[ฟิคสด Magi] Another Story [Kouen x Aladdin] –01–

Title : Another Story

Fandom :Magi
Rate : PG-15
Pairing: Ren Kouen x Aladdin

 Note : มโนต่อจากฟิคสดซินอาลีของ @Blood_hana >> ตอนหนึ่ง

คุณลุงตั้งใจจะทำอะไรกันแน่? ในห้องรับรองแขกที่มืดสลัวมีเพียงแสงเดียวจากตะเกียงอันน้อย เมไจที่เด็กที่สุดร่อนพรมมาเยือนเร็น โคเอ็น

มือที่กำลังขีดเขียนจดหมายหยุดชะงัก ใบหน้าคมมองดวงตากลมโตสีน้ำเงินที่จ้องมาอย่างแคลงใจนิ่ง จะไม่เข้ามาหรือไงเจ้าหนู

อาละดินไม่ไว้ใจเจ้าของห้อง แต่จะให้ลอยอยู่นอกหน้าต่าง ลมกลางคืนก็หนาวเกินกว่าจะทำเช่นนั้น ร่างเล็กม้วนพรมเวทมนตร์เก็บแล้วปีนเข้าไปตามคำเชิญ

คุณลุงเอาจริง แต่ผมดูออกนะ ว่าคุณลุงไม่ได้สนใจอาลีบาบาคุง คุณลุงต้องการอะไรกันแน่? เมไจน้อยย้ำคำตอบ มือกุมไม้เท้าแน่น ยืนไม่ยอมนั่ง

แล้วจะทำไมล่ะเจ้าหนู? โคเอ็นกล่าว มือวางจดหมาย นัยน์ตาสีแดงเพลิงหันมาจ้องจริงจัง อาละดินรู้สึกกลัวสายตาแบบนั้น….เขาไม่ชอบเลย

เพราะผมเป็นห่วงอาลี…. อาละดินพูด แต่ยังพูดไม่จบประโยคอีกฝ่ายก็โพล่งขึ้นขัด ถึงได้ร่อนไปหาเจ้าซินแบดสินะ น้ำเสียงขุ่นมัวอย่างเห็นได้ชัด

อาละดินสะดุ้ง รู้ได้ไง? แต่ร่างสูงใหญ่ของคู่สนทนากลับผุดลุกขึ้น แล้วสืบเท้าย่างเข้ามาหา นัยน์ตาคู่โตมองเลิ่กลั่ก หาทางหนีทีไล่

ขาสะดุดปลายเตียง หากยังไม่ทันอ้าปากร้อง มือคู่หนึ่งก็พุ่งออกมาจากด้านหลัง ปิดปากที่กำลังจะส่งเสียงร้องแน่น กลิ่นกำยานจางๆที่ลอยฉุนขึ้นทันที

เป็นอย่างที่พี่บอกจริงด้วยแฮะ ว่าเจ้านี่ต้องมาหาพี่เอง ร่างเล็กสิ้นสติลงไปกับอ้อมแขนของโคฮาที่รอรับ โคเอ็นมองเฉย พากลับฐานบัญชาการข้า

อาละดินตื่นมาอีกครั้ง บนเตียงไม้สี่เสาดูเก่าแก่ ภายในห้องตกแต่งด้วยศิลปะอันเป็นเอกลักษณ์ของจักรวรรดิเจิดจรัส ที่นี่มัน…?!

หลับไปสามวันแน่ะ เจ้านี่น่ะ เจ้าของเสียงเป็นคนที่อาละดินพอจะคุ้นอยู่บ้าง โคฮาคุง! ร่างเล็กร้องเรียก

จะลุกไปหา แขนขากลับโดนดึงรั้งจากเสื้อผ้ารุ่มร่าม ทำเอาคนมาเยี่ยมได้แต่ส่ายหน้า เดินมาแก้ชายผ้าที่รัดพันออกให้ เส้นผมสีเข้มสยายยุ่งไม่เป็นทรง

เจ้านี่ล่ะนะ โคฮาส่ายหน้าพลางถือวิสาสะนั่งลงบนฟูกนอน แต่ช้ากว่าคนที่เพิ่งตื่น ร่างเล็กโผเกาะเพื่อนสนิทหมับ นี่มันเรื่องอะไรกัน? โคฮาคุง

อย่าคิดหนีล่ะ นี่เป็นฐานบัญชาการของท่านพี่ ต่อให้มีปีกหรือเป็นเมไจก็ไปไหนไม่รอดหรอกนะ โคฮาไม่ตอบคำถาม เลี่ยงไปพูดเรื่องอื่น มือลูบศีรษะเล็ก

