[ฟิคสด Magi] Another Story [Kouen x Aladdin] –02–

Title : Another Story

Fandom :Magi
Rate : PG-15
Pairing: Ren Kouen x Aladdin

 Note :

มโนต่อจากฟิคสดซินอาลีของ @Blood_hana เป็นเรื่องของฝั่งอาละดินค่ะ

ข่าวลือหนาหูที่สุดของจักรวรรดิเจิดจรัสช่วงนี้คงไม่พ้นเรื่องท่านโคเอ็นซุกเด็กไว้ที่ฐานบัญชาการ

หน้าตาก็ไม่เหมือนจะเป็นลูกน่ะเธอ แถมอายุก็ไม่ถึงเกณฑ์จะเป็นสนม ได้ข่าวว่าท่านผวาผู้หญิงไม่ใช่เหรอ? ก็ลือกันไป คนที่รู้ดีที่สุดเป็นทหารในฐาน

ว่าไม่ใช่ลูกหรือสนมอะไรหรอก ก็แค่คนแก่โดนเด็กรังแก เล่นสูงๆ ไงฮะ เด็กน้อยยิ้มหวาน พลางชูแขนขอให้อุ้ม แถมไปเอาชุดทหารที่ไหนมาใส่ก็ไม่รู้

ชุดดีๆมีทำไมไม่ใส่? โคเอ็นถาม เมื่อยคอจนต้องตามใจยกร่างเล็กขึ้นมาอุ้มตามคำขอ มันเดินลำบากนี่คุณลุง ข้าใส่แบบนี้ไปไหนง่ายกว่าอะ

เลิกเรียกคุณลุง… อยากพูดแบบนี้เหลือเกิน แต่กลัวใจเด็กว่าจะเปลี่ยนไปเรียกพ่อหรืออะไรให้สะเทือนใจกว่าเดิม เลยจำต้องปล่อยๆ ไป

วันนี้ข้าไปค้นที่ห้องสมุดของคุณลุงมาแหละ เจอหนังสือแปลกๆ เยอะเลย มีที่ที่น่าไปด้วยนะ อาละดินพูดไปพลางชะโงกดูโน้นนี้ไปพลาง จากระดับความสูงนี้

เธอมองเห็นได้ไกลกว่าเดิมเยอะ ไม่เมื่อยด้วยไม่ต้องเดินเอง ให้คุณลุงอุ้มไปก็พอ ฝ่ายคนอุ้มก็ได้แต่เหนื่อยใจ ระยะหลังลูกน้องเริ่มไม่กลัวเท่าเดิม

เหมือนอุ้มตุ๊กตามาตรวจทัพอย่างไรอย่างนั้น ผิดแต่ตุ๊กตาคงไม่สามารถมาออกเสียงแจ๋วๆบนตัวเขาได้ คุณลุงยึดผ้าโพกหัวผมไป ต้องรับผิดชอบพาผมไปเล่นนะ

เล่นเอาลูกน้องไปลือกันเสียๆหายๆ ว่าเขาเป็นพวกชอบต้อยเด็ก ดีที่ไม่เล็ดลอดไปถึงหูคนนออก ไม่งั้นจะจับเชือดเรียงตัว คุณลุง! ทางโน้นแน่ะ!

จากเดิมแทบไม่กล้าเข้าใกล้ ระยะหลังพออุ้มนี่ปีนขึ้นมาขี่คอ จะคุ้นกับคน..ไว้ใจกันง่ายเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าตกลงที่พามาเป็นเมไจหรือเด็ก12ธรรมดากันแน่

แต่อำนาจเวทมนตร์ที่เคยเห็นและได้ยินผ่านหู กับปัญญาโซโลม่อนที่มีอยู่เป็นของจริง เกินกว่าเขาจะปล่อยมือ ยิ่งให้จับไม้เท้าไม่ได้เด็ดขาด

ถึงจะสัญญาเป็นหมั่นเหมาะว่าจะไม่หนีไป แต่ก็ยังวางใจไม่ได้อยู่ดี ปล่อยให้มีอิสระโดยไม่รู้ตัวว่าถูกขังจะทำให้อยู่ในกำมือง่ายกว่า

เขาไม่เคยรับปากสักคำว่าจะปล่อยไป เด็กก็คือเด็กคิดง่ายเกินไป เป็นห่วงคนอื่นก่อนตัวเอง ลืมคิดไปว่าช่วยเหลือคนอื่นแล้วตัวเองล่ะใครจะช่วย?

