณอีวานจะรับอะไรก่อนอาหารเช้าไหมครับ?”
เสียงนุ่มว่า ด้วยมือสลัดผ้าห่ม ก่อนคลี่ตึง แล้วพับก่อนให้เรียบร้อย ปลายสายตาเห็นร่างสูงกว่าเดินโซเซเข้าห้องน้ำไป ปราศจากการยั่วเย้าซึ่งเป็นเหมือนการทักทายยามเช้าเช่นทุกที
...หรือจะเพลียจากเมื่อวาน?
โทริสคิด... ก่อนจะสลัดความคิดที่ว่าออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อระลึกได้ว่าคนอย่าง ‘คุณอีวาน’ น่ะหรือจะมีเหนื่อยมีเพลียเหมือนกับคนอื่นเขา
มือเรียวคลี่สะบัดผ้าห่มเล็กน้อย ก่อนจะพับวางเก็บ แล้วหันไปขึงผ้าปูที่นอนให้เตียงเรียบร้อย เรียวปากบางแย้มรอยยิ้มบางอย่างกลั้นไม่อยู่ ขณะที่จัดการกับเครื่องนอน ค่าแต่ละชิ้นที่ล้วนมีลวดลายของดอกไม้สีเหลืองดอกใหญ่นาม ‘ทานตะวัน’ ทั้งสิ้น
ถึงแม้จะมีท่าทางน่ากลัว ชวนให้ผู้อื่นหวาดผวา แต่อีวานก็ยังมีนิสัยน่ารักๆ ซึ่งชวนให้เอ็นดูอยู่ไม่น้อย ทั้งน้ำเสียงที่มักออดอ้อนราวเด็กไร้เดียงสา และรอยยิ้มกว้างร่าเริง...
...ที่ความจริงมักจะซ่อนความเยียบเย็นไว้เบื้องหลังความอ่อนโยนอันจอมปลอมเสมอ
ประกายเศร้าลึกปรากฏชัดในดวงตาสีมรกต...
น่าสงสาร.... ทั้งที่ยิ่งใหญ่และมีแต่ผู้ให้ความเกรงขาม แต่กลับไร้ซึ่งความสุขที่แท้จริง และปิดกั้นตัวเอง
เสแสร้ง... แกล้งใส่หน้ากากร่าเริงเหมือนเด็กน้อยที่ไม่รู้จักโต ซ่อนความเจ็บปวด...ความอำมหิตไว้อย่างเงียบงัน
“โทริส~”
เสียงใสๆ เรียกชื่อ ตามด้วยอ้อมแขนที่เอื้อมกอด และโถมสุดแรงจนล้มสะดุดปลายเตียงแผหลาบนฟูกนอนที่ขึงตึงให้ยับย่นอีกครั้ง
โสตประสาทรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และแชมพูที่อีกฝ่ายมักใช้เสมอ และเส้นผมอ่อนนุ่มสีจางที่คลอเคลียอยู่บนแผ่นหลัง
“อุ่น...”
ร่างที่เกยทับว่าค่อนตัวว่า ขณะที่ถือวิสาสะซุกไซร้คนที่นอนเกร็งแข็งแบบไม่รอคำอนุญาตเช่นที่ทำเสมอ
“โทริส.... อุ่นจังเลย”
น้ำเสียงเล็กๆ ราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสาดังอยู่ไม่ไกลไม่ใกล้ฟังอู้อี้ เพราะเจ้าของเสียงแนบใบหน้ากว่าครึ่งกับแผ่นหลังที่ให้ความอบอุ่น
...และนอนนิ่งซะอย่างนั้น
เป็นเวลานาน.... จนฝ่ายคนถูกกอดกึ่งนอนทับได้แต่อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะทำอย่างไร จะผลัก.... ก็กลัวโกรธ จะให้พูดว่า ‘ปล่อย’ เพราะเกรงว่าจะเป็นหวัด ด้วยสาเหตุที่มานอนตากลม โดยไม่ได้สวมเสื้อผ้าก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร
.....แต่อยู่แบบนี้ก็อุ่นดีเหมือนกัน
End.
ในยามเช้า...
หน้าที่ของผมมีไม่มากหรอกครับ
ผมตื่นนอนแต่เช้า... อาบน้ำแต่งตัว เสร็จแล้วก็ไปห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้า จัดโต๊ะอาหาร แล้วเริ่มทำงานทั่วๆ ไปในบ้าน
ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวผูกผ้ากันเปื้อนสำรวจความเรียบร้อยในขั้นสุดท้าย สายตาสีเขียวเข้มมองแลขึ้นด้านบนด้วยสีหน้าหลายอารมณ์ซะจนไม่อาจระบุชัดว่าเจ้าตัวกำลังรู้สึกแบบใดอยู่กันแน่
แต่แล้วโทริสก็ถอนใจเฮือกใหญ่.... ราวตัดสินใจได้
มือเรียวยกขึ้นเคาะบานประตูไม้หนาหนักสองสามครั้งพอเป็นพิธี ก่อนจะเปิดเข้าไปภายในห้อง แสงสลัวบางเบาแม้จะเป็นยามเช้าของฤดูที่เรียกได้ว่า ‘ร้อนที่สุด’ ไม่สามารถสาดส่องได้เต็มที่นัก ทั้งๆ ที่มันก็มิได้แรงมากอยู่แล้ว ไม่ช่วยในการมองเห็นเท่าไหร่นัก
โทริสเดินไปรวบม่านยาวๆ ตรงหน้าต่างเข้ามุมให้แสงแดดผ่านเข้ามาในห้อง รอยยิ้มอ่อนโยนแต้มขึ้นบนริมฝีปากรับร่างโงนเงนที่ผุดขึ้นจากเตียง ที่กำลังเอามือขยี้ตาช้าๆ อย่างงัวเงีย และหาวหวอด เป็นท่าทางที่ดูเข้ากันดีเส้นผมสี่จางสั้นระต้นคอยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงจากการนอนเมื่อคืน
“อรุณสวัสดิ์ครับ... คุณอีวาน”
เจ้าชื่อพยักหน้าหงึกหงัก พลางเอ่ย ‘อรุณสวัสดิ์’ กับเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างจากท่าทางที่ยังติดจะง่วงงุนอยู่ คงเพราะเมื่อคืนมัวแต่แกล้งไรวิชกับเอ็ดเวิร์ดจนดึกนั่นแหละน่ะ...