ไม้เท้าโดนยึด พรมเวทมนตร์ก็ถูกเอาไป ต่อให้เป็นเมไจที่เลืองฤทธิ์ หากถูกปลดอาวุธก็ไม่ต่างจากลูกไก่ในกำมือ

ยังไงก็ต้องกลับไป…. อาลีบาบาคุง คุณโมล ยามุซัง แล้วก็ทุกคนต้องเป็นห่วงอยู่แน่

วันส่งเจ้าหญิงไปซินเดรีย ไร้เงาเมไจน้อยที่เป็นเพื่อนสนิท ถามไถ่คนที่น่าจะรู้อย่างโมลเซียน่าก็ได้ความแค่ว่า ‘อาละดินซังบอกมีธุระต้องไปทำค่ะ’

เร็น โคเอ็นเองก็กลับฐานบัญชาการทันที ผิดสังเกตจนฮาคุริวเอง ปฏิเสธคำชวนของราชาซินแบดแลพราชินีหมาดๆ อย่างอาลีบาบา กลับบ้าน

ติดใจสินะ เจ้านี่ขี้ระแวงไม่เปลี่ยน เสียงของนักบวชประจำจักรวรรดิล่องลอยในหัว ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า จูดัลหัวเราะกับเสียงแข็งๆนั่น

คาดไม่ผิดจริงๆเขาจำเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากประตูไม้เบื้องหน้าได้ อาละดินซัง ในนี้มีแต่คนของคนของเร็น โคเอ็น เขาจะช่วยผู้มีพระคุณออกไปได้ยังไง

อ๊ะ! พี่ฮาคุริว! ประตูเปิดออก อาละดินเรียก ใจชื้นขึ้นอีกโขที่อย่างน้อยก็เจอคนรู้จักเพิ่มอีกคน แต่ชุดกรุยกรายที่สวมใส่เล่นเอาเดินลำบาก

หนุ่มผมแดงอีกคนในห้องได้แต่ส่ายหัว นี่ๆ โคฮาคุง ไม่มีชุดที่มันใส่สบายกว่านี้แล้วเหรอ? เดินลำบากง่ะ… อาละดินดึงแขนคนที่ตามออกมา

แต่ในสายตาของคนที่คุ้นเคยกับชุดของพวกคนชั้นสูง.. อย่างฮาคุริวและจูดัลนี่เห็นเลยว่าเจ้าหนูนั่นโดนจับแต่งหญิงชัดๆ รอดูว่าคนโดนถามจะตอบยังไง

ช่างเรื่องชุดเหอะน่า! โคฮาบอกปัดหน้าตาเฉย แถมฉวยโอกาสโอบไหล่ร่างเล็กมาชิด ไปกินข้าวกันดีกว่า ข้าหิวแล้ว แล้วก็พาซื่อเดินไปกับเขาอย่างว่าง่าย

กองทัพเดินด้วยท้องนี่… ถ้าหิวอยู่จะหนียังไง แถมยังไม่รู้ทางอีกตั้งหาก เดินไปหาทางหนีไปดูมีอนาคตกว่าเยอะ อาละดินคิด

อีกอย่างต้องตามหาไม้เท้ากับผ้าโพกหัวเวทมนตร์ ไม่มีสองอย่างนี้เขาหนีไม่ได้รอดแน่ๆคิด พลางยิ้มร่าอย่างแนบเนียน พยายามไม่ให้ผิดสังเกต

แต่ก็ได้แค่คิด เพราะเมื่อประตูห้องอาหารเปิด เร็น โคเอ็นก็นั่งรออยู่แล้ว อาละดินชักสีหน้า เบ้ปากทันที ขาขยับเดินหนี

หากถูกมือคนที๋โอบอยู่ลากพาไปใกล้ โคฮาคุง! สุดท้ายกลายเป็นว่าเขานั่งตรงกลางระหว่างโคฮาคุงกับคุณลุงโคเอ็น… ตรงหน้าเป็นเมไจผู้มีลุฟสีดำรอบตัว

แม่ทัพเร็น ฮาคุเอย์ มาถึงพอดี เลยได้ร่วมโต๊ะอาหารพร้อม ยังกับวันร่วมญาติไม่มีผิด อาละดินอยากลุกไปนั่งกับฝั่งพี่น้องฮาคุริวและฮาคุเอย์

แต่มือใหญ่กลับจับข้อแขนไว้ ใต้โต๊ะ แน่นหนาจนลุกไม่ขึ้น แรงเด็กเล็กไม่อาจสู้ผู้ใหญ่ได้ จำต้องนั่งกินแบบไม่รู้รสไป