คุณลุงฮะ? อาละดินเรียก เมื่อเห็นคนอุ้มเงียบไปนานจนผิดสังเกต แม้จะไม่ได้พูดโน้นนี้โต้ตอบกับเธอตลอด แต่ก็มีเสียงอืออารับคำให้รู้ว่าฟังอยู่

นี่จู่ๆ กลับเงียบไปซะเฉยๆ มือปัดป่ายไปมาตรงหน้า ดวงตาสีเพลิงที่มองมาดูเยือกเย็นจนน่ากลัว คุณลุงมีเรื่องไม่สบายใจเหรอฮะ? อาละดินลองถาม

ก็หน้าตอนคุณลุงโคเอ็นนิ่งๆ มันน่ากลัวนี่น่า… เธอไม่ชอบเลย พี่ๆ ทหารก็คงไม่ชอบ?เหมือนกัน ยืนตัวสั่นก้มหน้า ไม่กล้าเผยอมาเล่นกันสักคน

ไม่มีอะไร โคเอ็นถามเสียงเรียบ แต่มือกลับรั้งร่างที่ปีนขี่คอบนไหล่ลงมาไว้กับอกแทนด้วยกิริยากอดกึ่่งอุ้ม

อาละดินกะพริบตาปริบๆ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเธอเองก็เริ่มเมื่อยกับการปีนป่ายไปมาบนบ่าของคุณลุงแล้ว

มือน้อยถลกชายแขนเสื้อขึ้นมาซับเหงื่อบนใบหน้าที่เริ่มเกาะพราว อากาศของทุ่งหญ้ายามสายค่อนข้างร้อน แดดแรงจัดจ้าส่องลงมาเต็มที่ แม้มีเงาจากอาคารที่ถูกก่อสร้างเป็นที่บัญชาการ ต่อให้สร้างมาโปร่งโล่ง แต่ไอร้อนก็ยังไหลเวียนภายในอยู่ดี

เหนื่อยแล้วล่ะสิ ดวงตาสีเพลิงก้มลงมองใบหน้าใสที่เริ่มแดงระเรื่อเพราะความร้อนจากไอแดด

เข้าข้างในแล้วกัน นี่ก็ได้เวลาอาหารแล้ว

ระยะหลังๆ ศึกพัวพันกับจักรวรรดิเรมและชนเผ่าน้อยใหญ่ดูจะทวีความถี่และเพิ่มระดับความรุนแรงขึ้นทุกที แม่ทัพแนวหน้าล้วนต้องออกศึก

กระทั่งเร็น โคเกียคุที่มักจะอยู่ฐานบัญชาการเสมอก็ต้องไปด้วยเช่นกัน

จะมียกเว้นก็แต่ท่านผู้บังคับบัญชาการกองกำลังปราบปรามตะวันตกที่อยู่โยงเฝ้าฐานโดยมีหน้าที่สำคัญยิ่งคือ

…ดูแลเมไจ

หรือถ้าจะกล่าวให้ถูกต้องคงเป็นจับตาดูไม่ให้หนีหายไปจะตรงกับความเป็นจริงกว่า

ในสายตาคนอื่น…. บรรดาทหาร หรือกระทั่งลูกน้องคนสนิท

อาจจะมองว่าโคเอ็นอ่อนข้อหรือยอมให้เพราะเป็นเมไจที่หาได้ยาก ทั้งยังมีขุมพลังความรู้ ‘ปัญญาแห่งโซโลมอน’ และอายุอ่อนเยาว์ที่จะยืนกับจักรวรรดิไปได้เนิ่นนานสืบไป

แต่หากให้มองด้วยสายตาของคนที่มีความใกล้ชิดแล้ว

ดูเจ้าตัวจะ ‘หวง’ เพราะเป็นเด็กคนนี้ มากกว่าที่เป็นเมไจ

จ๋อม…

เสียงหย่อนกายลงถังน้ำดังขึ้นในความเงียบ เรือนผมสีน้ำเงินเข้มแผ่สยายเต็มผิวน้ำ มีบางส่วนระประปรายที่แก้มเนียน

ไอน้ำจางๆ ระอุขึ้นลอยละล่องในห้องสรงน้ำ ภายในโออ่าหรูหราสมกับฐานะองค์รัชทายาทและผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งทัพตะวันตก

เพราะเคยชินกับการทำตัวแบบเด็กผู้ชายและก่อนหน้านี้ก็อยู่กับอาลีบาบาคุงกับคุณโมลมาตลอด เด็กสาวจึงขาดความระวังตัวกับการอยู่ในสภาพเปล่าเปลือยต่อหน้าชายหนุ่มอย่างสิ้นเชิง

ซ้ำยัง…

“คุณลุงไม่ร้อนเหรอฮะ?”