“อาหารเช้าจัดเตรียมไว้บนโต๊ะแล้ว คุณอีวานจะรับอะไรก่อนอาหารเช้าไหมครับ?”
เสียงนุ่มว่า ด้วยมือสลัดผ้าห่ม ก่อนคลี่ตึง แล้วพับก่อนให้เรียบร้อย ปลายสายตาเห็นร่างสูงกว่าเดินโซเซเข้าห้องน้ำไป ปราศจากการยั่วเย้าซึ่งเป็นเหมือนการทักทายยามเช้าเช่นทุกที
...หรือจะเพลียจากเมื่อวาน?
โทริสคิด... ก่อนจะสลัดความคิดที่ว่าออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อระลึกได้ว่าคนอย่าง ‘คุณอีวาน’ น่ะหรือจะมีเหนื่อยมีเพลียเหมือนกับคนอื่นเขา
มือเรียวคลี่สะบัดผ้าห่มเล็กน้อย ก่อนจะพับวางเก็บ แล้วหันไปขึงผ้าปูที่นอนให้เตียงเรียบร้อย เรียวปากบางแย้มรอยยิ้มบางอย่างกลั้นไม่อยู่ ขณะที่จัดการกับเครื่องนอน ค่าแต่ละชิ้นที่ล้วนมีลวดลายของดอกไม้สีเหลืองดอกใหญ่นาม ‘ทานตะวัน’ ทั้งสิ้น
ถึงแม้จะมีท่าทางน่ากลัว ชวนให้ผู้อื่นหวาดผวา แต่อีวานก็ยังมีนิสัยน่ารักๆ ซึ่งชวนให้เอ็นดูอยู่ไม่น้อย ทั้งน้ำเสียงที่มักออดอ้อนราวเด็กไร้เดียงสา และรอยยิ้มกว้างร่าเริง...
...ที่ความจริงมักจะซ่อนความเยียบเย็นไว้เบื้องหลังความอ่อนโยนอันจอมปลอมเสมอ
ประกายเศร้าลึกปรากฏชัดในดวงตาสีมรกต...
น่าสงสาร.... ทั้งที่ยิ่งใหญ่และมีแต่ผู้ให้ความเกรงขาม แต่กลับไร้ซึ่งความสุขที่แท้จริง และปิดกั้นตัวเอง
เสแสร้ง... แกล้งใส่หน้ากากร่าเริงเหมือนเด็กน้อยที่ไม่รู้จักโต ซ่อนความเจ็บปวด...ความอำมหิตไว้อย่างเงียบงัน
“โทริส~”
เสียงใสๆ เรียกชื่อ ตามด้วยอ้อมแขนที่เอื้อมกอด และโถมสุดแรงจนล้มสะดุดปลายเตียงแผหลาบนฟูกนอนที่ขึงตึงให้ยับย่นอีกครั้ง
โสตประสาทรับรู้ได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่และแชมพูที่อีกฝ่ายมักใช้เสมอ และเส้นผมอ่อนนุ่มสีจางที่คลอเคลียอยู่บนแผ่นหลัง
“อุ่น...”
ร่างที่เกยทับว่าค่อนตัวว่า ขณะที่ถือวิสาสะซุกไซร้คนที่นอนเกร็งแข็งแบบไม่รอคำอนุญาตเช่นที่ทำเสมอ
“โทริส.... อุ่นจังเลย”
น้ำเสียงเล็กๆ ราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสาดังอยู่ไม่ไกลไม่ใกล้ฟังอู้อี้ เพราะเจ้าของเสียงแนบใบหน้ากว่าครึ่งกับแผ่นหลังที่ให้ความอบอุ่น
...และนอนนิ่งซะอย่างนั้น
เป็นเวลานาน.... จนฝ่ายคนถูกกอดกึ่งนอนทับได้แต่อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะทำอย่างไร จะผลัก.... ก็กลัวโกรธ จะให้พูดว่า ‘ปล่อย’ เพราะเกรงว่าจะเป็นหวัด ด้วยสาเหตุที่มานอนตากลม โดยไม่ได้สวมเสื้อผ้าก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร
.....แต่อยู่แบบนี้ก็อุ่นดีเหมือนกัน
End.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น