Title: Touch..Just Dream..
Fandom: Toward The Terra
Author : Lina
Pairing: โจมี่xบลู..โทนี่xโจมี่
Rating: NC-15
[Touch.. Just Dream]
..สัมผัส..
..ที่ได้แตะต้องเพียงในความฝัน..
..รางเลือน..อ่อนนุ่มดั่งขนนก..
..คล้ายจะจางหาย..
..ตลอดเวลา..
"อ๊ะ..อา.."
เสียงหอบหายใจปนครางเครือ.. เล็ดลอดผ่านริมฝีปากบางสีอ่อนระเรื่อ.. แว่วสะท้อนในห้องกว้างแสนเงียบงัน หยาดเหงื่อไหลรินจับกับกลุ่มไหมสีขาวนุ่มสลวยซึ่งระปรกใบหน้างาม
โจมี่ละจากผิวกายขาว.. ที่ขาวลออจนพร่าตา... กลืนเป็นเนื้อเดียว... ราวจะหายไปกับเตียงกว้าง.. ดวงตาสีมรกต.. ไล่ตามร่องรอยสีแดงอ่อนประปรายบนผิวเนียนละเอียด.. ก่อนหยุดนิ่ง.. สบกับดวงตาซึ่งมีสีดุจเดียวกับโลหิต..
แววตาทอดมอง..
อ่อนหวาน.. อ่อนโยน..
รัก..เคารพ..เทิดทูน..
ปนเป..
..จนไม่อาจแยกแยะ..
"บลู.."
นามนั้น.. ถูกเอ่ยขานเพียงแผ่วเบา.. เรียวปากบางของผู้เอื้อนเอ่ยลดระยะห่างลงช้าๆ ราวรอคอยให้คนเบื้องล่างพักหายใจ.. และดวงเนตรสีแดงสวยที่หรี่ปรือเปิดลืม..
เจ้าของนามแย้มรอยยิ้มบาง.. เนื่องจากกายนี้เหนื่อยล้า.. และอ่อนกำลังเหลือเกิน.. หลังผันผ่านกาลเวลานับร้อยปี... กลีบปากระเรื่อ.. นุ่มนวล.. ดุจเดียวกับพื้นผิวของบุปผาที่มิเคยสัมผัสเผยออ้า..
รับจุมพิตของผู้ลดใบหน้าลงมาทาบทับ..
ร่างสูงโปร่งแนบกายกับร่างผอมบางซึ่งเหยียดยาวบนเตียงสีขาว.. มือเรียวแทรกผ่านสาบเสื้อ..
สัมผัส.. ลากไล้.. อย่างทะนุถนอม.. และอ่อนโยนนัก..
จมูกโด่งระรินลมหายใจบริเวณลำคอระหง.. แม้นยามขบเม้ม.. สร้างร่องรอยก็ทำอย่างนุ่มนวล.. มิเหมือนการตีตรา.. จับจอง.. ยึดตรึงว่าเป็นของตน.. หากเป็นการแสดงความรัก.. ที่ไม่อาจประมาณค่าได้..
ริมฝีปากบาง... พรมจูบบนใบหน้า.. เปลือกตา.. ผิวแก้ม.. และประทับเนิ่นนาน.. กับกลีบปากแสนหวานอย่างไม่รู้หน่าย.. ปลายนิ้วซึ่งเคล้นคลึง.. เร่งเร้า.. ตอบสนอง.. เคลื่อนตัวไปทุกตารางบนผิวขาว.. ราวให้เจ้าของร่างรู้.. ว่ามิมีที่ใด.. ปลอดจากสัมผัสของตน.. แม้นแห่งใด.. ก็มิคลาด..จากดวงเนตรสีมรกตนี้..
แขนเรียวบาง.. ขยับยก.. กอดร่างสูงเหนือกายตน.. ริมฝีปากบางคลี่.. คลายรอยยิ้มแสนอ่อนโยน.. ความเข็มแข็งอันเจนตา.. คุ้นตรึงใจ..
..มิรู้หาย..
ก่อนจะประทับจุมพิต.. ที่แผ่วเบาราวขนนกปัดผ่าน.. ต้องผิวกาย.. บนหน้าผากเจ้าของกลุ่มไหมสีทองสลวยที่ลากลื่น.. ตามเรือนร่างแสนเปราะบางของตน..
"บลู.."
ผู้อ่อนเยาว์กว่า.. เอ่ยนามนั้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ.. คล้ายเพ้อ..ละเมอ.. อ้อมแขนกระชับแน่น... สวมกอดร่างของคน..
ที่แสนสำคัญนัก..
เวลา.. กำลังจะหมดลง..
..แล้ว..
"ผม.. ผม...."
หยดน้ำตาไร้ที่มา.. รินหลั่งมิขาดสาย.. ไหลจรดปลายคาง.. มิอาจแทนที่ความคะนึงหา.. และอาวรณ์ลึกล้ำ...
สัญชาตญาณร้องเตือน..
ยามหลับลง..และลืมตื่นอีกครา..
..จะไร้ร่างในอ้อมแขนนี้..