ครั้นจะให้โคฮาคุงช่วย ก็นั่งถัดไปซะอีก ไปไงมาไงอาละดินถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ? ท่านโคเอ็น หญิงสาวหนึ่งเดียวถาม พลางมองสีหน้าไม่สู้ดีนัก

อาละดินอ้าปากจะตอบ แต่โดนมือที่จับไว้บีบแน่นให้ชะงักไป กลายเป็นเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูดซะแทน เด็กนึ้มาตามคำเชิญข้าในฐานะแขก

โคฮาเฉยๆ ไม่ได้พูดอะไร ผิดกับจูดัลที่ผิวปากเดาะลิ้นกวน ฮาคุริวตากร้าวขึ้นทันที เชิญ บ้าอะไรลักพาตัวชัดๆ!

พี่สาวหันมอง ฝ่ายคนที่เป็นเป้ากลับนิ่งเฉย ตรงกับมือที่กุมร่างเล็กแน่นไม่ปล่อยกว่าเดิม ไหนล่ะหลักฐาน? โคฮายักไหล่ถามกลับอย่างกวนประสาท

ไม่มีล่ะสิ งั้นจะมากล่าวหาพี่เอ็นลอยๆได้ไง หือ? ว่ามั้ยคุณฮาคุเอย์ ย้อนกลับไปถามหญิงสาวที่นั่งข้างอีกตั้งหาก ฮาคุริวสบตากับอาละดินที่หน้าซีด

ได้แต่ส่ายหน้ารัวๆ ว่าไม่เป็นไร เขาไม่มีอำนาจที่นี่พอจะต่อต้านสองพี่น้องนั่น ยิ่งกว่านั้นพี่สาวก็อยู่ เขาจะยิ่งห่วงหน้าพะวงหลัง

คุณลุงจะทำอะไรกันแน่? อาละดินถาม ตอนนี้เขาหงุดหงิดซะจนลืมกลัว โคฮาคุงเองก็เข้าข้างพี่ชาย จะรอให้คนอื่นช่วยก็ไม่ใช่นิสัย ลุยถามให้รู้เรื่อง

แต่ขนาดขึ้นเสียงใส่ก็ยังนิ่ง เด็กน้อยขัดใจจนถลกชุดที่ใส่จับรวบลวกๆ ปีนไปกระชากสาบเสื้อ นี่! คุณลุง! ตกลงจะเอายังไง!

อุ๊บ! คิกๆ โคฮารู้สึกอนาถกับท่าทางเอาเรื่องไม่เจียมขนาดตัวของเมไจน้อยจนหลุดขำ โคฮาคุง! หันไปแหวลั่น หวิดจะร่วงจากตักคนที่ขึ้นไปคร่อมทับ

นั่งดีๆ เดี๋ยวก็ตกลงไปจนได้ โคเอ็นถอนหายใจ ขณะที่สอดแขนโอบเอวไว้กันร่วง เป็นเด็กเป็นเล็กทำตัวว่าง่ายๆ หน่อย

ไม่เกี่ยวกับคุณลุงนี่! จะเอาไงว่ามาเลยดีกว่า ผมว่าเราไม่มีเรื่องอะไรต่อกันนะ! อาละดินยังคงถามต่อ ไม่ไยดีเสียงที่ดูจะอ่อนลงเวลาพูดด้วย

ถ้าจะให้… ที่ฉันสงสัยมากกว่าคือเมไจอย่างเธอจะปลอมเป็นเด็กผู้ชายทำไม? เจอสวนกลับแบบเล่นเอาอึ้ง ไม่คิดว่าจะโดนเรื่องนี้ ตลอดมาเขา..ไม่สิเธอ

ทำตัวแบบเด็กผู้ชายมาตลอด ทั้งเล่นกับพวกพี่สาวสวยๆ โน้นนี้ ตามคำแนะนำของอูโกะคุงที่กำชับไว้หนักหนาว่าเป็นผู้ชายมันปลอดภัยกว่าตอนเดินทาง

ว่าไงล่ะ? อยากให้ถามก็ถามอยู่ อาละดินเม้มริมฝีปากแน่น จะให้ตอบคำถามที่ตัวเองยังไม่รู้ได้ไง

คุณลุงสนใจเรื่องโซโลมอนไม่ใช่หรือไง เลี่ยงไปเรื่องตาใส ไม่ยอมรับหรือปฏิเสธเรื่องที่เป็นเด็กผู้หญิง

ไม่อยากตอบหรือตอบไม่ได้กันแน่?ยัยหนู หนุ่มใหญ่กระซิบถาม ใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ระริดบนหัว โคฮาเห็นแล้วขุ่นมัวอย่างประหลาดได้แต่หลบออกไป

อาละดินรู้สึกได้ว่าห้องเงียบกว่าปกติ หันซ้ายหันขวาไม่เหลือใครสักคนในห้อง ได้แต่มองคนตรงหน้าอย่างหวาดๆ คิดจะทำอะไรกันแน่?

