[ฟิคสด Magi] Another Story [Kouen x Aladdin] –05–

Title : Another Story

Fandom :Magi

Rate : NC-17
^^ น้ำตาจะไหล เสี่ยมีน้ำยาแล้ว //ซับ

Pairing: Ren Kouen x Aladdin

 Note :

มโนต่อจากฟิคสดซินอาลีของ @Blood_hana เป็นเรื่องของฝั่งอาละดินค่ะ

 ของบลัด >> Wedding Story

ฟิคสดจากที่ฟลัดๆ ไว้ในทวิตเตอร์ ภาษาไม่สละสลวย คิดอะไรได้ก็แต่งเป็นมุกไปเรื่อยๆ นะคะ
ปล.อาละดินในฟิคนี้สัก 14 ล่ะค่าา

ชายหนุ่มนิ่งไปกับคำถามนั่น… ไม่ใช่เพราะลำบากใจที่จะตอบหรือตอบไม่ได้ แต่ดวงตาที่ดูสั่นไหวของเด็กตรงหน้าตั้งหากที่ทำให้เขาชะงักไป

ความเมตตาปรานีไม่เคยมีอยู่ในสมอง ไม่ว่าจะกับใคร ขอแค่ได้สิ่งที่ต้องการ ไม่ว่าต้องวางแผนหรือใช้วิธีไหนเขาก็จะทำให้ได้มา

ใช่…

ไม่ว่าจะทำเรื่องโหดเหี้ยม ไร้มนุษยธรรมแค่ไหนก็ตาม

แต่งเข้าเจิดจรัส…แล้วเป็นมเหสีของข้า

โคเอ็นเอ่ยราบเรียบ ราวกับกำลังพูดเรื่องปกติธรรมดาหรืออะไรที่ไม่สลักสำคัญ ถึงอายุขนาดเธอจะแต่งงานมีลูกกันจะไม่ใช่เรื่องแปลกก็ตาม แต่เธอ…อาละดินเป็นเมไจ…เป็นผู้ที่เหล่าลูฟในกระแสอันยิ่งใหญ่รักใคร่ที่สุด การจะเป็นของใครแค่คนเดียว มันผิดธรรมชาติ

อย่างน้อยๆ ตามที่ได้เห็นมา…เมไจไม่เคยมีคนรักหรือตกเป็นของใครคนเดียวมาก่อน

ยิ่งกว่านั้น…

จักรวรรดิเจิดจรัสเองก็มีจูดัลคุงอยู่แล้ว ถ้าเธอเข้าร่วมจะกลายเป็นประเทศนี้มีเมไจสองคน

มันเป็นการฝืนกฎ.. ผิดธรรมชาติ

คุณลุง…ล้อเล่นหรือเปล่าฮะ?

อาละดินพยายามทำให้มันกลายเป็นเรื่องขบขันไร้สาระที่พูดลอยๆ ไป ยิ่งเห็นคนตรงหน้าลุกจากหลังโต๊ะที่ทำงานเดินมาหายิ่งหวั่น

ว่าไง? หรืออยากแล่นกลับไปเป็นเมไจที่ซินเดรียมากกว่า? โคเอ็นเยาะ

ไม่..ใช่… ผมไม่เคยคิดจะเป็นเมไจให้ประเทศไหนทั้งนั้น อาละดินโต้ เธอไม่เข้าใจเลย… ว่าคุณลุงคิดอะไรอยู่

หวะ… เหวอ! คุณลุง!! ร่างเล็กร้องอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆ ถูกช้อนรวบขึ้นอุ้มพาดบ่ากว้าง

ถ้าอยากไปนัก… ข้าก็จะทำให้แน่ใจว่า ไม่ว่าจะไปที่ไหนแกก็ต้องกลับมาหาที่นี่ พูดพลางเดินลึกเข้าไปในห้องส่วนตัวของตนเอง

อาละดินเริ่มกลัวขึ้นมาจริงจัง เพราะหน้าโหดๆ ที่เหมือนจะเรียกภูษาเวทย์มาเผาคนขัดใจให้เป็นเถาในทีเดียว แต่ละคนเลยส่งเธอที่เป็นคนก่อเรื่องมาเป็นทัพหน้า แล้วหลบฉากไปกันหมด

ตอนนี้… ถึงจะส่งเสียงร้องไปดังแค่ไหนก็ไม่มีใครมาช่วยทันแน่

เดี๋ยว….เดี๋ยวก่อน คุณลุงจะทำอะไร…กันแน่?