" ไม่เป็นไร.. ไม่เป็นไร.."
มือเรียวขาวแตะสัมผัส..
ลูบเลื่อน.. กลุ่มไหมสีทองสลวยดุจปลอบประโลม.. ประหนึ่ง..คล้ายขับกล่อมเด็กน้อยให้นิ่งนิทรานัก..
เสียง..
..เสียง..
...เสียงนี้...
ศีรษะซึ่งปกคลุมด้วยเส้นผมที่มีสีคล้ายคลึงกับแสงแห่งดวงตะวันบนฟากฟ้า.. ซบลงกับลาดไหล่บอบบาง.. ที่แบกรับภาระอันหนักอึ้งมาแสนนาน..
ภาระที่เขาต้องสืบสาน.. ต่อยอดเจตนารมณ์..
..ตราบสิ้นลมหายใจ...
ดวงตาสีมรกตสวย.. หรี่ปรือ.. และปิดลงอย่างเชื่อมช้า.. แม้นเจ้าของร่างปฏิเสธสุดกำลัง.. ขยับลืมเต็มที่.. หากมิสามารถต้านทาน.. เสียงที่เป็นดั่งมนต์สะกด.. ซึ่งบรรเลงกล่อมอย่างอ่อนหวานริมหู..
สะท้อนกังวานในโสตประสาท..
..อย่างอ่อนโยนนัก..
เรียวปากบางเผยออ้า... ราวปรารถนาตัดพ้อผู้ที่จะจากจร..
แววตา.. ที่เปิดลืมด้วยสำนึกสุดท้าย.. หมายประทับภาพของคน.. ที่แสนสำคัญนักคนนี้..
ไปตราบนานเท่านาน..
แสงสลัวสีส้มอ่อนจางจากแหล่งกำเนิดแสงสว่างภายในยาน.. พาดผ่านนัยน์เนตรของผู้ซึ่งกำลังจะตื่นจากนิทรา.. ร่างโปร่งขยับกายด้วยความเมื่อยขบ ก่อนจะพบว่าตนถูกตรึงขัง.. ในอ้อมกอดอัน
คุ้นเคยของเด็กหนุ่มที่มีเรือนผมสีแปลกตา.. เส้นไหมนั้น..หยักศกยาวสลวยระเลยไปถึงกลางหลังเปล่าเปลือย..
"โจมี่.. ตื่นแล้วหรือครับ..?"
ราวจะรู้ตัว.. เจ้าของอ้อมกอดเปิดดวงตาสีชมพูที่มีสีเดียวกับเส้นผม.. แขนยาวๆ ของผู้นำไทป์บลูทั้งเจ็ดซึ่งถือกำเนิดบนดาวนาม 'นาสก้า' กระชับแน่น.. พร้อมซุกใบหน้าตนกับกลุ่มไหมสีทอง
สลวยด้วยความเสน่หานัก..
มิได้แลเห็น..
ดวงเนตรสีเขียวมรกต..
ที่ทั้งเรียบเฉย..และว่างเปล่า..
ของผู้ที่ตนรักนัก..
..แม้แต่น้อย..
โทนี่พรมจูบใบหน้าแสนงาม.. อย่างโหยหา.. เปี่ยมด้วยความรักเหลือล้น..
ดวงเนตรสีสวยปิดลงอย่างเชื่อมช้า เป็นจังหวะเดียวกับที่เด็กหนุ่มประทับริมฝีปากบนเปลือกตาบาง
เหนื่อย..
..ผมเหนื่อยเหลือเกินบลู..
" โจมี่.. ดูแลทุกคนด้วยน่ะ.."
เสียงนั้น..
น้ำเสียงแสนอ่อนโยน.. และเข้มแข็ง..
..ที่ติดตรึงดวงใจไม่รู้หาย..
"ผมรักนะ.. รักคุณ..."
เสียงทุ้มนุ่ม.. แสดงความรัก...และเสน่หาอย่างเหลือล้น.. มิอาจแทรกผ่านในโสตประสาท..
หลับ..
..ผมอยากหลับใหลชั่วนิจนิรันดร์..
อยู่ในห้วงแห่งความฝัน..
.ที่มีเพียงคุณ..
...บลู...
มือแกร่งรั้งท้ายท้อยผู้มากวัยกว่าให้แหงนหงาย... รับจุมพิตตน.. ลิ้นอุ่นร้อน.. สอดผ่านเรียวปากบาง.. คว้าน... เก็บกวาด.. ทุกความหอมหวานในโพรงปากนิ่มของร่างสูงโปร่งในอ้อมกอดอย่างหลงใหล.. เคลิบเคลิ้ม..
ดั่งคนคลุ้มคลั่ง
..ที่เสพติด..
..ยาเลิศรส..
มีแต่ต้องการ...
มากขึ้น..
..มากขึ้น..
...และมากขึ้น...
อยู่เรื่อยร่ำ..
สัมผัส..
..เพียงภาพฝัน..
".บลู... "
เสียงกระซิบ.. เพรียกหา..
แว่วแผ่วเบา..
..ราวคนหลงละเมอ..
Finish..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น