เฮ้อ… ไม่ต้องทำหน้าทำตาเหมือนฉันเป็นภูตผีขนาดนั้นก็ได้ ราวกับล่วงรู้ความคิดในหัว โคเอ็นกล่าวลอยๆ

ฉันไม่ทำอะไรเด็กเล็กๆ หรอกน่า สำทับมาอีกประโยค แต่อาละดินก็ไม่สู้ไว้ใจอยู่ดี กับคนที่ลักพาตัวกันมาถึงนี้หน้าตาเฉยใครจะเชื่อใจได้กัน?

มือใหญ่วางบนศีรษะเล็กด้วยกิริยากึ่งเอ็นดูกึ่งวางแปะไว้เฉยๆ พูดเรื่องโซโลม่อนอะไรนั่นขึ้นมาแล้ว ว่างพอจะไปห้องสมุดกับฉันมั้ยล่ะ? ถึงจะสงสัย

แต่อาละดินก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตกลง หากวินาทีที่พยักหน้าตอบไป กลับถูกอุ้มราวกับเป็นตุ๊กตา ฮ่ะ! ร้องออกมานิดเดียวได้แต่ผวาเกาะบ่ากว้าง

โคมไฟตามระเบียงสว่างเรื่อเรืองขึ้นแทนแสงสุดท้ายที่ตกจากขอบฟ้าไป ท่ามกลางสายตาของทหารที่ยืนยาม ภาพที่เห็นถือรัชทายาทโคเอ็นกลับอุ้มเด็กน้อย

ที่พวกเขาไม่คุ้นหน้า แต่สายตาที่ตวัดมองมา ยามเผลอไปจ้องใบหน้าใสๆนั่น ทำเอาขนลุกซู่ ลูกสาวบ้านไหนกันล่ะนั้น? องค์ชายใหญ่ถึงได้อุ้มอย่างถนอมซะ

ปฏิกิริยาแสดงชัดว่าหวงและไม่ให้มองแจ่มแจ้ง จนเหล่าทหารยามได้แต่ก้มหน้าไปก็มองฟ้ามองดินกันไป ผิดกับอาละดินที่กวาดสายตาไปทั่วเพื่อหาทางหนี

ผมเดินเองได้นะคุณลุงโคเอ็น! สรรพนามที่เอ่ยออกมาจากต้นเสียงเล็กใสนั่น ส่งผลให้ทหารแต่ละคนแทบกลั้นหัวเราะกันไม่ทัน

มั่นใจเลยว่าถ้าเป็นคนอื่นเรียกไม่แคล้วคงโดนลงโทษ แต่ซีกหน้าที่เคยเย็นชาของเจ้านายที่เห็นบ่งชัดว่าดูระอามากว่าจะโกรธเคืองคนพูดจริงจัง

สงสัยตำแหน่งมเหสีที่ว่างของท่านโคเอ็นคงได้คนมานั่งก็งานนี้ ถ้าสลัดข้อหาต้อยเด็กไปได้น่ะนะ แต่อีกสัก2-3ปีก็ใช้งาน?ได้แล้วแหละตอนนั้น

ถึงแล้ว… หลังจากตะกายลงมานาน ไม่ทันสิ้นเสียงว่าถึงดี พอมือที่อุ้มอยู่คลายปั๊บ อาละดินก็กลิ้งลงไปกับพื้นของประตูห้องที่เปิดอ้าทันที

ปิดประตูถูกปิดลงตามหลัง ทำให้ห้องมืดไปครู่หนึ่ง ก่อนแสงไฟจากตะเกียงในมือของคนที่พามาจะจุดขึ้นแทน วูบหนึ่งอาละดินรู้สึกโล่งใจ

เธอไม่ได้กลัวที่มืด…. แค่รู้สึกไม่ดีหากอยู่คนเดียว ความอ้างว้างที่สั่งสมมานานทำให้รู้สึกเหงาจับขั้วหัวใจ ก่อนหน้านี้จะมีคุณโมล อาลีบาบาคุง

ต่อมาก็พี่ฮาคุริว หรือจะตอนที่ไปมัคโนชุตัทก็ยังมีโคฮาคุง แต่ตอนนี้ไม่มีใครเลย.. มีแค่เธอคนเดียวที่อยู่ตรงนี้กับใครอีกคนที่ไม่คุ้นเลย