ร่างเล็กตะกายลงจากบ่ามาได้ก็สำลักถามเสียงสั่น สอดสายตามองหาทางหนีทีไล่สุดชีวิต

ไม่เอานะ… ไม่เอา… เธอกลัว

มือขยุ้มกำผืนผ้าใต้ร่างแน่น แต่ยิ่งเห็นรอบข้างชัด มือเท้าก็ยิ่งเย็น เธอรวบรวมสมาธิไม่ได้ คิดอะไรไม่ออกเลย

นี่มัน…ห้องนอนคุณลุงนี่น่า!

อาละดินไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดไม่รู้ว่าปกติผู้ชายกับผู้หญิงเขาทำอะไรกันบนเตียง เคยได้ยินผ่านหูมาด้วยซ้ำว่าสำหรับพวกเจ้าชายมีการหลับนอนกับหญิงสาวที่ถูกเลือกเฟ้นมาเพื่อสืบเชื้อสายต่อไป

และคนตรงหน้าเอง..ถึงจะได้ชื่อว่าผวาหรือไม่ชอบเข้าใกล้หญิงสาว แต่ก็มีสนมหรือมเหสีอยู่แล้วแน่ๆ ถึงเธอจะไม่เคยเจอก็เถอะ

คะ..คุณลุง ใจเย็นๆ ก่อนนะ ผมสัญญาว่าจะไม่ไปไหน…ไม่ ทำอะไรแบบนั้นอีกแล้ว

ริมฝีปากบางสั่นระริก รับรู้ได้ถึงฟันที่ขบสั่นในปากจากความตื่นตระหนกที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง แสงของโคมเทียนทาบทับบนเงาข้างใบหน้าคมเข้มที่เรียบเฉยจับใจ

แล้วไง? โคเอ็นปรายถาม แต่กลับไม่รอคำตอบ แม้มือน้อยจะผลักไสสุดแรง แต่ร่างสูงใหญ่ก็โน้มลงมาทาบทับ ปลายจมูกคลอเคลียไปกับลำคอขาวเนียน กดจูบหนักๆ ลงบนชีพจรที่กำลังสั่นระริก

ไม่สนใจเสียงสะอื้นที่เริ่มครวญในลำคอของคนอายุน้อยกว่า ลิ้นร้อนไล่เลียขึ้นไปแตะบนแก้มนิ่มที่หยดน้ำตาเริ่มกลิ้งไหลลงมา

มือใหญ่ลูบศีรษะของเด็กที่กำลังร้องไห้ไม่คิดชีวิตราวกับจะปลอบโยน ปลายนิ้วสางเส้นผมสีน้ำเงินเข้มสวยแผ่วเบา ก่อนเรียวปากหนาจะแตะลงบนหน้าผาดลาดเนียน

กลัวเหรอ? เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับจะอ่อนลง ใบหน้าคมละห่างมาเล็กน้อย ก่อนใช้นิ้วเกลี่ยหยดน้ำตาที่คลอเต็มหน่วยตากลมใส อาละดินพยักหน้าหงึกหงัก แต่ยังติดสะอื้นในลำคอ

มือใหญ่แตะลงข้างแก้มนิ่มที่ชื้นรอยน้ำใส ก่อนประคองขึ้นมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นผะผ่าวรินรดบนนผิวหน้านวล

แต่ข้าจะไม่หยุด… แล้วก็จะไม่ปล่อยไปไหนอีกแล้ว

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเบิกกว้างอย่างตกตะลึง ริมฝีปากเตรียมจะส่งเสียงกรีดร้องขอให้คนช่วยแม้รู้ว่าไร้หวัง ถึงจะมีคนได้ยิน แต่ใครในที่แห่งนี้จะหาญกล้าพอจะขวางคนตรงหน้า

และโคเอ็นเองก็ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ต่อต้านด้วย ริมฝีปากหนาฉกวูบลงมา.. บดเบียดกับเรียวปากเล็กน้อยของเด็กสาว

เสียงอู้อี้ครางประท้วง พอๆ กับลิ้นน้อยๆ อ่อนเดียงสาที่พยายามดุนดันขับไล่ และมือที่ไม่หยุดผลักไส แต่กำลังและเรี่ยวแรงอันน้อยนิดนั่นไม่ส่งผลกระทบอะไรเลย

ชายหนุ่มไม่แม้กระทั่งเสียเวลาไปรวบจับมือที่ต่อต้านนั่นด้วยซ้ำ ขณะที่ไล่ต้อนในโพรงปากนุ่มนิ่มของเด็กน้อย มือสากก็เลื่อนไล้เข้าไปในรอยแยกของสาบเสื้อที่ซ้อนทับกันอยู่