เด็กสาวถาม เธอปีนมาเกาะขอบบ่อ มองร่างสูงใหญ่ของเจ้าของห้องที่ยืนนิ่ง ไม่มีท่าทางว่าจะปลดถอดเสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำแม้แต่น้อย

ปล่อยให้อาละดินดำผุดดำว่ายในถังไม้ขนาดใหญ่ที่เอาคนตัวใหญ่ๆ สองสามคนลงไปแช่ได้สบาย

โคเอ็นผวาผู้หญิง…..

แต่ก็ไม่ได้รังเกียจหรืออะไร แค่รู้สึกเหมือนกับว่าพวกนางช่างคาดเดาไม่ได้เสียจริง

ยิ่งมาเจอเข้ากับแม่เลี้ยงของตัวเอง ‘เร็น เกียคุเอ็น’ ความรู้สึกนี่ยิ่งสะสมมากขึ้น

ถึงจะมีผู้หญิงมากมายมาให้ปรนนิบัติหรือทอดกายให้ เขาก็ไม่ใคร่ชอบใจเท่าไหร่

ดังนั้น…

เวลาเขาอยู่ในตำหนักส่วนตัว จึงแทบไม่มีคนรับใช้อยู่ด้วยเลย

ตอนนี้ก็เหมือนกัน….

ชายหนุ่มได้ยินเสียงน้ำดังแว่วมาจากห้องอาบน้ำส่วนตัวที่เอา เด็กนั่นมาวางไว้

คราแรกดวงตากลมโตคู่นั้นเงยมองด้วยแววตาใสแจ๋วราวกับไม่เข้าใจว่าจะให้ทำอะไร แต่เมื่อหันไปเห็นกระจกทรงสูงที่วางตั้งไม่ไกลก็รับรู้ได้ทันทีว่าตัวเองมอมแมมขนาดไหน

ร่างเล็กหัวเราะแฮะๆ มือเกาหัวแก้เก้อ ก่อนจะลงมือถอดเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่หน้าตาเฉย

เดือดร้อนให้เขาเป็นฝ่ายตะครุบรวบชายเสื้อที่เริ่มเลื่อนหลุดจากลาดเล็กมารวบไว้ลวกๆ แล้วจับ

“เป็นเด็กผู้หญิง! มาถอดเสื้อผ้าต่อหน้าผู้ชายได้ไงห๊ะ! ยัยเด็กเมไจ!”

ใบหน้าเคร่งขรึมพังทลายในชั่วพริบตา ปวดหัวจี๊ดกับรอยยิ้มยิงฟันขาวแบบไม่คิดอะไรมาก และแทบสำลักพรวดกับประโยคแก้ตัว(แถ)ของเด็กสาว

“ไม่เห็นเป็นไรเลยฮะ ผมยังไม่มีหน่มนมแบบพวกพี่สาวซะหน่อย”

โคเอ็นหมดปัญญาจะต่อคำ ได้แต่รุนหลังเด็กสาวเข้าไปในห้องอาบน้ำ ก่อนที่ละไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่ลำลองกว่า ยามออกไปเดินตรวจทัพเมื่อครู่

และพอเปิดประตูเข้ามาก็ได้แต่ตะลึงงันจนพูดอะไรไม่ออกสักครึ่งคำ

เส้นผมยาวสีน้ำเงินเข้มจัดตัดกับผิวขาวเนียนละเอียดที่ขึ้นสีระเรื่อน้อยๆ จากอุณหภูมิของน้ำ ใบหน้าเรียวดูอ่อนหวานขึ้นจับใจ ยามปอยผมบางส่วนแนบลู่ติดแก้มผ่อง ริมฝีปากเล็กบางเป็นสีชมพูเข้มขยับแย้มยิ้มไร้เดียงสา ก่อนเสียงใสๆ นั่นจะส่งคำถามมา

“คุณลุงไม่ร้อนเหรอฮะ?”

ไม่ถามเปล่า… ร่างเล็กเคลื่อนกายไปประชิดติดขอบถังไม้ เล่นเอาวางสายตาไม่ถูก หากรู้แน่ชัดจากหัวไหล่ลาดมนที่เปล่าเปลือยว่าใต้สายน้ำนั่น เด็กนี้ไม่ได้ใส่อะไรเลย!!

แน่ล่ะ…ก็อาบน้ำ

แต่ช่วยระวังตัวมากกว่านี้ทีเถอะ!!