ไม่สิ!เราอยู่กลางฐานใครก็ไม่รู้ต้องเข้มแข็งไว้!! อาละดินกำมือแน่นเรียกสติตัวเองกลับมาทันที แต่ถึงคิดงั้น พออีกฝ่ายจับจูงไปนั่งก็เดินตามง่ายๆ

คุณลุงโคเอ็นนี่ให้ความรู้สึกเหมือนพ่อมากกว่าพี่ชายนะฮะ อาละดินหลุดโพล่งขึ้น ขณะที่อีกฝ่ายกำลังกางม้วนเอกสารลงบนโต๊ะอ่านหนังสือ

คิ้วคนให้ความรู้สึกเหมือน’พ่อ’กระตุกสั่น ตอนแรกคุณลุง ตอนนี้เป็นพ่อยัยเด็กนี่เห็นเขาเป็นอะไรกันแน่ห๊ะ! อยากจะถามเหลือเกิน แต่กลัวคำตอบ

ยิ่งพอสบตากลมโตใสๆ ล่อแสงเทียน ดูไร้เดียงสาแล้ว ไอ้จะโกรธก็ทำไม่ลง พูดได้แค่ว่า จะคิดยังไงก็ช่างเถอะ มาดูนี่ดีกว่า เสียงอ่อนใจเหลือจะกล่าว

ภาษาทรัน อ่านออกใช่มั้ย? รู้แต่ยังถาม อาละดินพยักหน้า ร่างเล็กเดินเข้ามาปีนขึ้นเก้าอี้ขึ้นไปเท้าแขนบนโต๊ะ เพราะตัวเล็กเกินกว่าจะนั่งอ่านได้

แต่ตะเกียงมีอันเดียว แค่ข้างตัวโคเอ็น มุมที่อาละดินอ่านแสงส่องไม่ถึง เจ้าของห้องส่ายหน้ากับความรั้นของเด็กที่ไม่เอ่ยปากขอ

เลยถือโอกาสอุ้มมานั่งตักให้อ่านไปพร้อมกัน จะได้อ่านชัดๆไง ยัยหนู อาละดินที่อ้าปากจะว่าต้องหุบฉับ นั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาบนหน้าขาอีกฝ่ายไป

ดวงตาไล่ตามปลายนิ้วเจ้าของอ้อมแขนที่ลากผ่านไปอย่างสนอกสนใจ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าท่าที่นั่งอยู่นี่เหมือนโดนกอดขังกลายๆแล้ว

ข้อมูลในนี้ไม่ใช่อะไรแปลกใหม่จากความรู้ของปัญญาโซโลม่อนที่มีก็จริง แต่มันเป็นมุมมองของเหล่าผู้คนที่ไม่เคยรู้มาก่อน

คุณลุงตั้งใจตามหาความจริงของโลกใบนี้จริงๆ สินะ… อาละดินคิด ขณะจับจ้องไปที่ตัวอักษรมากมาย คิดสะระตะแล้ว การที่เขาอยู่ที่นี่อาจจะดีกว่าก็ได้

ถ้าคุณลุงโคเอ็นสัญญาว่าจะไม่โจมตีบัลแบดเป็นฐานที่มั่นและไม่ยุ่งกับซินเดรีย ผมจะอยู่ที่นี่ก็ได้ อาละดินตัดสินใจ เธอจะไม่หนี แต่จะหาความรู้แทน

ได้ ฉันสัญญา แต่เธอต้องไม่หนีไปไหน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น โคเอ็นตอบรับข้อเสนอนั้นโดยไม่เสียเวลาคิดสักนาที อาละดินยิ้มร่า ขอบคุณฮะ!

เด็กน้อยไม่ได้เอะใจประโยค ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น’ แม้แต่น้อย #จบฟิคสดโคเอ็นอาละ

โซนของแถม

อาละดิน : …ว่าแต่คุณลุงจะอุ้มทำไมฮะ? เดินแค่ไม่เท่าไหร่ก็ถึงแล้ว?

โคเอ็น : ถ้าไม่จับไว้ก็จะหนี…หรือไม่จริง?

จูดัล //แอบอยู่แถวนั้น : อยากแต๊ะอั๋งเด็กล่ะสิไม่ว่า….

ข้อมูล //แปะกันลืม

เสี่ย 28 อาละดิน 12 จูดัล 19 โคฮา 18 ฮาคุริว 17….
ส่วนสูง….
เสี่ย 185 อาละดิน 138 จูดัล 173 โคฮา 158 ฮาคุริว 169