อ๊ะ… หลุดเสียงครางออกมาได้แค่คำเดียว มือที่ปัดป้องอีกฝ่ายก็ต้องยกขึ้นมาปิดกลั้นเสียงตัวเองไว้ เรียวปากที่คุกคามช่วงชิงลมหายใจถอดถอนให้กอบโกยโอกาสได้เพียงครู่เดียว ก็ย้ายลงไปบนลาดไหล่เปล่าเปลือยที่ถูกดึงรั้งร่นลงมา ฟันคมขบหัวไหล่เล็กเบาพอให้สะดุ้ง

หากสิ่งที่ทำให้วาบไหวที่สุดไม่ใช่ริมฝีปากนั่น… แต่เป็นปลายนิ้วหยาบสากที่แตะลงบนหน้าอกเล็ก… สัมผัสของมันระอุร้อนอย่างประหลาด และยิ่งเพิ่มพูนความร้อนมากขึ้นไปอีก เมื่อปลายนิ้วนั่นเคล้นคลึงบนยอดอกเล็กสีแดงอ่อนราวกับทับทิมเม็ดน้อย

ร่างกายอ่อนเยาว์…ไร้เดียงสาเกินกว่าจะรู้จักกันอดกลั้น มันแข็งตึงขึ้นตามที่ผู้มีประสบการณ์มากกว่านำพา

เสียงสะอื้นหายไปแทนที่ด้วยเสียงครางเครือ ความรู้สึกร้อนวูบวาบประหลาดเต้นระริกไปทั่วร่างกายสาว อึดอัดกับความรู้สึกไม่คุ้นชินที่ก่อตัวในร่าง

มันไม่ใช่ความเจ็บปวด…. แต่เป็นอะไรที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน

….ม่ะ… ไม่เอา….

จากที่กลัวอีกฝ่าย คราวนี้อาละดินเริ่มกลัวตัวเองมากกว่า เธอเป็นอะไรไป…. ร้อน… ร่างกายมันร้อน…

ราวกับสองมือและริมฝีปากที่แตะต้องลงบนผิวกายส่งผ่านความร้อนจากเจ้าตัวมาให้เธอ

อย่า…หยุดที คุณลุง รู้สึกสับสนจนน้ำตาเอ่อ ได้แต่หอบหายใจเสียงพร่า หากสิ่งที่ตอบแทนกลับเป็นใบหน้าคมที่เลื่อนลงมาใกล้ คางสากที่มีไรหนวดบางเบาถูไถกับลำคอ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาประกบจูบแนบแน่นบนเรียวปากเล็กบาง กลืนกินถ้อยคำห้ามปรามเสียสิ้น

เสียงของเหลวและผิวเนื้ออ่อนชื้นแฉะที่บดเบียดกันและกันเหมือนดังก้องอยู่ในหัว อาละดินยิ่งหลับตาแน่น ไม่สนว่าน้ำตาหรือจะอะไรที่หล่นร่วงจากดวงตาตัวเอง เธอไม่อยากรับรู้อีกแล้ว แต่กลับต้องสะท้านเฮือก ยามที่ฝ่ามือใหญ่แนบลงบนหน้าท้องแบนราบ ทั้งที่ยังริมฝีปากยังคงคลอเคลียพัวพันไม่ห่าง มือหนาค่อยๆ เลื่อนลงต่ำไปถึงสะโพกเล็ก

นิ้วเรียวยาวที่สอดแทรกเบิกทางเข้าไปในร่องเร้นน้อยที่เผยออ้าจากการรุกเร้านั้น เคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง

บนเนินเนื้อนั่นสัมผัสที่ก่อนนั้นไร้ไรขนบางเบา มีเพียงนวลเนื้อเปล่าเปลือย เพราะยังเด็กมากเหลือเกิน ซ้ำขนาดตัวเขากับเด็กเบื้องล่างผิดกันลิบลับ

ลำพังแค่มือเดียวก็โอบอุ้มหรือหิ้วได้แล้ว ยิ่งพอได้ทาบทับแนบชิดยิ่งตระหนักได้ว่า

เด็กน้อยนี้…..ช่างเปราะบาง

ราวกับเรือนแก้วที่ดูทรงพลังแข็งแกร่งยามมองจากไกลๆ หากเมื่อจับต้องแรงเกินไปก็จะแตกสลายคามือ

ลมหายใจกระตุกเป็นช่วงๆ ร่างกายสะท้านไหวเป็นระยะ ยามส่งผ่านปลายนิ้วเข้าไปให้ลึกล้ำกว่าเดิมเพื่อเตรียมพร้อม ต่อให้อยากครอบครองเป็นเจ้าของ แต่โคเอ็นก็ไม่อยากให้เด็กตรงหน้าเจ็บจนฝังใจ นับต่อแต่นี้จะเกลียดจนไม่อยากมองหน้า และถ้าเพิ่มความกลัวเข้าไปอีก

เขาคง….

