Title : Storm
Fandom : Gintama
Rate : ??
Pairing: KamuixGintoki
Fandom : Gintama
Rate : ??
Pairing: KamuixGintoki
-Storm-
เรือรบอวกาศขนาดใหญ่จอดเทียบเตรียมขนถ่ายสินค้าอยู่ห่างออกไปจากเมืองเอโดะเล็กน้อย แสงอาทิตย์อัสดงสาดไล้พื้นคอนกรีตจนเป็นสีส้มแดง และแปรเปลี่ยนสีแห่งสายน้ำให้เปล่งประกายระยิบระยับราวอัญมณี
เสียงสั่งการอย่างเฉียบขาดและฉับไวถูกส่งมาจากริมฝีปากหยักหนาของร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์รุ่มร่ามปิดบังผิวกายแทบทั้งหมด เนื่องจากเสียเวลาให้กับสภาพอากาสไม่เป็นใจอยู่นานนับชั่วโมง
ริ้วรอยบนใบหน้าบ่งชัดถึงกาลเวลาที่ผ่านร้อนหนาวมาเนิ่นนาน ดวงตาสีเข้มส่อเค้าความวุ่นวายใจ จากประสบการณ์ที่ผ่านมามันต้องเกิดเรื่องยุ่งยากตามมาแน่นอน
“อาบุโตะ.. ฉันไปล่ะน่ะ”
ท่ามกลางดวงตะวันที่ยังคงสาดแสง เจ้าของคำพูดหันมายิ้มให้ ทั้งๆ ที่ยังไม่ปลดผ้าพันแผลออกจากใบหน้า ผู้ฟังลมแทบจับกับสิ่งที่ได้ยิน
เครื่องยนตร์เรือยังไม่ทันหายร้อน... งานการยังไม่ได้เริ่มต้น...
นี่สรุปพี่ท่านมาหาความ ‘สนุก’ ใช่ไหม? ไม่ได้มาทำธุรกิจตามที่ได้รับมอบหมายจากพวกตาแก่เบื้องบนมาใช่ม๊ายยยยยย
ม่านตาหรี่ลงเมื่อต้องมองย้อนไปเจอแสงสว่างของสิ่งที่เป็นอันตรายแก่ตนและเผ่าพันธุ์ที่มักเร้นกายอยู่ใต้รัตติกาล...มีชีวิตอยู่เพียงเพื่อฟาดฟันในสมรภูมิอันหนาวเหน็บ
“เดี๋ยวก่อน! หัวหน้า!”
ถ้อยคำรั้งด้วยอารามตกใจกับความกะทันหันของเหตุการณ์แทบเปลี่ยนเป็นเสียงว๊ากลั่น เมื่อพบว่าคนที่เป็นหัวหน้าเคลื่อยกายหายไปผู้คนซึ่งสัญจรอยู่ในบริเวณจนยากแก่การตามตัวไปเสียแล้ว
“คุณอาบุโตะ แล้วจะเอายังไงกับสินค้าที่ในโกดังสองที่ยังเหลืออีกล่ะครับ?”
ลูกน้องซึ่งมีรูปลักษณ์ละม้ายคนมีหัวช้างเอ่ยถาม.... ไม่แน่ใจกับงานที่ไม่คุ้นชิน ปกติกองพลที่เจ็ดเป็นหน่วยที่มีชื่อเสียงกว่าแข็งแกร่งที่สุดนี้ไม่ได้มีหน้าที่คุ้มกันและขนส่งสินค้าแต่อย่างใด งานหลักหนักไปด้านที่ต้องใช้ความสามารถในการต่อสู้มากกว่า
แต่ไอ้เจ้าหัวหน้าดันนึกครึ้มรับงานขึ้นมาดื้อๆ ไอ้เราก็ว่ามันแปลกๆ อยู่ คนที่ในหัวสมองมีแต่เลือดและการต่อสู้แบบนั้นจะรับงานที่แทบไม่ต้องออกแรงอะไรอย่างคุ้มกันขบวนขนส่งสินค้ามาโลกมนุษย์อย่างมีด้วยตัวเอง
อาบุโตะถอนหายใจเฮือกใหญ่...
อันที่จริงเขาควรจะสงสัยตั้งแต่เห็นรอยยิ้มหวานแสนระรื่นของไอ้คุณหัวหน้าแล้วล่ะ
ถ้ามันเกิดเรื่องใหญ่อย่างคราวโยชิวาระขึ้นมา...
งานนี้เขาต้องปั่นเรื่องอะไรไปบอกพวกตาแก่นั้นตามประสงค์หมอนั่นอีก(ว่ะ)!!
แต่ดูเหมือนคนในความคิดจะอายุยืนไม่ใช่เล่น เพราะไม่ทันไรคุณหัวหน้าก็โผล่ผมและร่มตัวเองเข้าในในคลองสายตาของลูกน้อง ใบหน้าคมยิ้มกริ่ม....อารมณ์ดีจนเขารู้สึกได้แม้เห็นในระยะไกล
“ไง อาบุโตะ ทำงานสบายดีไหม?”
คามุอิใช้เวลาไม่นานนักในการสาวเท้าเข้าหาอีกฝ่าย ทั้งที่ท่วงท่าการเดินไม่ได้เร่งร้อนอะไร หากเพียงแค่ชั่วอึดใจก็เคลื่อนกายมาอยู่เบื้องหน้าเสียแล้ว นี่คืออีกสิ่งที่บ่งชัดว่าคนคนนี้ยังเก็บงำความสามารถอันแข็งแกร่งไว้มากอย่างชนิดที่ใครก็คาดไม่ถึงอีกเยอะเลยทีเดียว
ว่าแต่....
ควรจะถามว่า ‘ทำงานเหนื่อยไหม?’ ไม่ใช่หรือไงไอ้คุณหัวหน้า!!
“ก็พอถูไถ แล้วนายไปทำอะ...”
ชายหนุ่มคิดอย่างหัวเสีย พลางเอ่ยตอบไปพอเป็นพิธี ถ้าไม่สังเกตเห็นรอยขีดสีแดงจางๆ ช่วงคอกับใบหน้าของอีกฝ่ายซะก่อน แน่ใจยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง.... ว่าไม่มีใครหรืออะไรทำอันตรายกับคนตรงหน้าได้ และหากมีจริงๆ คงมีชะตากรรมของเล่นให้ความ ‘สนุก’ ให้พ่อเจ้าประคุณ แล้วไม่พ้นกองเป็นซากศพไร้วิญญาณ
“ฉันมีอะไรแปลกไปหรือไง?”
เสียงถามยังคงระรื่น.... แฝงความมีอำนาจแสนเยียบเย็นไม่เปลี่ยนแปลง หากไร้กลิ่นคาวเลือด....และไอคลื่นเหียนของการฆ่าฟันเช่นทุกครั้ง
เมื่อพิจารณาดูแล้วมีบางสิ่งแปลกไป... แปลกแบบที่ไม่เคยสัมผัสได้จากเจ้าเด็กที่ชอบเล่นสนุกกับฝนเลือดที่หลั่งชโลมทั่วปฐพีคนนี้มาก่อน
To be continue.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น