ตลอดมาไม่เคยรู้สึกไยดีกับความเกลียดชังคือถ้อยคำสาปแช่ง มือนี้เปื้อนเลือดและทำสิ่งสกปรกมามากมายเพื่อให้ได้อำนาจมา

แต่…

แค่คิดว่าดวงตาคู่นี้.. ที่เคยมองมาอย่างวางใจจะเกลียดกันภายหลัง

“ฮ๊ะ…ฮ๊า….”

อาละดินหยุดสะอื้นแล้วแต่ยังเกร็งจนเขารู้สึกได้ ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มแน่นแต่ไม่อาจเก็บซ่อนเสียงครางปริ่มจะขาดใจไว้ได้ เพียงแค่เริ่มต้น…. นิ้วที่เคล้นคลึงวนในช่องทางที่ตอดรัดแน่น มันเล็กแคบ… ถึงจะมีหยดหยาดจากห้วงอารมณ์ที่ถูกบังคับปลุกเร้าค่อยหล่อลื่นจนมันช่ำเยิ้มไปจนโคนนิ้วก็ตาม แต่ขนาดของมันเทียบไม่ได้กับความต้องการที่ตื่นตัวขึ้นของเขาแม้แต่น้อย

อย่าเกร็ง…

ชายหนุ่มกล่าว พลางช้อนร่างเล็กขึ้นนั่งบนตัก มือลูบแผ่นหลังบาง ประคองให้อยู่ในท่านั่งดีๆ แล้วจัดแจงให้สองมือที่อ่อนแรงนั่นวางบนบ่าตัวเองเพื่อพยุงกายไว้

อ๊ะ…เจ็บ… ผม..เจ็บ แค่ส่วนปลายที่เริ่มแตะเบิกทางเข้าไป เด็กสาวก็สะดุ้งไหวอย่างแรง น้ำตากลับรื้นขึ้นคลอดวงตาคู่โตอีกครา

ผ่อนลมหายใจ…. ช้าๆ… ช้าๆ… ถ้าเกร็งเจ้าจะยิ่งเจ็บ

โคเอ็นปลอบ เรียวปากหนาจุมพิตบนหน้าผากเนียนชื้นเหงื่อมือที่วางบนบ่าสั่นระริกและจิกแน่นจนขึ้นข้อขาว แต่ความแข็งขึงร้อนผ่าวก็ยังถูกดุนดันเข้ามาทีละนิด

อึ่ก… ไม่ไหว…. ไม่…ไม่ไหวหรอกฮะ เด็กน้อยเจ็บร้าวเหมือนกับร่างกายถูกแยกออกเป็นสองส่วน รู้สึกได้ถึงบางอย่างในตัวกำลังฉีกขาด แต่โคเอ็นเองก็อดทนเหมือนกัน ตอนนี้เขาเข้าไปได้เพียงครึ่งทาง แต่เบื้องล่างของเด็กนี้ตอดรัดเขาจนแทบคลั่ง ภายในนั้นมันนุ่มอุ่นบีบรัดจนแทบจะละลาย

มือใหญ่รั้งสะโพกเล็กของร่างที่คร่อมทับอยู่ให้ลดต่ำลง อาศัยแรงจากร่างกายของเจ้าตัวเอง ฝืนบังคับให้รับเข้าแก่นกายของตนเข้าไป

เล็บคมจิกลงไปบนบ่ากว้างจนได้เลือด พอกับฟันคมขาวที่จบลงมาตามกัน เด็กนั่นไม่ยอมร้อง แต่เลือกที่จะปิดกลั้นเสียงไว้ด้วยวิธีนี้ ในการสะกดความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นไปตามเรือนกายที่ถูกชำแรกแทรกเข้าไป

อึ่ก…

เจ็บจนน้ำตาซึม รู้สึกได้ถึงริมฝีปากสากที่ไล่จูบปลอบบนหัวตา ทำได้แค่นั่งนิ่งๆ ให้อีกฝ่ายทำตามใจชอบ ถึงจะเข้ามาได้หมดแล้ว แต่ก็ทำเพียงรั้งใบหน้าจากบ่ามาจูบเบาๆ แล้วมากอดไว้หลวมๆ ลมหายใจที่ระรดลงมาร้อนผะผ่าวราวกับไอของเปลวเพลิง ห่างเพียงคืบ เธอเห็นได้ชัดเจนถึงหยาดเหงื่อที่ไหลรินลงมาตามขมับ

อดทน….แล้วก็อดกลั้น

แต่ถึงอย่างนั้น…อาละดินก็ยังรับรู้ได้ถึงหยดเลือดที่รินไหลจากเบื้องล่างของตัวเองอยู่ดี ถึงจะพยายามข่มอารมณ์ไว้ไม่ให้ทำรุนแรงเกินควร แต่ขนาดร่างกายที่ต่างกันเกินไป ก็ยังสร้างความบาดเจ็บให้เธออยู่ดี

อย่าขยับ…อยู่นิ่งๆ

โคเอ็นขบฟันกรอดเอ่ยด้วยเสียงที่ราวกับเสียงคำราม ชายหนุ่มกอดเธอแน่นกว่าเดิม แล้วฝังจมูกลงไปตามกกหูและซอกคอ พยายามดึงรั้งสติและความต้องการที่ปรารถนาจะแทรกกายดึงดั้นเข้าไปสัมผัสโพรงเนื้อนุ่มอุ่นที่ตอดรัดแน่น แล้วบดขยี้กลืนกินความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาให้สมใจ

แต่ถ้าทำอย่างนั้น…ร่างกายที่เปราะบางนี้ เด็กตรงหน้าคงรับมันไม่ได้ แล้วบอบช้ำ

คะ…คุณ…ลุง…ไหวมั้… ยังไม่ทันสิ้นเสียงถาม ริมฝีปากเล็กที่ช้ำจนแดงก่ำก็ถูกประกบจูบอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ทำเพียงรุกล้ำทีละน้อยและเล็มชิมรสเช่นคราวนี้ แต่เรียวลิ้นหนาพลันดูดดึงไล่ต้อนไปภายในโพรงปากน้อยรุนแรง รวามกับจะเก็บเกี่ยวทุกความหวานภายในดูดสูบกันก็ไม่ปาน

ฝ่ามือที่เคยประคองกอดไว้หลวมๆ ก็เริ่มเลื่อนไล้ไปตามแนวโครงของสันหลัง ปลายนิ้วเหล่านั้นร้อนระอุพาลให้ขนลุกกราว ยิ่งฝ่ามือนั่นไล่ลงต่ำไปเคล้นคลึงบีบสะโพก มันก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ ผนังโพรงเนื้ออ่อนนุ่มตอดรัดแรงด้วยความความรู้สึกวาบไหว ซึ่งคนที่ฝังกายอยู่ในนั้นรับรู้ได้แทบจะในทันที จึงลองขยับกายสวนเข้าไป ร่างเล็กกระตุกสั่น แต่ไม่ได้ครางราวกับจะขาดใจเหมือนก่อนหน้านี้ เป็นเสียงแผ่วหวิวแฝงด้วยความอึดอีดและสุขสม ซ้ำยังผวากอดคอเขาไว้ซะแน่น จนอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มเอ็นดู

ไม่ต้องเกร็ง…. หายใจช้าๆ

โคเอ็นกล่าว มือค่อยๆ ประคองสะโพกเล็กกดลงมาทีละน้อยอย่างช้าๆ แล้วค่อยเริ่มความเร็วและถี่กระชั้นขั้นทีละนิด ร่างกายสอดประสานไร้ช่องว่าง หูได้ยินเสียงครางต่ำลึก แต่อาละดินเลือกที่จะหลับตา ฝังใบหน้ากับลาดไหล่หนาและกอดอีกฝ่ายไว้แน่น

ความรู้สึกสุดท้ายคือในหัวขาวโพลน รับรู้ได้ถึงของเหลวอุ่นจัดที่หลั่งรินเข้ามาในสุดที่ลึกที่สุดของร่างกายตัวเอง

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มปรือปรอยด้วยความเพลียและเหนื่อยอ่อน ก่อนที่ศีรษะเล็กจะซวนซบลงกับอกของคนที่ตระกองกอดไว้แล้วหลับไป

“อือ…อึ่ก” เสียงครางพึมพำเล็กน้อย ยามที่เขาถอดถอนกายออกมา

นัยน์ตาสีแดงเข้มมองใบหน้าอ่อนเยาว์หลับพริ้มไปอย่างนึกเอ็นดู พลางเอนกายลงกับเตียงกว้าง แล้วหลับใหลไปทั้งที่ยังกอดร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน

————————

กว่าจะจบ…..เล่นเอาลุ้นแล้วลุ้นอีก กร๊ากกกกกกกกกก